Aladyn

Niedaleko pustyni rosły palmy, za którymi wznosiły się mury miasta Agrabahu. Niezwykłe to było miejsce. Złote dachy bogatych domów lśniły w słońcu pomiędzy walącymi się ścianami chat, w których mieszkali biedacy.

Z chaty pochodził Aladyn. Kiedy wyrósł na tyle, by opuścić rodzinny dom i odciążyć rodziców, a nawet im pomóc, nie wahał się ani przez moment.

– Pamiętaj, że tylko dobro, zgoda i sprawiedliwość są w życiu ważne – żegnał go ojciec.

– Gdy okażesz dobro i szlachetność, będziesz otoczony szczerymi przyjaciółmi, większego skarbu nie znajdziesz, pamiętaj – tłumaczyła matka, martwiąc się o syna.

– Pieniądze to nie wszystko – dodał ojciec, a młody Aladyn wziął sobie do serca ostatnie rady swoich rodziców, po czym ruszył w świat.

Wiele dni i wiele nocy podróżował Aladyn. Pewnego dnia, kiedy odpoczywał, pojawił się przed nim czarnoksiężnik.

Ucieczka dzwonnika

Dawno temu chłopiec o imieniu Brzydal, mieszkał w dzwonnicy ogromnej i pięknej katedry, która od lat była świadkiem koronacji królów. Teraz dawała schronienie zwykłemu, choć niezbyt urodziwemu chłopcu.

Opiekun malca, sędzia Frollo, był złym człowiekiem. Zabronił mu opuszczać katedrę. Dlaczego? Brzydal należał do tych ludzi, od których inni odwracają oczy, tak bardzo są brzydcy.

Sędzia Frollo często przypominał o tym chłopcu, najczęściej wtedy, gdy ten chciał wyjść pobawić się z dziećmi, a mówił to w taki sposób, by go zranić:

– Ludzie są źli i okrutni. Tylko ja jestem dobry dla ciebie, nigdzie nie będziesz się dobrze czuł. Tu, w tej dzwonnicy będzie ci najlepiej – zapewniał. – Twój wygląd może sprawić, że ludzie cię znienawidzą i będą od ciebie uciekać.

– Ale ja im nic nie zrobiłem – tłumaczył się malec.

– Bo cię jeszcze nie widzieli… – sędzia, zadowolony z siebie, uśmiechał się wtedy pod wąsem i zostawiał chłopca samego w jednej z wież katedry.

Kopciuszek

Dawno temu, w starym dworku mieszkał szlachcic wraz ze swoją piękną córką o dobrym sercu. Człowiek ten nie miał żony, gdyż wiele lat temu ją utracił.

Minęło sporo czasu od tej smutnej chwili. Ojciec pięknej panny ożenił się po raz drugi. Jego nowo poślubiona żona miała dwie córki, Gburkę i Kapryskę, które były równie dumne i wyniosłe jak ich matka.

Obie panny nawet nie zaprzyjaźniły się ze swoją przyrodnią siostrą. Dały jej najgorsze stroje, kazały jej sprzątać i nazywały ją Kopciuszkiem. Same spędzały czas przed lustrem, zachwycając się swoją wątpliwą urodą. Kopciuszek nikomu się nie skarżył na swój los. Posłusznie wykonywał polecenia oraz rozkazy macochy i jej córek. Pewnego dnia Kopciuszek poszedł na grób matki i posadził przy nim gałązkę wiśni. Dziewczynie łzy popłynęły na ziemię i gałązka zamieniła się w piękne drzewko, na którym usiadły białe gołębie. Zaskoczony Kopciuszek rozmawiał z gołębiami, myśląc, że to jej ukochana matka przesyła jej te piękne ptaki, by ją pocieszyć.

Text copyright © 2012

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Kielce, ul. Kolberga 11

tel. 41 346 27 93, fax 41 368 36 35

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu