Copyright © Wydawnictwo Dom Horroru, 2019

Dom Horroru

Gorlicka 66/26

51-314 Wrocław

Copyright © Bartłomiej Fitas, Potępiona, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Redakcja i korekta: Paweł Rosłon

Projekt okładki: Dawid Boldys, Shred Perspectives Works

Skład: Sandra Gatt Osińska

Wydanie I

ISBN: 978-83-954678-3-7

www.domhorroru.pl

facebook.com/domhorroru

instagram.com/domhorroru

Dla Oli.

WSTĘP

Pierwsza noc września zapowiadała rychłe nadejście chłodnej i mokrej jesieni. Kropił nieprzyjemny zimny deszcz, a do tego wiał mocny wiatr. Targane nim gałęzie drzew przywodziły na myśl artretycznie powykrzywiane palce, które usilnie próbują coś pochwycić. Mimo wszystko warunki na drodze były całkiem niezł e.

Michał prowadził wysłużonego opla corsę, nie przekraczając dozwolonej prędkości i nie odrywając wzroku od drogi. Jechali właśnie przez las. Na siedzeniu obok spała jego żona. Jej oddech był głęboki i spokojny. Z tyłu natomiast, przypięty do fotelika spał ich dwuletni syn, Kacper.

Wakacje były udane. Pogoda nad Bałtykiem dopisała, a atrakcji nie brakowało im przez cały dwutygodniowy pobyt. Aż żal było im wracać do Krakowa, który niedługo stanie się przytłaczający i ponury, a przesycone spalinami powietrze będzie można ciąć nożem.

Westchnął i zerknął na zegarek. Dochodziła godzina druga. Czekało go do przejechania jeszcze około trzystu kilometrów. Uwielbiał jeździć, zwłaszcza nocą. Wtedy przynajmniej miał pustą drogę i nie musiał narzekać na korki, rowerzystów, pieszych oraz wszystkich kierowców, którzy prawo jazdy wygrali w Lay’sach.

Spojrzał czule w górne lusterko, obserwując Kacpra. Często przyłapywał się na rozmyślaniu o tym, kim w przyszłości będzie jego jedyne dziecko. Istniały setki możliwości. On skończył jako przedstawiciel handlowy. Może nie brzmiało to zbyt imponująco, lecz nigdy nie narzekał na swoją pracę. Mimo wszystko, jak to każdy rodzic, chciał, aby jego dziecko osiągnęło znacznie więcej. Lekarz? Prawnik? A może światowej klasy piłkarz?

Zbliżał się do ostrego zakrętu. Zmniejszył prędkość i gładko się w niego wślizgnął. Dalej droga była prosta. Pozwolił sobie przyspieszyć do dziewięćdziesiątki. Byli tutaj sami, a aplikacja, która zawsze ostrzegała go przed fotoradarami, w tym momencie milczała.

Jechał tak przez około pół godziny. Gdy pokonał las, odetchnął z ulgą. Zawsze bał się, że nagle wyskoczy mu przed maskę sarna albo dzik.

W oddali zobaczył światła nadjeżdżającego z naprzeciwka samochodu. Podejrzewał, że to prawdopodobnie autobus lub jakiś dostawczak. Od kilku godzin były to jedyne pojazdy, jakie spotykał.

Po jego plecach przeszły nieprzyjemne ciarki. Pomimo tego, że światła były jeszcze bardzo daleko, Michał poczuł niepokój. Po pierwsze, pojazd zbliżał się zdecydowanie zbyt szybko. Po drugie, co jakiś czas światła gwałtownie uciekały w lewą lub prawą stronę drogi. Michał kilkakrotnie zamrugał. Pod powiekami czuł nieprzyjemne pieczenie.

Coś mi się przywidziało – pomyślał.

Ponownie wbił wzrok w zbliżające się światła. Powoli zaczął pojawiać się zarys maski. Facet musiał pruć minimum sto czterdzieści na godzinę.

Nagle światłami znowu zaczęło zarzucać. Michał zwolnił. Dystans między nim a nadjeżdżającym z naprzeciwka samochodem wynosił już zaledwie kilkadziesiąt metrów. Przez ułamek sekundy dało się dostrzec logo BMW.

Wydawało się, że BMW najzwyczajniej minie Michała. Już sekundy dzieliły go od wypuszczenia powietrza, które nieświadomie zatrzymał w płucach.

Nagle pędzący z naprzeciwka samochód zmienił pas ruchu. Teraz pędził prosto na Michała. Mężczyzna poczuł ostry ból w podbrzuszu, a na jego jasnych spodniach wykwitła ciemna plama. Paraliżujący strach na sekundę zabrał mu zdolność do reakcji.

Ostre światło sprawiło, że jego mózg zawył z bólu. Gwałtownie skręcił kierownicę, ale było już za późno.

Ciszę nocy rozerwał potężny huk. Na asfalt posypały się tysiące drobnych odłamków szkła, które w mroku nocy lśniły niczym diamenty. Zgrzyt rozrywanego metalu omal nie rozsadził głowy Michała. Samochodem potężnie zarzuciło, a tył uniósł się do góry. Fragmenty roztrzaskanej przedniej szyby wbiły się głęboko w twarz i przerażone oczy mężczyzny.

Jego żona miała więcej szczęścia, jakkolwiek źle by to nie zabrzmiało. W momencie zderzenia jej śpiące ciało zostało szarpnięte z taką siłą, że kark trzasnął jak sucha gałąź. Stało się to tak szybko, że kobieta nawet nie zdążyła się obudzić.

Oba pojazdy połączyły się w zwartą kupę dymiącego złomu. Przez kilkadziesiąt minut Michał balansował na krawędzi życia, czując jak grunt pod jego nogami osuwa się bezpowrotnie. Z licznych ran na jego ciele nieprzerwanie płynęła krew, wypłukując z niego resztki życia.

Pierwszy samochód pojawił się w tym miejscu dopiero dwie godziny później. Z dymiącego opla słychać było już tylko słaby płacz dziecka.

Rozdział pierwszy
Nowy dom

Kacper miał teraz dwanaście lat. Siedział na huśtawce w nowym „domu”, pogrążony w myślach.

Po wypadku nie było osoby, która zaopiekowałaby się dwuletnim Kacprem. Jego rodzice nie mieli rodzeństwa, dziadkowie ze strony ojca poumierali na długo przed wypadkiem, a ze strony matki żyła tylko babcia, która od wielu lat przebywała w domu spokojnej starości, załatwiając swoje potrzeby w pieluchy o największym dostępnym rozmiarze i nie pamiętając nawet swojego imienia. Z tego powodu chłopiec musiał trafić do domu dziecka.

Nie pamiętał, jak to jest żyć razem z rodzicami. W domu dziecka miał mnóstwo braci i sióstr, z którymi dzielił całe swoje życie. Każde z nich trafiło tu z różnych przyczyn. Często zdarzały się przypadki, w których dziecko było zabierane z rąk rodziców-oprawców. Inni trafili tu, ponieważ byli niechciani. Brak odpowiedzialności ze strony młodych rodziców niszczył życie tych dzieci na samym starcie. Te negatywne doświadczenia łączyły chłopców i dziewczęta w silną rodzinę.

Wszyscy wychowawcy starali się stwarzać dzieciom jak najbardziej rodzinną atmosferę, jednakże ta co jakiś czas była zaburzana przez adopcje. Każda z nich była dla Kacpra ogromną stratą. Sam już dawno przestał się łudzić, że ktoś będzie chciał go adoptować. Zazwyczaj dorośli nie chcieli dzieci w jego wieku. Z jednej strony było to smutne, z drugiej jednak, wcale nie płakał z tego powodu. Dla niego prawdziwą rodziną była ta, jaką miał tu, w domu dziecka.

Adopcja była dla nich jak śmierć kogoś bliskiego. Widząc wsiadające do samochodu „nowych rodziców” dziecko, wszyscy wiedzieli, że już więcej go nie zobaczą. Takie osoby dostawały nowe życie, z którego słusznie czerpały pełnymi garściami. Zawsze padały słowa typu „będę was odwiedzał/odwiedzała”, „kiedyś się spotkamy” lub „wyślę wam list”.

Wszystkie te obietnice były tylko pustymi słowami.

Przez ostatnie kilka lat dom dziecka, którego wychowankiem był Kacper, borykał się z ogromnymi problemami finansowymi. To, że placówka miała światło i ciepłą wodę, było tylko i wyłącznie zasługą władz Krakowa, które dokładały wszelkich starań, aby nie dopuścić do jej zamknięcia.

Niestety kilka miesięcy temu zapadła decyzja o zamknięciu domu dziecka. Długi były zbyt wysokie, aby placówka mogła sobie z nimi poradzić. Wszelkie akcje charytatywne i dobroczynne organizacje nie były w stanie nadążyć ze zbieraniem pieniędzy na pokrycie kosztów, które narastały z każdym dniem.

To była ciężka chwila dla wszystkich. Dla wychowawców strata pracy nie była zmartwieniem wobec tego, że musieli rozstać się z dziećmi, które od lat taktowali jak swoje. Pracę zawsze można znaleźć – jak nie tu to tam. Co innego opuszczać dzieci, które były na nich zdane.

Nikt nie ucierpiał na tym tak bardzo, jak podopieczni domu dziecka. Oznaczało to rozdzielenie rodziny. Zostali wyrwani ze swojego miejsca na Ziemi niczym spróchniały ząb i rzuceni w nieznane.

Kacper miał na tyle szczęścia, że oprócz niego w nowym domu miała znaleźć się jeszcze trójka jego rodzeństwa.

Rozdział drugi
Dom Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia

Kacper lekko rozbujał huśtawkę. Zardzewiałe łańcuchy wydały przeciągły skowyt. Twarz chłopca owiał chłodny wiatr, rozwiewając czarną grzywkę. Jak na swój wiek, chłopiec był dość wysoki, a jego niebieskie oczy osadzone na bladej twarzy wydawały się zbyt duże.

Była połowa listopada – miesiąca, w którym życie zwalniało przed zimową hibernacją. Dom Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia znajdował się na skraju lasu, w jednej z niewielkich miejscowości pod Krakowem. Miejsce to na pierwszy rzut oka wydawało się piękne, lecz Kacper z jakiegoś powodu od początku go nie lubił. I nie chodziło tu o to, że nie ma z nim jego całego rodzeństwa. To miejsce miało w sobie coś złego.

Kropla chłodnego jesiennego deszczu spadła na nos chłopca. Starł ją niedbale i mocniej rozbujał huśtawkę. Łańcuchy zaskowyczały jeszcze żałośniej, jakby błagały go o litość. Kacper, czując się jakby ktoś go obserwował, odwrócił głowę i zerknął na budynek. W żadnym z okien nie widział nikogo, kto mógłby interesować się tym, co robi.

Nie podobało mu się to miejsce. Był tu zaledwie od kilku godzin, a już zdążył nabrać złych przeczuć, choć jeszcze nie wiedział, co mogło być ich źródłem.

–  Oczy – powiedział sam do siebie.

Zaczął się nad tym zastanawiać. Tak… oczy wszystkich sióstr były takie same. Zimne i bez cienia dobroci. Z tych oczu nic się nie dało wyczytać. Były jak dwa nieoszlifowane kamienie. Patrzyły na wszystkich twardo, szorstko i z góry.

Niepokój, jaki odczuwał Kacper, wiązał się również z dziećmi, które tu mieszkały. Wydawały się one kryć w sobie jakąś wielką tajemnicę, której panicznie się boją.

Kolejna kropla deszczu spadła na jego nos. Chwilę później uderzył go w twarz powiew lodowatego wiatru. Czuć w nim było zbliżającą się zimę. Gdzieniegdzie na drzewach wisiały pojedyncze liście, apatycznie bujając się w rytm narzucony przez wiatr.

Kacper pogrążył się w myślach. Słyszał tylko sporadyczne uderzenia kropel deszczu w poliestrowy kaptur i żałosne zawodzenie huśtawki.

Siostra Ezechiela. Ona pierwsza przychodziła mu na myśl. Wystarczyło jedno spotkanie, aby Kacper dowiedział się i zarazem utwierdził, że ta kobieta jest straszna. Jej wodniste niebieskie oczy wydawały się przenikać jak promienie Rentgena. Wiedział, że przed nią nie da się niczego ukryć.

– Kacper!

Chłopiec podskoczył jak oparzony. Wszystkie jego myśli trysnęły niczym mydlana bańka. Tego głosu nie mógłby pomylić z innym nawet po tym, jak słyszał go zaledwie raz. Głos należał do siostry Ezechieli.

Gwałtownie zahamował zawodzącą huśtawkę. Spod jego butów trysnął piach i drobne kamyczki. Poczuł nieprzyjemny ból w podbrzuszu. Strach.

Powoli wstał i odwrócił się w stronę budynku. Siostra Ezechiela stała w progu drzwi, wyraźnie czekając aż przyjdzie. Chłopcu wydało się, że przykrywający niebo kokon chmur nagle pociemniał. Spróbował przełknąć ślinę, ale wtedy poczuł, że ma gardło wyschnięte na wiór.

– Na co czekasz? Rusz się, bo zaraz zmokniesz.

Siostra Ezechiela – kobieta dobrze po siedemdziesiątce – uśmiechnęła się, choć nie było w tym uśmiechu ani cienia radości. Przypominał bardziej mordę strzygi, która dopadła kolejną zabłąkaną ofiarę i pławi się w myślach o rozerwaniu miękkiego brzucha i dobraniu się do gorących trzewi. Wybrakowane gnijące uzębienie zakonnicy jeszcze bardziej dopełniało tego przerażającego efektu. Chłopiec poczuł nieprzyjemne ciarki, które przebiegły mu wzdłuż całego kręgosłupa.

Na nogach jak z waty zrobił jeden niepewny krok w stronę ponurego sierocińca. Przyjrzał się budynkowi. W wielu miejscach brakowało tynku, a gołe cegły wyglądały jak kości wychodzące z gnijącego ciała. Szyby w wielu miejscach były popękane, a w szarej dachówce znajdowały się liczne prześwity. Chłopiec był niemal pewien, że ten budynek żyje, na swój straszny sposób.

– Kacper!

Głos siostry Ezechieli wywołał kolejny dreszcz. Chłopiec wiedział, że nie może dłużej zwlekać. Musiał wejść do środka. Zebrał się w sobie i ruszył w kierunku ponurego budynku.

– Już idę, proszę siostry – powiedział. Starał się mówić tak, aby w jego głosie nie było słychać strachu. W rzeczywistości brzmiał jak niewinne „cześć kochanie” faceta, któremu inna kobieta robi laskę, podczas gdy jego żona wraca wcześniej do domu.

Wydawało mu się, że idzie całą wieczność. Każdy krok odczuwał tak, jakby zagrzebywał się w coraz gęstszej brei. Twardy grunt pojawił się dopiero wtedy, gdy stanął przed siostrą Ezechielą.

Kobieta obrzuciła go surowym wzrokiem. Była bardzo wysoka, a przy tym przeraźliwie chuda. Jej kości policzkowe były uwydatnione do tego stopnia, że zdawało się, iż zaraz przebiją naciągniętą do granic wytrzymałości pergaminową skórę. Spojrzenie, którym obdarzyła Kacpra, również mu się nie podobało. Do tej pory wychowawcy patrzyli na niego jak na swoje dziecko, nie jak na prywatną własność, z którą mogą zrobić co chcą i kiedy chcą.

– Wchodź – odezwała się siostra Ezechiela. Nawet nie siliła się na stwarzanie pozorów dobrej matki. Jej głos był ostry jak kawałki potłuczonego szkła.

Kacper z niechęcią przestąpił próg. Parkiet głośno jęknął, sprawiając, że na całym ciele chłopca pojawiła się nieprzyjemna gęsia skórka. Drzwi zamknęły się za nim z głuchym trzaskiem. Był w Domu Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia.

Rozdział trzeci
Makabryczne odkrycie

Dwudziesty lutego był wyjątkowo pogodnym jak na tę porę roku dniem. Panował lekki przymrozek, dzięki któremu piękna zimowa aura utrzymywała się w najlepsze. Świeciło słońce, co sprawiało, że świe ży śnieg aż raził w oczy.

Po załatwieniu spraw związanych z domem dziecka, w którym od siedmiu lat sprawował urząd dyrektora, wsiadł do swojej starej toyoty i wybrał się do Domu Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia. Po drodze słuchał starego dobrego Iron Maiden. Uwielbiał, jak Bruce Dickinson nie szczędzi gardła w tak kultowych kawałkach, jak „The Number of the Beast”, który właśnie leciał.

W drodze rozmyślał również o tym, jaki prezent sprawić swojej żonie. Okazja była wyjątkowa, gdyż mieli obchodzić ćwierć wieku udanego małżeństwa, które przyniosło dwa dojrzałe owoce. Starszy syn, Adam, miał niedługo skończyć prawo i zostać mecenasem. Młodsza córka, Marysia, w tym roku rozpoczęła studia medyczne, na których całkiem nieźle sobie radziła. Aż robiło się ciepło na sercu dzięki świadomości, że ma się tak dobre dzieci. Fakt ten motywował go również do intensywnej pracy nad domem dziecka. Chciał, aby jego podopieczni, pomimo trudnego startu, również coś osiągnęli w życiu.

Zjechał z głównej drogi i dalej ruszył starym wysłużonym asfaltem, który chyba pamiętał czasy Mojżesza. W oddali, po jego lewej stronie, majaczyły górskie szczyty. Była to już ostatnia prosta. Później miał gorzko pożałować tego, że na nią wjechał.

Zatrzymał się przed Domem Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia. Nim zdążył wysiąść z samochodu, jego uwagę przykuł pewien niepokojący szczegół. Na podwórku nie dostrzegł ani jednego dziecka. Biorąc pod uwagę to, jaka dziś była pogoda, wydawało się to wręcz niepokojące.

Wzruszył ramionami i wysiadł z samochodu. Jego twarz przyjemnie ogrzały ciepłe promienie słońca. Zrobił głęboki wdech, rozkoszując się czystym powietrzem, którego przez całą zimę brakowało miastu.

Ruszył w stronę drzwi wejściowych. Po drodze jego uwagę przykuła jeszcze jedna rzecz: w śniegu nie było żadnych śladów, ani świeżych, ani tych wcześniejszych, które nieznaczną wklęsłością odznaczałyby się w białym puchu.

Czyżby siostry nie wypuszczały swoich dzieci na dwór? – zastanowił się.

Po raz kolejny wzruszył ramionami. Wszedł po skrzypiących stopniach i sięgnął do dzwonka. Nacisnął raz i czekał. Spodziewał się, że otworzy mu siostra Ezechiela, tak jak było zazwyczaj.

Minęło dobrych kilka minut. Zerknął na zegarek, nie rejestrując nawet, która jest godzina. Nadchodzące ciężkie chmury skryły słońce, sprawiając, że ten piękny dzień właśnie się skończył. Już do końca miesiąca miało być szaro i ponuro, a on nigdy nie miał zobaczyć słońca. Poczuł nieprzyjemne ciarki.

Po raz kolejny sięgnął do dzwonka. Czekał, lecz nadal nikt nie otwierał. Teraz niepokój przerodził się w strach, który kłującą gulą zagnieździł się w jego podbrzuszu. To niemożliwe, żeby żadna z dwudziestu sióstr nie usłyszała dzwonka. A nawet jakby jakimś cudem to się stało, to są jeszcze dzieci, które też mają uszy.

Mężczyzna zszedł ze schodków i podszedł do okna. Rękawem kurtki próbował zetrzeć szron, lecz na niewiele się to zdało. Mimo tego zajrzał do środka. Wewnątrz było zupełnie ciemno.

Teraz strach przerodził się w panikę. Mężczyzna na drżących nogach z powrotem wszedł na schodki. Coś podpowiadało mu, że powinien wrócić do samochodu, wcisnąć gaz do dechy i uciekać nie oglądając się za siebie. Zamiast tego ponownie wyciągnął dłoń i tym razem dzwonił przez dobre pół minuty. Podświadomie wiedział jednak, że i tak nikt mu nie otworzy.

Rozejrzał się dookoła. Liczył na to, że jego spojrzenie napotka idącą w jego stronę siostrę Ezechielę, która obdarzy go swoim niezbyt ładnym uśmiechem. Gdyby to się stało, chyba wyściskałby ją z ulgi i radości. Jednak ani siostry Ezechieli, ani żadnej innej, tam nie było.

Zaczął prószyć drobny śnieg, który wieczorem miał zamienić się w utrudniającą pracę policji zamieć.

To był odruch. Nim zdążył zdać sobie sprawę z tego, co robi, jego dłoń sięgnęła do klamki i nacisnęła ją. Drzwi były otwarte, więc popchnął je lekko. Ciężkie dębowe skrzydło otworzyło się na oścież, jakby ciągnięte z drugiej strony niewidzialną ręką.

– O cholera. – Mężczyzna odwrócił się na pięcie i potężną strugą zwrócił swoją ulubioną jajecznicę na szynce i cebuli. Smród, który uderzył go w twarz, był nie do zniesienia. Mdląca woń gnijącego mięsa i fekaliów sprawiła, że zaczęło mu się kręcić w głowie.

Opatuliwszy szczelnie usta i nos szalikiem, wkroczył do środka. Dookoła było zupełnie ciemno. Był tu jednak wielokrotnie, więc wiedział, gdzie znajduje się najbliższy włącznik światła.

Idąc po omacku nastąpił na coś, co pod jego ciężkim zimowym butem pękło z ohydnym plaśnięciem. Nie zwrócił jednak na to większej uwagi. Panika i niedowierzanie, jakie w tamtej chwili odczuwał, wzięły górę nad bodźcami zewnętrznymi.

Wreszcie dotarł do włącznika i zapalił światło. To, co zobaczył, sprawiło, że w jego gardle zamarł krzyk. Dookoła leżały kawałki mięsa i strzępy habitów. Do tego wszędzie była zakrzepnięta krew; pokrywała dosłownie wszystko – podłogę, ściany, okna, a nawet sufit.

Tutaj smród był o wiele silniejszy. Mężczyzna przełknął ostrożnie ślinę, czując, że jego żołądek ponownie chce katapultować częściowo strawione resztki śniadania.

Zamknął oczy licząc, że to zwykłe przywidzenie. W końcu był dobrze po pięćdziesiątce. Niektórych już w tym wieku potrafiła dopaść demencja.

Otwierając oczy, liczył na to, że tym razem zobaczy normalne wnętrze Domu Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia. Niestety, nic nie uległo zmianie.

Jego wzrok padł na zniekształconą twarz, która uśmiechała się do niego z podłogi. Głowa była odcięta równo jak od katowskiej gilotyny. Resztki włosów wydawały się być wtopione w pomarszczoną skórę. Pęknięcia w policzkach odsłaniały kości i zęby. Ich kolor przypominał palce długoletniego palacza, a puste oczodoły wyglądały jak studnie bez dna.

– O kurwa! – zaklął. Treść jego żołądka podskoczyła jeszcze wyżej, znajdując wreszcie ujście. Paskudnie ciepłe resztki wymiocin, spłynęły mu pod kurtką, nieprzyjemnie drażniąc szyję i klatkę piersiową.

Nagle coś przykuło jego uwagę. Był to fragment ręki. Dłoń o szponiastych, powyginanych pod dziwnymi kątami palcach, wydawała mu się bardzo znajoma. Dopiero gdy zobaczył stary srebrny sygnet z błękitnym kamieniem, zdał sobie sprawę z tego, że ręka należała do siostry Ezechieli.

Coś przeleciało mu tuż przed oczami. Mężczyzna ocknął się i rozejrzał. Wokół okrytej kiczowatym kloszem żarówki krążyła samotna ćma. Zapragnął stąd uciec. Jego nogi z początku nie chciały słuchać głowy. Stał jak wrośnięty, nie mogąc wykonać ani jednego kroku. Poczuł lekki ból w klatce piersiowej, który był pierwszym sygnałem zbliżającego się zawału.

Wreszcie ruszył z miejsca. Wydawało mu się, że droga na zewnątrz trwa całą wieczność. Przypominało to sen, w którym gnany panicznym strachem człowiek próbuje przed czymś uciec. Pomimo wypruwania sobie żył, porusza się, jakby brodził po kolana w smole. Rozpaczliwe ruchy sprawiają tylko, że zapada się coraz głębiej, podczas gdy zagrożenie już mu dyszy w kark.

W tym miejscu na ogół sen się kończy. Człowiek budzi się i wystarczy kilka głębokich wdechów, by przyszło błogosławione uczucie zrozumienia, że to był tylko wytwór wyobraźni.

Mężczyzna wybiegł z Domu Dziecka Sióstr Bożego Miłosierdzia. Na schodach stracił równowagę. Jego otępiały mózg zareagował zbyt późno. Nie zdążył wyciągnąć przed siebie rąk. Wyrżnął na pokryty warstwą świeżego puchu lód, rozcinając sobie paskudnie twarz i wybijając dwie górne jedynki. Był teraz przeciwieństwem kreskówkowego królika Bugsa.

Wstał i otrzepał ręce. Nawet nie zorientował się, że z ust płynie mu krew. Drżącą dłonią wyciągnął z kieszeni telefon i zadzwonił na policję. Po tym, zataczając się jak schlany najpodlejszym piwem z taniej speluny, udał się do swojego samochodu. Zwalił się na fotel kierowcy i stracił przytomność.

Rozdział czwarty
Niewyjaśniona sprawa

W zadymionym pomieszczeniu siedziało dwóch mężczyzn. Jeden z nich, przedwcześnie łysiejący trzydziestolatek, zgasił w popielniczce papierosa, po czym wyjął z paczki kolejnego. Przez chwilę obracał go między palcami, jakby zastanawiając się, czy po tym jego płuca zamienią się w to, co przedstawiała ilustracja na paczce. W końcu wsadził papierosa w kącik ust i odpalił staromodną benzynową zapalniczką.

Drugi mężczyzna był znacznie starszy. Na jego włosach gdzieniegdzie było widać blade odcienie dawnego koloru. Poza tym były niemal całkowicie siwe. Wiek emerytalny osiągnął już rok temu, ale ani myślał odchodzić z tej roboty. Dostałby świra siedząc codziennie w domu i nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Praca detektywa przypominała nałóg. Z jednej strony miało się jej dość i chciało się rzucić raz na zawsze, z drugiej jednak nie sposób było ot tak z niej zrezygnować.

Rozpiął górny guzik niebieskiej koszuli. Skinął na paczkę.

– Nie miałeś przypadkiem rzucać? – zapytał młodszy detektyw imieniem Robert.

– Miałem, ale ta praca robi z ludzi alkoholików i nikotynistów na całe życie – odparł.

Robert w odpowiedzi podsunął mu paczkę.

– Ministerstwo sprawiedliwości stawia coraz większy nacisk – oznajmił Krzysztof. Jego głos był suchy i nieprzyjemny.

– Wiem… – Robert zaciągnął się i wolno wypuścił dym. Gęsta chmura poleciała w kierunku pojedynczej ledówki, która mdłym blaskiem oświetlała całe pomieszczenie. – Ale co ja im mam, kurwa, powiedzieć? Że przyleciało UFO, zabrało wszystkie dzieci, a zakonnice dla zabawy zamieniło w mielonkę?

– Uspokój się. – Krzysztof sam miał ochotę wybuchnąć. On również był zirytowany faktem, że minął już miesiąc, a sprawa nadal tkwi w martwym punkcie.

– Media szaleją. Wytykają nam niekompetencję i to, że nie interesujemy się sprawą – wymieniał Robert. – A my od miesiąca nie jesteśmy w stanie powiedzieć, co się tam stało. Przejrzeliśmy każde pierdolone ziarenko piasku w całym lesie i, kurwa, nic! Żadnych odcisków butów, stóp, rąk, niczego! Dzieci po prostu się ulotniły. Ja to wiem, ty to wiesz, cały wydział, który zajmuje się tą sprawą, też to wie.

– Taaa… – Krzysztof strząsnął popiół do przepełnionej popielniczki. – Ale taki stan utrzyma się dopóki czegoś nie znajdziemy.

– Krzysiek… – W tonie młodszego detektywa słychać było politowanie. – Powiedz mi, czego jeszcze nie próbowaliśmy, a zaraz zorganizuję ludzi i pojedziemy tam po raz Bóg wie który. Tylko rzuć pomysł, bo moje już się wyczerpały.

– Moje chyba też... – westchnął starszy detektyw. – Mieliśmy śmigłowce, psy tropiące, wszystkie techniki, których nie było jeszcze dziesięć lat temu. Teraz trzeba czekać chyba na cud.

– Zakładając, że do tego momentu nie odsuną nas od śledztwa. – Robert zgasił niedopałek i odruchowo wyciągnął rękę w kierunku paczki.

– Nie sądzę. Do tej pory nie było sprawy, która by nas przerosła. Jesteśmy w tym najlepsi.

Po tych słowach zapadło ciężkie milczenie. Robert zaczął przypominać sobie całą sprawę. Po raz kolejny szukał czegoś, co mogłoby mu umknąć.

Do makabrycznego odkrycia doszło równo miesiąc temu, 20 lutego 2017 roku. Czas, w którym miała miejsce sama zbrodnia, nadal pozostawał tajemnicą. Z ekspertyz wynikało, że fragmenty ciał sióstr były w różnym stadium rozkładu. Do tego wyglądały tak, jakby ktoś przy użyciu ogromnej siły rozerwał ciała, a następnie chaotycznie rozrzucił ich kawałki po całym budynku.

Przypomniał sobie moment, w którym weszli do budynku. Przeszedł go dreszcz, a zawartość żołądka – chińszczyzna na wynos – podskoczyła jak ryba wyjęta z wody.

Miejsce wyglądało jak rzeźnia, w której zwierzęta ubijane są w najbardziej niehumanitarny sposób. Wszędzie znajdowała się zaschnięta krew i trudne do zidentyfikowania kawałki ciał.

Jako pierwsza na miejscu pojawiła się policja, wezwana przez dyrektora jednego z krakowskich domów dziecka. Mężczyzna, zaniepokojony faktem, iż od dwóch tygodni nie może skontaktować się z jedną z sióstr, pojechał tam, aby sprawdzić, co się stało.

Krzysztof zgasił ostatniego papierosa z paczki. W głowie czuł pulsujący ból, z którego prawdopodobnie za kilka godzin zrodzi się potężna migrena.

– Chyba jednak mam jeszcze jeden pomysł – oznajmił zmęczonym głosem.

– Jaki? – Robert drgnął jak wyrwany z lekkiej drzemki.

– Zwołaj ludzi. Ja za ten czas muszę wykonać telefon.

– Ale o co…

– Nie zadawaj pytań, bo jak ci powiem, to za diabła się na to nie zgodzisz – wpadł mu w słowo Krzysztof, po czym wybiegł z pokoju, zostawiając swojego kolegę w kłębach papierosowego dymu.

Rozdział piąty
Nauczka

Kacper rozejrzał się ukradkiem. Staroświecka sala w niczym nie przypominała tej, w której dotąd jadł; była szara i ponura. Sufit był bardzo wysoki, co sprawiało, że człowiek czuł się mały i bezbronny. Ściany pokrywała popękana farba, która wydawała się ledwo na nich trzymać. Obrazy przedstawiające wizerunki świętych wisiały praktycznie jeden na drugim.

Chłopiec spojrzał w surowe oblicze Świętego Piotra, które piorunowało go wzrokiem ze starej drewnianej ramy. W sali panowała grobowa cisza – to było nietypowe, biorąc pod uwagę fakt, że znajdowało się tutaj przynajmniej czterdzieścioro dzieci. Do tej pory jadalnia kojarzyła mu się nie tylko z napełnianiem brzucha pysznościami, ale również z wesołym gwarem.

Na środku ponurej sali znajdowały się dwa długie stoły wykonane z litego drewna. Przy jednym siedziały dziewczynki, przy drugim chłopcy. Był jeszcze jeden, nieco mniejszy stół, usytuowany pod ścianą, przy którym siedziały siostry. Nad tym stołem wisiał olbrzymi drewniany krzyż z przybitą do niego równie wielką sylwetką Jezusa Chrystusa. Jego umęczona twarz okazywała niewyobrażalne cierpienie, które wydawało się przechodzić na każdego, kto tylko na nią spojrzał.

Kacper zaczął się wiercić na niewygodnym krześle, lecz szybko przestał, widząc karcące spojrzenie Świętego Piotra. Ten wizerunek mu jakoś nie odpowiadał. Wydawał się przesiąknięty złem. Nie taki obraz świętego zapadł w pamięci chłopca.

Stół zastawiono talerzami, sztućcami i kubkami, przy czym każda sztuka wydawała się pochodzić z zupełnie innego kompletu. Różniły ich nie tylko kolory, lecz również kształty oraz rozmiary.

Chłopiec spojrzał na swój talerz. Leżały na nim trzy kromki czerstwiejącego chleba. Obok nich znajdowała się niewielka kosteczka masła oraz kilka plasterków żółtego sera. Całość zwieńczał blady pomidor.

– Drogie dzieci! Podziękujmy Panu Bogu za te dary. – Głos siostry Ezechieli brutalnie rozdarł niczym niezmąconą ciszę.

Przez całą salę przebiegł szmer odsuwanych krzeseł. Wszyscy wstali. Zdziwiony Kacper, idąc za ich przykładem, również wstał.

– Panie Boże – odezwał się chór dziecięcych głosów – dziękujemy ci za ten chleb i wodę, którymi nas obdarzyłeś. Jednocześnie przepraszamy za naszą marność, brak pokory i chciwość, zarówno w czynie, w myśli, jak i w słowie. Obiecujemy poprawę z całego serca i całej duszy naszej. Amen.

Kacper stał, słuchając. Nie znał tych słów podziękowania, ponieważ nigdy dotąd nie miał styczności z takim zwyczajem. Czytał kiedyś w jakiejś książce rozdział, który to opisywał, lecz te słowa nie były takie suche i pełne… sam nie wiedział czego. Słuchając ich, czuł narastający niepokój.

– Usiądźcie – nakazała siostra Ezechiela. – Dzieci, które od dzisiaj należą do naszego domu, mają obowiązek do rana nauczyć się modlitwy. Poproście rówieśników, aby po kolacji powtórzyli wam słowa. Nie chcę jutro widzieć ani jednej milczącej osoby. Zrozumiano?

– Tak, siostro Ezechielo – odezwał się ponownie dziecięcy chór.

– Doskonale. Tymczasem jedzmy. Smacznego.

Dopiero po tych słowach dzieci zaczęły siadać na miejscach. Kacper spojrzał na swój talerz. Jeszcze kilka chwil temu jego żołądek domagał się jedzenia, lecz w trakcie modlitwy apetyt uleciał gdzieś bezpowrotnie.

– Lepiej jedz, bo jak siostra Ezechiela zobaczy, że nie chcesz jeść, to się wkurzy.

Kacper spojrzał w prawo. Słowa wypowiedział chłopiec, który na pierwszy rzut oka wydawał się starszy od niego o jakieś trzy lata. Miał krzywo przycięte, kruczoczarne włosy, wystające przednie zęby i szarozielone oczy. Całą jego twarz pokrywały częściowo rozdrapane pryszcze.

– Dlaczego miałaby…

– Ciiii. – Chłopiec przyłożył palec wskazujący do ust. – Dowiesz się szybciej niż myślisz – szepnął jeszcze, po czym zabrał się za pałaszowanie swojej kanapki. Skinął porozumiewawczo głową, żeby i Kacper zaczął jeść.

– No dobra – odburknął chłopiec, po czym wziął w lewą dłoń nóż i przekroił pomidora. Ze środka z ohydnym cmoknięciem wypłynął sok i zielonkawe pestki. Nie przepadał za pomidorami, ale nie wydawało mu się, żeby chłopiec siedzący obok kłamał. Wyraz jego oczu mówił sam za siebie.

W ich kierunku szła jedna z młodszych sióstr. To akurat nie zdziwiło Kacpra. Do tej pory w jadalni zawsze był ktoś, kto czuwał nad dziećmi. Miało to swój powód. Pamiętał Igora, z którym mieszkał w poprzednim domu. Pewnego dnia dyżurująca pani uratowała mu życie. Igor zakrztusił się pestką z moreli, którą podrzucał i próbował złapać w zęby. Kilka razy udało mu się to zrobić, za co został nagrodzony gromkimi oklaskami i okrzykami zachwytu. W pewnym momencie pestka minęła zęby, które nie zdążyły jej złapać, po czym wleciała prosto do gardła. Gdyby nie było nikogo dyżurującego, Igor z pewnością by się udusił. Od tego momentu nigdy nie tknął moreli ani innych owoców, które miały duże pestki. Kacper podejrzewał, że do dziś ma ten uraz.

Zaczął smarować kromkę cienką warstwą masła. Ta niewielka kostka, która leżała na jego talerzu, mogła starczyć może na półtorej kromki, ale na pewno nie na trzy.

– Złą ręką trzymasz nóż.

Kacper podskoczył jak oparzony. Głos, który rozległ się tuż przy jego uchu sprawił, że jego serce zabiło szalonym rytmem. Powoli podniósł głowę i zwrócił ją w kierunku siostry, która dyżurowała.

– S-słucham?

– Powinieneś używać prawej ręki, tak jak robi to każdy – odpowiedziała siostra, po czym niespodziewanie wyrwała mu sztuciec i siłą wsadziła do prawej dłoni, która w jego przypadku była zupełnie nieporadna. – Spróbuj teraz. Tak będzie ci o wiele wygodniej.

– Ale…

– Żadnych „ale”, tylko masz się nauczyć jeść jak normalny człowiek! – Oczy kobiety, jak dwa ciężkie głazy, zdawały się przygniatać chłopca, nie dając mu innej możliwości.

Drżącą ręką nabrał ostrożnie masła i zaczął smarować chleb. Szło mu okropnie. Większość masła rozsmarował sobie po palcach lewej dłoni. W dodatku czuł na karku nieprzyjemnie ciepły oddech siostry.

W pewnej chwili nóż wyśliznął mu się i z głośnym brzękiem upadł na twardą posadzkę. Rzadkie szepty nagle umilkły, a ich miejsce zastąpiła głucha cisza. Kacper czuł na sobie spojrzenia wszystkich dzieci.

– I co zrobiłeś? – zapytała siostra surowym tonem. Jej czoło przecięła pojedyncza głęboka bruzda.

– P-p-p…

– Co się stało? – Siostra Ezechiela pojawiła się tak nagle, jakby tu nie przyszła, lecz zmaterializowała się znikąd.

– On jest mańkutem – powiedziała młodsza siostra. – Chciałam go nauczyć posługiwania się prawą ręką, ale, jak widać, opornie mu to idzie.

– Kacper, spójrz na mnie.

Chłopiec, drżąc na całym ciele, podniósł powoli głowę i spojrzał na surowe oblicze siostry Ezechieli.

– Jesteś leworęczny?

Skinął głową.

– Słucham? Nie słyszę odpowiedzi.

– T-t-tak. – Ledwo zdołał wykrztusić to słowo.

– I nie potrafisz posługiwać się nożem w prawej dłoni?

– T-t-tak – powtórzył.

Czuł na sobie ukradkowe spojrzenia dzieci, co wcale nie dodawało mu otuchy, lecz napawało jeszcze większym niepokojem.

– Rozumiem… – Głos siostry Ezechieli był szorstki jak papier ścierny.– Wiesz, co zrobiłeś źle? – zapytała po chwili.

– U-upuściłem n-nóż – odparł chłopiec. Czuł coraz silniejszy strach. Bał się siostry, która zwróciła mu uwagę, bał się siostry Ezechieli, bał się tego miejsca i wszystkich dzieci, które tu mieszkały. Miał ochotę wstać i wybiec, lecz jego nogi stały się ciężkimi kłodami, którymi za nic nie potrafił poruszyć.

– To też – przyznała siostra Ezechiela. – Ale to nie wszystko. Jest jeszcze coś i myślę, że ta rzecz jest gorsza niż brudny nóż. Wiesz, o co mi chodzi?

Chłopiec gorączkowo myślał. Gdyby jego mózg był mechanizmem przypominającym zegar, tryby znajdujące się w nim rozgrzane byłyby teraz do czerwoności. Nie miał pojęcia, czym mógł zawinić.

– Nie wiem – odparł.

– A powinieneś, prawda?

– T-t-tak…

– Wiedza kosztuje – oznajmiła siostra Ezechiela, po czym sięgnęła szponiastą dłonią do jego talerza. Jej palce były powyginane pod dziwnymi kątami, co świadczyło o artretyzmie. Pomimo tego z nadzwyczajną zwinnością zabrała jedną kromkę i plasterek sera. – Może teraz się dowiesz? Co zrobiłeś źle poza upuszczeniem noża? – Uniosła pytająco brew.

Chłopiec był w głębokim szoku. Siostra zabrała mu jedną kanapkę z i tak marnej kolacji, a do tego oczekiwała odpowiedzi na pytanie, którego nie rozumiał. Jedyne, co uważał za złe, to upuszczenie noża. Wcześniej zamienił kilka słów z chłopcem, który siedzi obok. Może o to chodziło? Postanowił zaryzykować.

– Rozmawiałem przy stole.

– O, rozmawiałeś przy stole! – W oczach siostry Ezechieli pojawił się wyraz mściwej satysfakcji. Po raz kolejny szponiasta dłoń wystrzeliła w kierunku jego talerza. Kolejna kanapka i plasterek sera zniknęły z jego dzisiejszego posiłku. – Nie wiem jak was tam wychowali. – W jej głosie wyraźnie słychać było pogardę. To go bardzo uderzyło, lecz wiedział, że dla własnego dobra nie może nic powiedzieć.

Przez chwilę panowała cisza. Kacper patrzył na czubki swoich butów. Czuł w oczach nieprzyjemne pieczenie łez, które chciały wydostać się na zewnątrz, lecz on uparcie nie pozwalał im na to.

– Wstań, smarkaczu. – W tonie głosu siostry Ezechieli było teraz słychać czystą nienawiść. Słysząc go, Kacper był pewien, że zakonnica życzy mu wszystkiego najgorszego.

Jego nogi zareagowały szybciej niż zdążył pomyśleć. Nim się zorientował już stał.

– Spójrz na mnie.

Spojrzał. Twarz siostry przypominała trupią czaszkę. Jej skóra wydawała się być napięta do granic wytrzymałości, a zapadnięte oczy brutalnie wwiercały się w niego.

– Powiem ci, co zrobiłeś źle – powiedziała tonem pełnym stoickiego spokoju, który zupełnie nie pasował do sytuacji – ale to też będzie kosztowało. – Zabrała z talerza chłopca ostatnią kromkę chleba i ostatni plasterek sera. – A teraz czas na lekcję, więc słuchaj mnie uważnie, bo bardzo nie lubię się powtarzać. – Przerwała, patrząc na niego wyczekująco.

Chłopiec kiwnął głową na znak, że słucha.

– Nie będę tolerowała takich zachowań w moim domu! – Jej krzyk rozszedł się echem po całej sali. Ktoś cicho jęknął, z innej strony dał się słyszeć pojedynczy szloch. – W moim domu wszyscy jedzą i piszą prawą ręką! Rozumiesz?! Nie będę tolerowała takich dziwaków jak ty! Jeżeli ci się to nie podoba, to wynocha do lasu!

Krzyki siostry Ezechieli wydawały się wwiercać w głąb jego zmęczonego i przerażonego umysłu. Wypełniały go po brzegi, siejąc jednocześnie spustoszenie. Próbował się jakoś uspokoić, ale z marnym skutkiem.

Wreszcie łzy, które tak długo w sobie dusił, spłynęły po jego policzkach. Widział twarz siostry Ezechieli jak przez mgłę, lecz jej wyrazu nie dało się pomylić z niczym innym. Satysfakcja. Kobieta cieszyła się, widząc, że upodliła i wystraszyła niewinne dziecko. Uwielbiała ten widok. Był dla niej tak kojący, że z surowej starczej twarzy nagle ubyło przynajmniej piętnastu lat.

– Zaraz pójdziesz do swojego pokoju i przemyślisz dzisiejszą naukę – oznajmiła zakonnica – ale najpierw zjesz kolację. – Skinęła w stronę jego talerza, na którym pomidor smętnie leżał w kałuży swoich wnętrzności.

Kacper pokiwał głową. Tylko na tyle było go stać. Nie mógł wydusić z siebie ani słowa. Łzy płynęły z jego oczu nieprzerwanym strumieniem, zostawiając na policzkach mokre szlaki.

– Chciałabym jeszcze coś od ciebie usłyszeć – oznajmiła siostra Ezechiela i spojrzała na niego wyczekująco.

– P-p-przepraszam. – Chłopiec drżał jak w febrze.

– Słucham? Mówisz strasznie niewyraźnie, a ja już nie mam takiego słuchu jak kiedyś. – Na twarzy starszej kobiety widać było dziką radość. Usłyszała, co Kacper powiedział, lecz pokusa zadania jeszcze jednego kopniaka była dla niej zbyt silna.

– Przepraszam – powtórzył, tym razem bez zająknięcia, co przysporzyło mu wiele wysiłku.

– Dobrze. – Wyraz dzikiej satysfakcji zniknął z twarzy kobiety. – A teraz zjedz, co masz do zjedzenia, i idź spać. – Rozejrzała się po sali. – A wy na co się gapicie? Już zjedliście, czy też macie za dużo?

Przez salę przebiegł szmer. Wszystkie nosy niemal wbiły się w talerze. Dał się słyszeć odgłos pospiesznego przeżuwania, jakby dzieci obawiały się, że ich niewielkie porcje również ulegną zmniejszeniu.

Siostra Ezechiela odeszła. Dyżurująca natomiast, jak gdyby nigdy nic, kontynuowała obchód.

– Pssst.

Kacper odwrócił się. Po raz kolejny spojrzał w twarz pryszczatego kolegi.

– Wyciągnij pod stołem rękę – szepnął chłopak.

– Po co?

– Nie zadawaj pytań. – Oczy chłopca miały naglący wyraz.

Kacper, nie mówiąc nic więcej, wyciągnął pod stołem dłoń. Poczuł, jak chłopiec kładzie na niej coś lekkiego.

– Nie patrz, co to jest, tylko schowaj od razu do kieszeni.

– Jasne.

– Jestem Przemek.

– A ja Kacper.

Przez resztę kolacji nie odezwali się już do siebie ani słowem. W którymś momencie Kacper ukradkiem spojrzał na talerz Przemka. Zanim przyszła tu siostra dyżurująca, a później ta siostra Ezechiela, na jego talerzu znajdowały się dwie kanapki. Teraz była jedna. Kacper zrozumiał, co przed chwilą schował do kieszeni. To była jedna z kanapek Przemka. Poczuł nieopisaną wdzięczność dla nowego kolegi. Chciał mu podziękować, ale na sali panowała teraz grobowa cisza, której lepiej było nie zakłócać.

Spojrzał w stronę stołu sióstr. Ezechiela, która siedziała na najwyższym krześle na samym środku, jadła właśnie spory kawał kiełbasy.

Piątkowy post – pomyślał z zażenowaniem, po czym rozejrzał się w celu upewnienia, czy przypadkiem nie wypowiedział tych słów na głos.

Pomidora zjadł tylko dlatego, że był nieziemsko głodny. Po „interwencji” siostry Ezechieli czuł się tak zmęczony, że zjadłby konia z kopytami. Przełknął pomidora i czekał, aż będą mogli opuścić jadalnię.

Pół godziny później siedział w swoim łóżku, zawzięcie pałaszując kanapkę, którą dostał od Przemka.