Redakcja: Paulina Kędziora

Opracowanie graficzne okładki

Adam Fałkowski

Opracowanie wersji elektronicznej

Piotr Duda

www.eskadruk.pl

ISBN ePub: 978-83-63977-45-0

ISBN MOBI: 978-83-63977-46-7

Wątek I.

Chlewnie pomysłem na biznes

„Riders on the storm...

There’s a killer on the road.

His brain is squirming like a “toad”.

Take a long holiday.

Let your children play.

If you give this man a ride,

Sweet family will die.

Killer on the road…

Girl, you gotta love your man.”

Jeźdźcami burzy są…

Morderca wyszedł na szlak.

W głowie gniazdo węży ma.

Wyjedź szybko stąd.

Pozwól dzieciom bawić się.

A jeśli podwieziesz go,

Słodka rodzinka zginie.

Morderca czeka na drodze…

Mała, kochaj kogo chcesz.”

Płynące z głośników słowa piosenki Doorsów miały niebawem okazać się proroczym przesłaniem...

Prowadząc auto, bezskutecznie próbowałem połączyć się z wybranym numerem. Dostawałem już przysłowiowego szału, słysząc w słuchawce jedynie przerywany sygnał. Telefon, choć martwy, wciąż prosił swym sygnałem, by ktoś go odebrał.

Dlaczego ona nie odbiera telefonu?

W końcu w słuchawce usłyszałem charakterystyczne „klik”.

- Słucham?

- Gosiak?

- Co tam u ciebie?

- Jesteś w klubie? Mówisz tak cicho i niewyraźnie…

- Nie, nie! W klubie będę po południu.

- A poza tym nic szczególnego?

- Wszystko w porządku - stwierdziła, ale nie uwierzyłem jej. - Właśnie jestem u koleżanki, a mówię cicho, bo gardło mnie boli.

- Gardło? Co? Teraz, w lipcu?

- A co u ciebie? Gdzie ty jesteś, kochanie?

Zdziwiłem się, że tak miło do mnie mówi.

- Szkoda, że boli cię gardło, ale może wieczorem coś na to zaradzimy? - uśmiechnąłem się do siebie.

- Może? - dodała niewyraźnie.

Już ja wiem, co by jej pomogło na gardło. Ha ha!

- Ale powiedz mi, co tam u ciebie? - spytała, jakby miało to jakieś znaczenie.

- Hmm… Jestem już po zakończonych pomyślnie negocjacjach. Wszystko załatwiłem po naszej myśli. Tak więc pojutrze muszę przelać kasę na ich konto.

- Ile? - zapytała, jakby właśnie to było najważniejsze. No, może dla niej jest?

- Pięćdziesiąt tysiaków za całe zakłady mięsne i siedem hektarów ziemi! Juhuu!

Rozpierała mnie radość. Za takie grosze kupię super teren, a chlewnie przerobię na największą dyskotekę w okolicy.

- Nie boisz się, że się nie uda?

A co ma się nie udać? Kto nie ryzykuje, ten nie żyje!

Lekko wkurzony odparłem, by dała mi spokój, skoro nie potrafi w żaden sposób docenić mojej inicjatywy, a jedynie gani, bo tak łatwiej…

- Noo wiesz, kochanie… Ja po prostu się martwię.

Tyle pieniędzy…

- Ile? Ile? - krzyknąłem wściekły. - Co to jest pięćdziesiąt tysięcy za taką inwestycję?

- Noo wiesz…

- A skąd misiu w ogóle masz taką kasę?

- Dostałem w spadku po swoim dziadku!

Chciałem ją rozsądnie zainwestować aniżeli przesrać na kolejne kosmetyczne innowacje, doczepiane włosy mojej żony i inne bzdurki, które nie mają żadnego znaczenia i niczego nie wnoszą poza umacnianiem kobiecej próżności, jaką obserwuję u niej w hurtowych ilościach.

Pomyślałem, że trzeba skończyć tę rozmowę, bo jej kontynuowanie i moje tłumaczenia nie dają żadnego efektu. Bo - jak widać - ten temat jest dla mojej żony kosmicznie odległy.

- Kończę tę rozmowę, bo szlag mnie trafi.

- Przepraszam! A gdzie jesteś? - zapytała głupio, jakby nie wiedziała.

- Nie przepraszaj i nie wkurzaj! Wyjeżdżam z Ciechanowa. Będę za jakieś półtorej godziny. Mam nadzieję, że będziesz w domu?

- Noo wiesz… Postaram się.

I tak wiem, że to mrzonki. Jak to, do ku…, postaram się?

- Ciągle cię nie ma w domu, w pracy! Znowu masz przydupasa? Obiecałaś mi, że z tym skończyłaś!

Ciekawe, co może być powodem tym razem: kosmetyczka czy fryzjer?

- No, co ty, skarbie? Ja? W życiu! Nigdy! Zrobię wszystko, aby być w domu, jak mój miś dojedzie.

- Po co obiecujesz bez pokrycia? - krzyknąłem zirytowany.

- Mam taką nadzieję - powiedziała fałszywie. - Pa, kocurku, pa!

- Pa! - rzuciłem obojętnie.

Jadąc, dużo rozmyślałem o swojej rodzinie, dzieciach i firmie.

*

Podróż minęła, ale problemy pozostały. Czemu ona jest taka niewdzięczna?

Zmęczony wpadłem do klubu i od razu skierowałem swe kroki do Wieśka.

- Witaj, Wiesiu! - powitałem uprzejmie swojego pracownika.

- Witam, panie Marku! Co tam słychać dobrego? Zapalimy? - spytał, podając papierosa.

- Miętusek?

Jak ja ich nie lubię. Ale przecież nie należy odmawiać…

- Dokładnie tak, bo są najlepsze.

- W czym trucizna jest dobra? Podobno powoduje bezpłodność…

- Eej tam, szefie - mruknął. - Nam to już nie grozi.

Może to nie, ale rak na pewno.

- Może tak a może nie - odpowiedziałem, uśmiechając się pod nosem. - A jeżeli chodzi o dzisiejszy dzień, to zaliczam go do super udanych. Wprawdzie jest to tajemnica, ale w końcu tobie, Wiesiek, mogę powiedzieć. Kupuję byłe zakłady mięsne pod Ciechanowem - odparłem dumnie.

- A po co szefowi zakłady mięsne? - skrzywił się Wiesiek.

- Jak to: po co? - krzyknąłem. - Pomyśl, Wiesiu, for money! Otworzymy tam filię naszej dyskoteki! - wrzasnąłem podniecony na samą myśl.

- A jak pan, panie Marku, sobie to wyobraża? Prowadzić interes w dwóch różnych miastach?

- Bez ciebie i innych pracowników istotnie sobie nie wyobrażam - dodałem szybko. - Jak to: jak, Wiesiu? Normalnie. Będziecie delegowani do pracy, co tydzień wymieniając się między sobą, do czasu, kiedy nie przyuczą się miejscowi. A jak sobie to wyobrażałeś: że zatrudnię murzynów?

- No dobra, a kasę taką samą szef zamierza płacić?

- Oczywiście! - dodałem wzburzony. - Bo niczym się to nie różni poza miejscem pracy.

- Ale… - wtrącił nieśmiało Wiesiek.

- Nie ma żadnego: „ale”. Nie ma. Nie rozumiem cię, Wiesiek. Co to za różnica, czy przyjdziesz do pracy tu, czy pojedziesz tam? Za benzynę ci przecież zwrócę.

- No, ale zużycie samochodu…

- Nie przesadzaj i nie rób z siebie Szkota - parsknąłem.

Może jeszcze mam zwracać za pralnię i zużyte buty? Ach, ten Wiesiek!

- A jakie ma podejście pani Małgosia? - cicho spytał mój pracownik.

Co go obchodzi Gośka? Niech myśli o sobie i swojej pozycji.

- A jakie może mieć? - warknąłem. - Przeliczając to na szminki, lakiery i inne bzdurki, pierdółki… Negatywne! Ale ja się tym nie przejmuję. W końcu ktoś się musi malować, a ktoś musi myśleć, by było na te malowanki. Ha ha! - zaśmiałem się gorzko. - Będzie tam, Wiesiek, dla ciebie dużo elektrycznej robótki. Wierzę w ciebie, stary - puściłem oko.

- Szef zawsze mnie właduje… - odpowiedział Wiesiek, uśmiechając się kwaśno.

Pogawędziliśmy jeszcze chwilę, po czym skierowałem się do szatni. Miałem zamiar sprawdzić jej czystość. Kątem oka zauważyłem, że zbliża się do mnie Piotrek. Jeszcze tylko tego tłuściocha tu brakowało…

- Witam szefie! Jak zdrowie? - spytał rozpromieniony pracownik.

- Dziękuję za troskę! Powoli, do przodu - odparłem. - A jak na barze? Remanent wyszedł poprawnie?

- Tak, panie Marku! Nie mogło być inaczej.

- A zrobiłeś zaopatrzenie na weekend? Bo na sobotniej dyskotece ma być jakieś dwieście osób.

- Wow! To faktycznie nieźle, jak na lipiec. A skąd szef wie o takiej frekwencji?

- Mam swoje źródła, Piotrze.

Po co ja z nim o tym rozmawiam? Co go to interesuje?

- Zajmij się barem, a nie plotkami i opieprzaniem się!

- Ale, szefie, czego szef ode mnie chce?

To kombinator roku! Już ja wiem, a on dowie się w odpowiednim czasie.

- No, na co liczysz? Zmykaj na bar i przygotuj mi dokumenty remanentowe!

- Już się robi - krzyknął.

Cwaniak pobiegł do baru, a ja udałem się do biura. Po około dwóch godzinach wyszedłem z pokoju i podszedłem do Wieśka.

- Wiesiek, powiedz mi, ale szczerze, czy dziś rano w klubie była moja żona? W sejfie brakuje mi ponad tysiąca złotych.

Wiesiek spojrzał się na mnie, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział, jak zacząć. Wbił wzrok w podłogę.

- No mów, o co chodzi? - krzyknąłem zniecierpliwiony.

- Była! Ale prosiła, żebym szefowi nie mówił - uciekł wzrokiem w bok. - Podjechała od zaplecza w tym samym czasie, co ja.... Pomyślałem, że zostanie dłużej, ale ona tylko mnie goniła, bym jak najszybciej otworzył klub. Mówiłem jej: „Pani Małgosiu, sekundę, bo co nagle, to po diable”. Potem jak pocisk wpadła do biura, a w klubie była może minutę. Czy wzięła pieniądze? Tego nie wiem. Wiem za to, że rozmawiała z kimś krótko przez telefon, po czym nic nie mówiąc, wybiegła z klubu i odjechała. Nawet się nie pożegnała.

- Ok, Wiesiu, dziękuję za informacje. Porozmawiam sobie z nią później.

- Szefie, tylko proszę nie mówić, że ja coś powiedziałem - dodał Wiesiek. - Nie chcę mieć wrogów.

- Dobrze, obiecuję. Będę cicho sza. To co dzisiaj jemy na obiadek? - spytałem, czując burczenie w brzuchu. - Może wołowinkę po seczuańsku?

- Sam nie wiem, szefie… Nie wziąłem pieniędzy - odparł Wiesiek.

- Eee tam, nie przejmuj się! Dziś ja stawiam.

- Jest mi głupio.

Żebym tylko miał takie koszty i takie zmartwienia…

- Nie przesadzaj! To co, zamawiamy?

Wiesiek kiwnął głową twierdząco. Chwilę później do klubu zaczęły napływać fale klientów, którzy zarezerwowali stoły bilardowe do codziennego treningu.

- Przepraszam, szefie, ale muszę iść wydawać bile - odezwał się Wiesiek, widząc sporą grupę ludzi przy szatni.

- Idź, idź. Jak przyniosą obiad, to dam ci znać - rzekłem, kierując się do telefonu, by złożyć zamówienie.

- Dobrze, szefie.

Po zjedzeniu obiadu przypomniałem sobie, że miałem zadzwonić do mamy, aby podzielić się z nią miłą niespodzianką z Ciechanowa. Szybko wystukałem numer, by po chwili usłyszeć jej ciepły aczkolwiek basowy głos.

- Tak, słucham?

- Cześć, mamo! Co u ciebie słychać?

- Cześć, synku! Przepraszam cię, ale nie mam teraz czasu. Zdzwonimy się później, bo mam ważne spotkanie.

Czy ja kiedyś w spokoju z nią porozmawiam?

- No dobrze, to trzymaj się ciepło! Pa!

- Cześć!

Nie dająca mi spokoju reakcja Gośki spowodowała, że postanowiłem do niej zadzwonić. Po wybraniu numeru, podobnie jak rano, czekałem długo, by w końcu usłyszeć jej zmęczony głos.

- Halo?

- Cześć! Co u ciebie? Dlaczego nie ma cię w domu, jak się umawialiśmy? - pozwoliłem sobie na małe kłamstewko. - Noo…

- Wiesz, nie wyrobiłam się, bo pojechałam z Moniką do jej koleżanki i tam się zagadałyśmy.

- Po co kłamiesz i tak wiem, że kryje się za tym coś innego - warknąłem.

- A co tam u ciebie, kochanie? - spytała niewzruszona.

- Co?

Coś za dużo dzisiaj tego: „kochanie”. Coś tu śmierdzi.

- Zbyt często nie przechodzi ci to przez usta… - skwitowałem.

- Eee, nieprawda. Po prostu bardzo cię kocham! Przecież wiesz…

Nie, nie wiem! Nigdy tego nie czułem.

- A w ogóle to byłaś dzisiaj w pracy? - zmieniłem temat.

- Nie... Właśnie mam zamiar jechać.

- Aha. A ja byłem!

- Tak?

- Tak! I nie wiem, co się stało, ale w sejfie brakuje tysiąca złotych. Wiesz coś na ten temat?

- Nie… No skąd? Może pomylili się na barze? - kłamała jak z nut.

- Nie, nie pomylili się, bo remanent sprawdziłem z paskiem z kasy i wszystko gra... Noo... - drążyłem zniecierpliwiony.

- Ja nie wiem, ale widzę, że już znalazłeś sobie ofiarę w mojej osobie!

- Nikogo nie znalazłem. Po prostu staram się wyjaśnić brak pieniędzy w sejfie...

- Wiedziałam, że jak będzie brakować kasy, to zaraz będziesz doszukiwał się u mnie. A ja jak zwykle jestem Bogu ducha winna.

Tak, tak... Ona i anioł? Ha ha! Dobre sobie... Ona zawsze jest niewinna: wtedy, gdy miała kochanka i wtedy, jak dawała mu naszą kasę na samochód i w ogóle zawsze jest niewinna, a ja jestem bezczelnym sku…, który czepia się biednej Gosi.

- Przepraszam cię bardzo! - odparłem, kpiąc. - Kończę tę bezprzedmiotową rozmowę i jadę do domu, bo łeb mi pęknie... Mam nadzieję, że będziesz o w miarę normalnej porze! Pa!

Zakończyłem rozmowę, nie czekając na jakąkolwiek odpowiedź czy usprawiedliwienie z jej strony.

*

Po przyjeździe do domu rozebrałem się i wziąłem prysznic. Potem w szlafroku oglądałem wieczorną „Panoramę”. Wreszcie trochę spokoju…

W międzyczasie usłyszałem, że Gośka weszła do domu. Wyglądała na nieco zmieszaną, ale starała się grać kochającą żonę.

- No witaj, misiu, co tam u ciebie? Jadłeś coś?

- Dziękuję, dobrze. A głodny nie jestem. Czy chłopcy kontaktowali się z tobą? Są już w Tunezji? Dotarli do hotelu?

- Tak. Tata wysłał mi sms-a, że wszystko jest w porządku. Są troszkę zmęczeni, ale ogólnie wszystko gra…

No, to chwała, że szczęśliwie dolecieli. Jeden problem z głowy…

- No i co, przypomniałaś sobie, jak mogły zginąć te pieniądze?

- Jakie pieniądze, misiu?

- No jak to: jakie? Te, o których mówiłem ci przez telefon trzy godziny temu - wrzasnąłem.

- Kotku, ja naprawdę nie wiem, co mogło się stać - uśmiechnęła się fałszywie.

Wiedząc, że nie mogę wprost powiedzieć o informacjach, jakie przekazał mi Wiesiek, by nie wydać zaufanego człowieka, pozwoliłem sobie na kpinę.

- Odfrunęły z ufoludkami spodkiem kosmicznym do siódmego wymiaru...

Byłem już zirytowany tą idiotyczną rozmową. Wstałem, skierowałem się do barku, gdzie zrobiłem sobie ulubionego drinka i poszedłem do sypialni, poczytać gazetę.

Niebawem do sypialni weszła Gośka, ale udawałem, że śpię. Na szczęście położyła się bezszelestnie i uniknąłem niepotrzebnej dyskusji…

*

Po porannej toalecie - jak co dzień - poszedłem zrobić sobie kawę i obejrzeć poranne wiadomości. Był to mój ulubiony rytuał, rozpoczynający nowy dzień, kiedy to rozkoszowałem się smakiem i upojnym zapachem kawy, odwlekając spotkanie z ponurą rzeczywistością i towarzyszącymi jej problemami.

W międzyczasie wstała Gośka i - jak nigdy - zaczęła się do mnie łasić i kokietować...

- No, co tam, kotku, jak minęła nocka? Czemu tak szybko zasnąłeś i nawet nie pożegnałeś się ze swoim Gosialkiem?

- Może dlatego, że nie mam zamiaru z kimkolwiek się żegnać, bo przewiduję długie życie… A tak na poważnie to ostatnio jestem przemęczony i znerwicowany tą całą sytuacją w klubie. Nie wierzę tej tłustej parówie, Piotrkowi, który nas - jak podejrzewam - rąbie na lewo i prawo...

- Niemożliwe... - wtrąciła Gośka.

- Co: niemożliwe?

Kręci z nim. Już ja dobrze wiem…

- Możliwe, możliwe. A ty go nie broń, bo nie jest tego wart. A poza tym to lepszy cwaniura... A tak w ogóle korzystając z okazji, że mogę z tobą spędzić pięć minut w locie, to odpowiedz mi, dlaczego wczoraj nie byłaś nawet na chwilkę, skontrolować ogródek piwny? - spojrzałem jej głęboko w oczy. - Jak będziemy tak dalej postępować, to daleko nie zajedziemy... Musimy skupić się na pracy i doglądaniu interesu. To, że pieniądze są dzisiaj, nie znaczy, że będą zawsze. Dla nas. Bo dla ludzi muszą być…

- No wiesz, co? Jak możesz mnie tak oczerniać, w końcu staram się, jak mogę.

Chyba wymyślając nowe fryzury i makijaże…

- Kolejną sprawą jest fakt zmiany mojej decyzji związanej z bilardem w klubie. Postanowiłem uruchomić jeden stół, a ty go likwidujesz. Dlaczego?

- Po prostu uważam, że w trakcie dyskoteki ludzie są zainteresowani tańcem, a nie kulkami...

Bzdura!

- Po pierwsze: stół stoi w miejscu, które nie przeszkadza w tańcu. Po drugie: dzięki temu mamy stałych bilardowych klientów! A poza tym, jak policzysz sobie, to od 21. do 5. rano ten jeden stół daje nam sto sześćdziesiąt złotych zysku! Kapujesz?

- No tak, ale co to jest sto sześćdziesiąt złotych? Tyle, co nic…

Co ona pieprzy? Co to za bzdury? Jak to może być nic? Przecież w ciągu miesiąca to kupa kasy…

- To idź i zarób choćby sto. Sama widzisz, jak my możemy rozmawiać, skoro żyjemy w dwóch różnych światach?

- Ooj, nie przesadzaj, misiu…

Nie przesadzam, tylko martwię się o jutro, o przyszłość, o wszystko!

- Zastanawiam się, na kogo wyrosną nasi chłopcy, jakie przejmą od nas wartości. I czy my potrafimy przekazać im coś pozytywnego i wartościowego, co sprawi, że ich życie stanie się lepsze… - wpadłem w filozoficzny ton.

- Nie martw się, misiu, na pewno wyrosną na wspaniałych ludzi, takich jak my... - odparła pewna siebie.

Oby… Byle nie na taką osobę jak ty…

- Jeszcze jedno - przerwałem jej. - Dzisiaj muszę jechać do skarbówki, bo podobno któraś z deklaracji ma błędy w obliczeniach podatku. Wiesz coś na ten temat?

- Nie, skądże! - odpowiedziała szybko.

Za szybko.

Czy ona w ogóle cokolwiek wie?

- Nie rozmawiałaś z księgową, czy nie zrobiła jakiegoś błędu w obliczeniach?

- Nie. Sądzę, że wszystko powinno być dobrze…

- Nie pytam się, co ty sądzisz, tylko, czy rozmawiałaś? Przecież, jakby wszystko grało, nie kazaliby mi się zgłosić na kolejne wyjaśnionka... Prawda? - syknąłem.

- No, tak... Aaa... Zapomniałam ci powiedzieć, że wczoraj, jak byłam w klubie, to zadzwonił Robert i pytał się, co u ciebie. Podobno dawno nie dzwoniłeś...

- Jaki Robert?

- Twój cioteczny brat...

- Aaa... A co u niego? A zresztą dziś do niego zadryndam - dodałem. - No dobra, to ja się zwijam i jadę do Pruszkowa, a później do banku sprawdzić saldo i wpłacić utarg z niedzielnej Włodawy.

- A może przed wyjściem byśmy, no wiesz… - nieudolnie udawała słodką żonkę.

Jak mam być szczery, to nie mam nastroju ani na: „byśmy”, ani na: „no wiesz”.

- Wybacz, może wieczorem... - odparłem zimno.

- A spotkamy się w ciągu dnia, kochanie? - drążyła.

- Oczywiście... O ile znajdziesz czas na spotkanie pomiędzy fryzjerem, a kosmetyczką…

- Znajdę, znajdę. To, o której godzince? - cały czas grała oddaną żonę.

- Może około 17.? Pójdziemy na obiad do greckiej restauracji... Odpowiada ci?

- No pewnie, misiu. Będę o 17.

To mówiąc, zniknęła za drzwiami sypialni. Ona idzie spać, a ja do roboty... Standard...

*

Po wyjaśnieniu spraw w skarbówce i wpłaceniu kasy do banku postanowiłem odwiedzić mamę i podzielić się nowiną.

Text copyright © 2013

Wydawca:

Artemis

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved