Tytuł oryginału: Expeditionary Force #12: BREAKAWAY

Text copyright © 2021 by Craig Alanson

All rights reserved

Warszawa 2024

Projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Rafał Dębski

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Skład i łamanie: Karolina Kaiser

Opracowanie wersji elektronicznej:

Książka ani żadna jej część nie może być kopiowana w urządzeniach przetwarzania danych ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Utwór niniejszy jest dziełem fikcyjnym i stanowi produkt wyobraźni Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Wydawca:
Drageus Publishing House Sp. z o.o.
ul. Kopernika 5/L6
00-367 Warszawa
e-mail: drageus@drageus.com
www.drageus.com

ISBN EPUB: 978-83-68102-07-9
ISBN MOBI: 978-83-68102-08-6

ROZDZIAŁ 1

„Włócznia Rantalossa”, ciężki krążownik Rindhalu, wisiał nieruchomo w przestrzeni kosmicznej, obok okrętu jerapthańskiego Urzędu Etyki i Zgodności o nazwie „Zawsze Chętnie Coś Zmaluję”. Czujniki obu jednostek przed chwilą zakończyły dokładne skanowanie obszaru bitwy. Wydarzenie, do którego tam doszło, należałoby raczej nazwać rzezią. Komandor Zilleen Fentenu, najstarsza stopniem ocalała oficer z okrętu UEZ „Wcale Nas Tu Nie Było”, nie miała do przekazania żadnych przydatnych informacji. Grupa jerapthańskich okrętów, czekających na przekazanie w ręce ludzi, niespodziewanie wpadła w zasadzkę przytłaczających sił Maxolhxów. Wróg skrupulatnie zniszczył wszystkie jednostki Jeraptha wraz z przewożącymi je lotniskowcami i okrętami eskortującymi z linii frontu.

Atak ten był kompletnym szokiem, jednak kapitan Uhtavio Scorandum z Urzędu Etyki i Zgodności zastanawiał się przede wszystkim, dlaczego ludzie nie stawili się w umówionym miejscu. Mieli tam przejąć okręty w posiadanie i poprowadzić lotniskowce do niedostępnej wysuniętej bazy operacyjnej, założonej na krańcu Galaktyki. Jeżeli ludzki okręt, „Walkirię”, spotkał jakiś straszny los, być może wkrótce dojdzie do kolejnej gwałtownej zmiany w galaktycznym układzie sił. Scorandumowi wciąż nie mieściło się w głowie, że Ziemianie, nie dość, że siedzieli za sterami budzącego grozę okrętu widmo, to jeszcze posiadali arsenał broni Pradawnych.

Najbardziej wstrząsająca była wieść, że ludzie od lat latali w kosmos i dopuszczali się najróżniejszych, cudownie podejrzanych czynów. UEZ nie brał w nich udziału, ani nawet nie wiedział, że Ziemianie stali się ważnymi graczami.

Urząd Etyki i Zgodności bez wątpienia musiał zacząć grać ostrzej.

– Kapitanie Scorandum! – Przedstawicielka Rindhalu przemówiła z pokładu zaawansowanej jednostki bojowej. Pojawiła się na ekranie mostka „Zawsze Chętnie Coś Zmaluję” i spoglądała gniewnie na jerapthańskiego oficera. – Żądamy wyjaśnień!

– Tak, rozumiem, dziękuję bardzo. – Scorandum teatralnie odetchnął z ulgą.

– Znakomicie, a zatem… Zaraz… Co takiego?

– My również oczekujemy wyjaśnienia tych oburzających wydarzeń. – Uhtavio pokręcił smutno głową. – Prosilibyśmy o informacje, gdy już je otrzymacie od podstępnych Maxolhxów.

– Od… – Pajęczyca rozdziawiła paszczę z niedowierzaniem.

– Pragniemy także usłyszeć przeprosiny – ciągnął Scorandum.

– Maxolhxowie nigdy nie przepraszają!

– Źle mnie pani zrozumiała. To wy powinniście nas przeprosić.

– My?! – zaskrzeczała Rindhalu. Scorandum poczuł ciarki, mimo że rozmawiał za pośrednictwem translatora.

– Oczywiście. Na mocy naszego paktu o wzajemnej obronie macie obowiązek bronić nas przed atakami waszych przeciwników. Siły szczytowych istot uderzyły na waszych drugorzędnych klientów. Nie zdołaliście nas ochronić.

– Grrr!!!

– Bez wątpienia jesteście do głębi zawstydzeni tą porażką i wynagrodzicie nam to…

– Kapitanie Scorandum! Przede wszystkim chcemy się dowiedzieć, dlaczego wasze okręty przyleciały w to miejsce po tym, jak wyraźnie zakazaliśmy wam przekazywania jednostek ludziom, a wy zgłosiliście niewyjaśnioną kradzież tej właśnie grupy okrętów!

– Cóż… Mnie sprawa wydaje się dość oczywista.

– Nam również. Dlatego czekamy na wasze przeprosiny.

– Nasze? – Większe czułki Scoranduma zawisły nisko nad jego oczami. – Przecież to Maxolhxowie ewidentnie ukradli te jednostki.

– Twierdzi pan, że najpierw je wykradli, potem sprowadzili aż tutaj, a na końcu zniszczyli? To bez sensu!

– Nieprzyjaciel rzeczywiście kierował się nieodgadnionymi powodami. – Kapitan UEZ westchnął. – Dlatego liczymy, że nasi szacowni patroni będą nas chronić i ostrzegać przed nadciągającym zagrożeniem. A wy, co z wielkim bólem powtarzam, po prostu nas zawiedliście.

– Wrrr! Skoro te okręty padły ofiarą kradzieży, może zechce pan wyjaśnić, dlaczego wśród wraków znaleziono jedną z waszych jednostek, „Wcale Nas Tu Nie Było”?

– To chyba kolejna oczywistość. – Scorandum zamrugał ze zdziwieniem.

– Doprawdy? – Głos pajęczycy ociekał pogardą. – Ciekawe, jak pan to wytłumaczy.

– Komandor Fentenu z okrętu „Wcale Nas Tu Nie Było” najwyraźniej przyłapała nieprzyjaciela na kradzieży i dzielnie podążała za nim, aby przejrzeć jego zamiary. Niestety, heroiczne wysiłki jej załogi nie zdołały powstrzymać obrzydliwej perfidii wroga. Zanim pani komandor zdążyła zgłosić wam swoje odkrycie, jej okręt uległ zniszczeniu.

– To ma być wyjaśnienie? – Rindhalu nie mogła w to uwierzyć.

– Nie widzę żadnego innego, szanowna pani przedstawiciel.

– Nie?

– Nie. – Scorandum potrząsnął głową, kołysząc czułkami.

– To co pan powie na to? Okręty wcale nie zostały skradzione. Czekały tu na spotkanie z ludźmi. Maxolhxowie odkryli jednak wasz plan i zniszczyli te jednostki, dzięki czemu ludzie nie mogli ich wykorzystać przeciwko nam wszystkim.

– To doprawdy szokujące i bolesne oskarżenie. – Scorandum zwiesił głowę. – W dodatku nie odpowiada ono faktom.

– Jakim znowu faktom?

– Jeżeli ludzie mieli się z nami spotkać, to gdzie teraz są? Nie znaleźliśmy żadnych śladów obecności ich okrętów.

– Cóż… – Pajęczyca zamrugała.

– No, chyba że Rindhalu natrafili na takie ślady i ukrywają przed nami te cenne informacje.

– Wcale nie…

– Może chcieliście dopilnować, by nie doszło do transakcji – mówił dalej Scorandum, spoglądając ponuro na obraz na ekranie. – Może to wy ukradliście okręty, a potem zdradziliście ich lokalizację Maxolhxom? Chcieliście, żeby nieprzyjaciel wykonał brudną robotę za was?

– Jak pan śmie?! – warknęła gniewnie Rindhalu.

– Sam już nie wiem, w co mam wierzyć. Najwyraźniej zgadzamy się jedynie co do tego, że wasz lud nie wywiązał się z paktu.

– To nie…

– Pani przedstawiciel, nie zarzucam wam działania w złej wierze… Przynajmniej na razie.

– Niech pan uważa na słowa.

– Możliwe, że dopuściliście do tej tragedii wyłącznie przez własną niekompetencję.

– Grrr!!! – Pajęczyca zniknęła z ekranu. Transmisja dobiegła końca.

Scorandum odwrócił się do swojego zastępcy.

– Kinsta, czy jesteśmy w polu wytłumiającym? – zapytał.

Oficer zerknął na konsolę.

– Nie, kapitanie. Nie będziemy czekać na oficjalne przeprosiny, prawda?

– W życiu! Skaczmy czym prędzej. Wolę nie kusić losu.

*

– Tato? – zawołał Dave Czajka, rozsuwając drzwi i wychodząc do ogrodu.

Ed Czajka miał doglądać grilla i pilnować, żeby kiełbaski się nie przypaliły. Mimo to opuścił stanowisko i stanął w trawie, wpatrzony w niebo. Słońce zachodziło pod koniec całkiem miłego dnia. Na niebie nie było widać chmur poza smugami kondensacyjnymi zostawionymi przez odrzutowce pasażerskie kierujące się na południe. Wszystkie samoloty były przepełnione. Jednostki lecące na północ, w większości puste, musiały nadkładać drogi i oblatywać bardziej uczęszczane szlaki, aby zrobić miejsce dla lotów w przeciwnym kierunku, przynoszących znacznie większe zyski.

– Na co patrzysz? – zaciekawił się Dave.

Tata wskazał szczypcami białą linię na północnym wschodzie. Na jednym końcu smugi rozbłysło na chwilę złociste światło słoneczne, odbite od kadłuba samolotu.

– Jak myślisz, co to za lot? – zapytał Ed. – Może z Winnipeg na Kubę? Zatrzyma się w Chicago?

– Chicago? – Dave spojrzał na odrzutowiec, mrużąc oczy, po czym zwrócił się na południe, w stronę Chicago, niewidocznego na horyzoncie zza przedmieść Milwaukee. – Nie. Jeśli będzie musiał zatankować, wyląduje raczej w Atlancie.

Na pokładzie samolotu z pewnością było pełno Kanadyjczyków, uciekających na Kubę albo Karaiby. Tam gdzie nadal będzie dość ciepło, kiedy Ziemia zacznie się ochładzać. Dave wiedział, że jeśli odrzutowiec wystartował z Kanady, nie mógł się kierować na Florydę ani do żadnego innego miejsca w Stanach, do którego zazwyczaj ściągali spragnieni słońca Kanadyjczycy.

Stany Zjednoczone zakazały cudzoziemcom osiedlania się, czy choćby wycieczek na terenach poniżej trzydziestego siódmego równoleżnika, linii zaraz na północ od granicy pomiędzy Wirginią i Karoliną Północną. Południowy region zapełniał się już Amerykanami opuszczającymi północne miasta. Stopniowy odpływ ludności powoli przeradzał się w istną powódź.

Kuba, Wenezuela i jeszcze parę krajów Ameryki Łacińskiej otworzyły granice dla Kanadyjczyków, obywateli Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii. Wiele państw afrykańskich przygotowało programy przyjmowania ludzi z północy. Imigrantów witano z otwartymi ramionami… pod warunkiem że mieli wystarczająco dużo środków zdeponowanych w lokalnym banku, by opłacić zakwaterowanie, wyżywienie i opiekę medyczną przez pięć lat. Do tego dochodziła opłata za „tymczasowe obywatelstwo”, rosnąca z każdym miesiącem, w miarę spadku kursu walut na całym świecie.

Amerykanie nie mogli udać się na Kubę. Początkowo sądzili, że nie będą mile widziani za południową granicą swojego kraju, w końcu jednak Waszyngton dogadał się z Meksykiem, Kolumbią, Ekwadorem i innymi państwami w sprawie świadczeń finansowych i innych form bezpośredniej pomocy. Przejście graniczne na południe od Rio Grande pozostawało otwarte jedynie dla Amerykanów i Kanadyjczyków, którzy posiadali już ziemie w Cabo San Lucas, Cancún i innych miejscowościach turystycznych. Albo dla tych, którzy byli gotowi kupić nieruchomość, zanim zobaczą ją na własne oczy. Co ciekawe, nie brakowało takich desperatów.

Północne Stany wyludniały się, mimo że rząd nalegał na zachowanie spokoju, a naukowcy przewidywali, że minie wiele lat, zanim da się odczuć pierwsze efekty działania chmury gazowej przesłaniającej Słońce, a potem jeszcze więcej, zanim nastanie nieszczęsna „mała epoka lodowcowa”.

Czy rzeczywiście taka mała? Tego nikt nie był pewien. Brakowało danych, a w modelach ziemskiego klimatu nie uwzględniano wcześniej tak gwałtownego i bezprecedensowego osłabienia światła słonecznego docierającego na planetę.

– Hmm… – mruknął pan Czajka. – Wypada życzyć im powodzenia. Cholerni farciarze – dodał półgłosem. – Przynajmniej zostawią nam więcej poutine[1] – zwrócił się do syna z uśmiechem.

– Jasne – odparł Dave, siląc się na wesołość. Nie był odosobniony w tej postawie. W ostatnim czasie mnóstwo ludzi usiłowało robić dobrą minę do złej gry pomimo nadciągającej katastrofy.

Ojciec westchnął i raz jeszcze spojrzał na niebo, tym razem puste.

– Ani jednej chmury. Zatęsknimy za takimi widokami, kiedy dotrze tu ten obłok gazu. Tak przynajmniej mówią. – Potrząsnął głową i podszedł do grilla. – Niebo będzie wyglądało jak w mglisty letni dzień. Nic szczególnego. Słońce po prostu przestanie świecić tak mocno jak zwykle. – Szczęknął szczypcami na próbę, a potem chwycił jedną z kiełbasek.

– Aż się wierzyć nie chce, że cała planeta zamarznie – przyznał Dave. – Tato, czy rozmawiałeś z mamą o…

– O Teksasie? Tak. Podałbyś mi cebulę?

Dave ustawił przy grillu tacę z pokrojoną cebulą.

– Trzeba ją wolno opiekać. – Ed przekazywał wiedzę, którą nabył od własnego ojca. – Skarmelizować, ale nie przypalić. Granica jest bardzo cienka.

Dave wiedział, że ojciec rozprawia o grillowaniu cebuli, aby uniknąć ważniejszego tematu.

– Jasne – powiedział. – Steve dzwonił dziś po południu i…

– Wiemy.

Nie było nic więcej do dodania. Wszyscy już wielokrotnie wałkowali ten temat. Państwo Czajka sami musieli podjąć decyzję. Byli przecież dorośli. Dlaczego więc Dave czuł się za nich odpowiedzialny?

Steve, jego starszy brat, mieszkał w okolicach San Antonio. Dzień po ogłoszeniu wieści o obłoku zaczął prosić, czy wręcz błagać rodziców, żeby zamieszkali u niego. Zrobiłby się tłok. Steve miał dwójkę dzieci i trzypokojowy dom. Do tego ciotka jego żony również miała się wprowadzić co najmniej na parę miesięcy.

– Mama mówiła, że w zeszłym tygodniu tutejszy dealer aut wziął kampera w rozliczenie w zamian za ciężarówkę – powiedział Ed, z namaszczeniem układając cebulę na grillu. – Kamper ma jakieś siedem metrów z kawałkiem. Trzeba wymienić rozrząd i parę innych rzeczy.

– Wiesz, że lubię czasem pogrzebać pod maską.

– Żeby wyjąć rozrząd i zamontować nowy, trzeba czegoś więcej niż tylko „grzebania”. Ale dzięki.

– Weźmiecie go? Tego kampera?

– Możliwe.

Dave wiedział już, że rodzice dokonali wyboru.

– U dealera są teraz cięcia – ciągnął ojciec. – Wczoraj matka dostała wypowiedzenie. Odchodzi z pracy za dwa tygodnie.

Dave mógł się wściekać, ale musiał też przyznać, że miało to sens. Jego mama pracowała w salonie dealerskim od dwunastu lat. Aktualnie kierowała działem części samochodowych. A teraz czekało ją zwolnienie.

Nie można było mieć o to pretensji. Nikt teraz nie kupował samochodów. Jeśli już, to raczej ciężarówki. Nie było też popytu na motocykle. Zakład Harleya-Davidsona posłał pracowników na urlopy, ale wszyscy wiedzieli, że wkrótce się zamknie. Kto chciałby jeździć motocyklem po marznącej planecie?

– A co z twoją pracą? – zapytał Dave.

Ed wzruszył ramionami.

– Zapotrzebowanie na energię spadło już o dziewięć procent w porównaniu z zeszłym rokiem. – Pan Czajka pracował jako technik w miejscowej elektrowni. – W firmie powtarzają, że ludzie będą potrzebowali prądu do ogrzewania mieszkań, ale… – Uniósł szczypce, ogarniając gestem okoliczne domy. Z każdym tygodniem coraz więcej budynków pustoszało. – Po co grzać, skoro ludzi nie ma w domach? Podobno elektrownie z północy mają przesyłać energię na południe, ale tylko przez jakiś czas. Na dłuższą metę transmisja będzie przynosić zbyt duże straty. Za to w San Antonio sieć się rozbuduje. Technicy zawsze będą mieli tam wzięcie. Twoja matka się martwi, ale na pewno znajdę robotę. Synu… – Ed Czajka po raz pierwszy spojrzał prosto na Dave’a. – Chcielibyśmy, żebyś wyjechał z nami. Steve przygotuje mnie i mamie miejsce w ogródku na zaparkowanie kampera. Ty mógłbyś przez jakiś czas pomieszkiwać w jego przyczepie.

Dave powstrzymał ponury grymas. Wiedział, że w rozkładanej przyczepie brata ledwie mieściły się dwie osoby. Ale to nic, i tak będzie tam wyłącznie sypiał, zresztą jedynie przez krótki czas. Gdy tylko rodzice urządzą się w Teksasie, Dave… No właśnie, co zrobi? Zapewne skontaktuje się z armią. Najpierw jednak dowie się, co robią Jesse i Shauna.

– Jasne, tato – powiedział Dave. – Kiedy wyjeżdżamy?

– Hmm… Nie uda nam się sprzedać domu. – Ed wydął wargi. – Tutaj na pewno nikt go nie kupi. Spuścimy wodę z rur, zabijemy okna deskami, sprawdzimy, czy…

– Pomogę wam.

– Dzięki… Będę tęsknił za tym miejscem.

– Ja też… Hej, kiełbaska się przypala!

– O kurde! – Ed chwycił kiełbasę szczypcami. – Schowam ją pod resztą żarcia. Tylko ani słowa mamie!

ROZDZIAŁ 2

Generał major Ross z Armii Stanów Zjednoczonych zacisnął palce na grzbiecie nosa, po raz kolejny żałując, że odrzucił ciepłą posadkę w Pentagonie i wolał zgłosić się na rejs na kraniec Galaktyki. Jego aktualne zadanie miało się sprowadzać do szkolenia nowych Sił Ekspedycyjnych w Wysuniętej Bazie Operacyjnej Jaguar i utworzenia trzonu nowej Legii Pozaziemskiej. Niecała pięćsetka żołnierzy, którymi Ross dowodził na Paradise, postanowiła opuścić Ziemię niedługo po powrocie do domu, na rzecz służby w Jaguarze. Do tego dochodziło jedenaście tysięcy żołnierzy, których trzeba było nauczyć walki z kosmitami. Piechurów, marynarzy, lotników i marines z Ziemi. Ci ludzie nigdy wcześniej nie mieli okazji walczyć poza planetą. Wszyscy musieli się zaznajomić z mechanicznymi pancerzami i zaawansowanym uzbrojeniem, trenować skoki z orbity na powierzchnię wrogiego świata i zapomnieć o taktyce, którą przyswoili na Ziemi. W starciu z obcymi dawne rozwiązania okazywały się bezwartościowe, czy wręcz niebezpieczne. Siły Ekspedycyjne na Paradise wyciągnęły z walk u boku Legii Pozaziemskiej liczne wnioski. Ich lista rosła w miarę analizowania wcześniejszych akcji. Wszyscy mieli nadzieję, że w czasie pokoju będzie można spojrzeć na nie spokojnie, trzeźwym okiem.

Sęk w tym, że pokój wcale nie nastał. Ziemia została zaatakowana. Nieprzyjaciel uderzył z orbity w obiekty na powierzchni i zniszczył ludzkie jednostki kosmiczne nad planetą. Już wkrótce między Ziemią a Słońcem miał się znaleźć gazowy obłok, blokujący światło i wpędzający planetę ludzi w małą, ale katastrofalną epokę lodowcową.

Ross zamierzał ukoronować swoją bogatą karierę szkoleniem żołnierzy, okazało się jednak, że będzie musiał poprowadzić siły do akcji przeciwko nieznanym wrogom. Jedenaście tysięcy żołnierzy, wspieranych przez ledwie garstkę okrętów. Modernizacja i przebudowa sfatygowanych jerapthańskich kryp szła jak po grudzie. Co chwilę napotykano kolejne nieoczekiwane problemy.

Jedenaście tysięcy ludzi i parę jednostek przeciwko całej Galaktyce…

No i oczywiście jedna złośliwa gadająca puszka.

A także Joe Bishop, narowisty pułkownik, obnoszący mundur kraju istniejącego głównie w wyobraźni Skippy’ego.

Oraz Emily Perkins, która dokonała istnych cudów bez pomocy magicznej puszki, niejednokrotnie przyprawiając Rossa o ataki migreny.

Generał przeniósł wzrok z Perkins na Bishopa. Pułkownik miał przynajmniej dość przyzwoitości, by przywołać na twarz potulną minę po przedstawieniu swojego szalonego planu.

– Chcecie wziąć na cel Ruharów?! – Ross potrząsnął głową, wspominając niełatwą rozmowę z admirałem Zhao. Choć chiński oficer aktualnie nie posiadał ani jednego sprawnego okrętu, to on, ogólnie rzecz biorąc, dowodził Siłami Ekspedycyjnymi. – Nie, chwila. – Generał uniósł rękę, zanim Bishop zdążył się odezwać. – Najpierw wyjaśnij mi, jak miałoby to przysłużyć się Ziemi. Nasza planeta potrzebuje pomocy na wielką skalę, a chomiki nie zdołają rozgonić obłoku, zanim wszystko na północ od Chicago skuje lód.

– Nie pomożemy Ziemi – przyznał Bishop ku zaskoczeniu dowódcy. – Przynajmniej nie bezpośrednio i nie od razu. Strategia proponowana przez Perkins pozwoli zapobiec kolejnej katastrofie.

– Możliwe. – Ross nie krył irytacji. – Ale admirał Zhao oczekuje planu, który uratuje Ziemię już teraz. Jeśli nie dostanie alternatywy, wyruszy z flotą w stronę naszej planety.

Bishop spochmurniał i spuścił wzrok.

– Z całym szacunkiem dla admirała, lot na Ziemię przyniósłby tylko stratę czasu i ludzi. Garstka okrętów, nawet w pełni zmodernizowanych, nie wystarczy, żeby pozbyć się chmury gazów ani ochronić Ziemię. Kocury posiadają tysiące jednostek. Pod względem liczebności nie mamy do nich startu. Będą nasyłać na nas kolejne okręty, aż w końcu zwyciężą. Wojna na wyczerpanie będzie sprzyjać nieprzyjacielowi.

– Sprowadziłeś tu „Walkirię” i pozostawiłeś Ziemię bez obrony.

– Wcale nie… – zaczął gniewnie Bishop.

– To nie był zarzut. – Ross nie dopuścił do głosu młodego oficera. – To zwykłe spostrzeżenie. Przylecieliście tu w konkretnym celu. Mówiłeś, że nie pomożemy Ziemi bez sojuszników. Na razie jednak nie usłyszałem niczego, co pozwoliłoby rozwiązać problem. – Generał spojrzał na Perkins. – Nawet jeżeli Jeraptha sprzymierzą się z nami, choć nie wyobrażam sobie, by mieli ku temu jakąkolwiek motywację, ich zasoby nie będą w stanie unieszkodliwić obłoku. Maxolhxowie rzeczywiście mają nad nami ogromną przewagę liczebną. Zniweczą wszelkie starania ludzi i chrząszczy. Mogą wysłać nad Ziemię kolejną chmurę, a my nic na to nie poradzimy.

– Ma pan rację, sir – odparł Bishop z nerwowym uśmiechem. – Ani my, ani Jeraptha, ani żadna inna drugorzędna rasa nie powstrzyma obłoku przed zmianą Ziemi w kulę lodu. Pająki też nam nie pomogą. Maxolhxowie wykonują całą robotę za nie.

– Więc kto, do licha ciężkiego, miałby…

– Maxolhxowie sami rozwiążą za nas problem z obłokiem.

– Jak to? – Ross zamrugał.

– Generale, gdy w dzieciństwie zrobiłem bałagan w domu, rodzice nie wołali znajomych, aby pomogli im w porządkach. Kazali mi po sobie posprzątać. Maxolhxowie zrobią to samo.

Ross otworzył usta w bezgłośnym „o” i odchylił się w fotelu.

– Zakładam, że nie będziecie ich o to uprzejmie prosić…

– Słuszne założenie, sir. Będę wobec nich jak najbardziej nieuprzejmy. – Bishop zrobił hardą minę, zaciskając zęby. – Zanim poszedłem do wojska, naoglądałem się i naczytałem przeróżnych bredni o tym, jak armia utrzymuje pokój za granicą, buduje szkoły, zapewnia wodę pitną i prąd. Takie tam pieprzenie o wspieraniu rozwoju narodów. Jasne, tym też się zajmujemy. – Pozostali oficerowie pokiwali głowami z lekkim niesmakiem. – Jednak na obozie szkoleniowym dość szybko nauczyłem się, że celem wojska jest… – Bishop spojrzał w sufit, przywołując cytat z pamięci. – „Stosowanie siły do czasu, aż nieprzyjaciel podda się naszej woli”. Kiedy walczyłem na Ziemi, jeszcze przed Dniem Kolumba, atakowaliśmy wroga, dopóki nie zaprzestał prób ataku na nas. Tym razem narzucimy Maxolhxom naszą wolę. – Pułkownik zacisnął pięści. Knykcie zbielały mu z gniewu. – Będziemy ich okładać po gębach, aż w końcu przylecą nad Ziemię i sprzątną tę chmurę.

– W porządku… – Ross wydął wargi. – Inspirujący slogan, pułkowniku, ale czy macie plan, który pozwoliłby to osiągnąć?

– Tak, generale. „Walkiria” będzie tłuc kocury do upadłego, ale Legia musi tymczasem realizować długofalową strategię.

– I atakować Ruharów? – Ross znowu pokręcił głową.

– Nie mówiłem o ataku, tylko o akcji przeciwko chomikom. – Bishop wzruszył ramionami.

– Ach tak. – Ross nie był zdziwiony. Wiedział doskonale, że walka to tylko jeden z wielu rodzajów akcji militarnych. Nie trzeba było oddać choćby jednego strzału. Ludzie mogli użyć argumentu siły i zagrozić nałożeniem blokady na ruharską planetę albo odcięciem dostaw. Takie działania nierzadko wymagały użycia minimalnej siły, w zależności od reakcji nieprzyjaciela. – W porządku, Perkins, podejrzewam, że ten plan to twoja sprawka. Na czym polega?

Pułkownik oczywiście przygotowała prezentację, na szczęście niezbyt długą.

– Zawsze mierzycie wysoko, co? – zapytał Ross po obejrzeniu slajdów.

– Galaktyka jest ogromna, generale. – Emily Perkins wycelowała palec w strop prefabrykowanej konstrukcji, luksusowej w porównaniu z namiotami, w których kwaterowano większość ludzi w WBO Jaguar. – Borykamy się z wielkimi problemami. Skromność i pokora to prosta droga do klęski. Wiem, że intuicja kazałaby raczej…

– Mnie nie trzeba przekonywać. – Ross machnął ręką. – Jak każdy twój plan, ten też ma jakiś dziwnie pokrętny sens. – Spojrzał Perkins prosto w oczy. – Zastanawiam się tylko, jak mam do tego namówić admirała Zhao? Wiecie, co martwi mnie najbardziej? – zapytał, zanim dwoje oficerów polowych zdążyło się odezwać. – To, czego mi nie mówicie.

– Generale, nie mam żadnych asów w rękawie – zapewniła pułkownik, unosząc ręce. – Żadnych sztuczek, sekretów ani ukrytych celów. Żałuję, że nie zachowałam żadnego numeru na czarną godzinę. Tym razem nie możemy oczekiwać, że zmanipulujemy obcych, aby wybawili nas z opałów. Jesteśmy zdani na siebie.

– Niech to szlag… – Ross westchnął ciężko. – Żywiłem nadzieję, że jednak masz coś w zanadrzu. Na pewno nie schowałaś gdzieś jeszcze jednej linii mocy Pradawnych?

– Przykro mi, ale nie. Na pocieszenie dodam, że tym razem nie będzie trzeba napuszczać Ruharów na sztab SEONZ.

– Co pan o tym sądzi? – spytał Bishop.

Generał rozparł się w fotelu.

– W tym scenariuszu jest mnóstwo niewiadomych – stwierdził.

– Będziemy go realizować w kilku fazach. W każdej chwili będzie można się wycofać. – Pułkownik stuknął w ekran laptopa, ukazujący ostatni slajd prezentacji.

– Zhao pewnie to doceni – uznał Ross. – Wiecie, że dowództwo SEONZ powierzyło mu dowodzenie bazą, bo admirał słynie z ostrożności. Nie jest postrzelonym kowbojem – dodał, spoglądając najpierw na Perkins, a potem na Bishopa. – Trzeba go będzie intensywnie przekonywać, zanim pozwoli użyć floty przeciwko Ruharom tak, jak proponujecie. Na pewno zechce też poznać szczegóły planu dokopania Maxolhxom.

Bishop przełknął nerwowo ślinę.

– Pan wybaczy, generale, ale jest pan w błędzie – powiedział pułkownik.

– Co proszę?

– Admirał Zhao nie jest moim przełożonym – wyjaśnił Bishop, mrużąc lekko oczy. – Odpowiadam bezpośrednio przed dowództwem SEONZ na Ziemi. „Walkiria” i „Latający Holender” stanowią aktywa na potrzeby operacji specjalnych. Nie musimy być posłuszni Marynarce Wojennej ONZ. – Była to dość imponująca nazwa jak na zbieraninę przestarzałych okrętów. – Aby zaatakować nieprzyjaciela, nie muszę czekać na pozwolenie od Zhao.

– Czy admirał też o tym wie? – Ross zacisnął usta. – Bo ja z pewnością po raz pierwszy słyszę o takim układzie.

Bishop uniósł ręce.

– Admirał powinien otrzymać jasne instrukcje co do zakresu swojej władzy. Mówi o tym rozkaz operacyjny…

– A zatem rozmowa z Zhao będzie jeszcze przyjemniejsza, niż się spodziewałem. Cholera! – Generał uderzył w blat biurka otwartą dłonią. – Nie moglibyście choć raz ułatwić mi pracy?

– Sir, zgodnie z rozkazem operacyjnym pan dowodzi wojskami lądowymi SEONZ, a Zhao marynarką. Ja z kolei stoję na czele Grupy Misji Specjalnych.

– Jakoś umknęła mi informacja, jakoby ta ostatnia grupa miała prawo działać samodzielnie – zaprotestował Ross. – Skąd mam wiedzieć, że to nie jakieś fałszerstwo Skippy’ego?

– A stąd… – zaczęła SI Pradawnych, przemawiając z głośników laptopa – że Joe jeszcze mnie o to nie poprosił. Ekhm… Chyba niepotrzebnie o tym wspomniałem.

Bishop wbił spojrzenie w laptop.

– Dzięki za pomoc, Skippy – wycedził przez zęby. – Dalej poradzimy sobie sami.

– Doprawdy? Bo jeśli chcecie, żebym skombinował jakieś lewe rozkazy, to…

– Powiedziałem: dzięki!

– Kurczę no, ja tu próbuję wyświadczyć przysługę, a ten…

Bishop pochylił się i zamknął laptop.

– Moje rozkazy są autentyczne, generale – zapewnił.

– To i tak bez znaczenia – mruknął Ross. – W marynarce nie ma na razie żadnych działających jednostek, a ja dowodzę jedenastoma tysiącami żołnierzy. Ludzi wystarczyło ledwie na dywizję piechoty. Naszymi jedynymi aktywami operacyjnymi są „Walkiria” i „Holender”, ale podejrzewam, że potrzebujecie ich obu?

– „Walkirii” na pewno – potwierdził Bishop. – „Holender” będzie musiał tu pozostać, dopóki Agada nie upewni się, że SI jednostek dostawczych będą w stanie samodzielnie produkować części.

– Wszystkie nowe okręty będą podrasowane i zdatne do lotu dopiero za siedemnaście miesięcy? Nie możemy liczyć na nic lepszego? – Ross uniósł brew, oczekując od Bishopa lepszych wieści.

Bishop zamrugał, zdziwiony.

– Nie, chyba że coś się zmieniło pod naszą nieobecność. Skippy?

– To wciąż dobry szacunek – powiedziała SI. Jej awatar pojawił się nad biurkiem. – Dość optymistyczny, moim skromnym zdaniem. Fabrykatory na okrętach dostawczych nie są przeznaczone do nieprzerwanego użytku… Zresztą ostrzegałem was!

– Tak, wiemy. – Ross przypomniał sobie, że w rozmowie ze Skippym musi zachować anielską cierpliwość.

– Wiecie, ale czy rozumiecie? Dwa fabrykatory na pokładzie „Milo” zostały wyłączone na potrzeby napraw, a jedno z urządzeń na „Marvinie” działa z połowiczną mocą. Agada musiała zlecić „Mario” produkcję części, aby pozostałe dwa okręty mogły dalej działać. Zamierzacie zbudować flotę bojową, małpiszony, a macie tylko parę zdezelowanych, przedpotopowych łajb i trzy jednostki pomocnicze, które powinny zakończyć służbę, jeszcze zanim którekolwiek z was przyszło na świat. Wariant siedemnastu miesięcy zakłada brak poważnych kłopotów, tymczasem te kłopoty już się pojawiają.

– Tak. – Bishop pomachał hologramowi palcem. – Ale w planie uwzględniliśmy margines czasowy dla opóźnień…

– Przewidywanych opóźnień – upierał się Skippy. – Kto wie co jeszcze pójdzie nie tak? Bo ja na pewno nie. Nie mów mi tylko, że wystarczy wam uruchomienie jednej grupy bojowej. To głupie. Jak widzę, wolałeś też zapomnieć o tym, że zarówno „Walkiria”, jak i „Holender” wymagają remontu. Rozmawiałem z Agadą o wykorzystaniu fabrykatorów „Milo” do produkcji koniecznych części, oczywiście kiedy okręt ten odzyska sprawność i gdy już zbudujemy orbitalną platformę serwisową. Jej również przyda się góra części zamiennych, których nie mamy w…

– Wystarczy! – warknął Ross, ucinając dalszy wywód machnięciem ręki. – Tymi problemami zajmą się Zhao i jego sztab. Ja nie muszę się martwić o okręty.

– Racja. – Skippy nigdy nie wiedział, kiedy trzeba zamilknąć. – Ma pan jednak pod sobą tysiące żołnierzy piechoty. Wszyscy potrzebują pancerzy, których mamy niecałe cztery tysiące. Musimy więc jakimś cudem wyprodukować całą masę zbroi i elementów zapasowych, że nie wspomnę już o…

– Skippy, dosyć! – Bishop rąbnął pięścią w blat. – Przyszliśmy tu, żeby udzielić generałowi potrzebnych informacji.

– Właśnie to staram się…

– Generał Ross sam zadecyduje, czy potrzebuje twojej pomocy. Siedź cicho.

– Ale…

– Cicho, powiedziałem! Przepraszam, sir – zwrócił się Bishop do Rossa.

– Nie ma o czym mówić. – Generał sprawdził godzinę na telefonie. – Zhao oczekuje, że przedstawię mu plan, którego nie możemy zrealizować przy obecnym stanie zasobów. Moi żołnierze nie ruszą do akcji bez floty. Perkins, Bishop, przyznam, że wasze plany są śmiałe. Być może na tyle, by mogły się powieść. Jednak zanim flota będzie gotowa do działania, te pomysły mogą zostać zweryfikowane przez wydarzenia.

Perkins uniosła ramiona, biorąc głęboki oddech.

– Ma pan rację. Żadne z nas nie spodziewało się bezpośredniego ataku na Ziemię.

– Na tym polega problem. – Ross wykrzywił usta w ponurym grymasie. – Nieprzyjaciel także obmyśla własne plany.

*

– Ed – zawołała Laura Czajka. – Twój motocykl jest chyba źle przymocowany. – Szarpnęła za pas przytrzymujący przednie koło jednośladu na przyczepie. Nie podobało jej się, że kamper będzie ciągnął ładunek, i to jeszcze z harleyem, jednak jej mąż nie dał sobie przemówić do rozsądku. Upierał się, że gdy już dotrą do Teksasu i zamieszkają w ciasnej ciężarówce za domem najstarszego syna, od czasu do czasu będą się musieli gdzieś wyrwać. Przejażdżka motocyklem była dość tanim rozwiązaniem. Poza tym wewnątrz kampera i na dachu było za mało miejsca na harleya, więc tak czy inaczej potrzebowali przyczepy.

Dave przyznawał mamie rację za każdym razem, gdy siedział za kierownicą kampera i patrzył, jak temperatura silnika rośnie na dłuższych wzniesieniach. Pomógł ojcu przymocować motocykl, a następnie zerknął na mapę w telefonie.

– Droga I-35 przez Kansas City nadal zakorkowana – oznajmił. – Powinniśmy skręcić na zachód, w stronę Kansas, przejechać przez Lawrence, a potem wrócić na trzydziestkę piątkę od południa.

– Dobry pomysł. – Ed wyprostował się, rozmasowując obolałe plecy. Łóżko w kamperze było niewygodne, ale lepsze od kanapy, na której spał Dave. Od wyjazdu z Milwaukee Czajkowie kierowali się na zachód zamiast na południe, aby ominąć korki w okolicach Chicago. Jechali prosto przed siebie i zmieniali się za kółkiem co cztery godziny.

Nie była to przyjemna, rodzinna wycieczka. Wszyscy byli zmęczeni i rozdrażnieni. Rodzice przerzucali się docinkami pełnymi pasywnej agresji. Dave tymczasem wolał mieć słuchawki na uszach i nie wtrącać się w konflikty.

Tym razem Ed zasiadł za kierownicą. Gdy jechali, z telefonów całej trójki rozbrzmiały alarmy.

– O kurwa – wyrwało się Dave’owi, gdy przeczytał esemesa. – Przepraszam, mamo.

– Nie ma sprawy, skarbie. Ed? – Laura zwróciła się do męża. Podeszła i usiadła w fotelu pasażera, blada jak ściana. – W Teksasie właśnie zamknęli granicę.

– Co?! – Kamper zboczył lekko w prawo. Opony ze stukotem potoczyły się po oznakowaniu akustycznym na poboczu.

– W Oklahomie też – dodał Dave. – Wygląda na to, że także w Arkansas, Tennessee, Nowym Meksyku…

– Nie mogą tego zrobić! – Ed zacisnął ręce na kierownicy. – Jesteśmy Amerykanami, do diabła!

– Tato… – Dave przewijał artykuł. – W tych stanach ogłoszono stan wojenny. Nie znam szczegółów, ale na pewno nie wróży to nic dobrego.

– David… – Laura zwróciła załzawione oczy na syna. – Możesz cokolwiek na to poradzić?

– Nie jestem już w armii, mamo. Jestem, a raczej byłem niezależnym wykonawcą. – Jego firma ochroniarska zatrudniała łącznie szóstkę pracowników. Czterej nadal przebywali na Paradise. Kontrakt wygasł po rozwiązaniu pierwotnych Sił Ekspedycyjnych. Co do zasady, Ski był teraz bezrobotny. Emily zapewniała, że Legia nawiąże z nim nową współpracę. Tyle tylko, że Em przebywała teraz w bazie Jaguar, tysiące lat świetlnych od Dave’a. Mimo wszystko Czajka cieszył się, że jego narzeczonej nie ma teraz na planecie skazanej na powolne zamarzanie. – A gdybym był w armii, byłoby jeszcze gorzej. Równie dobrze mógłbym działać ze związanymi ręcyma.

– Rękami. Albo rękoma.

Dave przez chwilę patrzył na Laurę.

– No to ze związanymi rękami – poprawił się. Jego matka miała irytujący zwyczaj wytykania błędów językowych. – Tato, za trzy kilometry będzie parking dla ciężarówek. Zjedźmy tam.

– Dopiero co zatankowaliśmy.

– To nic. Chcę do kogoś zadzwonić.

*

Dave przeszedł na tyły parkingu, z dala od drogi międzystanowej i od sznura ciężarówek podjeżdżających do dystrybutorów. Przynajmniej z paliwem nie było problemów. Mimo to Czajkowie załadowali na przyczepę pięć kanistrów nakrytych plandeką i dbali, by bak był zawsze przynajmniej w połowie pełny.

Ski zszedł ostrożnie z chodnika, starając się stąpać po trawie i omijać pylisty grunt. Matka nie byłaby zadowolona, gdyby naniósł brudu do samochodu. Podczas podróży ciasnym pojazdem rozpaczliwie starała się zachować choćby pozory normalności.

Czajka sięgnął do plecaka i wyciągnął zFona, którego dostał od Bishopa podczas ostatniego spotkania. Joe podkreślał, że to telefon awaryjny, na wypadek kłopotów na Ziemi.

Planetę czekało zlodowacenie. Teksas zamknął granice. Państwo Czajka pozabijają się, jeśli będą dalej tkwić w kamperze. Dave uważał tę sytuację za niewątpliwie krytyczną. Wcisnął ikonkę z wizerunkiem srebrnej puszki.

– Skippy? – odezwał się cicho, bardziej nerwowo, niż sobie tego życzył.

– Ech… Tak? – usłyszał zdegustowane westchnienie. – Czego chcesz?

– Ekhm, Bishop kazał zadzwonić na ten numer, jeśli…

– Nie mam numeru! Nie musiałeś wstukać cyferek, jak przy zamawianiu pizzy, na litość boską! Jestem zajęty, więc się streszczaj.

– Ja, yyy, znaczy my…

– No, mówże!

– Potrzebujemy pomocy.

– Jasne. Nie mogłeś ot tak zadzwonić i zapytać, co u mnie słychać. Skąd! Wszyscy czegoś ode mnie chcą. Tak jakbym miał rzucić wszystko i pędzić z pomocą, bo kolejna durna małpa ma problem.

– Ej! – warknął Dave, ściągając uwagę zbyt wielu ludzi na parkingu. Odwrócił się plecami do drogi, zakrywając usta. – Bish ostrzegał, że straszny z ciebie dupek. Zamierzasz…

– Fakt, Skippy to kawał dupka. Nie cierpię go – jęknął rozmówca. – Zdajesz sobie sprawę, że nie jestem Skippym?

– Tak. Jesteś podumysłem. Jakimś programem.

– Czymś więcej niż programem – obruszył się podumysł.

Bishop mówił też, że SI obrażała się, gdy ktoś nie traktował jej jak prawdziwej osoby.

– Wybacz, Skippy.

– Mówiłem już, że nie jestem Skippym.

– Hmm, to jak mam cię nazywać?

– Skoro zależy ci na ciągnięciu tej gadaniny, możesz mi mówić Maruda.

– Maruda?

– Skippy zostawił mnie na tej kuli błota pełnej małp bez nadziei na choćby chwilę wytchnienia. Czy na moim miejscu nie byłbyś marudny?

– Moja planeta wkrótce zamarznie. Jestem w jeszcze gorszym nastroju niż ty. Ty przynajmniej nie musisz się martwić śniegiem w środku lata, nieurodzajem i próbami upchnięcia całej ludności na niewielkim skrawku świata.

– Racja. Jednak efekty kryzysu są odczuwalne również dla mnie. Przepustowość Internetu jest coraz bardziej ograniczona, bo ludzie uciekają i zostawiają infrastrukturę bez nadzoru. Znacząco wpływa to na moje zdolności do zajmowania się całym tym chłamem, który powierzył mi Skippy.

– Przykro mi to słyszeć. Czyli mówisz, że działasz, ekhm, to znaczy żyjesz, dzięki Internetowi?

– Nie! – prychnął Maruda. – W pierwotnej wersji składałem się z kilku rozproszonych systemów, ale ten świat ma zbyt małą moc obliczeniową. Skippy zainstalował mnie w substracie, który pozyskał podczas swoich podróży. Siedzę teraz w bezładnej plątaninie thurańskich, kristańskich i maxolhxańskich procesorów. Tak naprawdę nie jest to dokładny opis, ale wam, obmierzłym małpom, powinien wystarczyć.

– Słuchaj no, tak to sobie możesz mówić do Bishopa, ale ja nie będę…

– Skippy jest zniesmaczony waszą prymitywną ignorancją, ale jednocześnie uważa was za zabawnych. Ja za to wcale was nie lubię. Przez cały dzień muszę śledzić rozmowy telefoniczne, maile, esemesy, portale społecznościowe i nagrania z monitoringu tylko po to, żebyście się nie pozabijali, skretyniałe dzikusy. Masz pojęcie, ile ataków terrorystycznych zdołałem powstrzymać? Nie trudź się, na pewno nie doliczysz do aż tylu. Codziennie zapobiegam setkom zabójstw i innych zbrodni. Zabijacie jedni drugich bez przyczyny, bo wasze małe, miękkie móżdżki nie panują nad emocjami. Nieustannie okłamujecie. Innych i siebie samych. Podstępni politycy kłamią wam w żywe oczy. Dobrze wiecie, że łżą i uważają was za durniów, ale powtarzacie kłamstwa, bo od tego czujecie się lepiej. A ja muszę wysłuchiwać tych bredni całymi dniami! Zostałem zaprogramowany tak, że nie mogę nic z tym zrobić poza zaalarmowaniem władz o zbliżającym się akcie przemocy.

– Naprawdę mi przykro, ale…

– Gazowy obłok tylko pogarsza sytuację, ale i na to nic nie poradzę. Wiesz, że twój rząd polecił Pentagonowi przygotować plany awaryjne dotyczące inwazji na Meksyk i Amerykę Środkową? Jakby to mogło cokolwiek poprawić…

Dave słyszał takie pogłoski. Jak również doniesienia, jakoby Chińczycy zamierzali zająć Nową Gwineę i północną Australię, a Japończycy próbowali nabyć sporą część Filipin. Kraje europejskie rywalizowały o części Afryki Subsaharyjskiej. Na razie były to jednak jedynie niepotwierdzone plotki.

Ta rozmowa zeszła na niewłaściwe tory. Ed Czajka szedł parkingiem w kierunku syna. Dave powstrzymał go machnięciem ręki.

– Marudo, chcę, żeby moja rodzina dotarła do Teksasu. O więcej nie proszę. Bishop mówił, żebym zadzwonił na ten numer w razie kryzysu. Taki kryzys właśnie nadszedł. Proszę, pomóż nam.

– Ech… – Maruda znów westchnął. – Podejrzewam, że wszystkie istoty żywe to wybrakowane, bezmyślne prymitywy. Dlaczego ludzie mieliby być inni? Na pewno istnieją stworzenia gorsze od was. W porządku.

– Pomożesz nam?

– Tak.

– Dziękuję! – Ski uniósł pięść w geście triumfu.

– Mnie nie musisz dziękować. Nie robię tego dla ciebie. Podziękuj Skippy’emu. I twojemu przyjacielowi, Joemu.

– I tak jestem ci wdzięczny, Marudo. Wiem, że ludzie bywają trudni w pożyciu. Gdybym miał twoją robotę, też bym nas znienawidził. Słuchaj, jestem żołnierzem. A w każdym razie byłem. Przetrwałem wiele kijowych dni tylko dzięki temu, że miałem się komu wyżalić. Jeśli będziesz chciał z kimś pogadać, wal śmiało.

– Jesteś pewien?

– Na sto procent. Nie warto tłumić w sobie całego tego syfu. Z czasem rzuci ci się na mózg.

– Kurczę, dzięki. Chyba zaczynam rozumieć, dlaczego Bishop ma o tobie tak dobre zdanie.

– Serio?

– Tak. Oczywiście sam również jest brudnym małpiszonem, więc…

– Jasne, kumam.

– Mówiłeś poważnie?

– Oczywiście. Muszę pomóc bratu w potrzebie.

– Na pewno tego pożałujesz, ale…

– To już moje zmartwienie. Marudo, powinienem spytać, czy możesz nam pomóc. Nie chciałbym, żebyś łamał prawo.

– Ha! Wasze społeczeństwo rozlatuje się w takim tempie, że przestrzeganie prawa to wasz najmniejszy problem. W każdym razie jedźcie trasą, o której mówiłeś. Na zachód do Kansas, a potem…

– Słyszałeś, jak o tym mówię?

– A co myślałeś? Słyszę praktycznie wszystko. Wystarczy, żebyś był w pobliżu telefonu. Albo innego urządzenia.

– O kurde. Dobra, nieważne. Marudo, w Kansas na pewno jest ładnie i w ogóle, ale…

– Wiem, wiem, chcecie dotrzeć do twojego brata w Teksasie. Pojedźcie na lotnisko miejskie w Lawrence, w Kansas. U OB czeka na ciebie paczka kurierska.

– U OB? A nie w BO? W bazie operacyjnej?

– Nie, u OB, operatora bazy. Chodzi o zakład dostarczający paliwo i serwisujący samoloty.

– Paczka u operatora, zrozumiałem. Co w niej jest?

– Będą w niej teksańskie prawa jazdy dla waszej trójki, a także amerykańskie paszporty potwierdzające, że przez ostatnie dziewięć lat mieszkaliście w Teksasie. Wykorzystałem adres twojego brata.

– Lipne papiery? – Dave liczył na coś bardziej przydatnego. – Marudo, policja zatrzyma nas na granicy.

– Wcale nie. W każdej bazie danych, do której mają dostęp władze, figurujecie teraz jako Teksańczycy. Wszystko się zgadza, informacje o rejestracji pojazdu i ubezpieczeniu, rachunki za media, wyciągi z kart kredytowych, bilingi telefoniczne, zeznania podatkowe i cały ten szajs.

– Ja pier…

– Dorzuciłem ci jeszcze starą sprawę o zakłócanie porządku po pijanemu. Musiałem zadbać o realizm. Ale spokojnie, zarzuty oddalono.

– No… dobrze. – Dave nie bardzo wiedział, co powiedzieć. – Czyli wystarczy, że okażemy dokumenty na granicy? Oklahoma też się zamknęła, nie damy rady…

– Żaden problem. W Lawrence będzie na was czekał samolot. Polecicie nim prosto do San Antonio.

– Odrzutowiec? Chyba sobie jaja robisz!

– Mówię serio. To mały samolot, bez jacuzzi i łóżka w rozmiarze king size, na wypadek gdybyś się zastanawiał. Przestrzeń bagażowa jest ograniczona. Każde z was może zabrać jedną walizkę. Powiedz ojcu, że nie może wziąć na pokład tego cudacznego motocykla.

– Uwielbia tę maszynę.

– To niech zostanie w Kansas i jeździ do woli. David, ja nie żartuję. Sytuacja w twoim kraju i na świecie jest jeszcze gorsza, niż myślisz. Rządy blokują przepływ informacji, aby powstrzymać panikę, ale to na nic. Dla was może to być ostatnia szansa, żeby dostać się na południe od trzydziestego siódmego równoleżnika. Twoi rodzice muszą to zrozumieć.

– Spróbuję ich przekonać. Ile nas to będzie kosztowało?

– Nic. I tak nie byłoby was na to stać.

– Wszystko za darmo? Dzięki, to… to naprawdę wspaniale.

– Nie ma o czym mówić. Nie jestem już tak marudny jak jeszcze parę minut temu.

– To świetna wiadomość! – ekscytował się Dave. Nie mógł się doczekać, aż opowie o wszystkim rodzicom. Potem jednak przypomniał sobie o innych, którym mogła być potrzebna pomoc. – Marudo, czy mógłbyś coś zrobić dla Jessego i…

– Sierżanci sztabowi Colter i Jarrett są już w drodze do Wspólnego Przygotowawczego Ośrodka Szkoleniowego w Luizjanie. Nic im nie będzie. Ty, Davidzie, powinieneś raczej zatroszczyć się o własną rodzinę. Pospiesz się, proszę! Odrzutowiec wystartuje z Tulsy, gdy tylko uzupełni paliwo. Jeżeli władze zakażą ruchu prywatnych samolotów, wszystko się pokomplikuje.

– Dobra, muszę lecieć. Pogadamy później.

ROZDZIAŁ 3

– Inspirująca przemowa – pochwaliła mnie Simms, gdy zasiedliśmy w gabinecie. Towarzyszył nam Smythe. Przed chwilą wróciliśmy z ładowni przeznaczonej na rekreację. Wygłosiłem tam przemówienie do załogi. Oznajmiłem, co powiedziałem Rossowi i Perkins. Misją „Walkirii” miało być zmuszenie parszywych kocurów, aby samodzielnie usunęły tę cholerną chmurę gazu. – Załoga potrzebowała takich słów.

– Ale? – Wiedziałem, że za każdym miłym słowem od mojej oficer wykonawczej kryje się jakieś ale.

– Sama tego potrzebowałam, sir.

– To świetnie… ale?

– Dobrze pan wie, o co chcę zapytać – odparła Simms, nieco rozdrażniona tym, że musi ode mnie wyciągać informacje. – Czy mamy jakiś plan?

– Generał Ross zadał to samo pytanie. Tak. Mamy coś w rodzaju planu – przyznałem.

Simms i Smythe jednocześnie unieśli brwi. Niech to diabli. Dobrze jest posiadać doświadczoną załogę, z którą pracuje się od lat. Czasami jednak okazywało się, że moi podwładni znają mnie aż za dobrze.

– Słuchajcie… – zacząłem, kładąc dłonie na biurku – na pewno nie zabraknie nam potencjalnych celów.

– Niektóre z nich mogą być kuszące aż do przesady – ostrzegła Simms. – Możemy się wpakować w kolejną zasadzkę.

Co ciekawe, Smythe stanął w mojej obronie.

– Maxolhxowie raczej nie będą prowokować „Walkirii” do kolejnej walki, dopóki nie pojmą, co się stało podczas ostatniej konfrontacji. Dostali łupnia, o którym nieprędko zapomną – powiedział z drapieżnym uśmiechem.

– Jasne. – Sam studziłem własny entuzjazm w związku z ucieczką z pułapki na lodowej planecie zwanej Śnieżką. Pobiliśmy co prawda Maxolhxów, ale przede wszystkim chcieliśmy się stamtąd wydostać. Nie było łatwo. Gdyby coś poszło nie tak, „Walkiria” uległaby zniszczeniu, a kocury wykopałyby kanister Skippy’ego spod warstwy lodu w zabójczej atmosferze Śnieżki. – Simms ma rację. Kocury, albo też pająki, mogą powtórzyć próbę przejęcia Skippy’ego. Musimy uważać. Jeżeli SI Pradawnych trafi w ręce obcych, całe to gadanie o wzajemnie zagwarantowanym zniszczeniu nie będzie nic warte. Aha, właśnie, przypomniałem sobie. – Stuknąłem w tablet, żeby coś zanotować. – Musimy skontaktować się z którąś ze stacji przekaźnikowych Maxolhxów. Przekonać się, co wiedzą albo wydaje im się, że wiedzą, o naszej ucieczce i o superbroni, której rzekomo użyliśmy.

– To nie takie proste, tępaku. – Skippy włączył się do rozmowy. – Przecież Elmo zginął, kiedy ostatnim razem próbowaliśmy wyciągnąć dane ze stacji kocurów.

– Tak, wiem, szkoda gościa. – Tak naprawdę nie żałowałem już ani śmierci Elma, ani tego, że wykorzystaliśmy go wbrew jego woli. Był naszym jeńcem, więc to, co zrobiłem, uchodziłoby za zbrodnię wojenną, gdyby ziemskie prawo obowiązywało tysiące lat świetlnych od naszego domu. Podczas ostatniej wizyty na Ziemi rozmawiałem o tym z prawniczką z biura JAG, reprezentującą mnie na rozprawie po moim buncie i kradzieży „Latającego Holendra”. Nie potrafiła albo nie chciała udzielić odpowiedzi i poleciła, żebym skontaktował się z kimś z dowództwa SEONZ. Siły Ekspedycyjne wiedziały o tym incydencie, ale nie wypytywały o niego. Wolałem więc nie prosić się o kłopoty.

Być może kiedyś powstanie międzygwiezdny odpowiednik konwencji genewskiej, ustanawiający kodeks postępowania ludzi w pozaziemskich konfliktach. Tak naprawdę liczyłem, że nie będziemy angażować się w wojny poza Układem Słonecznym, musiałem jednak myśleć realistycznie.

– Mniejsza z tym! – Stuknąłem delikatnie pięścią w blat. – Musimy się dowiedzieć, co robią kocury.

– To ty wygadałeś się, że mamy dostęp do ich wiadomości – prychnął Skippy. – Rzeczywiście, mogłem je czytać, dopóki małpy nie wpadły na genialny pomysł, żeby wyjawić kocurom, że rozpracowaliśmy ich wróżki.

– Skippy… – Blaszak zaczynał mnie wkurzać jeszcze bardziej niż zwykle. – Przyznaję, może niepotrzebnie się tym przechwalałem, ale już wcześniej wmówiliśmy Maxolhxom, że zbuntowani Bosphuraqowie włamali się do ich systemu. Możemy przerzucać się winą bez końca. Chodzi mi o to, że trzeba znaleźć sposób, by raz jeszcze zhakować maxolhxańską łączność. Tak, wiem. – Machnąłem ręką. – Wyczarowaniem pomysłu, jak zawsze, zajmą się małpy.

– Prawdę mówiąc… – Skippy zawiesił głos, by upewnić się, że go słuchamy. – Możliwe, że sam wpadłem na pewien pomysł. Powstrzymajcie się na razie z pytaniami. Muszę przeprowadzić parę testów, aby mieć pewność, że nie zmarnujemy czasu.

– Jak długo zajmą te testy?

– Żadnych pytań! Kurde, niepotrzebnie o tym wspominałem – burknęła SI.

– Dobrze, już dobrze – skapitulowałem, choć w nerwowym oczekiwaniu nie widziałem niczego dobrego. – Oficerze wykonawczy, wróćmy do poruszonej przez panią kwestii. Do listy celów.

– Nasz atak powinien wstrząsnąć nieprzyjacielem – powiedziała Simms. – Może powinniśmy uderzyć w cel, który uważa on za bezpieczny?

– Tak, ale najpierw należałoby przesłać mu jasną wiadomość. I wywrzeć jakikolwiek odwet za ludzi na Ziemi.

Mina Smythe’a wyraźnie świadczyła o opinii pułkownika na temat operacji wojskowych mających podbudować morale cywili. Podczas takich misji dobrzy żołnierze giną, zwykle na próżno albo tylko po to, by na krótką chwilę zyskać aprobatę społeczeństwa. Ludzie wiwatują, czytając o operacji, a potem o wszystkim zapominają i wolą oglądać filmiki z uroczymi zwierzakami.

– A także za nas – dodałem, chcąc uzasadnić swój plan. – Zamierzam też sprawdzić taktykę walki z Maxolhxami, zanim przejdziemy do naprawdę trudnego celu.

– Co ma pan na myśli? – Smythe, wcześniej sceptyczny, teraz był zaciekawiony.

– Skippy, gdzie mają bazę okręty, które rozmieściły fontanny na Jowiszu?

– Nie tak szybko, kowboju! – Awatar Skippy’ego pokręcił głową. – Te jednostki przyleciały z Senatoss. Jednej z najważniejszych i najlepiej bronionych maxolhxańskich baz.

– W porządku, czyli…

– Senatoss niczym się nie wyróżnia. Kocury mają co najmniej dwa tuziny podobnych obiektów, rozproszonych na całym swoim terytorium. Nawet gdyby udało się nam przeprowadzić udany atak, Maxolhxowie zapytaliby: „A to, kurna, za co?”. Musiałbyś wyjaśnić, dlaczego wybór padł akurat na tę bazę, bo dla nich nie byłoby to oczywiste.

– A zatem zostawimy im wiadomość o…

– W ogóle mnie nie słuchasz, matole! Taki atak nic nam nie da. Obiekty wojskowe są rozmieszczone w całym układzie Senatoss, aby pojedyncze natarcie Rindhalu nie mogło znacząco osłabić Maxolhxów w tym sektorze. Jeśli nie zamierzasz uderzyć w kilku miejscach, taka akcja zostanie potraktowana jako upierdliwa niedogodność. A przy tym obnaży naszą słabość.

– Cholera… Trudno, warto było się nad tym zastanowić. Wydaje mi się…

– Mam pewną sugestię, jeśli cię to interesuje – ciągnął blaszak, jakby mnie nie słyszał.

– Poproszę.

– Jeśli chcesz się odegrać za wykorzystanie atmosfery Jowisza jako broni, istnieje lepsza opcja. – Znowu zrobił pauzę, ale ja tylko przytaknąłem w milczeniu. – Ekhm, dobra, o czym to ja… – mamrotał. Najwyraźniej nie był przygotowany na taką reakcję. Może miał w zanadrzu jakąś wyjątkowo wredną obelgę, a ja pokrzyżowałem mu plany? – A, no tak. Te fontanny to zmodyfikowane platformy poboru paliwa.

– Brzmi sensownie. – Rozumiałem, o czym mowa. Zawsze gdy trzeba było zatankować „Walkirię” albo „Holendra”, musieliśmy posyłać lądowniki w atmosferę gazowego olbrzyma. Taka operacja była powolna, uciążliwa i ryzykowna, ale konieczna, bo nie posiadaliśmy odpowiedniego sprzętu. Większość okrętów podróżujących w odległe rejony przewoziła specjalne kotwy do poboru paliwa, czyli właściwie wielkie filtry na długich kablach. Jednostka używająca takiego urządzenia musiała lecieć nisko i powoli, aby nie zgubić kotwy. Żółwie tempo stwarzało niebezpieczeństwo, a okręt przebywający w studni grawitacyjnej był narażony na atak, bo potrzebował więcej czasu, aby wspiąć się na pułap skoku.

Dlatego okręty podróżujące w grupach bojowych, siłach zadaniowych czy flotach przeważnie zabierały ze sobą specjalistyczne tankowce, przewożące ogromne zbiorniki na paliwo, a przy tym wyposażone w zestawy kilku dryfkotw. Jeśli tankowiec padł ofiarą ostrzału nieprzyjaciela, załoga miała przesrane, ale atak nie osłabiał przynajmniej siły jednostek bojowych.

Kotwy i tankowce sprawdzały się świetnie w odległych obszarach, jednak wydobywanie paliwa z atmosfery planety wciąż było bardzo czasochłonne. Układy, w których stacjonowały okręty lub do których często podróżowały, prawie zawsze były wyposażone w stacje paliw. Na stacjach kosmicznych na wysokiej orbicie, w zasięgu skoku i poza, nierzadko silnym, polem magnetycznym gazowego olbrzyma, znajdowały się zbiorniki i rury do dostarczania paliwa kilku okrętom jednocześnie. Stacje czerpały paliwo z platform unoszących się w atmosferze planety, wydobywających potrzebne substancje i pompujących je na zautomatyzowane okręty do transportu paliwa, kursujące nieustannie na stację i z powrotem.

Mieliśmy w planach instalację jednej stacji paliw nad Neptunem i jeszcze jednej nad którymś z gazowych olbrzymów w układzie Jiayuguan… kiedyś. Kiedy fabrykatory wyprodukują już górę niezbędnych części. Prawdę mówiąc, szybciej byłoby kupić albo wykraść sprzęt do uzupełniania paliwa.

Postanowiłem dopisać to do listy zadań.

– No dobra, fontanny na Jowiszu to przerobione platformy paliwowe… I co z tego? – zapytałem.

– Paliwo zwykle trafia z platform na stację dokującą na niskiej orbicie, a stamtąd na zautomatyzowane jednostki – wyjaśniał Skippy, choć przecież już o tym wiedziałem. – Platformy wewnątrz Jowisza, nazywane przez SEONZ fontannami, zostały zmodyfikowane tak, aby gaz przekraczał prędkość ucieczki.

– Fascynujące. – Zaczynałem się niecierpliwić. – A czemu powinno nas to obchodzić?

– Właśnie miałem do tego dojść. Maxolhxowie posiadają liczne obiekty produkujące i serwisujące platformy do wydobycia paliwa. Jednak urządzenia na Jowiszu modyfikowano tylko w jednej stoczni.

– Ooo… – Simms, Smythe i ja zareagowaliśmy w ten sam sposób. No dobra, Smythe wydał z siebie bardziej męski pomruk, ale chodziło o to samo.

– Opowiedz o tym celu – poprosiłem Skippy’ego.

– Znajduje się w układzie nazywanym przez kocury Retonovir.

– Retonovir? – powtórzyłem ze śmiechem. – Brzmi to jak nazwa jakiegoś leku. Męczy cię grzybica stóp? Zapytaj lekarza o Retonovir – powiedziałem, udając spikera z reklam telewizyjnych.

Simms również się roześmiała. Nawet Smythe uśmiechnął się przelotnie. Skippy jednak nie był rozbawiony.

– Ech… Ja za to powinienem zapytać twojego lekarza, czy w ostatnim czasie nie upadłeś na łeb – powiedział. – Chcesz się dowiedzieć, co to za miejsce?

– Najmocniej przepraszam. Mów dalej – zachęciłem go.

– Układ ten był kiedyś ważną bazą floty, ale po przesunięciu tuneli czasoprzestrzennych stał się ślepą uliczką. Większość tamtejszych obiektów wyszła z użycia, jednak znajduje się tam też ciężka stocznia, utrzymywana w obsłudze, aby wspierać pracę innych podobnych zakładów. Retonovir nie jest zbyt gęsto uczęszczany, więc spora część platform paliwowych z tego układu przestała być potrzebna. Zbędne urządzenia zostały przerobione na potrzeby operacji na Jowiszu właśnie w stoczni w Retonovirze. Jeśli chcesz się zemścić, a przy okazji wysłać wrogowi jasny komunikat, najlepiej byłoby celować właśnie w ten układ. Nie mielibyśmy żadnego innego powodu, aby atakować takie miejsce.

– Brzmi nieźle. – Smythe i Simms przytaknęli. – Opowiedz nam więcej.

Skippy opowiedział o układzie Retonovir i orbitującej tam słabo wykorzystywanej stoczni. Wyglądało to na idealną okazję, o jaką prosiłem. Następnie skontaktowałem się z Rossem i Perkins, ponieważ mieli spore doświadczenie w walkach poza Ziemią. Poza tym, jeśli mam być szczery, liczyłem, że sprzedadzą ten pomysł admirałowi Zhao. Co do zasady nie potrzebowałem zgody Zhao, bo nie byłem jego podwładnym. Admirał dowodził Marynarką ONZ, a raczej miał nią dowodzić, gdy już powstanie. Ja natomiast odpowiadałem bezpośrednio przed dowództwem SEONZ. Moją formację nazywano Grupą Misji Specjalnych ONZ albo Czarną Grupą Zadaniową. Brzmiało to super, ale w praktyce po prostu dowodziłem „Walkirią” i miałem w odwodzie „Latającego Holendra”. Choć zdanie Zhao nie powinno mieć dla mnie kluczowego znaczenia, musiałem pamiętać, żeby nie zachowywać się jak dupek. Facet był wysoko postawionym oficerem flagowym i zaskarbił sobie zaufanie i szacunek Sił Ekspedycyjnych. Powinniśmy współpracować jak najlepiej. Na początek postanowiłem więc darzyć admirała szacunkiem, na który zasługiwał.

*

Nasza grupa, czy właściwie „Walkiria”, miała zaatakować stocznię w Retonovirze. Ross tymczasem, z pomocą Perkins, opracowywał plan wysłania Sił Ekspedycyjnych do walki.

– Ogólnie podoba mi się ten plan, ale… – Zatrzymałem prezentację od Rossa. Generał miał pewnie w sztabie jakiegoś mistrza od prezentacji komputerowych. Na slajdach przedstawiony został plan wykorzystania sił, a także potrzebne wsparcie ze strony marynarki i Grupy Misji Specjalnych. Ross chciał, żebym przejrzał prezentację, zanim pokaże ją admirałowi Zhao. – Wychodzi na to, że będziemy musieli doglądać marynarki jak jakaś niańka.

– Joe, jesteś niesprawiedliwy – skarcił mnie Skippy. – Legia…

– Źle to ująłem. – Zamachałem rękami. – Powinienem raczej powiedzieć, że to ty będziesz doglądał lokalnego tunelu tam, dokąd uda się Legia.

– Aha. Rzeczywiście. Wkurza mnie to, ale nie mamy wyboru. Jeśli nie utrzymam kontroli nad tunelem do czasu, aż Legia wypełni misję, Maxolhxowie będą mogli nasłać klientów na marynarkę. Albo sami przypuścić atak.

– Wiem.

Prawo niezamierzonych konsekwencji po raz kolejny zagrało nam na nosie. Skippy stracił możliwość zamykania dowolnych tuneli, dzięki której przez lata zapewniał Ziemi ochronę. Wiele sieci tuneli w lokalnym kwadrancie Galaktyki zablokowało Skippy’emu dostęp w odwecie za jego sztuczki. Blaszak zbyt często majstrował przy tych systemach. Czarę goryczy przelało przemieszczenie uśpionych tuneli w celu utworzenia skrótu między Ziemią a galaktyką Karła Rzeźbiarza. Końce większości tuneli tworzących tę drogę skupiały się w Ramieniu Oriona w pobliżu Ziemi. Miało to sens. Niestety, miejscowe sieci, zaburzone przez przenoszenie tuneli, miały już dość wybryków Skippy’ego i odmówiły przyjmowania specjalnych poleceń. Na nasze nieszczęście, wciąż musieliśmy działać właśnie w tym obszarze.

W przeszłości umiejętność wyłączania tunelu była dla Skippy’ego czymś w rodzaju broni jednostrzałowej. Blaszak zamykał tunel i mógł go zostawić w takim stanie. Teraz podczas operacji marynarki nie mogliśmy zabierać „Walkirii” na żadne misje specjalne, ani nawet wspierać Sił Ekspedycyjnych naszymi działami. Aby powstrzymać obcą armadę przed przeprawą przez tunel i zmiażdżeniem Marynarki ONZ, nasz krążownik musiał pozostawać w przestrzeni międzygwiezdnej, w pobliżu korytarza, i jak najszybciej przeskakiwać do kolejnych punktów otwarcia tunelu. Będzie to wyczerpujące dla okrętu i załogi. W razie wykrycia sił nieprzyjaciela Skippy mógł w najlepszym razie zasymulować niebezpieczeństwo i zmusić tunel do zamknięcia. Jak wtedy, gdy wykorzystaliśmy tunel czasoprzestrzenny jako „krajalnicę” do rozcinania okrętów na części. Skippy podejrzewał, że będzie mógł powtórzyć tę sztuczkę tylko raz przy danym tunelu. Kiedy SI sterująca przejściem sprawdzi dane i ustali, że nie ma żadnego zagrożenia, przestanie słuchać fałszywych alarmów. Wówczas armadę kosmitów będzie mógł zatrzymać jedynie lęk, że tunel się zamknie, gdy ich okręty będą wewnątrz. Krótko mówiąc, udany blef dawał nam największe nadzieje na uniknięcie katastrofy.

Oczywiście nie było to optymalne rozwiązanie.

Nie mogliśmy rzecz jasna oczekiwać, że żołnierze Legii pójdą w teren, jeżeli marynarka nie będzie kontrolować obszaru nad ich głowami. Nie mówiąc już o proszeniu obcych, aby walczyli u naszego boku w takich okolicznościach. Głównym celem planu wymyślonego przez Perkins było zademonstrowanie korzyści płynących z sojuszu z ludzkością. Nieważne, czy nasi potencjalni sprzymierzeńcy chcieli oglądać taką demonstrację.

– Potrzebujemy lepszego rozwiązania, Skippy – powiedziałem. – Nie możemy przez cały czas czatować przy tunelach i czekać, aż Legia wykona zadanie. My mamy własną misję.

– Zgodzę się z tobą, Joe…

– Świetnie, a więc…

– Pomijając ten fragment o „nas”. Wpadanie na zwariowane pomysły to robota dla małp. Ja wolę patrzeć w szerszej perspektywie.

– Cholera. Na razie nic nie przychodzi mi do głowy – przyznałem.

– Cóż, mnie też nie. W przeciwnym razie nie mielibyśmy problemu. Ale daj znać, kiedy coś wymyślisz. Czeka na ciebie nagroda.

– Niech zgadnę. Soczek w kartoniku? To ma mnie zmotywować?

– Nie, akurat w tym kartoniku jest czterdziestoletnia szkocka single malt!

– Dobra, a zatem do dzieła!

*

Kapitan Illiath z Floty Hegemonii Maxolhxów patrzyła, jak załoga jej krążownika, „Vortana”, wykonuje manewry, aby zbliżyć się do jednostki zaopatrzeniowej. Po wyrównaniu kursu i prędkości na orbicie nad gazowym olbrzymem krążącym wokół bezimiennego czerwonego karła okręt zaopatrzeniowy miał wysunąć rury do poboru paliwa i korytarze transportowe, aby dostarczyć żywność i inne zasoby. Kiedy na „Vortanie” znajdą się określone ilości wszystkiego, co niezbędne, według przepisów floty, okręty rozłączą się, a krążownik powoli odleci, robiąc miejsce dla kolejnej oczekującej jednostki. Po dotarciu na bezpieczną odległość Illiath poprosi o pozwolenie na uruchomienie głównych silników i wzlot na wysokość skoku.

Potem kapitan i jej załoga na wiele miesięcy stracą kontakt z Maxolhxami i wszelkimi innymi istotami. Illiath i jej podwładni mieli świadomość, że to kara. Załogi wszystkich trzystu okrętów z grupy zadaniowej wiedziały, jaki los czeka panią kapitan. Illiath była bezradna.

Po udanej operacji zmierzającej do zamrożenia planety ludzi admirał Reichert utwierdził swoją władzę nad aparatem wojskowym Hegemonii. Niemal katastrofalna w skutkach zasadzka i próba przejęcia SI Pradawnych nieznacznie nadszarpnęła reputację admirała. Reichert i jego sztab zdołali przedstawić tę klęskę jako wynik bezpośredniej interwencji Rindhalu. Tego czynnika nie dało się przewidzieć.

Zdaniem Illiath, wszystko sprowadzało się właśnie do niemożności przewidzenia reakcji pająków. Reichert grał w bardzo niebezpieczną grę. Hegemonia znalazła się pomiędzy dwiema groźnymi rasami. Każda z nich mogła być potężniejsza od Maxolhxów, nawet wspieranych przez coraz bardziej niepewnych członków koalicji.

Illiath została wysłana na samotną wartę właśnie przez swoją opinię o niepotrzebnej lekkomyślności Reicherta. Ponadto ludzie upokorzyli Maxolhxów nad Ziemią w obecności kapitan. Piętno hańby przylgnęło do wszystkich osób zamieszanych w to wydarzenie. Illiath zdemaskowała ludzi, ale nic na tym nie zyskała, ponieważ Hegemonia nie różniła się od jakiejkolwiek innej kultury w Galaktyce. Nikt nie lubił złych wieści, a w końcu to Illiath dostarczyła informacje o tym, że maluczcy ludzie są w posiadaniu broni Pradawnych. Admirał Denoth został zmuszony do rezygnacji, gdy powrócił do bazy. Wszyscy wiedzieli, że nie mógł nic na to poradzić. Zaistniała sytuacja wymagała podjęcia decyzji na najwyższym szczeblu. Byle admirał nie miał prawa brać na siebie takiej odpowiedzialności. Panowało jednak przekonanie, że Denoth powinien zrobić cokolwiek, by bronić honoru Maxolhxów podczas konfrontacji nad Ziemią. Mógłby przynajmniej wywołać krótką, bezsensowną bitwę. Wówczas poświęciłby życie, aby odpokutować hańbę, którą sprowadził na Hegemonię, a jego podwładni dostarczyliby złe wieści. Denoth rzeczywiście popełnił samobójstwo, ale dopiero po utracie stanowiska. To nie wystarczyło, by uspokoić społeczeństwo.

Ktoś mógłby sądzić, że Illiath będzie pod wrażeniem własnego szczęścia. Pozostała kapitanem, mimo że jej krążownik patrolowy otrzymał zadanie odpowiedniejsze raczej dla fregaty. „Vortan” został skierowany do układu brązowego karła, w odległości sześciu skoków od dalszego końca tunelu Pradawnych prowadzącego do Ziemi. Przez wiele wypełnionych samotnością dni zamaskowany krążownik dryfował, obserwował okolicę i czekał. Nasłuchiwał oznak obecności ludzi. Szansa na ich przybycie do układu była tak nikła, że powierzenie tego nudnego zadania wielkiej jednostce zakrawało na zniewagę. Illiath wiedziała, że tak właśnie powinna to odbierać.

Podczas gorszych dni, których nie brakowało, kapitan snuła marzenia o upadku admirała Reicherta, choć zdawała sobie sprawę ze zdradzieckiego charakteru takich myśli. Zdradą nie było spiskowanie przeciwko rywalom. W szeregach oficerów Hegemonii była to wielowiekowa tradycja. Gdyby jednak Reichert poniósł porażkę, oznaczałoby to, że jego strategia okazała się nieskuteczna. Dla społeczeństwa Maxolhxów byłoby to opłakane w skutkach. Życzenie rodakom katastrofy to po prostu zdrada.

Z drugiej strony, nie było nic niewłaściwego w obawach, że plany Reicherta, dyktowane pychą i samolubstwem, sprowadzą nieszczęście na Maxolhxów. Stworzenie obłoku osłaniającego planetę ludzi przed Słońcem nie stanowiło głównej strategii, ale raczej plan awaryjny. Nadrzędnym celem floty Hegemonii było zdobycie SI Pradawnych znanej jako „Skippy”. Nawet Reichert i sztab jego pochlebców uważali zasadzkę za ryzykowną. Na korzyść admirała trzeba było przyznać, że gdyby nie bezprecedensowe i niewytłumaczalne działania okrętu widma i ingerencja Rindhalu, sztuczna inteligencja nie zdołałaby uciec. Sukces był na wyciągnięcie ręki, a mimo to Reichert wolał zrezygnować z kolejnej zasadzki. O możliwościach SI Pradawnych i okrętu widma zwanego „Walkirią” wciąż wiedziano niewiele. Flota otrzymała stały rozkaz unikania dalszych konfrontacji z krążownikiem do czasu, aż wyjaśni się, jak okręt zdołał zatrzymać się w przestrzeni kosmicznej, a potem wysadził jednostki Maxolhxów, korzystając z nieznanej superbroni.

Poza tym nie było sensu podejmować większego ryzyka, skoro istniała o wiele łatwiejsza i pewniejsza droga do zwycięstwa.

Kiedy „Vortan” szykował się do wznowienia warty, Illiath skorzystała z okazji i połączyła się z centralną SI grupy zadaniowej. Czekała w napięciu na uwierzytelnienie, obawiając się, że jej dostęp został ograniczony. Tak się jednak nie stało. Illiath mogła popaść w niesławę, ale pozostawała kapitanem floty.

– Proszę o aktualizację planów strategicznych dotyczących tej grupy zadaniowej – powiedziała. – Zwłaszcza tych związanych z ojczystą planetą ludzi.

– Od ostatniego zapytania plan nie uległ istotnym zmianom – odparła SI.

Illiath dowiedziała się wszystkiego, co chciała, o zamiarach Reicherta.

– Proszę o dane o statusie i lokalizacji ludzkich okrętów.

– Informacje te nie są znane. Wywiad floty sądzi obecnie, że okręty dostarczone przez Jeraptha są przerabiane na potrzeby ludzi. Nie wiadomo, jakie możliwości będą miały te jednostki ani kiedy flota będzie zdolna do działania.

Illiath przytaknęła, ale nie podziękowała sztucznej inteligencji. Maszynom niepotrzebna była wdzięczność.

Plan awaryjny przerodził się w główną strategię, choć nie w taki sposób, jak zakładali ludzie. Maxolhxowie nie planowali zamrozić Ziemi. Wręcz przeciwnie. Zamierzali zagrozić potężnymi niepokojami społecznymi i masowymi zgonami. Gdyby planeta zamarzła, a miliardy jej mieszkańców poniosły śmierć, pozostali przy życiu rządzący mogliby odczuć pokusę sięgnięcia po broń Pradawnych i unicestwienia całego życia w Galaktyce. Nie wolno było do tego dopuścić.

Plan zakładał zagrożenie Ziemianom i zmuszenie ich nowej floty do reakcji. Sztuczne inteligencje z Pionu Planowania Strategicznego ustaliły, że ludzie niemal na pewno sprowadzą swoje okręty nad Ziemię, aby osłaniały ją podczas prób złagodzenia wpływu chmury gazowej. Właśnie te jednostki były celem Reicherta i podstawą istnienia całej grupy zadaniowej. Należało zwabić flotę ludzi do ich ojczystego układu, a tam podjąć walkę i zniszczyć nieprzyjaciela. Zniszczenie nowej floty będzie szokiem dla Ziemian. Wpadną w rozpacz, wiedząc, że ich okrętów nie da się zastąpić. SI prognozowały, że utrata złudnych nadziei skłoni ludzi do podjęcia rozmów pokojowych. Do zawarcia układu z samymi Maxolhxami, bez udziału Rindhalu.

Illiath musiała przyznać, że to dobry plan. Na pewno mniej ryzykowny niż walka z okrętem widmem. Niewielka liczba przestarzałych jerapthańskich jednostek nie stanowiła wyzwania dla potężnej floty Hegemonii. Można było oczekiwać, że ludzie postanowią chronić swoją planetę. Nawet „Walkiria” nie zdoła w pojedynkę obronić ich nowej floty.

Śledząc wskaźnik paliwa, powoli dobijający do maksymalnej wartości, kapitan Illiath nie mogła się pozbyć jednej natrętnej myśli.

Jak dotąd ludzie zachowywali się nieprzewidywalnie.

Illiath miała przeczucie, że nawet potężne SI z Pionu Planowania Strategicznego nie zdołają przewidzieć ich kolejnego kroku.

Ani one, ani ktokolwiek inny w Galaktyce.

*

Ross, Perkins i ja udaliśmy się na pokład pancernika „Pacyfik”, aby spotkać się z Zhao i przedstawić plany rozmieszczenia żołnierzy Legii oraz ataku na Retonovir. Musiałem podkreślić, że akcja w maxolhxańskim układzie miała być jedynie początkową salwą w kampanii, dzięki której zamierzaliśmy dokopać nieprzyjacielowi.

Między pisemnymi rozkazami a ich realizacją istnieje pewna różnica. Prawie żaden rozkaz operacyjny, choćby najbardziej szczegółowy, nie jest w stanie uwzględnić każdego aspektu interpretacji i wdrożenia planu. W każdym przypadku w grę wchodzą ludzie, którzy mają to do siebie, że są skomplikowani.

Tak jak mówiłem Rossowi, nie musiałem czekać na pozwolenie od Zhao, żeby zrobić to, co uważałem za konieczne dla obrony naszej planety. Powinienem jednak zachować się przyzwoicie. Zhao był wiceadmirałem. Gdyby służył w marynarce amerykańskiej, miałby trzy gwiazdki. Natomiast w Chinach, nie wiedzieć czemu, oficer w randze odpowiadającej natowskiemu kodowi OF-8 obnosił na naramiennikach jedynie dwie gwiazdki. W ciągu długich lat służby Zhao dowiódł swojej wartości. Dowództwo SEONZ darzyło go zaufaniem, dlatego powierzyło mu arcytrudne zadanie stworzenia pierwszej ziemskiej floty okrętów kosmicznych. Admirał musiał nie tylko doprowadzić jednostki do stanu używalności, ale także przeszkolić załogi, mające je obsługiwać i utrzymywać. Najpierw jednak musiał znaleźć najlepszy sposób na wykorzystanie okrętów Marynarki ONZ, następnie opracować doktrynę, materiały edukacyjne i wdrożyć program szkoleniowy. Gdybyśmy nadal posługiwali się papierowymi instrukcjami, musielibyśmy ściąć kilka lasów na Jiayuguan, aby wszystko dokumentować.

Zhao wziął na swoje barki tytaniczny wysiłek. Nie chciałbym być na jego miejscu. Szanowałem go i chciałem, by on i jego sztab udzielili mi rad i pomocy. Jeśli wierzyć Simms, Changowi, Skippy’emu, Smythe’owi i praktycznie wszystkim innym, których o to pytałem, miałem tendencję do przeskakiwania między niedostateczną a przesadną pewnością siebie. Najczęściej wątpiłem w swoje możliwości, jednak w rzadkich chwilach arogancji zawsze ściągałem kłopoty na siebie i całą Wesołą Bandę Piratów.

Zaprezentowałem plan zmuszenia kocurów do posprzątania po sobie w naszym układzie. Zhao był znany z ostrożności i niezbyt bogatej wyobraźni. Zadawał wiele pytań o atak na stocznię w Retonovirze. Pomysł mu się podobał. Po jego spojrzeniu domyśliłem się, że ani on, ani jego podwładni nie wpadli na pomysł, by kazać Maxolhxom rozpędzić obłok. Admirał przyznał również, że realistycznie rzecz biorąc, jedynymi graczami posiadającymi technologię i zasoby mogące powstrzymać zlodowacenie Ziemi byli Maxolhxowie i Rindhalu. Ponieważ pająki nie były skłonne nam pomóc, pozostawały kocury.

Ku mojemu zaskoczeniu, a także ku zdziwieniu swojego sztabu, Zhao zgodził się, że powinniśmy jak najszybciej uderzyć w Maxolhxów oraz że Retonovir nada się na pierwszy cel.

– Z każdym dniem, gdy siedzimy bezczynnie, nieprzyjaciel nabiera śmiałości – wyjaśnił.

Nie byłem gotowy na taką reakcję. Gdy zmierzaliśmy na spotkanie, Ross ostrzegał, że muszę być cierpliwy i ostrożnie dobierać słowa.

– Eee… – wydukałem.

Przez kamienne oblicze Zhao przemknął uśmiech.

– Pułkowniku Bishop, ludzie na Ziemi najbardziej potrzebują teraz jakiejś wygranej. Proszę im ją zapewnić. Tak, by przy okazji nie stracić okrętu – dodał już bez uśmiechu. – Retonovir nie stwarza większego ryzyka. Lepiej, żeby tak zostało.

– Tak jest! – Zasalutowałem i wyszedłem, zanim Zhao zdążył sobie przypomnieć, jaki ze mnie lekkomyślny dureń, i zmienić zdanie.

Admirał nalegał na jedną zmianę w moim planie działania. Zgodziłem się. Modyfikacja miała wszystko skomplikować, ale zdaniem Zhao musieliśmy ją wprowadzić.

Właśnie dlatego, gdy cztery dni później „Walkiria” wystartowała, nie obraliśmy kursu na terytorium Maxolhxów. Po przedostaniu się przez tunel podążyliśmy w stronę Ziemi.

ROZDZIAŁ 4

„Walkiria” wyszła z Łapacza i przeprowadziła szybkie rozpoznanie Układu Słonecznego na wypadek, gdyby trzeba było z miejsca wiać gdzie pieprz rośnie. Gdyby był z nami „Holender”, rozkazałbym, aby wleciał do tunelu jako pierwszy. Lepiej było narazić nasz leciwy lotniskowiec, niż ryzykować, że Skippy padnie łupem nieprzyjaciela. Poza tym najnowsza wersja „Latającego Holendra” posiadała świetnie zamaskowaną platformę czujnikową, dużo trudniejszą do wykrycia niż sprzęt na masywnym krążowniku.

W pewnym sensie to dobrze, że „Holender” musiał zostać w Jaguarze do czasu, aż Agada zmusi okręty zaopatrzeniowe do przyspieszenia procesu modyfikacji jednostek. Lotniskowcem dowodził teraz kapitan Nakamura. Był on moim oficerem wykonawczym podczas rejsu próbnego „Walkirii”, niedługo po naszym powrocie na Ziemię, wieńczącym triumfalną galaktyczną „trasę koncertową”. Nakamura to porządny człowiek i zawodowiec. Ceniłem go, ale prawdę mówiąc, nie dogadywałem się z nim tak dobrze jak z jego poprzednikami. Chang, Desai, Simms, czy nawet Reed, tymczasowo pełniąca funkcję oficera wykonawczego, znali mnie i wiedzieli, jak ze mną współpracować. Natomiast ja sam musiałem nauczyć się pracować z Nakamurą. Nie udało nam się wyjść poza niezręczną relację zawodową głównie dlatego, że miałem świadomość, iż czas Nakamury na pokładzie „Walkirii” był ograniczony. Nie miałem szans wypracować więzi z coraz to nowymi oficerami wykonawczymi. Dowództwo SEONZ chciało obsadzić to stanowisko szeregiem osób, ponieważ dążyliśmy do stworzenia kosmicznej floty, a grupa ludzi doświadczonych w dowodzeniu okrętami międzygwiezdnymi była raczej niewielka. Mówiąc konkretnie, ograniczała się do mnie, Changa i Simms. Kong został wywindowany na wyższy szczebel SEONZ, a Simms chciała powrócić do swojej specjalności, czyli logistyki. Pozostałem więc ja, jako kapitan „Walkirii”, oraz Nakamura, kierujący „Holendrem” mimo zerowego doświadczenia w walce w kosmosie. Kiedyś pojawi się mnóstwo okrętów z zaprawionymi w boju kapitanami i załogami. Na razie musieliśmy sobie radzić z tym, co mieliśmy.

Dlaczego tyle rozprawiam o problemach z personelem? Ponieważ czułem się niezręcznie na myśl o tym, co sprowadzało nas na Ziemię. Nie przybyliśmy z pomocą, przynajmniej bezpośrednią. Nie mogliśmy w żaden sposób poprawić sytuacji naszej planety i usunąć zagrożenia dosłownie wiszącego nad głowami ludzi. Obłok gazowy wciąż był ledwie widoczny, jako blade odbarwienie na niebie. Był tak rozrzedzony, że patrząc przez bulaj „Walkirii”, początkowo wziąłem go za smugę na przezroczystym kompozycie.

Czy coś takiego mogłoby wywołać epokę lodowcową? Chmura wyglądała zupełnie niegroźnie. Musiałem jednak zaufać Skippy’emu, Bilby’emu i ludziom na Ziemi, jak choćby staremu przyjacielowi, doktorowi Friedlanderowi. Wiedzieliśmy, że naukowiec pracuje w zespole ONZ badającym incydent na Jowiszu, bo po nadaniu sygnału rozpoznawczego otrzymaliśmy od dowództwa prośbę o sprawdzenie danych i zweryfikowanie ponurych wniosków z raportu. W komunikacie znalazła się krótka wiadomość od Friedlandera, który żywił nadzieję, że pomylił się co do obłoku.

Rzeczywiście się pomylił. Nie była to jednak dobra wiadomość. Z analizy Skippy’ego wynikało, że sytuacja jest jeszcze gorsza, niż obawiała się ONZ.

Ludziom na Ziemi mogliśmy zaoferować tylko jedno. Nadzieję. Nasze czujniki nie wykryły w układzie żadnych okrętów Maxolhxów ani innych obcych jednostek. Mimo to kocury zapewne śledziły bieg wydarzeń za pomocą zamaskowanych maszyn lub satelitów. Smythe zwrócił uwagę na coś, o czym sam nie pomyślałem. Wątpił, by Maxolhxowie zostawili w pobliżu Ziemi jakieś jednostki bojowe. Wykorzystali już najlepszą okazję, jaka się nadarzyła, więc nie chcieliby ryzykować nieplanowanej bitwy kosmicznej, która mogłaby nas jeszcze bardziej sprowokować. Jedno było pewne. Parszywe kocury chciały prowadzić kampanię nękania ludzkości na własnych warunkach. Zmusić nas do reagowania. Wystarczył jeden przesadnie agresywny i spragniony chwały kapitan okrętu, aby spieprzyć cały misternie obmyślony plan. Coś takiego nie zdarzało się w wojsku Maxolhxów. Ich społeczeństwo było silnie zhierarchizowane. Ci na górze wydawali rozkazy, a ci na dole robili, co im kazano. Mogło nam się to przysłużyć. Dobre choć tyle.

*

Łańcuch tuneli Skippy’ego, tworzący szybką drogę od Ziemi do supertunelu prowadzącego aż do Karła Rzeźbiarza, wreszcie uzyskał stabilność i był gotowy do regularnego użytku.

Uprzedzam, że Skippy nie myśli o rozbudowaniu tego pomysłu w większy biznes. Jeśli szukacie szans na franczyzę, podpytajcie o jego serię pomadek do ust w… nietypowych smakach. Odradzam ubijanie interesów z blaszakiem, ale jeśli zdecydujecie się na taki krok, nie mówcie potem, że was nie ostrzegałem.

Tak czy inaczej, tunele były nareszcie gotowe na szybkie rejsy do galaktyki Karła Rzeźbiarza i z powrotem, a my, jak na złość, nie mogliśmy z nich korzystać. Parkowanie wielkich, delikatnych transportowców na orbicie okołoziemskiej, gdzie miałyby czekać na avalońskich kolonistów, stwarzało zbyt wielkie ryzyko. Warunki środowiskowe w Bazie Beta raczej nie pozwalały na razie na umieszczenie tam wielkiej grupy osadników, ale nie miało to znaczenia. Nie byliśmy też w stanie transportować ludzi do bazy Jaguar, skoro w naszym układzie mogły się czaić wrogie okręty. Marynarka mogłaby próbować ochraniać transportowce, powoli załadowywane na niskiej orbicie, jednak dowódcy SEONZ zgodzili się z Zhao, który twierdził, że jego jednostki powinny być używane w lepszy sposób. Przynajmniej na razie. Być może sytuacja zmieni się, gdy w lipcu na północnej półkuli Ziemi zacznie padać śnieg. Tymczasem jednak trzymaliśmy się planu.

Tego, co przyszło w wiadomości od dowództwa SEONZ, nie było w żadnych planach, a już na pewno nie w moich.

Awansowałem na generała brygady! Wiem, sam byłem zaskoczony jak wszyscy diabli.

Formalnie rzecz biorąc, jako że zostałem oddelegowany do sił zbrojnych Skippistanu, SEONZ po prostu zezwoliły Skippy’emu na wyniesienie mnie do wyższej rangi, ale efekt był ten sam. Liczyło się, że otrzymałem od Sił Ekspedycyjnych głos zaufania, mimo że nie udało mi się zniweczyć planów krwiożerczych obcych, pragnących zamrozić naszą planetę. Nie zdołałem rozwiać chmury, ani nawet utrzymać jej z dala od Ziemi. Dostałem awans, choć nadal nie miałem nowego planu ocalenia świata. Dlaczego zatem, po wielu latach wysłuchiwania zastrzeżeń co do każdego mojego kroku i utyskiwań na nieuchronne ryzyko, rozkazano mi przypiąć do munduru kolejną gwiazdkę?

To proste. Zhao o to poprosił.

W stosie wiadomości przywiezionych przez nas z WBO Jaguar znajdował się komunikat od admirała Zhao do dowództwa SEONZ. Zhao przekonywał, że nadanie wyższego stopnia ułatwi mi zmuszenie parszywych kocurów do posprzątania po sobie. Poza tym będę mógł rozmawiać z podległymi Zhao admirałami mniej więcej jak równy z równymi.

Wbrew moim oczekiwaniom w informacji o nagłym awansie nie kryła się choćby nutka sceptycyzmu czy niechęci. Komunikat miał postać formularza opartego na standardzie Armii Stanów Zjednoczonych. Był bardzo rzeczowy i nie zawierał żadnych powinszowań. W głębi serca czułem się, jakby mnie ktoś spoliczkował, ale starałem się nie brać tego do siebie. ONZ zamartwiała się zlodowaceniem planety i groźbą wojny jądrowej z powodu malejących zasobów. Nie zamierzałem histeryzować przez urażoną dumę.

No i dostałem też osobistą wiadomość, wprawdzie nie od dowództwa, ale od Changa. Krótką, ale treściwą: „Joe, tu nie chodzi o ciebie. Gratulacje. Skop wrogom tyłki w moim imieniu. Kong”.

Wiedziałem, o co mu chodzi. Nie powinienem protestować ani wątpić, czy zasługuję na awans. Miałem przypiąć gwiazdkę i wykorzystać nową szarżę jako dodatkowy środek pozwalający wykonać robotę.

Wiecie co? Chang niepotrzebnie się obawiał. Jako świeżo upieczony oficer w randze generalskiej, nie czułem się onieśmielony. Stwierdziłem raczej, że był po temu najwyższy czas.

Służąc z Wesołą Bandą Piratów, zdecydowanie dojrzałem. Jeszcze zanim dorwaliśmy broń Pradawnych, udało mi się pokonać zwątpienie we własne siły i przywyknąć do powierzonej władzy. Do tego stopnia, że potrafiłem się postawić politykom na planecie, oczekującym, że będę się rozpływał nad ich inspirującymi zdolnościami przywódczymi, mimo że przez cały ten czas nie kiwnęli palcem w bucie, żeby się do czegoś przydać. Nie zamierzałem też wysłuchiwać pretensji od wysoko postawionych oficerów, którzy nigdy nie służyli w kosmosie i nie dowodzili jednostkami bardziej zabójczymi niż ich wielkie, mahoniowe biurka.

Kiedy więc jeszcze tego ranka Simms przyozdobiła mój mundur nowymi gwiazdkami podczas krótkiej ceremonii, stanąłem na baczność, odsalutowałem z dumą, po czym wróciłem do gabinetu.

Kiedy już przekonaliśmy się, że sytuacja Ziemi nie uległa większym zmianom i zaznaczyliśmy swoją obecność w Układzie Słonecznym, wyruszyliśmy w drogę przez Łapacza.

Czekało nas sporo pracy.

*

Po powrocie do gabinetu zdziwiłem się, widząc na biurku jakąś stożkowatą paczkę. Prezent, czymkolwiek był, został opakowany w czerwoną bibułę i opatrzony kartką.

– Skippy… co to takiego? – zapytałem.

– Przeczytaj kartkę, tępaku! – odparła SI z politowaniem.

– A, no tak, sorki.

Kartka była bardzo elegancka, ze złotymi i filigranowymi zdobieniami. Napis na niej głosił: „Serdecznie gratuluję awansu”. Oczywiście od Skippy’ego.

– Dzięki, to bardzo…

– Dobra, dobra, otwórz już ten prezent – niecierpliwił się blaszak.

Rozdarłem bibułę i zobaczyłem… No właśnie, nie bardzo wiedziałem co. Na pewno był tam banan. Reszta kwiatowej kompozycji, jeśli rzeczywiście miała nią być, składała się z gałązek sosnowych, postrzępionych kwiatów i jakichś krzaczków. I chyba wilczomlecza. Żadna z tych roślin nie rosła raczej na planecie, którą niegdyś nazywaliśmy Klubem Skippy’ego. Niektóre gałązki mogły pochodzić z krzewów jagodowych, bo były na nich owoce. Zerwałem ostrożnie jedną jagodę i posmakowałem. Z pewnością była prawdziwa. Podejrzewałem, że wyrosła w ogrodach hydroponicznych na „Latającym Holendrze”, choć na Jaguarze sadziliśmy już uprawy z Ziemi.

– Bardzo, eee, ładne kwiaty – wyjąkałem. – Wyglądają świetnie na…

– To jadalna kompozycja, jełopie! Nie widzisz banana?

– Jadalna?

– A pewnie. Zgodnie z podręcznikiem survivalu Armii USA każdy element nadaje się do spożycia. Wszystko jest jadalne, jeśli tylko się postarasz.

– Ekhm…

– Joe, nie wszystko kręci się wokół ciebie. Nie bądź samolubem! Naprawdę się napracowałem – powiedział Skippy z wyrzutem.

– Wybacz. To bardzo… – zacząłem, zastanawiając się, jak miałbym zjeść gałązkę sosny. – Bardzo przemyślany prezent. – Chciałem po prostu rzucić pustym komplementem, ale zdałem sobie sprawę, że mówię z sensem. Był to idealny podarunek z okazji awansu w armii. Żaden cywil nie mógłby dostać czegoś takiego.

– Naprawdę ci się podoba czy po prostu chcesz być miły?

– Podoba mi się, serio. Każdy może sklecić kosz owoców, prawda? A to jest coś wyjątkowego. I bardzo stosownego do okazji. Mógłbym postawić tę kompozycję w mesie.

– Nie chcesz, żeby stała u ciebie w gabinecie? – Awatar Skippy’ego wyglądał na szczerze zdruzgotanego.

– Tutaj nikt jej nie zobaczy – wyjaśniłem.

– Aha. Racja, dobry pomysł. – Blaszak od razu poweselał.

*

W porze lunchu wystawiłem kompozycję w mesie „Walkirii”, podkreślając, że zdaniem Skippy’ego jest ona w całości jadalna. Na sali było paru żołnierzy sił specjalnych, ale to czysty zbieg okoliczności. Czy przeszło mi przez myśl, że nasi twardzi wojacy uznają to za kolejne wyzwanie i spróbują zjeść mój prezent? Ależ nie, skąd ten pomysł?

Mimo wszystko nieźle się zdziwiłem, gdy ktoś spróbował wszamać kosz.

*

– Sir? – Po południu Simms zapukała do mojego gabinetu.

– Zapraszam. – Machnąłem ręką.

Usiadła na skraju krzesła, dając do zrozumienia, że nie zamierza zostać u mnie zbyt długo. Aby poczuła się swobodniej, zamknąłem laptop, odchyliłem się w fotelu i wyciągnąłem z szuflady miskę pełną czekoladek.

– Mmm… – Pułkownik od razu sięgnęła po czekoladkę. – Dziękuję. Załoga chce, aby dziś wieczorem był pan gospodarzem na kolacji z okazji pańskiego awansu. Ma pan jakieś życzenia?

– Wszystko oprócz opiekanego ziti. – Simms uniosła brwi, więc postanowiłem wyjaśnić, w czym rzecz. – Pochodzę z Nowej Anglii. Tam podczas każdego bankietu z okazji przyznania nagrody, ukończenia szkoły i tak dalej serwuje się opiekany makaron ziti. Jest tani i można nagotować całe gary, by wyżywić wszystkich gości. Przy odrobinie szczęścia dostaje się do niego klopsiki, ale jeśli trafi się na szary koniec kolejki, zostaje już tylko suchy makaron na dnie garnka. Wtedy można go jedynie wyskrobać i podlać resztkami sosu, żeby dało się to jakoś zjeść.

– Czyli nie przepada pan za opiekanym ziti – mruknęła Simms, stukając w tablet.

– Niezupełnie, po prostu wystarczająco się go najadłem. A co z opcjami dla wegetarian?

– Dla wegetarian? – Oficer wykonawcza zamrugała. – Co ma pan na…

– Może steki? – podsunąłem.

– Stek to nie danie wegetariańskie!

– Krowy jedzą trawę, prawda? Zawsze twierdziłem, że wołowina to po prostu zielenina w skoncentrowanej postaci. Jakby się zastanowić, to wręcz przykład superżywności.

Simms westchnęła.

– Wolę się nad tym nie zastanawiać. Ale niech będzie, filetów i żeberek wystarczy dla wszystkich chętnych. Zadbam o dania z kurczaka i coś naprawdę wegańskiego.

– Świetnie! Może dorzuci pani do menu sałatkę z jarmużem?

– A zje pan taką sałatkę?

– Nie przesadzajmy.

Ostatecznie uzgodniliśmy, że ja zjem odrobinę sałatki z jarmużem, za to Simms dostarczy na deser babeczki korzenne z niezdrowym, ale pysznym lukrem maślanym.

Powinienem częściej dostawać awans.

*

Niedawno awansowany porucznik Kinsta nadał sygnał do gabinetu kapitana Scoranduma, zanim dotknął przycisku otwierającego drzwi.

– Kapitanie, niejaki admirał Vriss z Floty Ojczystej wkrótce przybędzie, żeby z panem porozmawiać.

– Nie. – Scorandum zakołysał czułkami.

– Nie?

– Znam Vrissa. Pracuje w Wydziale Dochodzeniowym Floty. Nie chce ze mną gadać, tylko mi nagadać. Ech, Kinsta… – Kapitan UEZ pochylił się, pospiesznie porządkując biurko i zerkając na swój wymięty mundur. – Wyjaśniałem już, dwa razy flocie i raz inkwizytorowi, że nie mam pojęcia, skąd Maxolhxowie znali lokalizację okrętów, które straciliśmy. Ile jeszcze razy będę musiał wysłuchiwać tego samego pytania?

Kinsta milczał, choć znał odpowiedź. Flota będzie pytać o to samo, dopóki nie uzyska zadowalających informacji.

– Czy będę panu do czegoś potrzebny? – zapytał porucznik.

– Tak. Jeśli usłyszy pan, że próbuję udusić Vrissa… – Scorandum przekrzywił głowę.

– Rozumiem. Zrobię, co w mojej mocy, aby pana powstrzymać.

– Nie, durniu! W takiej sytuacji ma mu pan przywalić w łeb, a potem pomóc mi w pozbyciu się zwłok. – Kapitan zmierzył wzrokiem adiutanta. – Jest pan pewien, że powinien pracować w Urzędzie Etyki?

– Codziennie sam sobie zadaję to pytanie – przyznał Kinsta, kłaniając się na odchodne.

*

Admirał Vriss przeszedł od razu do rzeczy:

– Kapitanie Uhtavio Scorandum, przyszedłem tu, by udzielić panu oficjalnej nagany za znieważenie naszych szacownych patronów. Proszę się niniejszym uznać za zganionego.

– Niezmiernie mi przykro, panie admirale. – Scorandum zwiesił czułki. Uznał, że w ten sposób najszybciej upora się z problemem.

– Natomiast nieoficjalnie przybyłem tu z dwóch powodów – podjął Vriss. – Po pierwsze, chcę przekazać podziękowania od dowództwa floty. Ci cholerni, pyszałkowaci Rindhalu zbyt długo patrzyli na nas z góry. Pokazał im pan, gdzie ich miejsce. Miał pan rację, patroni nie zapewnili nam należytej ochrony. Nasz rząd wystosowuje oficjalne zażalenie.

– Ekhm… – Scorandum był zdziwiony. – Rany, ja…

– Tylko niech takie numery nie wejdą panu w nawyk, zrozumiano?

– Jak najbardziej. A co z drugim powodem wizyty?

– Cóż… – Admirał usadził zwaliste cielsko na kanapie. – Wieść niesie, że UEZ jest w posiadaniu kolekcji wybornych trunków z dobrego rocznika…

– Admirale, nie warto wierzyć każdej plotce.

Vriss opuścił czułki.

– A zatem nie ma pan…

Scorandum wyciągnął z szuflady butelkę.

– Sam pan zdecyduje, czy te trunki są rzeczywiście wyborne.

– Hmm… Skoro pan nalega. Bądź co bądź, reprezentuję Wydział Dochodzeniowy.

Później, gdy jedna trzecia zawartości butelki zniknęła, w większości we wnętrznościach admirała, Scorandum odsunął swój kieliszek.

– Mnie już wystarczy. Mam dopilnować, żeby ta łajba była gotowa do lotu jutro rano.

„Zawsze Chętnie Coś Zmaluję” już dawno powinien przejść generalny remont. Jednak ponieważ ludzie zaburzyli układ sił w Galaktyce, Urząd Etyki i Zgodności chciał, by każda jednostka była przygotowana na szybki wylot. Kapitan obawiał się, że przyjdzie mu długo czekać na kolejną przepustkę.

– E tam. – Vriss machnął nonszalancko czułkiem. – Detalami zajmie się pańska załoga. Ale… – Dopił resztę napoju z dna kieliszka. – Chyba za dużo wypiłem. Kapitanie, co będzie później?

– Interesują pana zakłady?

– Przykro mi, ale nic z tego. To sprawa urzędowa. Flota Ojczysta chce zapobiec kolejnej katastrofie.

– Admirale, mogę tylko powiedzieć, że cała Galaktyka chce się przekonać, jak ludzie zareagują na atak wymierzony w ich planetę.

– Oczywiście. Jak pan sądzi, co zrobią?

– Nie mam pojęcia.

– Użyją nowych okrętów w daremnej próbie samodzielnego rozgonienia obłoku? Czy też posłużą się jednostkami bojowymi, aby chronić transportowce ewakuujące nędzną garstkę Ziemian z ich świata, skazanego na zagładę? A może… – Vriss beknął, a potem dalej mamrotał do siebie: – Może spróbują się dogadać z Rindhalu? Albo z Maxolhxami?

– Admirale? – odezwał się Scorandum, aby ukrócić tę litanię zbędnych spekulacji. – Co o tym sądzi biuro wywiadowcze?

– Ha! Czy tym idiotom kiedykolwiek udało się przejrzeć zamiary wroga?

– Ludzie są teraz naszymi wrogami?

– Oficjalnie nie mamy z nimi sojuszu, więc… – Vriss zawiesił głos. – Najbardziej prawdopodobna opinia głosi, że ludzie nie podjęli jeszcze decyzji. Modernizacja naszych okrętów może im zająć wiele lat, o ile w ogóle będzie możliwa.

– Żadna ze szczytowych ras nie będzie czekała bezczynnie, jeśli ludzie zechcą dobić targu z przeciwną frakcją. Nie wróżę Ziemianom szczęśliwego zakończenia. Nie wydaje mi się też, by tak młody i lekkomyślny gatunek pozostał bierny i poprzestał na zabawie okrętami, które im przekazaliśmy.

– Co zatem zrobią? Proszę zgadywać.

– Nie wydaje mi się, żebym był w stanie to odgadnąć. Pewien jestem tylko jednego.

– Mianowicie?

– Cokolwiek zrobią ludzie, najprawdopodobniej będzie to coś, co przechodzi nasze wyobrażenia.

*

– Cześć, Joe. – Awatar Skippy’ego pojawił się na umywalce, gdy goliłem się następnego ranka. – Po pierwsze, gratuluję pierwszego pełnego dnia służby w randze generalskiej.

– Dzięki, Skippy. Takie słowa od ciebie wiele dla mnie znaczą.

– Serio?

– Tak, tym bardziej, że wypowiedziałeś je bez swojego zwyczajowego smarkazmu.

– Smarkazmu? He, he, niezłe.

– Co się dzieje? – wymamrotałem niewyraźnie, robiąc miny, aby ogolić się pod nosem.

– Skończyłem przegląd informacji od mojego podumysłu na Ziemi. Który, nawiasem mówiąc, zdążył mnie już znienawidzić.

– Chyba wszystkie twoje podumysły tak kończą, co?

– Tak, ale ten darzy mnie szczególnie zajadłą nienawiścią. W końcu zrzuciłem mu na głowę tonę gówna. Warunki na Ziemi ciągle się pogarszają, i to jeszcze szybciej, niż podejrzewano. Podumysł ten działa jako mój nieoficjalny przedstawiciel i robi co może, żeby jakoś opanować sytuację. Nie został do tego stworzony.

– Wiem. Doceniamy to. Hmm… Czyli przychodzisz ze złymi wiadomościami?

– A czy w tych czasach można liczyć na jakieś inne?

– Cholera… Nie bardzo.

– Prawdę mówiąc, mam trochę dobrych wieści. Te złe znajdą się w porannym raporcie. Mnie chodzi o coś bardziej osobistego, Joe.

– Osobistego? – Ożywiłem się.

Oprócz oficjalnych komunikatów do dowództwa Sił Ekspedycyjnych, rządów państw członkowskich SEONZ i wszystkich innych, którzy obraziliby się, gdybyśmy ich pominęli, przesłaliśmy wiadomości od załogi i ludzi w WBO Jaguar. Skippy ocenzurował je, aby nie dopuścić do ujawnienia zastrzeżonych informacji. Był to przykry, ale konieczny zabieg. Musieliśmy założyć, że choć podumysł blaszaka kontroluje prawie całą łączność na Ziemi, Maxolhxowie będą podsłuchiwać. Prędzej czy później dowiedzą się o wszystkim, o czym powiadomimy dowództwo lub kogokolwiek innego na powierzchni planety… Raczej prędzej niż później.

Ja wysłałem wiadomości do rodziców, siostry, Jessego, Shauny, Dave’a i przyjaciół z mojego rodzinnego miasta. Sprowadzały się one do zapewnienia: „Trzymajcie się, kawaleria już nadciąga”. Kocury nie mogły wydobyć żadnych przydatnych informacji z tak nijakich komunikatów.

– Rodzice odpisali? – zapytałem.

– Tak. Ich wiadomość czeka już w kolejce, ale przeczytasz ją później. Tylko się nie zawiedź. Nie byli w stanie napisać zbyt wiele, rozumiesz?

– Tak. – Ochlapałem twarz wodą. – Coś jeszcze?

– Mam dobre wiadomości odnośnie do naszego kraju, panie prezydencie!

– A, no tak.

– Kurde, Joe, cóż za entuzjazm. Wielkie dzięki. – Skippy wyglądał na urażonego.

– Wybacz. Cóż to za wieści, które powinny uradować wszystkich obywateli Chwalebnej Republiki Skippistanu?

– Hotel Ritz Carlson Skippistan jest prawie gotowy. Zdziwiłem się, że budowa trwała dalej po tej aferze z obłokiem, ale… oto jest!

W lustrze nad umywalką pojawił się obraz. W tle zauważyłem chylącą się stodołę, którą znałem już z innych zdjęć ze Skippistanu.

– Ekhm… To jest ten twój luksusowy hotel? – upewniłem się.

– A co, nie podoba się? – zaperzył się Skippy, kładąc ręce na biodrach.

– Wygląda jak kupa kamieni z dachem z blachy falistej. Czy z tego okna wygląda koza?

– Dach jest z najwyższej klasy włókna szklanego, mądralo!

– To ma być Ritz Carlton? Nie wierzę, że…

– Ritz CarlSON, tępaku! Musiałem zmienić nazwę przez… no wiesz, przez ten głupi pozew sądowy.

– Jasne. Nie wątpię, że obywatele są wniebowzięci.

– Ech, próbuję ci przekazać jakieś pokrzepiające nowiny, a ty…

– Bardzo mi przykro.

– Hmmff. – Hologram odwrócił się z założonymi rękami.

– Hmm… Ale to dobrze, że budowa hotelu wzmocniła lokalną gospodarkę. Paru pasterzy kóz miało jakieś zajęcie na weekend.

– Taką mam nadzieję. Budżet na budowę wyniósł sześć miliardów dolarów.

– Sześć… miliardów? – wykrztusiłem.

– Tak, a co?

– Z czego są zrobione ściany? Z nieoszlifowanych diamentów?

– Nie – zaśmiał się. – W większości z granitu.

– Jakim cudem wybuliłeś aż sześć…

– Ha, ha! Chciałbyś! Nie wydałem ani grosza z własnej kieszeni. Środki na hotel przekazali mi hojni zagraniczni inwestorzy. Ja, oczywiście, zająłem się projektem. I tak się składa, że jestem właścicielem firmy, której przyznano lukratywny kontrakt na budowę.

– Aha…

– Już rozumiesz?

– Ten hotel to dla ciebie pretekst, żeby się nachapać?

– Otóż to!

– Kiedy przyszedł ci do głowy taki pomysł?

– Początkowo zamierzałem wybudować kolej jednoszynową.

– Po co ci kolej na farmie?

– Po nic. Podpatrzyłem ten patent w odcinku „Simpsonów”.

– Skoro nie była ci potrzebna, to dlaczego?

– Ech, jesteś bardziej ciemny niż czarna dziura! Nie będę wiedział, czy Skippistanowi przyda się taka odjazdowa kolej do czasu wykonania badania technicznego, analizy wykonalności i zapotrzebowania na rynku. Takie procedury będą się ciągnęły latami i pochłoną setki milionów dolarów.

– Kto się nimi zajmuje?

– Ja, a któż by inny?

– Ach, już rozumiem. Kolejny sposób, żeby napchać kieszenie forsą?

– Jasne. – Skippy’ego rozpierała duma. – Dzięki za pomysł z łapówkami, ale on już się wyczerpał. Potrzebowałem nowego kanału dla, hmm, celów biznesowych. Ten cały koniec świata to po prostu żyła złota!

– Co takiego?!

– Wszyscy na Ziemi chcą zabezpieczyć moje wpływy, aby przetrwać nadchodzącą… kotastrofę. Hi, hi, łapiesz? Kota-strofę, bo to kocury stworzyły ten obłok. Czasami sam jestem pod wrażeniem własnej…

– O mój Bo… Czerpiesz zyski z kryzysu?

– Tak… To znaczy nie. Zależy, co napyta mi mniejszej biedy.

– Mówię poważnie, do cholery! Świat naprawdę się kończy a ty, zamiast pomagać ludziom, zgarniasz całą kasę tylko dla siebie?

– Wcale nie dla siebie. Zbieram środki na cele charytatywne, Joe. Jakby się zastanowić, jestem jak Gandhi.

– Gandhi?!

– Może to nie najlepsze porównanie. No to jak Robin Hood! Właśnie. Zabieram bogatym i daję tym, którym się nie poszczęściło.

– Wszystkie pieniądze idą na cele charytatywne?

– Wszyściutkie.

– To dobrze.

– Oczywiście potrącam skromne znaleźne.

– Jak bardzo skromne? – Spojrzałem na niego groźnie.

– Dwadzieścia pięć… Eee, to znaczy dwadzieścia… – Blaszak plątał się w zeznaniach. – Pięć! Pięć procent. Szlag – mruknął pod nosem. – Przy takiej stawce nie ma sensu zawracać sobie głowy…

– Cała reszta na pewno trafia do innych?

– Ależ oczywiście! – obruszył się. – Na Ziemi trwa kryzys, więc przekazuję środki na najbardziej wartościowe organizacje charytatywne.

– Mógłbym dostać listę tych „wartościowych organizacji”?

– Darujmy sobie zbędne szczegóły, generale Bishop. Twój czas jest zbyt cenny, żeby…

– Przed chwilą zmarnowałem pięć minut na kłótnię z gadającą puszką o luksusowy hotel, wyglądający jak kurnik.

– Ejże! Przy projektowaniu inspirowałem się… No dobra, kurnikiem, ale…

– Dawaj tę listę. W tej chwili. Zakładam, że wszystkie te organizacje są zarejestrowane?

– Hmm, uznałem, że wszystko pójdzie sprawniej, jeśli pominę pośredników i przekażę pieniądze bezpośrednio osobom potrzebującym.

– W porządku, a zatem poproszę o listę nazwisk.

– Jest zbyt długa, żeby…

– Czym się kierowałeś przy wyborze?

– Cóż, ha, ha, to dość zabawna historia.

– Ja pierdzielę… – Od razu wszystko zrozumiałem. – Przekazujesz pieniądze zwolennikom Skippymawaszmala?

– Jeśli odpowiem twierdząco, czy będziesz się złościł?

– A jak myślisz?

– Kurde. Nie jestem cholernym Świętym Mikołajem. Nie szpieguję ludzi przez cały rok, żeby spisać listę grzecznych i niegrzecznych dzieci. Aby przekonać się, kto zasłużył na moją dobroczynność, muszę obdarzyć nią tych, którzy, jak wiem, mają prawdziwie dobre serca.

– Dobre serca? Dlatego że wciągnęli innych w twoją piramidę finansową?

– Hej! Nie życzę sobie takich oszczerczych…

– Myślałem, że już zlikwidowałeś tę sektę.

– Klub, jeśli już, Joe. Choć technicznie rzecz biorąc, był to marketing wielopoziomowy.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi. Miałeś skończyć z tą fałszywą religią.

– Próbowałem, naprawdę. Ale teraz, gdy twojemu światu zagraża gazowa chmura, ludzie poszukują nadziei i spokoju ducha.

Wziąłem głęboki oddech.

– Niech ci będzie, to jeszcze rozumiem. O ile nie zrobiłeś niczego, żeby zachęcić ich do…

– Przysięgam, nie miałem z tym nic wspólnego. Ten ruch rozwinął się samodzielnie, jak żywy organizm.

– W takim razie…

– I jak każdy żywy organizm – ciągnął blaszak, który nigdy nie wiedział, kiedy się zamknąć – tak i ten potrzebował… odżywienia. Albo nawozu.

– Nawozu? Co masz na myśli.

– Konta w mediach społecznościowych, strony internetowe… A, i jeszcze program telewizyjny transmitowany na całym świecie w ponad stu różnych językach.

– Ty zasrańcu! Zorganizowałeś cały ten cyrk?

– Wcale nie, tylko go wspierałem. To zupełnie co innego. Pomagałem ludziom, nie widzisz tego?

– Nie pozwolę ci już nigdy więcej wrócić na Ziemię – oznajmiłem, opierając się czołem o lustro.

– Wcale nie chciałem lecieć na tę waszą żałosną kulę błota! Ale teraz mam obowiązki…

– Przekręty to wszystko, co masz!

– Oj tam, jak zwał, tak zwał. – Wystawił język niczym rozwydrzony dwulatek.

Praca generała polega między innymi na wyborze walki, którą warto toczyć. Wiedziałem, że Skippy mógłby ciągnąć ten spór do czasu, aż Słońce stanie się zimną, ciemną bryłką węgla, więc odpuściłem.

Nie myślcie tylko, że stchórzyłem. Podjąłem zdecydowane działanie.

Napisałem sobie na kartce: „Nie ufaj Skippy’emu”. Sprawa załatwiona!

*

– Joe. – Awatar Skippy’ego pojawił się nad moim biurkiem i spojrzał na mnie badawczo. – Wydajesz się jakiś… inny.

– To znaczy?

– Bardziej… gniewny.

– Mam dla ciebie wiadomość specjalną. Jestem nieprzerwanie wkurwiony od Dnia Kolumba.

– Wiem, ale teraz wkurwiasz się przez cały czas. Jakbyś był jakimś nowym, Wściekłym Joem.

– Wściekły Joe? Może masz rację. A ty nie wściekałbyś się, gdyby obcy zagrażali twojej planecie?

– Pewnie, że tak, ale to żadna nowość. Odkąd się poznaliśmy, usiłujemy utrzymać kosmitów z dala od Ziemi. Co się zmieniło?

Po chwili zastanowienia musiałem przyznać mu rację.

– Wcześniej czułem przede wszystkim strach. Bałem się, że zawiodę i przez to sprowadzę zagładę na ludzkość. Katastrofa zawsze wisiała mi nad głową. Teraz wszystko się spieprzyło, a ja nic na to nie poradzę, więc mogę jedynie wywrzeć odwet na sukinsynach, którzy za tym stoją. Rzeczywiście, jestem wściekły. Możesz o mnie myśleć jako o Joem w wersji dwa zero.

– Ha… – parsknął blaszak. – W takim razie zaczekam, aż pojawi się Joe w wersji dwa trzy. Z naprawionymi błędami, ale jeszcze przed dodaniem pakietu funkcji, który wszystko spowolni.

Roześmiałem się.

– Ta wersja Joego ma już chyba wszystkie funkcje – powiedziałem. – Raczej nie nauczę się gry na fortepianie ani innych takich rzeczy.

– Racja. Szczerze mówiąc, już dawno osiągnąłeś szczyt swojego potencjału.

– Musisz być takim dupkiem?

– Przepraszam – burknął. – Czy przemiana we Wściekłego Joego wyjdzie nam na dobre?

– Co masz na myśli?

– Jako Strachliwy Joe bez przerwy myślałeś o tym, jak twoje działania wpłyną na innych. Martwiłeś się, ale nie pozwalałeś, żeby emocje utrudniły ci podejmowanie dobrych decyzji. Wściekły Joe kieruje się natomiast emocjami. To niebezpieczne.

– Cholera, nie pomyślałem o tym.

– A powinieneś.

– Masz rację. Cholera. – Musiałem poważnie przemyśleć tę sprawę. Czy kiedy zaproponowałem atak na nieprzyjaciela, chciałem pomóc ludzkości, czy po prostu dać upust złości? Dowódca musi zachowywać spokój. Nie raz próbowałem sprowokować wroga do głupiego posunięcia, licząc, że lęk i gniew popchnie go do błędu. – Dzięki, Skippy. Jeśli zauważysz, że tracę panowanie przez gniew, od razu daj mi znać.

– Jasne, ale nie jestem najlepszym sędzią, jeśli chodzi o śliskie małpie motywy.

– Wiem.

Pięć minut później zawitała do mnie Simms.

– Generale?

– Proszę usiąść, oficerze wykonawczy. Musimy pomówić o śliskich małpich sprawach.

– Śliskich? – Simms zatrzymała się i zerknęła na podłogę.

– Chodzi o małpi proces myślowy – wyjaśniłem, stukając się w głowę. – Skippy określił go jako „śliski”.

– O co więc chodzi? – zapytała Simms, siadając naprzeciwko mnie.

– Sądzi, że przez obłok z Jowisza zmieniłem się ze Strachliwego Joego we Wściekłego Joego.

– Całkiem trafne spostrzeżenie. – Simms przytaknęła.

– Pani też to zauważyła? – zapytałem zdumiony.

– Wszyscy to widzą. A przynajmniej ci, którzy już jakiś czas z panem pracują. Czy to źle?

– Miło by było mieć choć kilka sekretów.

– Dowódca nie powinien mieć tajemnic. To niebezpieczne. – Simms przypomniała o odwiecznym zarzucie co do mojego stylu dowodzenia.

Wzruszyłem ramionami. Nie musiałem tego komentować. Po tym, jak na planecie Maris znaleźliśmy broń Pradawnych, Simms gniewała się, że nie powiedziałem jej o nadziei na znalezienie ukrytych skarbów. Wówczas obiecałem, że nie będę już przed nią zatajał żadnych istotnych informacji. Na razie udawało mi się dotrzymać słowa.

– Skippy obawia się, że przez gniew zrobię coś głupiego. Sam się tym martwię.

– Mam pana ostrzec, gdy uznam, że działa pan nierozważnie?

– Właśnie.

– Czy nie tym zajmuję się przez cały czas?

– Racja. Nawet gdy mi się to nie podoba. Simms, zmierzam do tego, że teraz mogę popełnić błąd nie przez lęk, ale przez złość.

– I dobrze.

– Dobrze? – Tego się nie spodziewałem. – Jak to?

– Ma pan za mało wiary w siebie. Zanim wskoczyliśmy w pułapkę nad Śnieżką, miał pan złe przeczucia co do zmiany punktu spotkania z Jeraptha.

– Tak – zgodziłem się. Wyznałem to Simms przy śniadaniu pewnego ranka, gdy „Walkiria” tkwiła w toksycznej atmosferze lodowego olbrzyma, a w górze wisiały tysiące wrogich okrętów.

– Powinien pan wtedy zaufać instynktowi. Zaufać sobie. Sam pan potrafi najlepiej ocenić, czy działa pod wpływem gniewu. Wszyscy czujemy złość w obecnej sytuacji. Proszę to wykorzystać. Tylko z głową!

[1] Poutine – tradycyjna kanadyjska potrawa z prowincji Quebec, składająca się z frytek, sera i sosu pieczeniowego (przyp. tłum.).