Tytuł oryginału: One True Loves

Copyright © Taylor Jenkins Reid, 2016

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Brodzik, 2024

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2024

Redaktorka inicjująca: Paulina Surniak

Redaktorki prowadzące: Andżelika Stasiłowicz, Joanna Jeziorna-Kramarz

Marketing i promocja: Marta Kujawa

Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak

Korekta: Aleksandra Deskur, Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Oryginalny projekt okładki: © Pip Watkins | S&S Art Dept.

Zdjęcie modelki na okładce: © Cristian Todea | ArcAngel

Tło na okładce: © Sean Murphy | plainpicture

Zdjęcie autorki na skrzydełku: © Michael Buckner

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Magda Bloch

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67974-19-6

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Ta książka opowiada o Acton w stanie Massachusetts.

Dlatego, naturalnie, chciałabym zadedykować ją

Andy’emu Bauchowi z Boxborough.

A także Rose, Warrenowi, Sally, Berniemu, Niko

i Zachowi z Encino w Kalifornii.

Właśnie kończę jeść kolację z rodziną i narzeczonym, kiedy dzwoni mój mąż.

Świętujemy sześćdziesiąte czwarte urodziny mojego ojca. Ma na sobie ulubiony sweter, kaszmirowy w kolorze myśliwskiej zieleni, który dwa lata temu wybrałyśmy dla niego razem z moją starszą siostrą Marie. Chyba właśnie dlatego tak bardzo go lubi. Cóż, także dlatego, że to kaszmir. Nie będę się oszukiwać.

Mama siedzi obok niego, ubrana w zwiewną białą bluzkę i spodnie w kolorze khaki, próbując powstrzymać uśmiech. Wie, że za moment pojawi się maleńki tort ze świeczką i śpiewający kelnerzy. Zawsze jak dziecko kochała niespodzianki.

Moi rodzice są małżeństwem już trzydzieści pięć lat. Wychowali dwoje dzieci i wspólnie z powodzeniem prowadzą też księgarnię. Doczekali się dwóch przeuroczych wnuczek. Jedna z ich córek przejmie rodzinny interes. Mają wiele powodów do dumy. Dla mojego ojca to są szczęśliwe urodziny.

Marie siedzi obok matki i właśnie w takich chwilach, kiedy widzę je razem, zwrócone w tym samym kierunku, zdaję sobie sprawę z tego, jak bardzo są do siebie podobne. Brązowe włosy w czekoladowym odcieniu, zielone oczy, drobne sylwetki.

To mnie przypadł w udziale wielki tyłek.

Całe szczęście nauczyłam się go doceniać. Oczywiście istnieje mnóstwo piosenek napisanych ku chwale pośladów, a jeśli po trzydziestce dowiedziałam się czegoś nowego o życiu, to właśnie tego, że jestem gotowa być sobą bez kompleksów.

Nazywam się Emma Blair i mam dupę.

A także trzydzieści jeden lat, metr sześćdziesiąt osiem wzrostu, włosy w kolorze blond przycięte na dłuższe pixie. Piękno moich orzechowych oczu blednie jedynie w obliczu konstelacji piegów na szczycie prawego policzka. Ojciec często żartuje, że potrafi w nich znaleźć Mały Wóz.

W zeszłym tygodniu mój narzeczony Sam wręczył mi pierścionek, którego szukał u jubilerów przez dwa miesiące. To obrączka z różowego złota z pojedynczym diamentem. Chociaż to nie mój pierwszy pierścionek zaręczynowy, pierwszy raz noszę diament. Kiedy patrzę na siebie, nie widzę niczego innego.

– O nie – mówi tata, zauważając zmierzających w naszym kierunku troje kelnerów z kawałkiem tortu i świeczką. – Chyba nie…

Mama ogląda się za siebie, żeby zobaczyć to, co on widzi.

– Och, Colin – odzywa się. – Rozchmurz się, to w końcu twoje urodziny…

Kelnerzy nagle skręcają w lewo i podchodzą do innego stolika. Najwyraźniej ojciec to nie jedyna osoba, która urodziła się tego dnia roku. Matka zauważa, co się stało, i próbuje odzyskać rezon.

– I właśnie dlatego nie kazaliśmy im przynosić ci tortu – kończy.

– Daj spokój – odpowiada ojciec. – Wydało się.

Kelnerzy kończą przy tamtym stoliku i wychodzi kierownik sali, niosąc drugi tort. Teraz wszyscy idą w naszą stronę.

– Jeśli chcesz się schować pod stołem, powiem im, że cię nie ma – komentuje Sam.

Mój narzeczony jest przystojny w pewien przyjacielski sposób – a to chyba najlepszy typ urody – jego oczy są w kolorze ciepłego brązu i zdają się patrzeć na wszystko z czułością. W dodatku jest zabawny. Naprawdę zabawny. Jakiś czas po tym, jak zaczęliśmy się spotykać, zauważyłam, że moje zmarszczki mimiczne się pogłębiają. To prawdopodobnie dlatego, że jestem coraz starsza, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu, że powodem jest też to, że śmieję się więcej niż kiedykolwiek. Czego więcej można chcieć od drugiej połówki, jeśli nie dobrego serca i poczucia humoru? Nie wiem, czy liczy się dla mnie cokolwiek innego.

Dostajemy tort, wszyscy głośno śpiewamy, a mój ojciec robi się czerwony jak burak. Potem kelnerzy odchodzą i zostajemy z wyjątkowo dużym kawałkiem ciasta czekoladowego z lodami waniliowymi.

Dostaliśmy też pięć łyżeczek, ale ojciec od razu wszystkie zabiera.

– Nie wiem, na co mi aż tyle. Potrzebuję tylko jednej – oznajmia.

Matka wyrywa mu jedną z pozostałych.

– Nie tak szybko, Ashley. Doświadczyłem właśnie upokorzenia i powinienem sam cieszyć się nagrodą – wypala ojciec.

– Jeśli tak to chcesz rozegrać, na moje urodziny w przyszłym miesiącu proszę o to samo. Zdecydowanie warto – odpowiada matka.

Marie wypija łyk dietetycznej coli i sprawdza na telefonie godzinę. Jej mąż Mike został w domu z ich córeczkami, Sophie i Avą. Marie rzadko zostawia je na długo.

– Powinnam już wracać. Przepraszam, że tak szybko wychodzę, ale…

Nie musi się tłumaczyć. Rodzice oboje wstają, żeby ją uściskać na pożegnanie.

Po jej wyjściu ojciec w końcu się zgadza, żebyśmy pomogli mu zjeść ciasto, a mama stwierdza:

– Może to głupie, ale brakuje mi tego. Chciałabym wracać do domu wcześniej, bo nie mogę się doczekać, kiedy znowu zobaczę swoje dziewczynki.

Wiem, co teraz nastąpi.

Mam trzydzieści jeden lat i niedługo wezmę ślub. Oczywiście, że wiem, co teraz nastąpi.

– Zastanowiliście się już, kiedy założycie rodzinę?

Muszę się powstrzymać, żeby nie przewrócić oczami.

– Mamo…

Sam już się śmieje. On może sobie pozwolić na ten luksus, bo właśnie rozmawia z kimś, do kogo może zwracać się per „mamo” tylko dla kurtuazji.

– Wspominam o tym, ponieważ coraz częściej się bada ryzyko związane ze zwlekaniem z rodzicielstwem – dodaje mama.

Zawsze są jakieś badania, które wskazują, że powinnam się pośpieszyć, a także inne badania, które wskazują, że nie powinnam, a ja postanowiłam już, że urodzę dziecko, kiedy będę zajebiście gotowa, bez względu na to, co moja matka wyczyta w „Huffington Post”.

Całe szczęście wyraz mojej twarzy wystarcza, żeby się wycofała.

– Nieważne, nieważne – rzuca szybko, machając ręką. – Gadam jak własna matka. Zapomnij. Już się zamykam.

Tata wybucha śmiechem i obejmuje żonę.

– Dobrze, ja już odpływam w cukrowy sen, a Emma i Sam z pewnością mają lepsze rzeczy do roboty niż siedzieć z nami. Poprośmy o rachunek.

Piętnaście minut później stoimy we czworo przed restauracją, szykując się do powrotu.

Mam na sobie granatową swetrową sukienkę z długimi rękawami i grube rajstopy. To akurat tyle, żeby osłonić się przed chłodem wieczoru. Mamy jeden z ostatnich dni, kiedy wychodzę bez wełnianego płaszcza.

Październik już się kończy. W Nowej Anglii zdążyła się rozpanoszyć jesień. Liście na drzewach wybarwiły się na żółto i czerwono, za chwilę staną się brązowe i zaczną chrzęścić pod nogami. Sam raz odwiedził dom rodziców, żeby zagrabić podwórko. W grudniu, kiedy temperatura gwałtownie spadnie, będą je z Mikiem odśnieżać.

Jednak na razie powietrze wciąż zachowało trochę ciepła, więc rozkoszuję się nim, ile tylko mogę. Kiedy mieszkałam w Los Angeles, nigdy nie cieszyłam się ciepłymi wieczorami. Trudno zachwycać się czymś, co trwa bez końca. To jeden z powodów, dla których wróciłam do Massachusetts.

Robię krok w stronę auta i słyszę słaby dźwięk dzwonka telefonu. Orientuję się, że dobiega z wnętrza mojej torebki, i w tej samej chwili dociera do mnie głos ojca namawiającego Sama na kilka lekcji gry na gitarze. Tata ma irytujący nawyk – próbuje nauczyć się grać na każdym instrumencie, na którym gra Sam, błędnie uznawszy, że skoro mój narzeczony jest nauczycielem gry, automatycznie stał się jego nauczycielem.

Dalej po omacku szukam telefonu, chwytając jedyny przedmiot, który się świeci. Nieznany numer. Kierunkowy 808 z niczym mi się nie kojarzy, za to wzbudza we mnie ciekawość.

Ostatnio nikt spoza 978, 857, 508 albo 617 – różnych obszarów w Bostonie i wokół niego – nie ma powodu, żeby do mnie dzwonić.

A konkretnie 978 zawsze oznaczał dla mnie dom, bez względu na to, gdzie aktualnie mieszkałam. Może i spędziłam rok w Sydney (61 2) i kilka miesięcy w podróży między Lizboną (351 21) a Neapolem (39 081). Może i na miesiąc miodowy poleciałam do Bombaju (91 22) i przez lata szczęśliwie żyłam w Santa Monica w Kalifornii (310). Jednak kiedy miałam „pojechać do domu”, to oznaczało 978. I od tamtej pory się to nie zmieniło.

Nagle w mojej głowie pojawia się odpowiedź.

808 to Hawaje.

– Słucham? – mówię, odebrawszy połączenie.

Sam odwraca się w moją stronę. Za moment to samo robią rodzice.

– Emma?

Głos dobiegający z telefonu jest głosem, który rozpoznałabym zawsze i wszędzie – ten sam mówił do mnie każdego dnia przez wiele lat. Ten sam na zawsze spisałam już na straty i nie jestem gotowa uwierzyć w to, że znowu go słyszę.

Mężczyzna, którego kochałam od siedemnastego roku życia. Mężczyzna, przez którego zostałam wdową, kiedy zaginął bez śladu, bo jego helikopter rozbił się gdzieś nad Pacyfikiem.

Jesse.

– Emma – powtarza Jesse. – To ja. Żyję. Słyszysz mnie? Wracam do domu.

Wydaje mi się, że każdy ma taki moment, który sprawia, że jego życie pęka, dzieląc się na dwie części. Kiedy spogląda na oś czasu swojej przeszłości, pojawia się na niej ostra granica – jakieś wydarzenie, które na zawsze zmienia jego osobowość, jego życie. Bardziej niż cokolwiek innego.

Ten moment tworzy pojęcia „przed” i „po”.

Może to chwila, kiedy spotykasz swoją drugą połówkę albo odnajdujesz największą pasję, albo rodzisz pierwsze dziecko. Może to coś wspaniałego. Może to coś tragicznego.

Jednak kiedy się wydarza, zabarwia twoje wspomnienia, przeobraża twoje spojrzenie na życie i nagle masz wrażenie, jakby wszystko, czego doświadczyłaś, otrzymało etykietę „przed” i „po”.

Kiedyś myślałam, że dla mnie to śmierć Jessego.

Wszystko w historii naszej miłości wydawało się prowadzić do tego miejsca. I wszystko od tamtej chwili stało się reakcją na tę tragedię.

Lecz teraz dowiaduję się, że on nie umarł.

I jestem pewna, że właśnie teraz przeżywam ten moment.

Wydarzenia sprzed dzisiejszego dnia wydają się teraz inne, a ja nie mam pojęcia, co się wydarzy po tej rozmowie.

PRZED

Emma i Jesse

Albo jak pogrążyć się w miłości i rozpaczy

Nigdy nie byłam rannym ptaszkiem, jednak w szkole średniej moja niechęć do światła we wczesnych godzinach wzmagała się w soboty dziesięć po ósmej.

Ojciec, z zegarkiem w ręku, pukał do moich drzwi i mówił:

– Autobus odjeżdża za pół godziny.

Mimo że tym autobusem było jego volvo i wcale nie jechało do szkoły. Jechało do naszej rodzinnej księgarni.

Blair Books zostało założone przez mojego ojca w latach sześćdziesiątych i od tamtej pory nie zmieniło lokalizacji – nadal stoi po północnej stronie Great Road w Acton w Massachusetts.

I z jakiegoś powodu oznaczało to, że gdy tylko osiągnęłam odpowiedni wiek, żeby legalnie pracować, musiałam stawać za kasą w niektóre dni po szkole oraz w soboty.

Przypadły mi w udziale akurat soboty, ponieważ Marie wolała niedziele. Odłożyła zarobione pieniądze i w zeszłe wakacje kupiła sobie zdezelowanego granatowego jeepa cherokee.

Tylko raz wsiadłam do tego auta i było to w dzień zakupu, kiedy upojona szczęściem Marie zaprosiła mnie do Kimball’s Farm na lody. Wybrałyśmy kubełek czekoladowych dla mamy i taty, a potem pozwoliłyśmy im się rozpuszczać, gdy my siedziałyśmy na budzie jeepa i jadłyśmy nasze sundae, rozkoszując się ciepłym letnim powietrzem.

Narzekałyśmy na pracę w księgarni i to, że mama zawsze posypywała ziemniaki parmezanem. Marie przyznała się, że paliła trawkę. Obiecałam, że nie wydam jej przed rodzicami. Potem zapytała, czy już się z kimś całowałam, a ja odwróciłam wzrok w obawie, że wyczyta odpowiedź z mojego wyrazu twarzy.

– Nie przejmuj się – powiedziała. – Mnóstwo ludzi całuje się dopiero w szkole średniej. – Miała na sobie szorty w kolorze wojskowej zieleni i granatową koszulę, a z jej szyi zwisały dwa długie i cienkie łańcuszki, znikające pod biustonoszem. Nigdy nie zapinała wszystkich guzików. Zawsze zostawiała o jeden więcej, niż można by się spodziewać.

– No, wiem – odparłam, ale nie usłyszałam od niej „ja całowałam się dopiero w szkole średniej”, a właśnie na to liczyłam, oczywiście. Nie martwiłam się, że nie jestem taka jak inni. Martwiłam się, że nie jestem taka jak ona.

– Teraz, jak pójdziesz do pierwszej klasy, będzie lepiej. Uwierz mi – dokończyła Marie i wyrzuciła resztę swoich lodów miętowych z kawałkami czekolady.

W tamtej chwili, tamtego dnia, uwierzyłabym w każde jej słowo.

Jednak to był wyjątek w mojej relacji z siostrą, rzadki moment więzi między dwójką ludzi, którzy co najwyżej współegzystowali.

Kiedy zaczął się nowy semestr i każdego dnia miałam lekcje w tym samym budynku co ona, żyłyśmy już według schematu, który polegał na tym, że mijałyśmy się niczym wrogowie w czasie zawieszenia broni, tak w domu, jak i w szkole.

Dlatego wyobraźcie sobie moje zaskoczenie, kiedy obudziłam się o ósmej dziesięć pewnego sobotniego poranka wiosną dziewiątej klasy i dowiedziałam się, że nie muszę iść na swoją zmianę w Blair Books.

– Marie zabierze cię do sklepu, żebyś kupiła sobie nowe dżinsy – oznajmiła mama.

– Dzisiaj? – zapytałam, podnosząc się i przecierając oczy. Właśnie próbowałam ustalić, czy to oznacza, że mogę jeszcze trochę pospać.

– Tak, w galerii – dodała mama. – Wybierz sobie, co chcesz, ja stawiam. Położyłam pięćdziesiąt dolców na blacie w kuchni. Ale jeśli chcesz wydać więcej, musisz dorzucić z własnej kieszeni.

Potrzebowałam nowych dżinsów, ponieważ w starych zrobiły mi się dziury. Powinnam dostać nową parę na Boże Narodzenie, ale byłam taka wybredna, tak neurotycznie podchodziłam do tego, jak powinny wyglądać, że matka się poddała. Dwa razy pojechałyśmy do galerii i opuściłyśmy ją po godzinie, a mama starała się ukryć irytację.

To było dla mnie nowe doświadczenie. Matka zawsze chciała przy mnie być, całe dzieciństwo pragnęła mojego towarzystwa. W końcu jednak stałam się w pewnej kwestii tak denerwująca, że tym razem była gotowa przekazać mnie komuś innemu. I do tego w sobotę.

– Kto stanie za kasą? – zapytałam i gdy tylko te słowa wydostały się z moich ust, od razu ich pożałowałam. Nagle zaczęłam się bać, że wszystko zepsułam. Powinnam rzucić krótkie „okej” i wycofać się powoli, żeby nie spłoszyć mamy.

– Ten nowy chłopak, którego zatrudniliśmy, Sam – odpowiedziała. – Nic nie szkodzi, przyda mu się kilka dodatkowych godzin.

Sam był uczniem drugiej klasy, który pewnego dnia wparował do księgarni i oznajmił:

– Mógłbym wypełnić formularz z podaniem o pracę?

Chociaż technicznie rzecz biorąc, nikogo nie szukaliśmy, a poza tym większość nastolatków wolała zatrudnić się w sklepie muzycznym kawałek dalej przy tej samej ulicy, rodzice od razu go przyjęli.

Był całkiem przystojny – wysoki i chudy, z oliwkową cerą i ciemnobrązowymi oczami – i zawsze miał dobry humor, jednak okazało się, że nie umiem go polubić po tym, jak Marie uznała go za „uroczego”. Nie mogłam się zdobyć na sympatię do czegokolwiek, co zdobyło jej uznanie, i dotyczyło to też ludzi.

Przyznaję, że tego rodzaju myślenie zaczęło mocno ograniczać moje znajomości i na dłuższą metę było nie do utrzymania.

Marie lubiła wszystkich i wszyscy lubili Marie.

Była złotym dzieckiem, pupilką rodziców. Moja przyjaciółka Olive nazywała ją za plecami „Bukówną”, ponieważ nawet wyglądała jak dziewczyna, której rodzice prowadzą księgarnię – jakby istniał taki konkretny stereotyp, a Marie odhaczała wszystkie pozycje z listy atrybutów, zdobywając je niczym odznaki.

Czytała książki dla dorosłych, tworzyła poezję i zakochiwała się w fikcyjnych postaciach zamiast w aktorach, wywołując u mnie i Olive mdłości.

Kiedy Marie była w moim wieku, w ramach zajęć fakultatywnych wybrała sobie kreatywne pisanie i postanowiła, że chce „zostać pisarką”. Cudzysłów jest niezbędny ze względu na to, że napisała wyłącznie dziewięciostronicowy kryminał, w którym zabójczynią okazuje się młodsza siostra głównej bohaterki, Emily. Przeczytałam go i nawet ja mogłam poznać, że to straszna szmira, jednak Marie wysłała go na konkurs do szkolnej gazetki i redakcji spodobał się tak bardzo, że w semestrze letnim publikowali go w odcinkach przez dziewięć tygodni.

Co gorsza, zdołała to wszystko zrobić, jednocześnie będąc jedną z najbardziej popularnych dziewczyn w szkole. To tylko dowód na to, że jak się jest wystarczająco ładną, fajne rzeczy dzieją się same.

Tymczasem ja w sekrecie czytałam w bibliotece bryki do każdej szkolnej lektury. Miałam w pokoju stertę powieści, które sprezentowali mi rodzice, i nawet ich nie otworzyłam.

Lubiłam teledyski, czwartkowe wieczory filmowe w NBC i każdą kobietę, która występowała na Lilith Fair. W chwilach nudy wolałam sięgać po należące do mamy stare wydania „Travel + Leisure”, żeby wyrywać z nich zdjęcia i przyklejać je na ścianę. Przestrzeń nad moim łóżkiem stała się kalejdoskopem okładek czasopism z Keanu Reevesem, wkładek z albumów Tori Amos oraz krajobrazów z Riwiery Włoskiej i francuskiej wsi.

I nikt, absolutnie nikt nie uznałby mnie za popularną dziewczynę.

Rodzice żartowali, że pielęgniarka musiała mnie podmienić w szpitalu, i zawsze się z tego śmiałam, ale zdarzyło mi się, więcej niż raz, popatrzeć na zdjęcia rodziców z okresu ich dzieciństwa, a potem spojrzeć w lustro i wyliczać podobieństwa, powtarzając sobie, że jestem ich córką.

– Okej, świetnie. Kiedy wyjeżdżamy? – powiedziałam mamie, bardziej podekscytowana tym, że nie muszę pracować, niż wizją spędzenia czasu z siostrą.

– Nie wiem – stwierdziła mama. – Pogadaj z Marie. Ja uciekam do księgarni. Widzimy się na obiedzie. Kocham cię, skarbie. Miłego dnia.

Kiedy zamknęła drzwi, z radością położyłam się z powrotem na łóżku, gotowa rozkoszować się każdą dodatkową minutą snu.

Jakiś czas po jedenastej do pokoju wparowała Marie, mówiąc:

– No, wstawaj, jedziemy.

Odwiedziłyśmy trzy sklepy i przymierzyłam dwanaście par dżinsów. Niektóre były zbyt workowate, inne zbyt ciasne, kilka sięgało zbyt wysoko.

Włożyłam dwunastą parę i wyszłam z przymierzalni, a Marie posłała mi znudzone do granic możliwości spojrzenie.

– Wyglądają spoko, kup je – wypaliła, ubrana do stóp do głów w Abercrombie & Fitch.

Właśnie wchodziliśmy w kolejne milenium. Cała Nowa Anglia nosiła wyłącznie Abercrombie & Fitch.

– Dziwnie się układają na tyłku – odparłam, nie ruszając się ani o milimetr.

Marie zmierzyła mnie wzrokiem, jakby na coś czekała.

– Odwrócisz się, żebym mogła zobaczyć, czy faktycznie dziwnie się układają? Czy nie? – rzuciła w końcu.

Pokazałam jej.

– Wyglądasz, jakbyś nosiła pieluchę – stwierdziła.

– Przecież właśnie to powiedziałam.

Marie przewróciła oczami.

– Poczekaj. – Narysowała palcem kółko w powietrzu, dając mi znak, żebym wróciła do kabiny. Tak zrobiłam.

Właśnie ściągnęłam spodnie, kiedy ona przerzuciła nad drzwiami parę spłowiałych dżinsów z prostymi nogawkami.

– Spróbuj te – oznajmiła. – Joelle takie nosi, a ma równie wielki tyłek co ty.

– Wielkie dzięki – odparłam, sięgając po ubranie.

– Ja tylko staram się pomóc.

Zaraz zobaczyłam, jak jej nogi znikają spod szpary pod drzwiami, jakby rozmowa właśnie dobiegła końca tylko dlatego, że Marie straciła zainteresowanie.

Rozpięłam rozporek i włożyłam spodnie. Musiałam się trochę powiercić, żeby wsunąć je na biodra, i wciągnęłam odrobinkę brzuch, zanim udało się je zapiąć. Wyprostowałam się i spojrzałam w lustro, pozując tak i siak, po czym odwróciłam się tyłem, żeby obejrzeć pośladki.

Moja pupa z dnia na dzień robiła się okrąglejsza, za to biust stanął w miejscu. Naczytałam się wystarczająco dużo „Glamour” mamy, żeby wiedzieć, że taki typ sylwetki to gruszka. Mój brzuch był płaski, lecz pośladki rosły. Olive zaczynała przybierać na wadze w cyckach i brzuchu, a ja się zastanawiałam, czy nie wolałabym jednak być jabłkiem.

Lecz gdybym miała być zupełnie szczera, tak naprawdę to chciałam tego, co mama przekazała w genach Marie. Średni tyłek, średni biust, brązowe włosy, zielone oczy i gęste rzęsy.

Zamiast tego dostałam włosy po ojcu – nie byłam ani całkiem blondynką, ani całkiem brunetką – oczy miałam trochę brązowe, trochę zielone, a do tego zupełnie odmienny typ sylwetki. Kiedyś zapytałam mamę, po kim odziedziczyłam krótkie, masywne nogi, a ona stwierdziła, że właściwie to nie wie. Takim tonem, jakby przed chwilą wcale nie powiedziała mi najgorszej rzeczy na świecie.

Tylko jedną rzecz w swoim wyglądzie naprawdę lubiłam. Swoje piegi, ten zbiór ciemnych kropeczek pod prawym okiem. Gdy byłam mała i mama kładła mnie do łóżka, łączyła je palcem.

Uwielbiałam swoje piegi i nienawidziłam tyłka.

A teraz stałam w przymierzalni i niczego tak nie pragnęłam jak dżinsów, w których moje pośladki wydawałyby się mniejsze. Tej ostatniej parze chyba właśnie udało się to osiągnąć.

Wyszłam z kabiny, żeby zapytać Marie o radę. Niestety nie było po niej śladu.

Wróciłam do środka, zdając sobie sprawę z tego, że muszę sama podjąć decyzję.

Jeszcze raz obejrzałam się w lustrze.

Może mi się podobały?

Zerknęłam na metkę. Trzydzieści pięć dolców.

Nawet po dodaniu podatku zostałoby mi dość pieniędzy, żeby kupić kurczaka w sosie teriyaki w strefie gastronomicznej.

Przebrałam się, ruszyłam do kasy i zapłaciłam pieniędzmi rodziców. W nagrodę dostałam wielką torbę z parą dżinsów, które nie były takie najgorsze.

Marie nadal ani widu, ani słychu.

Sprawdziłam w sklepie. Przeszłam się do Body Shop, żeby sprawdzić, czy nie wybiera sobie balsamu do ust albo żelu pod prysznic. Pół godziny później znalazłam ją, jak kupowała kolczyki w Claire’s.

– Wszędzie cię szukałam – powiedziałam.

– Przepraszam, patrzyłam na biżuterię. – Marie przyjęła resztę, ostrożnie schowała do portfela, a potem sięgnęła po maleńką białą torebkę. W środku z pewnością znajdowało się sztuczne złoto, które zafarbuje siostrze uszy na zielonkawy kolor.

Podążyłam za Marie, kiedy pewnym krokiem wyszła ze sklepu, kierując się do wyjścia, przy którym zaparkowałyśmy.

– Czekaj – rzuciłam, zatrzymując się w pół kroku. – Chciałam iść do strefy gastro.

Marie odwróciła się w moją stronę i spojrzała na zegarek.

– Przykro mi, ale nie ma takiej opcji. Spóźnimy się.

– Na co?

– Na spotkanie pływackie – odparła.

– Spotkanie pływackie? – powtórzyłam. – Pierwsze słyszę.

Marie nie odpowiedziała, ponieważ nie musiała. I tak już szłam za nią w stronę auta, gotowa iść, dokąd mi każe, i robić, co mi każe.

Dopiero kiedy wsiadłyśmy, postanowiła wtajemniczyć mnie w swoje plany.

– Graham został w tym roku kapitanem drużyny pływackiej – oznajmiła.

Ach, no tak.

Graham Hughes. Kapitan każdej drużyny, do której dołączy. Główny kandydat na zwycięzcę w kategorii najlepszego uśmiechu do tegorocznego albumu szkolnego. Idealny typ kolesia dla świętej Marie z Acton.

– Super – wypaliłam. Wydawało się jasne, że przyszłość szykowała mi nie tylko siedzenie i patrzenie na pięćdziesiąt metrów w stylu dowolnym, ale także czekanie w aucie Marie, kiedy ona i Graham będą się całować w jego samochodzie.

– A możemy chociaż po drodze zahaczyć o drive-through? – zapytałam, już zrezygnowana.

– Jasne – odparła.

A potem zebrałam się na odwagę, na ile tylko mogłam, i powiedziałam:

– Ty stawiasz.

Odwróciła się i zaśmiała.

– Masz czternaście lat, nie możesz sama sobie kupić lunchu?

Siostra miała niesamowity talent: potrafiła sprawić, że czułam się głupia nawet w chwilach największej pewności siebie.

Zatrzymałyśmy się przy Burger Kingu i zjadłam whoppera juniora na przednim siedzeniu, brudząc sobie dłonie ketchupem i musztardą, a z szukaniem serwetki musiałam poczekać, aż zaparkujemy.

Marie porzuciła mnie, gdy tylko w powietrzu dało się wyczuć zapach chloru. Dlatego usiadłam na trybunach i starałam się jakoś nie nudzić.

Basen wewnętrzny był pełen prawie nagich, atletycznych chłopaków w moim wieku. Nie wiedziałam, gdzie podziać oczy.

Kiedy Graham wspiął się na trampolinę i usłyszał gwizdek, patrzyłam, jak nurkuje w wodzie z łatwością ptaka frunącego po niebie. Gdy tylko przebił powierzchnię, stało się jasne, że wygra wyścig.

Zobaczyłam Marie na drugim końcu, jak skacze w miejscu i trzyma kciuki, wierząc w niego z całego serca. Kiedy Graham zdobył należny mu tron, wstałam i ruszyłam za drugą stronę trybun, przez salę gimnastyczną, w poszukiwaniu automatu z przekąskami.

Po powrocie – biedniejsza o pięćdziesiąt centów, bogatsza o paczkę doritosów – zobaczyłam na przodzie tłumu Olive z rodziną.

Pewnego dnia w zeszłe lato, tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego, siedziałyśmy z Olive w mojej piwnicy, kiedy oznajmiła mi, że być może jest lesbijką.

Powiedziała, że nie jest pewna. Po prostu wydawało jej się, że nie jest do końca hetero. Podobali jej się chłopcy, ale zaczynało do niej docierać, że może dziewczyny również.

Wydawało mi się, że tylko ja o tym wiem. I wydawało mi się jeszcze, że jej rodzice zaczęli coś podejrzewać. Ale to nie była moja sprawa. Moim zadaniem było pozostać jej przyjaciółką.

Dlatego robiłam to, co robią przyjaciółki, czyli godzinami siedziałam i oglądałam teledyski, czekając na Torn Natalie Imbruglii, żeby Olive mogła się na nią pogapić. Nie byłam w tym całkowicie bezinteresowna, ponieważ to moja ulubiona piosenka i marzyłam o tym, żeby obciąć sobie włosy dokładnie tak jak Natalie.

Nie do końca bezinteresowna była też moja gotowość do oglądania Titanica co kilka tygodni, kiedy Olive próbowała rozkminić, czy lubi scenę seksu między Jackiem i Rose, ponieważ podobał jej się Leonardo DiCaprio, czy może to z powodu Kate Winslet.

– Hej! – rzuciła, gdy tamtego dnia nad basenem pojawiłam się w zasięgu jej wzroku.

– Hej – odparłam.

Olive miała na sobie białą bieliźnianą bluzkę na ramiączkach, a na nią zarzuciła rozpiętą błękitną koszulę. Jej długie i proste kruczoczarne włosy sięgały za ramiona. Ze względu na imię i nazwisko – Olive Berman – można było nie domyślić się, że jest pół Żydówką, pół Koreanką, ale moja przyjaciółka czerpała jednakową dumę z pochodzenia rodziny urodzonej w Korei Południowej matki, jak i swojej niesamowitej bat micwy.

– Co ty tutaj robisz? – zapytała.

– Marie mnie tutaj ściągnęła, a potem porzuciła.

– Aha – odparła Olive, kiwając głową. – Jak to bukówna. Przyjechała zobaczyć Grahama? – Skrzywiła się, wymawiając jego imię, a mnie się bardzo podobało to, że w jej oczach Graham też był śmieszny.

– No, ale… Zaraz, a dlaczego ty tutaj jesteś?

Brat Olive pływał do czasu, aż w zeszłym roku skończył szkołę. Olive próbowała dołączyć do drużyny dziewcząt, jednak na próżno.

– Mój kuzyn Eli pływa dla Sudbury.

Mama Olive odwróciła się i popatrzyła na mnie.

– Cześć, Emma. Chodź, usiądź z nami.

Kiedy zajęłam miejsce obok nich, pani Berman znowu skupiła wzrok na basenie.

Eli dopłynął jako trzeci i mama Olivii odruchowo z frustracją zacisnęła dłonie w pięści, a potem pokręciła głową. Popatrzyła na nas i rzuciła:

– Idę uścisnąć Eliego na pocieszenie i możemy wracać do domu.

Chciałam zapytać, czy mogę jechać razem z nimi. Olive mieszkała tylko jakieś pięć minut drogi ode mnie. Mój dom znajdował się mniej więcej między ich domem a zjazdem z autostrady. Niestety miałam problem z proszeniem o przysługi. Wolałam raczej naprowadzić kogoś na to, by sam zaproponował pomoc.

– Pewnie powinnam poszukać Marie – powiedziałam. – Zapytać, czy możemy już jechać.

– Możemy cię zabrać – wypaliła Olive. – Prawda, mamo?

– Oczywiście – odparła pani Berman, wstając i przeciskając się między zapełnionymi siedzeniami. – Chcesz się pożegnać z Elim? Czy spotkamy się przy aucie?

– Przy aucie – stwierdziła Olive. – Ale pozdrów ode mnie Eliego.

Olive włożyła rękę do mojej paczki doritosów i poczęstowała się.

– Okej – powiedziała, kiedy jej mama znalazła się poza zasięgiem głosu. – Widziałaś dziewczynę po drugiej stronie basenu, tę gadającą z chłopakiem w czerwonych kąpielówkach?

– Hę?

– Dziewczynę z kucykiem. Gadała z kimś z drużyny Eliego. Bez kitu, to chyba najseksowniejsza laska na świecie. Nie ściemniam, nie było piękniejszej w historii świata.

Popatrzyłam w tamtym kierunku, szukając dziewczyny z kucykiem. Nie zauważyłam żadnej.

– Gdzie ona jest? – zapytałam.

– Okej, teraz stoi przy tablicy z wynikami – odparła Olive, wskazując palcem. – O, tam. Zaraz obok Jessego Lernera.

– Kogo? – rzuciłam, podążając za palcem Olive aż do tablicy. I faktycznie zobaczyłam tam ładną dziewczynę z kucykiem. Tylko jakoś mnie to już nie obchodziło.

Ponieważ zobaczyłam też wysokiego, szczupłego i atletycznego chłopaka obok.

Miał głęboko osadzone oczy, kanciastą twarz, pełne usta. Jego krótkie, jasnobrązowe włosy były częściowo przyklapnięte, a częściowo zmierzwione, ponieważ przed chwilą zdjął czepek. Po kąpielówkach poznałam, że chodzi do naszej szkoły.

– Widzisz ją? – dopytywała Olive.

– No, ładna. Ale koleś, z którym rozmawia… Jak go nazwałaś?

– Kogo? Masz na myśli Jessego Lernera?

– No. Kim jest Jesse Lerner?

– Jak możesz nie wiedzieć, kim jest Jesse Lerner?

Odwróciłam się i zmierzyłam ją wzrokiem.

– Nie wiem. Po prostu go nie znam. Kto to jest?

– Mieszka kawałek za Hughesami.

Znowu na niego popatrzyłam, akurat podnosił z podłogi gogle.

– Jest w naszym wieku?

– No.

Olive dalej coś mówiła, ale przestałam jej słuchać. Zamiast tego obserwowałam Jessego, który wrócił do szatni razem z resztą drużyny. Graham szedł zaraz obok, położył mu na chwilę rękę na ramieniu, po czym wyprzedził go w powoli przesuwającej się kolejce. Nie mogłam oderwać wzroku od tego, jak poruszał się Jesse, przyciągała mnie pewność siebie, z jaką stawiał nogę za nogą. Był młodszy od pozostałych pływaków – pierwszoroczniak w drużynie reprezentującej szkołę – a jednak gdy stanął przed wszystkimi w kusych kąpielówkach, sprawiał wrażenie kogoś, kto czuje się jak u siebie.

– Emma, gapisz się – zauważyła Olive.

I w tej samej chwili Jesse odwrócił nieznacznie głowę, jego wzrok wylądował na mnie na krótką, zapierającą dech w piersi chwilę. Instynktownie spojrzałam gdzie indziej.

– Co powiedziałaś? – zapytałam Olive, udając, że wcale nie przestałam zwracać na nią uwagi.

– Powiedziałam, że się na niego gapisz.

– Wcale nie – zaprotestowałam.

W tym momencie wróciła do nas pani Berman.

– Myślałam, że mamy się spotkać przy aucie – rzuciła.

– Sorki! – wypaliła Olive i skoczyła na równe nogi. – Już idziemy.

– Przepraszam, pani Berman – odezwałam się, po czym podążyłam za nimi w stronę wyjścia.

Zatrzymałam się tuż przed drzwiami, żeby ostatni raz popatrzeć na Jessego. Zobaczyłam błysk jego uśmiechu. Był szeroki i promienny, pełen zębów i szczerości. Cała jego twarz się rozjaśniła.

Zastanawiałam się, jak miło byłoby zostać adresatką takiego uśmiechu, wywołać go – i nagle mój zachwyt Jessem Lernerem napęczniał jak balon, który mógłby nas oboje unieść wysoko w powietrze, gdybyśmy tylko go chwycili.

Ciąg dalszy w wersji pełnej