Copyright © Wydawnictwo Dom Horroru, 2020

Dom Horroru

Gorlicka 66/26

51-314 Wrocław

Copyright © Jeff Strand, Faint of heart, 2012

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Redakcja i korekta: Karolina Stasiak

Tłumaczenie: Kornel Mikołajczyk

Projekt okładki: Kornel Kwieciński, Strangely Twisted

Skład: Sandra Gatt Osińska

Wydanie I

ISBN: 978-83-66518-25-4

www.domhorroru.pl

facebook.com/domhorroru

instagram.com/domhorroru

Rozdział pierwszy

– Pobudka, bando leniwych sukinkotów! Dźwignijcie sadła z łóżek i przywitajcie nowy, słoneczny dzionek! Może nie całkiem słoneczny, bo chromolone słonko jeszcze nie wzeszło! Tak, siak czy owak, wstawać, do biiip nędzy! Lata mi koło biiip, że sobota! Skoro ja dałem radę, to i wy dacie! I zadzwońcie do nas, żeby zamówić piosenkę, bo nie wiem, czego słuchają takie tłuste leniwce jak wy! No dalej, łapcie za te biiip telefony!

Rebecca doszła do wniosku, że nie podoba jej się weekendowy spiker, podobnie jak nie podobał jej się fakt, że Gary postawił budzik w drugim końcu sypialni. Tłumaczył, że przymus zwlekania się z łóżka, by go wyłączyć, powstrzymuje go przed pokusą wciskania raz po raz guzika drzemki. Rebecca z kolei głęboko wierzyła, że guzik drzemki to dar od Boga dla każdego głupca zatrudnionego w robocie, która wymaga, by ten codziennie ruszał tyłek spod kołdry.

Gary zerwał się na nogi, przeszedł przez pokój na paluszkach, by nie dotykać zimnej klepki całą powierzchnią stopy i wyłączył budzik. Jego slipki podwinęły się w trakcie snu, zmieniając się w swego rodzaju stringi. Rebecca zagwizdała z uznaniem.

– Niech pani nie patrzy na mnie jak na kawał mięsa – zaprotestował żartobliwie Gary. – Mam też bogatą osobowość.

– W osobowość nie da się wbić zębów.

Podreptał do szafy.

– Czemu my tu nigdy nie grzejemy?

– Ponieważ zdrowi na umyśle mieszkańcy tego domostwa spędzają weekendy w łóżku. Powinieneś do nich dołączyć.

– Gdybym mógł się wymigać od tego wyjazdu, pewnie bym to zrobił. – Zdjął ręcznik z górnej półki. – Zostawić ci trochę ciepłej wody?

Prychnęła.

– Czy wyglądam, jakbym planowała się podnieść w tym stuleciu?

– Myślałem, że zrobisz mi śniadanko, ubierzesz w kubraczek, zapakujesz rzeczy do samochodu…

– Słusznie. Zdrowe fantazjowanie wzmacnia małżeństwo.

Wyszczerzył zęby i przeszedł na palcach do łazienki. Rebecca wsunęła się głębiej pod kołdrę. Uwielbiała zimne jesienne poranki, kiedy mogła się pobyczyć. W szczególności lubiła te zimne jesienne poranki, kiedy oboje mogli się pobyczyć, ale z jakiegoś niepojętego powodu Gary postanowił spędzić weekend pod namiotem z kumplami. I nie wypadało tego nazwać chwilowym napadem szaleństwa, jako że planowali to od ponad miesiąca.

Dziwadła.

Leżała w łóżku, wsłuchując się w szum prysznica. Przez chwilę kusiło ją, by wślizgnąć się tam i dołączyć do niego, lecz niestety, pomiędzy nią a mężczyzną, któremu poprzysięgła swą dozgonną miłość, rozciągała się niezwykle zimna podłoga. Równie dobrze mógłby to być Wielki Kanion. Nie zamierzała się nigdzie ruszać.

Jakieś dziesięć minut później Gary wyszedł z łazienki z zaczesanymi włosami i ręcznikiem owiniętym wokół bioder. Nie ogolił się (zapewne, by bardziej przypominać trapera z krwi i kości), ale wciąż wyglądał cholernie pociągająco. Choć zaliczał się do szczupłych mężczyzn, granie w racquetballa trzy razy w tygodniu dodatkowo pomagało mu w utrzymaniu formy.

– Stać, nie ruszać się! Tu nie wolno wchodzić z ręcznikami – poinformowała go ostrym tonem. – Proszę go w tej chwili rzucić na ziemię.

– Nawet nie próbuj, inaczej zamarznę. Myślałem, że zrobisz mi śniadanie, naszykujesz ubrania i zapakujesz auto. Co się stało?

– Uwiodły mnie koce.

Gary podszedł do komody i wyciągnął parę skarpet oraz czystą bieliznę z górnej szuflady. Następnie opuścił ręcznik.

Rebecca ostentacyjnie wciągnęła powietrze do płuc.

– Ojej, matulu, a cóż to za niebiański widok przed oczami mymi? – zapytała, przybierając akcent panny na wydaniu z Południa. – Zdaje się, że to kuperek mojego szacownego pana męża! Chwała Najwyższemu!

Gary wsunął się w majtki.

– Więc jakie masz plany na weekend?

– No, na dobry początek pośpię jeszcze z dziesięć, piętnaście godzin. Potem wstanę i zacznę marzyć o powrocie do wyra. Następnie to marzenie zrealizuję.

– Wiesz co – powiedział Gary, siadając na skraju łóżka – myślę, że gdybyś pewnego dnia wybrała się na biwak, jeszcze by ci to przypadło do gustu.

– Żartujesz sobie, prawda?

– Prawda. – Zaczął wciągać skarpetki. – Zapewne nienawidziłabyś każdej minuty.

– Poza tym, nie chciałbyś, żebym pałętała się przy twoich kumplach i przeszkadzała wam w swobodnym wyrażaniu swej męskiej natury. Jeden wielki festiwal bekania, drapania, plucia i poszturchiwania. To nie dla kobiet.

Gary poklepał ją po stopie, a przynajmniej po trzech warstwach koców przykrywających jej stopę.

– Poradzisz sobie sama?

Cholera. Dlaczego musiał o tym wspominać?

Oczywiście pytanie było całkowicie zasadne, ale nie chciała się nad tym zastanawiać, kiedy leżała w ciepłym, wygodnym łóżku. Najchętniej wyrzuciłaby ze świadomości perspektywę samotnego spędzenia weekendu.

– Dam radę.

– Na pewno? To nie aż tak straszne?

Przerażające…

– Mam dwadzieścia osiem lat. Potrafię przetrwać sama w domu przez kilka dni. – Próbowała zabrzmieć tak normalnie, jak to tylko możliwe, ale nie do końca jej wyszło.

Zmarszczył brwi.

– I na pewno nikt nie mógłby dotrzymać ci towarzystwa?

– Gary, nic mi nie będzie, serio. Nie raz już zostawałam sama.

I podskakiwałam na każdy głośny dźwięk, i nie zmrużyłam oka ani na sekundę, i niemal padałam na zawał serca za każdym razem, gdy dzwonił telefon.

– Ale nie przez cały weekend.

– Powtarzam: dwadzieścia osiem lat. Nie sześć. Nie martw się o mnie. Chcę, żebyś się dobrze bawił. – Wyszczerzyła zęby. – A teraz ubieraj no się, migusiem!

– Postaram się zadzwonić wieczorem. Liczę, że komórka będzie działać, ale niewykluczone, że wystąpią problemy z zasięgiem. Także nie zamartwiaj się, jeśli się nie odezwę.

Pochylił się nad nią, dał jej szybkiego buziaka, po czym zszedł z łóżka, by wyciągnąć ubrania z szafy. Rebecca zamierzała dobrze się bawić w ten weekend. Spać, oglądać telewizję, przeczytać książkę lub dwie i nie przysłużyć się społeczeństwu w absolutnie żaden produktywny sposób. Była już dorosła, nie wierzyła w licha i straszydła; nie stanie jej się krzywda, jeśli spędzi w domu samotnie dwa krótkie dni.

I jedną noc.

Jezu, jak ona nienawidziła ciemności…

* * *

Podczas gdy Gary wrzucał sprzęt kempingowy na tylne siedzenie samochodu, przewidując niewiele miejsca dla biednego kolegi, który będzie musiał tam usiąść, Rebecca pospiesznie wstała z łóżka, czmychnęła do wychłodzonej kuchni i zajęła się przygotowywaniem bajgla z dżemem winogronowym. Niech świat się przekona, że Rebecca Harpster to kobieta, która wie, jak się poświęcać dla innych.

Zerknęła przez okno na zewnętrzny termometr. Zero stopni Celsjusza. Typowy październikowy poranek w środkowej Alasce; to zaś oznaczało, że trzeba mieć nierówno pod sufitem, by w takich warunkach jechać pod namioty. Wraz z Garym przetrwali już jedną alaskańską zimę, więc wiedziała, że znacznie niższe temperatury dopiero nadciągały. W sercu jednak nadal była ciepłolubną dziewczyną z Florydy. Tyle dobrego, że nie spadł jeszcze śnieg.

Podała bajgla Gary’emu, gdy tylko wkroczył do środka.

– Super, dzięki! – powiedział. – Wiedziałem, że mnie kochasz.

– Nad życie. – Pocałowała go raz. A potem znowu, dłużej, po francusku.

Odsunął się.

– Sprawiasz, że perspektywa włóczenia się po lesie z parą parszywych samców staje się naprawdę mało atrakcyjna.

Znów dała mu buzi.

– Ach tak?

– Aha. Zdrożna kusicielko.

– To ich olej. Powiedz im, że twoja żona wyglądała tak pociągająco, że nie potrafiłeś się powstrzymać. Wybaczą ci.

– Brzmi nieźle. Może małe co nieco na szybko…

Odepchnęła go delikatnie.

– Leć. Nie każ kolegom czekać. Pozdrów ode mnie Scotta i Douga.

Gary cmoknął ją raz jeszcze, klepnął pospiesznie w tyłek swoimi Dłońmi Lodu i opuścił dom. Patrzyła przez okno, jak wsiada do auta i odjeżdża.

Nic jej nie będzie. Nic a nic.

W zasadzie, wszystko ułoży się fantastycznie. Jak często zdarzały jej się weekendy zupełnie pozbawione zajęć? Żadnych spraw niecierpiących zwłoki, żadnych wypracowań do sprawdzenia, żadnych towarzyskich zobowiązań… weekend jak w raju.

A kiedy się ściemni, cóż, zapali światła w całym domu, puści sobie film z braćmi Marx i miło spędzi czas. Wyszła za Gary’ego pięć lat temu; jeśli nie potrafiła poradzić sobie z faktem, że raz na pół dekady wybywał na weekend, to miała poważne problemy.

Weszła do łazienki i spojrzała w lustro. No proszę, jeśli w trakcie nieobecności męża czegoś faktycznie powinna się bać, to własnego odbicia. Jej brązowe włosy wyglądały, jakby ktoś potraktował je elektrycznym mikserem. Prawy kącik ust znaczyła plama zaschniętej śliny, no i zawsze przydałoby się zrzucić te symboliczne pięć kilo (choć gdyby tak się stało, eksperci do spraw zdrowia wmówiliby jej, że mogłaby zrzucić kolejnych pięć, co by jej wcale nie przeszkadzało).

Cóż, śliny łatwo się pozbędzie, ale fryzura Einsteina zostanie z nią przez cały weekend. A jeśli zacznie się czegoś bać, skonfrontuje się ze swoim lękiem, dodając kilka kilogramów do ilości, którą „przydałoby się zrzucić”.

Nie cierpiała na żadne traumy z dzieciństwa wymagające terapii, żadne psychiczne rany – była najzwyklejszym cykorem. Nie zamierzała jednak pozwolić, by zepsuło jej to koniec tygodnia.

Rozdział drugi

Rebecca obudziła się ponownie około ósmej trzydzieści. Leżała w łóżku jeszcze przez dziesięć minut, ale poczucie winy zawisło nad nią niczym upiór – Boże, jej sumienie bywało takie irytujące! – więc niechętnie wstała. Podkręciła termostat, wzięła długi prysznic, umyła zęby i ubrała się w dresy i gruby T-shirt.

Następnie wróciła do wyrka, oparła kilka poduszek o deskę wezgłowia i usiadła wygodnie, by poczytać nieprzyzwoitą powiastkę, do której przymierzała się od ostatnich paru miesięcy. Paulina i krawcy. Kawał dobrej literatury.

Podczas gdy świeżo rozdziewiczona bohaterka wspinała się na legendarne wyżyny swej bujnie kwitnącej kobiecości, a członek jej partnera pulsował (Gary potwierdził kiedyś, że pulsowanie w tym konkretnym rejonie nie było normalne i gdyby go doświadczył, zaraz udałby się do lekarza), Rebeccę znów zaczęło nękać poczucie winy. Cholera. To nie fair. Miała cały weekend na nicnierobienie, na życie jak leniwa, zajadająca się czekoladkami kura domowa, ale jej mózg nie pozwalał jej się tym rozkoszować.

Może odmaluje chałupę.

Nie, lepiej nie.

Gdzieś między jeżdżeniem pędzlem po ścianach a czytaniem romansideł musiał leżeć złoty środek.

Może powinna namalować parę nieprzyzwoitych scen na fasadzie domu. Bądź co bądź, mieszkali dobre pół mili od najbliższych sąsiadów, otoczeni taką ilością drzew, że budynku nie dało się zobaczyć z drogi. Nikt by nie narzekał.

A może będzie sobie urządzała podobne bezcelowe gierki w głowie przez cały dzień. Gary wróci, ucałuje ją z utęsknieniem, po czym odwiezie do miejscowego wariatkowa.

Może jeśli obejrzy w telewizji coś edukacyjnego, uda jej się spędzić wolny czas w roli bezużytecznego leniwca i nie czuć się z tym źle.

Ostatecznie, sądownicze reality show potrafiły wiele człowieka nauczyć o działaniu systemu prawnego…

* * *

Nim wybiła jedenasta, zdążyła wynudzić się za wszystkie czasy. W związku z tym zrezygnowała z planu przebumelowania całego weekendu w domu i pokonała tych dwadzieścia mil dzielących ją
od Fairbanks, by zrobić zakupy. Zjadła lunch w meksykańskim lokalu; uwielbiała to miejsce, pomimo tego, że Gary po wizycie w nim zazwyczaj zamykał się na dobre dwadzieścia minut w toalecie. Następnie kupiła dwie bluzeczki i zaszła do galerii sztuki, licząc po cichu, że spotka tam jednego ze swych uczniów – wtedy mogłaby poudawać, że tak właśnie spędza weekendy. Nie natknęła się na żadnego z nich, ale za to obejrzała fascynujące artystyczne wizje meduz – o ile w zamyśle nie miały to być wyciory do fajek.

Potem udała się na poranny seans babskiego filmidła, na które nie zdołała wyciągnąć Gary’ego, ponieważ główna aktorka „miała dziwne usta”. Fabuła okazała się przewidywalna, choć całkiem zabawna i Rebecca opuściła kino w dobrym nastroju.

Kiedy kilka minut po osiemnastej odjechała sprzed okienka fast fooda, dopiero zaczynało zmierzchać. Miała nadzieję, że Gary nieźle się bawi pod namiotami i że nie wypił aż tylu piw. Przesadzał z alkoholem tylko w obecności kumpli. Tyle dobrego, że na bank nie zataczali się po lesie, pijani i uzbrojeni w sztucery. W najgorszym wypadku oceniali swoje pierdy.

Wróciła do domu, fałszując do klasycznego rocka grającego w radiu. Wcisnęła przycisk na podsufitce, by otworzyć bramę garażową, wjechała do środka…

… i nagle ogarnęło ją wywołujące ciarki przeświadczenie, że ktoś jest w domu.

Zresztą jak zwykle.

Nic nie wskazywało na to, że ktokolwiek się włamał, nic w najmniejszym stopniu nie odstawało od normy; Rebecca dobrze wiedziała, że nikt nie czai się na nią w środku. Inaczej zawyłby alarm.

Wiedziała również, że poświęci najbliższy kwadrans na przeszukiwanie domu i prawdopodobnie przez całą noc nie zazna spokojnego snu.

Nie powinna była ruszać się z miejsca.

Oczywiście wpędziłaby się w porównywalną paranoję, gdyby siedziała na tyłku zamiast szlajać się po sklepach, więc to niewielka różnica, prawda?

Może Gary wróci wcześniej.

Zgasiła silnik, zamknęła bramę garażową, wysiadła z auta i przeszła do sprawdzania każdego zakamarka domu, w którym potencjalnie mógłby ukrywać się włamywacz. A potem sprawdziła je jeszcze raz.

Pusto.

Nie poczuła się ani trochę lepiej.

Niemal żałowała, że Gary nie trzyma broni w domu. Niestety, pistolety przerażały ją jeszcze bardziej niż skryci w cieniu intruzi.

Włączyła telewizor i obejrzała końcówkę Tylko ty, jednego z jej ulubionych filmów wszech czasów, nawet jeśli większość ludzi za nim nie przepadała. Ale komedia romantyczna nie powstrzymała jej przed oglądaniem się co trzydzieści sekund przez ramię. Przed lustrowaniem okien. Przed krzywieniem się za każdym razem, gdy usłyszała dźwięk – zapewne rozbrzmiewający wyłącznie w jej głowie.

Nie powinna była pozwolić Gary’emu odjechać.

Nie. To absurdalne. Nic jej się nie stanie. Gdyby Gary podejrzewał, jak monstrualny krył się w niej cykor… cóż, pewnie nigdy już nie zostawiłby jej w domu w pojedynkę. Co miałoby swój urok, ale przecież nie ożenił się z nią, żeby zgrywać opiekunkę do dziecka. Nie chciała, żeby uważał ją za nieśmiałą, strachliwą żonkę, która nie potrafi o siebie zadbać.

Około dwudziestej pierwszej wyszorowała zęby i zaczęła się szykować do przebrania w wygodną piżamkę, by przeczytać nieco więcej cudownie nieprzyzwoitego romansidła. Rozpięła spodnie, wykasała z nich bluzkę, po czym zawahała się.

A jeśli ktoś ją obserwował?

Och, na litość boską, w tej łazience nie ma nawet jednego cholernego okna!

Bez znaczenia. Wciąż czuła się niekomfortowo.

Naga stałaby się bardziej narażona na atak.

Gdyby ktoś chciał ją dorwać, mógłby to zrobić w tej sekundzie ciemności, gdy będzie przekładać bluzkę przez głowę.

To, rzecz jasna, kompletnie niedorzeczne, ale spędziła całe życie cierpiąc na irracjonalne lęki; niezależnie od tego, jak wiele razy powtarzała sobie, że postępuje jak idiotka, nie bała się przez to ani trochę mniej.

Nieprzebrana, wróciła do łóżka – i do powieści. Zachowywała się żałośnie, ale trudno. Są w życiu gorsze rzeczy niż żałosne zachowania.

Czy Gary nie powinien już zadzwonić?

* * *

Równo o dwudziestej drugiej, po blisko godzinie zmuszania się, by co pół minuty nie patrzeć na zegar, zadzwoniła do niego na komórkę. Poczta głosowa uruchomiła się po pięciu sygnałach, więc rozłączyła się i wybrała numer ponownie. Wciąż bez odpowiedzi.

To pewnie nic wielkiego. Istniała masa absolutnie rozsądnych powodów, dla których Gary nie odbierał. Najprawdopodobniej zasięg był do niczego, jak to często się zdarzało. Albo łowili ryby po ciemku, a telefon pozostał w namiocie. Bateria mogła mu się wyczerpać. Komórka mogła wpaść do jeziora lub zostawił ją przez przypadek w samochodzie.

Za nic w świecie nie zapomniałby zadzwonić, ale przebywał w dziczy – nie miał warunków, by podskoczyć do budki telefonicznej i dać ukochanej znać, że nic mu nie jest.

Wszystko grało.

Wybrała numer raz jeszcze i tym razem zostawiła mu krótką wiadomość pod tytułem „Dzwonię tylko, bo akurat o tobie myślałam”, starając się brzmieć entuzjastycznie. Wstała, wkroczyła do łazienki, zamknęła drzwi na zasuwkę i dopiero wtedy przebrała się w piżamę.

Przynajmniej nikt nie widział, jak żałośnie się zachowywała.

Taką żywiła nadzieję.

Wróciła do łóżka, nakryła się kołdrą i leżała tak przez całą noc, niezdolna zasnąć.

* * *

Bezsenna noc przyczyniła się przynajmniej do tego, że złagodziła część jej poczucia winy. Po śniadaniu złożonym z zimnych płatków na mleku dokończyła romansidło, aż do happy endu, w którym główni bohaterowie zdecydowali się żyć w trójkącie. Potem poszła do gabinetu, odpaliła laptopa i przez godzinę brała udział w ożywionej internetowej dyskusji na temat standaryzacji szkolnych testów.

Wreszcie, nie potrafiąc dłużej tłumić ziewnięć, położyła się na kanapie i przymknęła powieki. Tyle dobrego, że w świetle dnia potrafiła jeszcze jakoś zasnąć.

* * *

Rebecca ocknęła się jakieś pięć godzin później, tuż przed południem, nieszczególnie wypoczęta, ale zadowolona, że nie zmar-
nowała tego czasu siedząc i zamartwiając się. Spróbowała zadzwonić do Gary’ego, ale znów bez rezultatu. Rozważała zostawienie mu kolejnej wiadomości, ale uznała, że lepiej nie. Nie chciała, żeby Scott i Doug się z niej nabijali.

Przez chwilę zastanawiała się, czy nie powinna zadzwonić na policję, jednak natychmiast odrzuciła ten pomysł. Wyśmialiby ją. Gary wspominał o potencjalnych problemach z zasięgiem, a poza tym obiecał wrócić dopiero tego wieczoru, więc nie było absolutnie żadnego, najmniejszego powodu by się zamartwiać – chyba że nie zjawiłby się po zmroku. Ale zjawi się. Pocałują się, pośmieją, odstawią nieziemski popis fizycznej miłości i nigdy nawet się nie zająk-
nie o tym, jak bardzo się bała zostać sama w domu.

* * *

Wybiła dwudziesta pierwsza, a on nadal nie wracał.

Nie przedzwonił, nie odpowiadał na jej telefony.

Trudno, trochę się spóźniał. Nie sposób zaplanować wypadu pod namioty z precyzją co do setnych części sekundy. Zepsuła mu się komórka i pewnie właśnie pędził z powrotem do auta, podczas gdy Scott i Doug narzekali, by z łaski swojej zwolnił, bo ich plecaki są za ciężkie.

Nic, czym powinna się przejmować. Wszak nie podał dokładnej godziny, o której stanie w progu; tylko, że będzie to wieczorem.

Ale wieczór dawno minął. Nastała noc.

Czyżby się zgubili?

A co jeśli, broń Panie Boże, pozwolili Dougowi bawić się w przewodnika? Mogli wylądować na szczycie góry Denali!

Zacisnęła powieki. Przestań! Nikt nie lubi stukniętych paranoiczek. Wróci pewnie, zanim ona odprasuje sobie ubrania na jutro.

Rebecca prasowała wyjątkowo wolno, ale mąż i tak się nie zjawił. Może to problemy z samochodem. Może szli właśnie na piechotę poboczem.

Kto zdecyduje się ich podrzucić?

Pukanie do drzwi.

Przez kilka sekund stała jak zamrożona. Potem otrząsnęła się i przeszła przez salon, czując lekkie mdłości. Zerknęła przez judasza, by zobaczyć stojącego na ganku mężczyznę, blondyna, w wieku około trzydziestu pięciu lat. Nosił dżinsy i brązową marynarkę.

– Kto tam? – zapytała.

Jak gdyby świadomy tego, że go obserwowała, sięgnął za pazuchę i wyciągnął odznakę. Uniósł ją do wizjera.

– Policja stanowa, proszę pani.

Mdłości przerodziły się w pełnoprawne nudności.

– Mogę wiedzieć w jakiej sprawie? – Rebecca próbowała utrzymać formalny, rzeczowy ton.

– Czy to pani Harpster?

– Tak.

– Proszę otworzyć drzwi. Chodzi o pani męża.