Moim rodzicom

Spis treści

CZARNOKSIĘŻNIK Z THYHOLM

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

DUCH Z WĄWOZU CULKEIN

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

OBCY Z FEVER CREEK

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

CZARNOKSIĘŻNIK
Z
THYHOLM

1

Heksameron pustych dróg, 40 rok po Upadku Republiki

W domu Nessów panował duszący zapach śmierci. Smród lepił się do języka, zatykał nos, wżerał się w każdą powierzchnię na podobieństwo grzyba. Powietrze stało nieruchomo – okna zasłonięto firanami ciężkimi od kurzu i pajęczyn, od zewnątrz zabito deskami.

Zack otarł czoło wierzchem dłoni, w której ściskał rewolwer. Skierował światło latarki w głąb pokoju. Karbidówka rzeźbiła w mroku kontury sprzętów, budziła cienie do życia. Jak dotąd nie wydobyła z ciemności niczego szczególnego, ale chłopak dobrze wiedział, że puste domy same z siebie tak nie cuchną.

Coś tu było.

Wsunął się do pomieszczenia i oparł plecami o ścianę. Rozejrzał się czujnie. Duży stół, kilka krzeseł. Szklane odłamki skrzyły się wokół wywróconej witryny. Na ścianie wisiały dwa przekrzywione obrazy olejne, pociemniałe ze starości. W długim, miękkim włosiu dywanu gdzieniegdzie pobłyskiwały srebrne sztućce. Poskręcany czerwony obrus przypominał wnętrzności rozwleczone przez całą długość pomieszczenia i zmatowiałe od kurzu.

Pusto, pomyślał chłopak. Po raz kolejny otarł czoło. W domu nie było przesadnie ciepło, więc winny musiał być najnowszy wymysł Alana: kurta i spodnie z grubej skóry z gęsto naszytymi stalowymi płytkami. Zack pocił się w tym pancerzu jak słonina na słońcu.

Wrócił na korytarz i poszedł dalej. Deski pod stopami poskrzypywały, światło karbidówki płynęło po ścianach, szarpiąc się z mrokiem o każdą wnękę, kąt, zakamarek. Z zewnątrz dom Nessów wydawał się niedużą elegancką posiadłością, w istocie jednak był labiryntem pokoi i pokoików, garderób, korytarzy zwyczajnych i serwisowych, jak również pojawiających się znienacka nisz, w których czaić się mogło dosłownie wszystko, od donicy z zasuszoną paprotką po szczerzącego kły żarłaka. Zack sprawdził już większość parteru i nie znalazł nic niepokojącego, ale wciąż czekały na niego piwnica, piętro oraz strych.

Zajrzał do ostatniego pomieszczenia na parterze – salonu, jak można było wnioskować na podstawie obecności połamanego stolika kawowego, rozprutej sofy i zdemolowanego pianina. Tam znalazł to, czego szukał: ludzkie szczątki. Upewnił się, że nigdzie w pokoju nie czai się wygłodniała bestia, i podszedł bliżej. Ogryzione do czysta kości walały się po podłodze. Kiedy Zack pochylił się nad nimi z latarką, dostrzegł wyraźne ślady ostrych, trójkątnych zębów.

– W porządku – mruknął. – Głupio by było pocić się w tym cholerstwie za marną dyszkę.

Dziesięć aurenów – tyle obiecał im Noel Ness za zbadanie owianej złą sławą posiadłości wujostwa i udowodnienie, że w każdej chwili można tam wkroczyć z ekipą remontową, by przywrócić rezydencji niegdysiejszy splendor. Dziesięć aurenów, jeśli dom okaże się pusty. W przypadku gdyby zgodnie z plotkami krążącymi po okolicy faktycznie żyło tam coś zagrażającego ludziom, zadanie Zacka miało się zmienić z eksploracji w eksterminację, a stawka skoczyłaby wówczas do stu aurenów. Wyglądało na to, że dom pusty nie był, a tajemnicze odgłosy, które czasem słyszano w sąsiedztwie, to coś więcej niż tylko trzask rozsychających się desek.

Zack ruszył na piętro. Kolejne truchło znalazł na schodach. Prawdopodobnie to ono było źródłem odoru: gdzieniegdzie na kościach pozostały psujące się resztki mięsa, a spływający po stopniach dywanik znaczyły brunatne plamy. Chłopak omiótł światłem karbidówki przestrzeń wokół i dopiero potem przyjrzał się trupowi. Pęknięta czaszka. Przetrącone kręgi. Na kościach kolejne ślady trójkątnych zębów. Na żebrach dwie głębokie bruzdy, najpewniej po ostrych pazurach.

Nieco wyżej Zack dostrzegł na stopniach kilka smoliście czarnych, ślimakowatych kształtów. Dotknął jednego z nich, wziął go w palce, rozłamał, ostrożnie powąchał. Wysuszone odchody były pozbawione zapachu i przypominały gigantycznej wielkości nietoperze guano. To, do pary z trójkątnymi zębami, pazurami i siłą wystarczającą do złamania kręgosłupa, dawało…

– Pętlak – mruknął Zack, wycierając dłoń o spodnie. – Kurwa.

Podniósł się. Mocniej podkręcił płomień, palec wskazujący oparł na kabłąku spustowym. Zastanawiał się, co powinien zrobić. Jeśli w domu Nessów kryła się tylko jedna bestia, miał z nią jakie takie szanse, szczególnie jeśli niedawno jadła i była teraz ospała i ociężała. Jeśli jednak czekało ich tu więcej… samotne starcie z parą pętlaków miało tyle samo sensu, ile próba zatrzymania pistoletowej kuli kawałkiem tektury. Gdyby był tu Alan, to co innego, ale rada miasta uparła się, że jeden z Cobsonów ma zostać na zewnątrz, na wypadek gdyby w posiadłości Nessów faktycznie żyło coś niebezpiecznego – jakiś stwór, którego niespodziewana wizyta młodych łowców tylko rozjuszy i wypłoszy na zewnątrz, między bezbronnych mieszkańców Green River.

– Pieprzę to – mruknął Zack, ruszając w górę schodów.

Green River nie liczyło sobie nawet siedmiu tysięcy dusz, ale mogło się pochwalić radą miasta, radami poszczególnych osiedli, szeryfem z kilkunastoosobowym gronem zastępców, a nawet sporym oddziałem milicji obywatelskiej. Nie należało do miejsc, gdzie ludzie znikają bez śladu i nikt się nimi nie interesuje. Zack podejrzewał, że gdyby w domu Nessów urzędowała para pętlaków, bestie musiałyby regularnie polować na sporym obszarze i ktoś by coś zauważył.

Oczywiście mógł się mylić.

Na pierwszą pętlę trafił w dawnym pokoju dziecięcym. Rozpięta nad przewróconą kołyską na sieci z niemal niewidocznej pajęczyny przypominała włochaty sznur upaćkany kleksami smoły. Miała ponad trzy stopy średnicy.

Dorosły, pomyślał Zack niechętnie.

Schował rewolwer do kabury, zza pasa wyciągnął nóż. Zaczął ciąć pętlę. Z początku szło mu ciężko, ale ostrze w końcu przebiło wierzchnią warstwę i z rozcięcia popłynęła lepka żywiczna maź. Dalej było już łatwiej, kolejne włókna szybko się poddawały. W końcu sznur pękł, a na podłogę wyciekła śluzowata masa. Pętla zwisała z nici jak wylinka jakiegoś kosmatego węża.

Zack starł pot z oczu. Było mu cholernie gorąco, a ciało pod skórzanym pancerzem swędziało go coraz bardziej. Nóż wytarł i schował do pochwy, sięgnął po rewolwer.

– Kurwa mać – zaklął, stanąwszy w progu następnego pokoju.

Duża sypialnia musiała szczególnie przypaść do gustu bestii, która rozgościła się w posiadłości Nessów. Ludzkie i zwierzęce kości walały się pośród pierza z rozszarpanej pościeli i zasuszonych odchodów. Wysoko nad połamanym łóżkiem wisiała włochata pętla, a kolejna kryła się w szerokiej szafie trzydrzwiowej.

Cały ten dom powinno się puścić z dymem, pomyślał chłopak. Tak byłoby najbezpieczniej. Pogrzebać pętlaka pod stertą płonącego drewna, a następnie postawić na cennej działce zupełnie nowy dom.

Uśmiechnął się krzywo, gdy wyobraził sobie, jaką minę miałby Noel Ness, usłyszawszy podobny pomysł.

Przecinanie kolejnych pętli nie miało sensu, kosztowałoby za dużo czasu i sił. Zamiast tego Zack podsunął łóżko pod szafę, potem zamknął drzwi do pokoju. To musiało wystarczyć.

Dalej czekał kolejny pokój i jeszcze jeden trup. Tym razem był to pies, świeży, rozczłonkowany i potwornie cuchnący. Pod sufitem wisiała następna pętla – zbyt wysoko, by dało się jej dosięgnąć bez drabiny albo wyjątkowo wysokiego stołka. Drzwi do tego pokoju Zack również zamknął za sobą. Na piętrze zostały mu jeszcze dwa pomieszczenia, a oprócz nich strych i piwnica.

To zawsze jest strych, pomyślał ponuro. Strych albo właśnie piwnica. Czemu te cholerne potwory nigdy nie zmajstrują sobie legowiska pod kuchennym stołem albo na środku salonu?

Zamierzał zrobić kolejny krok, gdy gdzieś za jego plecami zatrzeszczała deska. Odwrócił się błyskawicznie, celując w mrok lufą Urizena. Światło karbidówki zamigotało, cienie zatańczyły na ścianach. Korytarz wydawał się pusty, cuchnące powietrze stało jak niewzruszona wodna tafla. Chłopak obserwował cienie, nasłuchiwał. Czekał. Pojedyncza kropla potu spłynęła mu po skroni, po policzku, wreszcie po brodzie. Nie odważył się jej otrzeć.

Żadnego ruchu.

To tylko trzeszcząca deska, pomyślał. To się przecież zdarza w takich domach.

Wtedy zza zamkniętych drzwi do pokoju z psim truchłem dobiegł go odgłos przypominający trzask mokrego bicza. Zack zareagował natychmiast: przygarbił się nieznacznie, skręcił tułów i strzelił dwa razy z biodra. Celował na słuch, przez cienkie drewno. Za wolno – gdy otworzył drzwi kopnięciem, w blasku karbidówki dostrzegł tylko podrygującą pętlę, nic więcej.

– Szlag – mruknął.

Wcześniej łudził się, że znajdzie pętlaka nażartego i zmożonego snem, otulonego kokonem skórzastych skrzydeł, zwisającego do góry nogami z jakiejś belki. Teraz nie było już o tym mowy. Zaczęły się łowy, a w ciemnym domu pełnym tych przeklętych pętli podział na myśliwego i zwierzynę stawał się kwestią niebezpiecznie umowną.

Zack przeszedł w kąt pokoju i przykucnął plecami do ściany. Karbidówkę położył na podłodze, tak żeby światło padało na możliwie duży fragment pomieszczenia. Rewolweru ani na moment nie zamierzał wypuszczać z dłoni. Załadował pociski w miejsce wystrzelonych, po czym sięgnął do pasa i namacał cztery metalowe ampułki. Wybrał dwie z nich i po kolei uniósł do ust. Zębami wyciągnął miniaturowe koreczki i przełknął zawartość obu pojemniczków. Znajdujący się w pierwszym granulat z bliźnicy miał nieprzyjemny, gorzki smak, ale już nieraz ratował Zackowi życie. Druga ampułka zawierała słodki jak ulepek ekstrakt z jagód cuerre. Specyfik zaczął działać zaraz po tym, jak chłopak wcisnął metalowe naczynka z powrotem w pętelki na pasie – uderzenie gorąca przyszło nagle, jak zwykle zaskakując swoją siłą, wypełniło żyły płynnym ogniem. To przykre doznanie ustąpiło w mgnieniu oka, a Zack poczuł się lepiej. Przestał się pocić, zniknął gdzieś spinający mięśnie niepokój. Źrenice naraz zaczęły wychwytywać dość światła, by sięgnąć o dobre cztery–pięć kroków głębiej w mrok niż wcześniej. Myśli nie tyle płynęły, ile szybowały, cudownie szybkie i precyzyjne.

– Dobra. Chodź tu, skurwielu.

Poderwał się z miejsca i wyszedł na korytarz. Pewnym krokiem zbliżył się do następnego pokoju i otworzył drzwi kopnięciem. Podążył dalej, nawet nie zaglądając do środka: pracujący na pełnych obrotach umysł podpowiadał mu, że trzask towarzyszący wtargnięciu byłby inny, gdyby w pomieszczeniu znajdowała się żywa istota.

Zostały ostatnie drzwi, częściowo uchylone, a także otwarta klapa i opuszczona drabinka prowadząca na strych. Zackowi się to nie podobało, atak w tym miejscu mógł bowiem nadejść z dwóch albo – wliczając korytarz za jego plecami – nawet trzech stron równocześnie. Zwolnił, szedł możliwie cicho, zerkając to na uchylone drzwi, to znów na ziejącą czernią dziurę w suficie. Oblizał wargi. Niepokój, stłumiony przez syrop z jagód cuerre, powoli powracał, przypominał teraz dłoń trupa gładzącą go czule po ściankach żołądka.

Zack stanął przy drabince. Wsunął stopę pod jej najniższy szczebel, a potem szarpnął w górę. W innej sytuacji musiałby pewnie pomóc sobie ręką, ale jagody cuerre nie bez powodu kosztowały małą fortunę. Koła w nienaoliwionych prowadnicach zgrzytnęły i pisnęły, a drabinka wjechała na swoje miejsce nad klapą, ta zaś schowała się w stropie z łagodnym szczęknięciem zatrzasku.

Nie musiał się już obawiać ataku z góry, zwrócił się więc twarzą do wejścia do ostatniego pokoju. Uniósł wyżej karbidówkę i pchnął drzwi.

Kiedyś musiał się tutaj mieścić pokój muzyczny. Pod ścianą stało małe kanciaste pianinko w obudowie ze srebrzystego drewna księżycowego klonu, w rogu przycupnęła olbrzymia harpana o fantazyjnie powyginanej ramie i dziesiątkach strun oblepionych pajęczynami. W witrynie pyszniły się flety, piszczałki i dumbasy, a na pulpicie blakły wypełnione nutami karty grubego zeszytu. Jedyna pętla wisiała tuż przy drzwiach.

Zack stwierdził z zaskoczeniem, że wcale nie jest pusta.

Potężne, czarne łapsko wystrzeliło prosto w niego. Cios padł nagle, ale zmysły wyostrzone ekstraktem z jagód cuerre zadziałały prawidłowo: Zack uchylił się, a zakrzywione szpony zagarnęły powietrze sprzed jego twarzy. Chłopak instynktownie rzucił się w tył i równocześnie strzelił z biodra.

Pętla była już pusta, a kula zrobiła dziurę w boazerii.

Zack przywarł plecami do ściany, snop światła karbidówki kierował to na pętlę, to na drzwi.

Na strychu rozległy się tąpnięcia, jedno za drugim, ciężkie i niezdarne, jakby krokodyl próbował biegać na tylnych łapach. Urwały się nagle; stłumione, trzeszczące mlaśnięcie sugerowało, że stwór skorzystał z którejś ze swoich pętli. Zack czekał, zasłuchany w łomotanie własnego serca i szum krwi. Ciężkie tąpnięcia się powtórzyły, tym razem na piętrze, gdzieś niedaleko. Sypialnia dziecięca?

Chłopak ostrożnie ruszył w tamtą stronę. Bezszelestnie pokonał prawie cały korytarz, ale gdy miał pchnąć właściwe drzwi, stanął na zdradliwej desce. Ta skrzypnęła jękliwie, a za progiem raz jeszcze rozległ się odgłos przypominający chłostanie pejczem błota. Potwór nie przeniósł się daleko: w pokoju obok coś huknęło, zaszurały roztrącane meble. Zack zaraz doskoczył do kolejnych drzwi, znalazł się blisko schodów. Kopnął z całej siły i strzelił, gdy tylko dostrzegł ruch. Ciemna przygarbiona postać zawyła rozdzierająco. Położyła po sobie olbrzymie skrzydła i wybiła się z tylnych kończyn. Zack znowu nacisnął spust. Wystrzał rozdarł powietrze, rozdźwięczał się w uszach, ale pętlak zwinął się w locie w czarne wrzeciono i z obrzydliwym mlaśnięciem zniknął w kolejnej pętli.

Załomotało na strychu, jakby ktoś przetaczał tam beczkę. Strop zatrzeszczał, spomiędzy rozeschniętych desek posypał się kurz. Zack uniósł broń i strzelił w sufit, możliwie blisko miejsca, gdzie, jak sądził, wylądowała bestia. Odłamki drewna zawirowały w powietrzu, a na górze znów rozległy się pospieszne kroki, ciężkie i niezgrabne. Urizen plunął ogniem, i jeszcze raz, i jeszcze – rozrywał deski śladem uciekającego stwora. Zack wiedział, że walka z bestią pokroju pętlaka to więcej niż kwestia kul i szponów – zazwyczaj wygrywał ten, kto potrafił zachować zimną krew. W tej chwili pętlak przyjął rolę zwierzyny zdjętej strachem, ogłupionej rozpaczliwym pragnieniem przetrwania.

Zack wystrzelił ostatni pocisk i oprócz trzasku przebijanego drewna usłyszał ryk, potem zawodzenie. Chaotyczny rytm ciężkich tąpnięć urwał się, załamał, cielsko runęło z łoskotem.

Prosto na klapę.

Metalowy zatrzask się poddał, właz otworzył się niby wygłodniała paszcza, a drabina zjechała na dół z jękiem prowadnic, ciągnąc ze sobą pętlaka, którego kończyny zakleszczyły się między szczeblami. Stwór zleciał z hukiem na podłogę, aż całe piętro zadrżało. Ze spłaszczonego, nietoperzowego pyska uszło bolesne popiskiwanie.

Zack stwierdził, że nie ma czasu przeładowywać Urizena. Schował broń i sięgnął do drugiej kabury. Trzymał tam rewolwer marki Lentham, seryjnie produkowany kawał stali, dobrze przestrzelany i załadowany sześcioma pociskami, na których Alan wyrył yueryckie glify. Odciągnął kurek, nie odrywając wzroku od pętlaka. Mógł strzelić, ale z jakiegoś powodu zwlekał. Patrzył, jak potwór nakrywa się skrzydłami, jakby chciał się nimi odgrodzić od świata; jak chowa pod sobą szponiaste łapy. Miał w sobie coś z psa przystępującego do lizania ran. Naraz Zack zdał sobie sprawę, że właściwie szkoda mu tej brzydkiej hybrydy wielkiego nietoperza i małpy.

Wtedy potwór uniósł łeb, wyszczerzył trójkątne zębiska i wygramolił się spod drabinki. Zack strzelił, dwukrotnie, ale bestia jakby prześlizgnęła się między kulami i zamiast w tors oberwała w skrzydła.

Potem skoczyła na Zacka.

Chłopak był zwinny i szybki, a nalewka jeszcze przyspieszała jego naturalne reakcje. Instynktownie przechylił się do tyłu, na wysokości krzyża poczuł barierkę schodów. Pozwolił, by własny ciężar dokończył dzieła, pociągnął go w dół. Za wolno – obszyty stalowymi blaszkami skórzany pancerz ograniczał i spowalniał ruchy. Zack poczuł szarpnięcie, ukłucie gorąca, a zaraz potem rwący ból w boku. Zrobił niepełnego kozła w powietrzu, niezdarnie wylądował w połowie schodów. Pętlak był już nad nim, przechylał się przez balustradę, zamiatając powietrze szerokimi skrzydłami i skrzecząc opętańczo. Zack natychmiast skoczył w dół, pokonując jednym susem kilka stopni. W locie odbił się kopnięciem w bok i potwór nie wyhamował – wpadł z impetem prosto w ścianę. Dom zatrząsł się cały, a w ciele pętlaka coś chrupnęło i stwór zwalił się na ziemię. Na krótko – podniósł się zaraz, obnażył zakrzywione sierpy pazurów i zwinął się do skoku. Z jego paszczy uleciał dziki, świdrujący skowyt, a zielonkawe ślepia wpiły się w przeciwnika.

I wtedy Zack strzelił pętlakowi w brzuch. Trysnęła czarna, oleista krew, wrzask ustąpił zdziwionemu ni to prychnięciu, ni stęknięciu. Kolejny pocisk uderzył w szeroką pierś bestii i pchnął ją z powrotem na ścianę. Trzecia kula zahaczyła o łeb, rozłupała potworowi czoło. Chlusnęła posoka, pętlak zwalił się na podłogę i zaczął konwulsyjnie walić łapskami w deski. Szpony żłobiły bruzdy w drewnie, skórzaste skrzydła szurały o balustradę, między ścianami powoli cichł kwik zarzynanego zwierzęcia.

Zack stanął nad pętlakiem i strzałem w głowę skrócił jego cierpienia. Potem, trzymając się za obficie krwawiący bok, dowlókł się do drzwi wejściowych.

Zemdlał w progu, oślepiony światłem dnia.

2

Zack był w teatrze trzykrotnie. Pierwsze dwie wizyty miały miejsce dwa lata wcześniej, gdy spędzali ciągnącą się w nieskończoność zimę we Flatfields. Przedstawienia nawet mu się wtedy podobały – wciąż pamiętał kostiumy, scenografię, światła i zabawne teksty, które sprawiały, że cała sala wybuchała śmiechem. Natomiast trzecie podejście okazało się katastrofą: tak zwany teatr eksperymentalny w Hullford wystawił trzygodzinną mękę, w której brało udział tylko dwóch aktorów, ci zaś w kompletnie nijakim wnętrzu wygłaszali okrutnie długie kwestie pełne niezrozumiałych słów. Na domiar złego ktoś chyba poprzestawiał porządek scen, tak że początek usadowił się gdzieś w środku, a wszystko zaczynało się od końca. Zack wyszedł z tego przedstawienia bardziej zmęczony niż po całodniowym polowaniu na pełzacza.

Kilka pierwszych dni po zajściu w domu Nessów przypominało właśnie to nieszczęsne trzecie przedstawienie: serię poszatkowanych i chaotycznie zlepionych scen, które rwały się bez ostrzeżenia jak zetlały materiał.

Przebudzenie. Cisza. Ból w boku. W gardle sucho jak diabli, język niby zeschnięty trup pod warstwą sypkiego piachu. Potem twarz Alana. Czyjś charczący jęk. Sen.

Przebudzenie. Lśniące szpile światła wpadającego przez okno. Pościel skotłowana, nieznośnie gorąca. Cichy brzęk szklanych słoiczków i fiolek, zapach medykamentów. Potem woda w ustach, zimny, mokry okład na czole. Ulga jak pocałunek matki, jak poskręcana sierść Falstaffa nawijana na palce. Sen.

Przebudzenie. Ostre, wyraźne zapachy, których nazwy pojawiają się w głowie nieproszone. Żyworośl. Stupierza. Czerwona grąkiel. Maści, kremy, napary, proszki. Nagły powrót samoświadomości. Jestem, myśli Zack. Żyję. Będę żył. A potem spojrzenie w bok, wzrok z trudem ogniskowany na znajomym słoiczku z dużymi żółtymi tabletkami. Merytronidol. Jeszcze żyję. Ale nie wiadomo, jak długo. Zmęczony znowu osuwa się w sen.

Przebudzenie. Twarz Alana – blada, ciemne półksiężyce pod oczami, jasne wargi ułożone w niewyraźny uśmiech.

– Będzie dobrze, Zack. Wychodzisz z tego. Poczytam ci coś, chcesz? Wolisz Kronikę hrabstwa Murry Merryweathera czy Rośliny bagien i rozliczne beneficja płynące z ich aplikacji Moiry Neckelwitz?

Jednak umarłem, myśli Zack, zamykając oczy i odwracając głowę. Umarłem i jestem w piekle.

Przebudzenie. Światło dnia. Orzeźwiająco chłodne powietrze wpada przez uchylone okno.

– Zdrowiejesz – mówi Alan. – Za kilka dni będziesz mógł wstać.

Zack spogląda na szafkę, na papierowe koperty z proszkami, na słoiczki z maściami w barwach, od których traci się apetyt.

– Przy okazji wypróbowałem na tobie kilka nowych leków – dodaje brat.

– Dzięki, że zapytałeś mnie o zdanie.

– Przecież nie pytałem – odpowiada Alan, marszcząc brwi.

Zack uśmiecha się i zostawia to bez komentarza. Zamyka oczy, tak bardzo chce mu się spać.

– Nawiasem mówiąc – słyszy głos Alana – nie dopracowałem jeszcze dawkowania, więc mogą wystąpić drobne skutki uboczne. Kołatanie serca. Zaburzenia wzroku i słuchu. Krwawienie z odbytu. Nic, czym musiałbyś się przejmować.

Sen.

Przebudzenie. Wieczór. Światło świec, zapach kolacji. Gęsty rosół na mięsie, tarte buraki, tłuczone ziemniaki ze śmietaną. Słodki, lekko musujący cydr.

– Jak stoimy z finansami? – pyta Zack. Kojarzy, co się wokół niego dzieje. Pokój w pensjonacie kosztuje, dobre jedzenie też. Leki pożerają forsę tak, jak dzieci pochłaniają łakocie. Dni płyną, a kuracja trwa.

– Nie jest źle. Ness próbował się targować, ale koniec końców wypłacił całą stówę. Oprócz tego dwadzieścia aurenów dostałem od szeryfa.

– Od szeryfa? Myślałem, że pętlaki nie znajdują się na miejskim indeksie.

Miasta, które miały jako tako funkcjonujący ośrodek władzy, co kilka lat wydawały bestiariusze: indeksy zagrażających ludności stworzeń, za których zabicie przysługuje nagroda. Sumy nie były wielkie, szczególnie wziąwszy pod uwagę ryzyko, ale lepsze takie niż żadne.

– Nie – przyznaje Alan. – Ale powiedziałem, że to był looperghast.

– Przecież pętlak to jest looperghast. To po prostu inna nazwa.

– My o tym wiemy, szeryf nie. W tutejszym indeksie nie ma pętlaka, ale przy haśle „ghast” figuruje kwota dwudziestu aurenów. Proste, nie?

– Alan, jesteś łgarz i świnia, wiesz o tym?

– Wiem. Dokończ kolację i idź spać. Chcę w spokoju poczytać, a ty nic tylko gadasz.

Sen. Kurtyna. Koniec przedstawienia.

3

Heksameron długich dni, 40 rok po Upadku Republiki

Gdy od zajścia w rezydencji Nessów minęły blisko dwa obroty, Alan wyjechał do Astorii – liczącej blisko osiemdziesiąt tysięcy mieszkańców stolicy dawnego hrabstwa Murry, leżącej o sześćdziesiąt mil na zachód od Green River. Musiał uzupełnić zapasy leków, ziół i innych substancji niedostępnych w miasteczku, poza tym chciał zajrzeć do Steckelenhelma.

Boderick Steckelenhelm był jednym z trzech antykwariuszy – pozostali dwaj mieszkali w Lion’s Head i w Fort Valens – którym Alan płacił za wyszukiwanie rzadkich, trudno dostępnych książek, manuskryptów, listów i dzienników. Interesowało go wszystko, co traktowało o spotykanych na kontynencie potworach, ale za pośrednictwem tych trzech handlarzy nabywał też często co ciekawsze przedwojenne pisma z zakresu magii, okultyzmu, demonologii, medycyny, farmacji czy historii naturalnej. Ponadto wszyscy trzej antykwariusze z racji swego zawodu regularnie wchodzili w kontakty z mieszkańcami najróżniejszych miast i miasteczek, należącymi do praktycznie wszystkich sfer i środowisk, poznawali więc przy okazji rozmaite plotki i informacje, z których Alan potrafił później zrobić użytek.

Nawiasem mówiąc, to właśnie Steckelenhelm skontaktował ich z Noelem Nessem.

Zack pod nieobecność brata nie próżnował. Zależało mu, by jak najprędzej odzyskać sprawność i wrócić na szlak, szukać kolejnych zleceń. Dlatego sporą część dnia przeznaczał na ćwiczenia: biegał, robił pompki, brzuszki i przysiady, rozciągał się. Przez resztę czasu zajmował się innymi sprawami: czyścił broń, ostrzył noże, nabijał puste łuski, naprawiał ubrania. Dużo spał. Dobrze jadał, a wieczorami spacerował po Green River albo zamykał się w pokoju z butelką piwa lub dwiema.

Kiedy kilka dni po walce z pętlakiem odzyskał zdolność logicznego myślenia, uznał, że odpoczynek dobrze mu zrobi. Sądził, że z przyjemnością się poleni i odsapnie od ciągłych polowań i potyczek z żywotrupami, żarłakami, pełzaczami, looperghastami, cmentarnicami… ale szybko zaczęło mu czegoś brakować, a bezpieczna rutyna kolejnych dni drażniła go coraz bardziej. Prawdę mówiąc, nie mógł się doczekać, aż włoski znów zjeżą mu się na karku, a w dłoni poczuje ciężar Urizena.

Domyślał się jednak, że ta chwila nie nadejdzie zbyt szybko. Alan, choć na pozór traktował wszystko z obojętnością, przeżywał każdy uraz brata i upierał się, żeby ten miał dość czasu, by wrócić do pełni zdrowia i sił. Ile razy Zack zostawał ranny – nawet jeśli uraz okazywał się stosunkowo niegroźny – nastrój Alana przypominał dziecięcą huśtawkę: okresy matczynej troski mieszały się z napadami skrajnej drażliwości. Zack sądził, że wie, co jest tego przyczyną: Alan miał wyrzuty sumienia, że to nie on nadstawia karku. Oczywiście odwalał mnóstwo roboty: studiował księgi, szperał w archiwach, zasięgał języka, przygotowywał rozmaite mikstury i dekokty, rył w pociskach miniaturowe runy i glify. Często też razem polowali na potwory – Zack uzbrojony w rewolwery, a Alan z kuszą i rosnącym arsenałem osobliwych, coraz pewniej używanych magicznych sztuczek – jednak to pierwszy z nich przeważnie szedł przodem, to on najczęściej mierzył się z bestiami i on zbierał cięgi, gdy coś szło nie tak.

Dlatego Zack był szczerze zdumiony, gdy Alan wrócił któregoś wieczora i bez słowa powitania oznajmił:

– Pakuj się. Jedziemy do Thyholm.

Zack znieruchomiał z napoczętą butelką uniesioną do ust.

– A gdzie to, do diabła, jest?

– Na półwyspie Blythe.

Zack nie znał się na wielu sprawach tak dobrze jak Alan, ale o geografii kontynentu miał jakie takie pojęcie. Półwysep Blythe. Dobrze ponad pięćset mil na północy wschód. Cholernie daleko.

Gwizdnął przeciągle, po czym łyknął piwa i zapytał:

– A co takiego jest w tym całym Thyholm, czego nie ma nigdzie bliżej?

Kiedy Alan mu odpowiadał, jego oczy się skrzyły, a na twarzy igrał uśmiech dziecka obdarowanego hojnym i niespodziewanym prezentem.

– Dom Zaira Ghana.

4

Heksameron orła, 40 rok po Upadku Republiki

Zair Ghan był człowiekiem legendą. Nazywano go Magiem z Lebros, Czarnoksiężnikiem Północy, Tkaczem Runów. Znany na całym kontynencie, był bohaterem większej liczby opowieści niż ktokolwiek inny, może za wyjątkiem Achillesa Le Strange’a. Podobnie jak słynnemu łowcy, Ghanowi zdarzało się polować na potwory, ale jeśli wierzyć podaniom, zamiast broni palnej korzystał z magicznych mocy: powalał przeciwników podmuchami huraganu, ciskał w nich piorunami kulistymi, łamał im kości i przetrącał karki samą siłą woli. Otaczała go ponura sława człowieka bezlitosnego, podstępnego, wyzbytego skrupułów i zabójczo skutecznego. Starsze kobiety czasem straszyły nim dzieci.

Sprawdzonych informacji o Zairze Ghanie było tak naprawdę niewiele. Gwen Johnston łudziła się, że w ciągu kilku następnych dni zdoła to zmienić. Raz jeszcze spojrzała na listę pytań zapisanych na kartce wymiętego zeszytu. Na ile spośród nich uzyska odpowiedzi? Nie miała pojęcia. Liczyła natomiast, że cała ta podróż pozwoli jej przynajmniej napisać artykuł, który pokryje związane z nią wydatki.

No i że zdoła przeżyć.

Zamknęła zeszyt i wrzuciła go do plecaka. Potem dopięła guzik pod brodą, podniosła wysoki kołnierz. Murowany budynek, pod którego ścianą siedziała, zapewniał jaką taką ochronę przed wiatrem od rana do nocy smagającym całe wybrzeże, ale i tak było nieznośnie chłodno. Większość oczekujących na przeprawę chowała się wewnątrz, ale Gwen miała dość zaduchu i zapachu potu, podłej wódki i jeszcze podlejszego tytoniu.

Zapatrzyła się na czterech mężczyzn siedzących wokół wozu załadowanego połyskującymi czarno-srebrzystymi bryłkami. Poławiacze węgla, jak ich nazywano w tych stronach, wydawali się nie zwracać uwagi na lodowaty, porywisty wiatr szarpiący ich ubraniami. Siedzieli w milczeniu, stopniowo opróżniając zataczającą powolne kręgi butelkę z ciemnego brązowego szkła. Wszyscy mieli krótkie nogi i szerokie barki, ramiona i karki spuchnięte od mięśni, cerę ogorzałą, ale też w szczególny sposób poszarzałą, podbarwioną czernią. Jakby węglowy brud wgryzł im się w skórę.

Wymieniali czasem zdawkowe uwagi, ale Gwen rozumiała piąte przez dziesiąte. Od trzech lat mieszkała w Hølmsbergen, największym mieście Półwyspu Blythe, i przyzwyczaiła się do ubogacania języka powszechnego – zwanego też mową Republiki – wyrażeniami charakterystycznymi dla tego regionu. Jednak tutaj, na wybrzeżu, choć od Hølmsbergen dzieliło ich ledwie czterdzieści mil, wszystko brzmiało inaczej, bardziej twardo i szorstko, a obce dla Gwen zwroty stanowiły nie kulturowy smaczek, lecz integralny element komunikacji.

Jeden z mężczyzn, chyba najmłodszy z nich, popatrzył w jej stronę. Robił to już wcześniej. Jego spojrzenie nie pozostawiało złudzeń co do intencji, więc dziewczyna na wszelki wypadek usiadła tak, aby lepiej było widać kaburę na jej lewym biodrze, w której drzemała krótko oberżnięta dwururka. Mężczyzna skrzywił się, splunął gęstą plwociną pod własne nogi i pociągnął z butelki.

Gwen spojrzała na rzekę, a potem dalej, na widoczne w oddali zabudowania Thyholm. Miała dość czekania. Chciała jak najprędzej wejść na prom, a potem dotrzeć do hotelu i usiąść przed ogniem, wypić kubek grzanego wina albo kilka kieliszków czegoś mocniejszego. Nic jednak nie wskazywało na to, by miało to nastąpić w niedalekiej przyszłości: prom czekał przy brzegu, a jego właściciel wraz z pomocnikami wciąż marudził wewnątrz murowanego budyneczku. Żona przewoźnika zdzierała z podróżnych jak wszyscy diabli, każąc płacić krocie za każdą miskę zupy i każdy naparstek wykręcającego pysk samogonu, nie zależało jej więc, by prom kursował częściej niż to absolutnie konieczne. Wszak im dłużej ludzie czekali na przeprawę, tym więcej grosza zostawiali u niej, a nie w knajpach Thyholm.

Dziewczyna popatrzyła w drugą stronę, na południowy wschód, a więc i na drogę, która przywiodła ją do przeprawy. W oddali dojrzała dwie postacie na koniach. Nie miała nic innego do roboty, więc obserwowała podróżnych, próbowała łowić wzrokiem kolejne szczegóły. Kapelusze naciśnięte głęboko na głowy, targane wiatrem wełniane opończe. Wypchane juki i zrolowane koce sugerowały ludzi przywykłych do życia w drodze. Gdy znaleźli się bliżej, u jadącego po lewej dostrzegła pas z dwoma rewolwerami. Jego towarzysz miał przy siodle kołczan z krótkimi strzałami oraz coś, w czym Gwen po namyśle rozpoznała kuszę ze zdjętą cięciwą. Potem stwierdziła, że to nie mężczyźni, ale jeszcze młodzieńcy, prawdopodobnie mniej więcej w jej wieku. Wiatr co rusz próbował im zerwać kapelusze z głów i dziewczyna z zaskoczeniem odkryła, że jeden z nich ma włosy rude, drugi zaś niemal zupełnie białe. Uderzająco podobne rysy twarzy nie pozostawiały wątpliwości, że są braćmi.

– Niech mnie – mruknęła.

Gdy znaleźli się bliżej i zsiedli z koni, usłyszała, o czym rozmawiają.

– Lepiej mnie zostaw kwestie finansowe – rzekł białowłosy.

– A to niby dlaczego?

– Bo mało kto korzysta tutaj z aurenów. Mają w obiegu inne pieniądze.

– Myślisz, że się nie połapię? – Rudy prychnął z niedowierzaniem. – Na litość Siedmiorga, może nie znam nazw wszystkich rzek w promieniu pięćdziesięciu mil, ale chyba poradzę sobie z kilkoma cholernymi blaszkami.

– Jak chcesz. – Białowłosy wzruszył ramionami. – Główną walutą Półwyspu Blythe jest køren. Køreny są trzech rodzajów: czerwone, srebrne i złote. Czerwonych i srebrnych używa się na północy, srebrnych i złotych na południu, wszystkich trzech natomiast w okolicach Thyholm. Różnią się zawartością złota i domieszkami. Na północy srebrny køren wart jest dwóch czerwonych, na południu złoty wart jest trzech srebrnych. Ale w Thyholm stosunek jest inny: złoty stanowi równowartość dwóch srebrnych, a srebrny dwóch i pół czerwonego. Poza tym na północy czerwony køren dzieli się na dwanaście skojców, a skojec na dwadzieścia fennów. Jednak na południu srebrny køren dzieli się na sto ørn. Sytuacja nieco komplikuje się w Thyholm, gdzie…

– Dość – uciął rudy. – Zrozumiałem. Ty zajmujesz się finansami.

Gwen ruszyła w ich stronę. Po drodze wyciągnęła papierosa z prostej metalowej papierośnicy i wsadziła go między wargi.

– Uratujecie damę w opałach? – zapytała, przystając obok młodzieńców.

Ten rudy był lepiej zbudowany, do tego całkiem przystojny. Miał ładne oczy. Rzucił się zaraz do szukania czegoś po kieszeniach. Gwen nie wiedziała, czy to wrodzona uprzejmość, czy może chłopak po prostu dawno nie widział niczego, co ma biust i krągłe biodra.

Jego brat stał nieruchomo i tylko na nią patrzył. Nie w taki sposób, jak tamten na wozie z węglem, nie było bowiem w jego spojrzeniu za grosz apetytu – tylko ciekawość. Z bliska okazał się blady i chudy. Oczy miał bardzo jasne, szare, może odrobinę podbarwione zielenią. Hipnotyzujące. W ogóle na pierwszy rzut oka widać było, że jest w nim coś dziwacznego, może nawet nieludzkiego.

Rudy wyłowił z kieszeni metalową zapalniczkę i podał Gwen ogień, osłaniając płomień dłonią. Nachyliła się, zaciągnęła, wydmuchała dym, który zaraz rozwiał się na wietrze.

– Zawrzyjmy układ – powiedziała. – Jeśli zgadnę wasze imiona, do czasu przeprawy będziecie musieli zabawiać mnie rozmową. Jeśli mi się nie uda, postawię wam po misce tego, co ta kobieta w środku ma czelność nazywać zupą.

Młodzieńcy wymienili zdziwione spojrzenia, po czym równocześnie wzruszyli ramionami, przystając na propozycję. Gwen uśmiechnęła się szeroko. Raz jeszcze zaciągnęła się papierosem i powiedziała, wskazując ich kolejno palcem.

– Ty jesteś Alan. A ty nazywasz się Zack.

Malujące się na twarzach młodzieńców zdziwienie odrobinę zbiło ją z tropu. Chciała nawiązać rozmowę, a nie sprawić, że będą patrzeć na nią jak na ulicznego sztukmistrza.

– Skąd…? – zapytał ten rudy.

– Żartujecie, prawda? – Gwen zachichotała. – Przecież jesteście Alan i Zack Cobsonowie, łowcy potworów, Diabły z Dzielnicy Świętych. Co wy gazet nie czytacie?

5

W ciągu mniej więcej dwóch godzin, które minęły, nim rozpoczęto przygotowania do przeprawy, dziewczyna, która przedstawiła się jako Gwen Johnston, zdążyła opowiedzieć im sporą część historii swojego życia. Dowiedzieli się między innymi, że została sierotą, mając siedem lat, gdy jej rodzice zginęli podczas epidemii czarnopląsu. Pochodziła z Little Wharf w dawnym hrabstwie Huddleham, a od siódmego do piętnastego roku życia tułała się od jednych krewnych do drugich, bo wszyscy prędzej czy później mieli jej serdecznie dość. Przed trzema laty zawinęła do Hølmsbergen, gdzie mieszkał kuzyn matki, redaktor „Hølmsbergen Kronikær”, najpoczytniejszej gazety Półwyspu Blythe, który zdecydował się ją przygarnąć. Wtedy też zaczęła pracować dla dziennika jako goniec. Kilka obrotów temu opublikowała w nim pierwszy artykuł.

Do Zacka docierała może połowa słów Gwen. Musiał się pilnować, żeby co jakiś czas odwracać od niej wzrok, inaczej gapiłby się na nią bez przerwy. Do wizerunku wioskowego idioty brakowałoby mu tylko szeroko otwartych ust i śliny cieknącej po brodzie.

Nie chodziło nawet o to, że była ładna – choć o to też. Podobały mu się jej pełne usta i tych kilka bladych piegów na nosie. Podobały mu się jej włosy barwy miodu: niesforna grzywka i króciutka kitka z tyłu. Podobała mu się jej dziewczęca uroda i to, jak prezentowała się w przydużej męskiej kurtce. Ważniejszy był jednak fakt, że Zack – choć miał absolutną pewność, że nigdy wcześniej jej nie spotkał – nie mógł się pozbyć wrażenia, że ją zna. Jeszcze zanim popatrzyła mu w oczy, wiedział, że dziewczyna ma zielone tęczówki. Zanim się uśmiechnęła, wiedział, że uśmiechowi towarzyszą dołeczki w policzkach. Zanim powiedziała choć słowo, wiedział, jak będzie brzmiał jej głos.

Przerażało go to i fascynowało równocześnie.

– Wciąż nie wyjaśniłaś – zauważył w pewnym momencie Alan – jak to możliwe, że znasz nasze imiona.

Gwen wyciągnęła z plecaka wymięty egzemplarz „Kronikæra”. Przez chwilę przerzucała kartki, po czym podsunęła im stronę wypełnioną drobnym maszynowym drukiem. Złożony masywną czcionką tytuł brzmiał Diabły z Dzielnicy Świętych: Bestia z El Fontano. Alan wyrwał go jej z dłoni i zaczął czytać.

– Co… co to jest? – zapytał Zack.

– Historie o waszych przygodach. Ukazują się raz na heksameron. Nasi czytelnicy bardzo je lubią. Choć podejrzewam, że w pewnych szczegółach te opowieści mogą rozmijać się z prawdą…

– Jak na przykład to, że nigdy nie byliśmy w El Fontano – zauważył Zack. – Gdziekolwiek to jest.

– Na przykład.

– Dodali nam ładnych parę lat – burknął Alan znad gazety. – Bohaterowie są przed trzydziestką. Do tego ja paraduję w jakimś habicie i ciągle się wymądrzam, a ty całujesz tak, że kobiety mdleją ci w ramionach. Same bzdury. Zgadza się chyba tylko kolor włosów i to, czym się zajmujemy. Chociaż nie wiem, po kiego diabła mielibyśmy zasadzać się z bronią palną na kolczosplot Hawkinsa. Każdy dureń wie, że te cholerstwa można poważnie zranić wyłącznie ogniem.

Zack, który nie miał bladego pojęcia, czym jest kolczosplot Hawkinsa, postanowił przemilczeć tę kwestię.

– O co chodzi z tą Dzielnicą Świętych?

Gwen popatrzyła na niego, jakby właśnie zapytał, po czym odróżnić dzień od nocy.

– Eee… no bo… tam się wychowaliście, prawda?

– Tam? To znaczy gdzie?

– W Saints. W Lion’s Head. W Dzielnicy Świętych. Wojowniczy kapłani Sahry Li zaopiekowali się wami i nauczyli wszystkiego.

– Wychowaliśmy się w Saints – przyznał Alan. – Tyle że Saints to nazwa małej osady niedaleko Lion’s Head. Już jej nie ma. I na pewno nie nauczyliśmy się niczego od kapłanów Sahry Li.

– Hm – odparła Gwen. – Może i tak, ale wersja z Dzielnicą Świętych bardziej mi się podobała.

Jakiś czas potem drzwi do budyneczku stanęły otworem i zaczęły się przygotowania do przeprawy. Przewoźnik i jego pomocnicy wyprowadzili cztery konie ze stajni i zaciągnęli je na prom, gdzie zwierzęta zajęły miejsca na specjalnych bieżniach połączonych z kołami łopatkowymi na obu burtach łodzi. Potem zaczęto wpuszczać na pokład podróżnych, którzy zawczasu uiścili opłatę. Ludzie wylewali się z murowanego budyneczku rumiani od alkoholu i panującego wewnątrz ciepła.

– Lake! – krzyknęła dziewczyna, machając do kogoś. – Lake, tutaj!

Tuż przed wejściem na prom dołączył do nich mężczyzna wywołany przez Gwen. Nosił okulary i był odrobinę niższy od Zacka, z wydatnym brzuchem i policzkami pokrytymi szarą zmatowiałą szczeciną. Musiał mieć pięćdziesiąt, może sześćdziesiąt lat. Ledwo trzymał się na nogach i czkał w regularnych odstępach, zionąc na wpół przetrawioną gorzałą.

– Pozwólcie, że przedstawię – zaoferowała się Gwen. – Ten oto dżentelmen to nikt inny jak sam Gradham Lake, emerytowany włamywacz i niegdysiejszy członek słynnego gangu Pustynnych Węży. Panie Lake, oto Alan i Zack Cobsonowie, znani też jako Diabły z… Diabły z Saints. Na pewno się cieszą, widząc pana w tak znakomitej formie.

– Daj spokój z tym protekcjonalnym tonem, smarku – burknął mężczyzna – inaczej przełożę cię przez kolano i tak spiorę, że potem będziesz syczeć z bólu, jak ktoś bodaj zerknie na twój chudy tyłek.

Na Cobsonów nawet nie spojrzał – wkroczył na prom, po czym uczepił się barierki na burcie jak dawno niewidzianego przyjaciela.

Chwilę później rozległ się stukot kopyt na deskach bieżni, rozskrzypiały się przekładnie i koła, łopaty zapluskały w wodzie. Prom odbił od brzegu i ruszył w poprzek rzeki.

Zack rozejrzał się dookoła. Rzeka miała w tym miejscu jakieś dwieście jardów szerokości. Z brzegu jawiła się gładką ołowianą wstęgą, ale nie minęła minuta, a prom zaczął się kołysać na falach, a podróżni chwytali się czego popadnie. Wiszący na barierce Lake wydał z siebie cichy, gardłowy jęk.

– Popatrzcie – powiedziała Gwen.

Wiatr rozerwał wreszcie grubą warstwę chmur i spomiędzy burych obłoków wyłoniło się intensywnie niebieskie niebo, a wraz z nim popołudniowe słońce liżące okolicę ciepłymi, złocistymi promieniami. Milę dalej rzeka uchodziła do morza, już nie ołowianoszara, ale zielononiebieska i rozmigotana. Zackowi wydawało się, że mimo odległości widzi spienione grzywy fal. Skały ciągnące się po obu stronach rzeki jakby powstydziły się swej dotychczasowej markotnej szarości i przyoblekły się w kolory: tu pojawiła się odrobina purpury, tam nuta żelazistej czerwieni, gdzie indziej ślad gołębiej mieszanki zieleni i fioletu.

– Piękne – stwierdziła dziewczyna.

Przez poprzednie dni Zack był obojętny na urodę Półwyspu Blythe. Prawdę powiedziawszy, miał już dość tego monotonnego krajobrazu, pagórkowatego i skalistego, mającego za całą roślinność kępy szałwii i przedwcześnie pożółkłych traw, niskie cierniste krzewy i wegetujące w przykrym osamotnieniu rachityczne drzewa. Wiatr wiał tu bez przerwy, a na niebie wiecznie kotłowały się chmury barwy węglowego dymu. Półwysep Blythe był najdalej wysuniętym na północny zachód punktem kontynentu. Odcinał się swoim sierpowatym kształtem od usianego fiordami Wybrzeża Wiatrów i sterczał niby złośliwa drzazga pomiędzy Morzem Białym na zachodzie a Morzem Granicznym na północy. Bliżej wybrzeża słychać było zgiełk fal tłukących o kamienisty brzeg, jakby sam Inan Mar, Pan Wód, znudził się tym miejscem i postanowił wymazać je z map.

Teraz jednak Zack musiał przyznać Gwen rację. Widok faktycznie był piękny.

Gdy tylko o tym pomyślał, prom uniósł się na większej fali i opadł gwałtownie. Gradham Lake, wciąż przyklejony do barierki, chrząknął, stęknął, a następnie wychylił się przez burtę i zwymiotował.

Kilka minut później wylądowali na drugim brzegu. Pasażerowie zeszli z promu i większość z nich udała się prosto w stronę Thyholm.

– Co powiecie na spacer? – Gwen zwróciła się do Cobsonów. – Stąd do Thyholm jest niecała mila drogą, ale możemy się przejść w dół rzeki, do morza, i dotrzeć do miasteczka na około, przez plażę. Lake wygląda, jakby mogło mu się przydać kilka chwil na powietrzu i odrobina ruchu.

Wiatr ani myślał ustać, ale chmury rozstąpiły się na dobre i słońce zapewniało dość ciepła, by pomysł nie wydawał się kompletnie chybiony. Lake wyglądał co prawda, jakby wolał zwinąć się w kłębek i zasnąć, jednak nie protestował.

– Dobrze – zdecydował Alan.

Gwen i jej znajomy mieli ze sobą solidnie wypchane plecaki, które Cobsonowie uwiązali do siodeł swych prowadzonych za uzdy wierzchowców. Ruszyli wzdłuż rzeki. Szum fal powoli stawał się coraz wyraźniejszy. Na tle chabrowego nieba białe sylwetki mew i większe, czarno-brązowe, należące do malibranów zmagały się z szaleńczymi podmuchami.

– Nie wierzę w przypadki – powiedziała w pewnym momencie dziewczyna. – Dlatego myślę, że jesteście tutaj z tego samego powodu, co my. Prawda?

– Do diabła, dziewczyno! – sapnął wściekle Lake.

– A jaki to powód? – zapytał Alan.

– Wy pierwsi – rzuciła Gwen z rozbrajającym uśmiechem.

Alan milczał.

– Dostaliśmy zlecenie – przyznał Zack.

– To tak jak my. To znaczy tak jak Lake. Ja tu jestem na doczepkę.

Włamywacz wymruczał krótką serię wulgaryzmów, ale dziewczyna nie zwracała na niego uwagi.

– Jakie zlecenie dostaliście?

Zack zerknął na Alana. Białowłosy nie palił się do odpowiedzi, wydawał się jednak bardziej zainteresowany okolicą niż tym, co zostanie ujawnione.

– Podejrzewam, że słyszałaś o Zairze…

Nie zdążył dokończyć, a Gwen klasnęła, po czym wykonała w miejscu kilka ruchów, które miały chyba stanowić coś na kształt tańca zwycięstwa.

– Tak! Tak! – cieszyła się. – Zair Ghan i Diabły z Saints! Na smrodliwe gacie wszystkich świętych, ależ to będzie tekst! Pieprzona petarda!

Zack spojrzał na Lake’a. Pewne rzeczy zaczęły układać mu się w głowie. Wyglądało na to, że włamywacz został wynajęty w tym samym celu co oni – aby umożliwić bezpieczne wejście do rezydencji należącej do Zaira Ghana. Gwen natomiast – chłopak wciąż nie był w stanie rozgryźć relacji łączącej ją z Lakiem – zamierzała im towarzyszyć, żeby później opisać wszystko na łamach gazety.

– Zwariowałaś – stwierdził Alan.

Dziewczyna przystanęła.

– A to niby czemu?

– Chcesz się włamać do domu największego czarnoksiężnika naszych czasów, a potem przyznać się do tego w prasie? I pewnie jeszcze podać nazwiska towarzyszących ci osób?

– Kiedy tak to przedstawiasz, faktycznie nie brzmi to najlepiej – przyznała Gwen, ale nie wyglądała na strapioną. – Nieważne. Coś wymyślę. Pozmieniam nazwiska, opublikuję to pod pseudonimem… Zresztą sama nie wiem. Zobaczy się. Ale takiej historii nie przepuszczę.

Chwilę później znaleźli się nad brzegiem. Choć wydawało się to niemożliwe, wiatr był tutaj jeszcze silniejszy, aż trudno się oddychało. Rozfalowane ciemnogranatowe morze tłukło zapamiętale o skały, pokrywając kamieniste plaże lśniącą pianą.

Nawet w odległości dobrych trzydziestu kroków od linii wody ziemia usiana była rozmaitymi morskimi skarbami. Było tam sporo mniejszych i większych bryłek węgla o czerni przetrąconej sino-srebrzystą nutą, zdarzały się maleńkie zielone szkiełka przypominające nefrytowe paciorki, a także drobiny bursztynu oraz skorupy wszelkich rozmiarów, kształtów i barw: czarno-purpurowe muszle małżów, poskręcane pomarańczowe rożki krabów pustelników czy pancerze ich większych, tygrysich kuzynów, płaskie i twarde, pełne żłobień i rys. Ze skalnej jamy, do której nie docierała woda, wychyliła łeb nieduża popielata jaszczurka, w innej pospiesznie skrył się wąż, dotychczas wygrzewający się na słońcu w kamiennej niecce. W zalewanych wodą sadzawkach pławiły się skorupiaki i płazińce.

Przeszli wzdłuż brzegu jakieś dwieście jardów, kiedy Zack dostrzegł na brzegu grupę osób. Nieopodal ogniska osłoniętego od wiatru półksiężycem usypanym z kamieni stał nieduży dwukołowy wózek. Kilkunastoletni chłopiec oraz siwy staruszek siedzieli przy ogniu, każdy miał pod ręką strzelbę. Para małych dzieci wędrowała po plaży i zbierała coś do plecionych koszyków. Pozostali – dwaj chłopcy odrobinę młodsi od Cobsonów oraz dwóch dorosłych mężczyzn – brodzili w wodzie po kolana. Raz po raz podnosili z dna jakieś przedmioty i umieszczali w niesionych torbach.

– Co oni robią? – zainteresował się Zack.

– To poławiacze węgla – odparła Gwen. – W tej okolicy morze wyrzuca na brzeg sporo doskonałego węgla zwanego morskim. Tutejsi wyławiają go i suszą. Sprzedają go spółce węglowej, a ta wiezie go pociągami do Hølmsbergen i dalej, w głąb kontynentu.

Zack pomyślał, że nigdy w życiu nie chciałby wykonywać podobnego zajęcia. Jako dziecko lubił kąpiele w Morzu Białym, ale to było w Saints, prawie sześćset mil na południe. Masy wody niesionej ciepłymi prądami miały tam okazję dodatkowo nagrzać się w zaciszu zatoki. Tutaj lodowate fale z pewnością kąsały aż do kości, a wiatr w jednej chwili wysysał z ciała resztki ciepła, poławiacze zaś chodzili w morzu całymi godzinami, bo tylko w ten sposób, jak tłumaczyła Gwen, mieli szansę zarobić dość pieniędzy, by przeżyć. Zack zobaczył teraz, że skórę mają natartą jakąś żółtoszarą substancją, zapewne tłuszczem, podejrzewał jednak, że taka warstwa ochronna czyniła tę pracę nie tyle znośną, ile w ogóle możliwą.

Zastanawiał się, jak wiele osób trudni się tym fachem i z czego właściwie żyją inni mieszkańcy równie niegościnnych terenów, gdy Gwen oznajmiła:

– Thyholm było kiedyś bogatym miastem. Wśród pobliskich wzgórz wydobywano złoto, srebro, nikiel. Wybrukowano wtedy ulice, uruchomiono gazownię. Po zmroku oświetlały je dziesiątki latarni.

– Potem złoto się skończyło, ale natrafiono na pokłady węgla – dodał Alan – wydobycie trwało więc w najlepsze. Dopiero kiedy większość zasobów się wyczerpała, miasto zaczęło podupadać. Trochę ludzi wciąż robi w kopalniach, ale to garstka tych, co dawniej. W szczytowym okresie w Thyholm i najbliższej okolicy mieszkały pewnie ze cztery tysiące ludzi. Teraz… w najlepszym razie trzecia część tego. Miasto jest w dużej mierze zrujnowane i opuszczone; latarnie przetopiono, aparaturę z gazowni rozmontowano i przewieziono do Hølmsbergen. Od czasów prosperity dużo się tutaj zmieniło.

W spojrzeniu, którym obdarzyła go Gwen, zdumienie mieszało się z podziwem.

– Skąd ty to wszystko wiesz?

– Słyszałaś kiedyś o książkach?

– Och, bardzo śmieszne. Cwaniak się znalazł.

Kawałek dalej Zack ujrzał olbrzymiego kraba. Skorupiak miał smukłe, pajęczo długie nogi oraz głowotułów pokryty biało-czerwonym pancerzem. Niepokojący był już sam jego rozmiar – rozpiętość odnóży sięgała pewnie dobrych sześciu jardów – w dodatku zwierzę poruszało się bardzo szybko i zwinnie. Spacerowało w płytkiej wodzie, od czasu do czasu zanurzając w niej nieproporcjonalnie duże szczypce.

– O kurwa – jęknął Lake.

Zack wyciągnął Urizena z kabury i odciągnął kurek. Od kraba dzieliło ich może ze sto kroków.

– Spokojnie – powiedziała Gwen. – Zwykle nie atakują ludzi. Polują tylko na ryby i ptaki, żywią się też żyjącymi w morzu mięczakami. No i padliną. To raczej my na nie polujemy. Ponoć mają bardzo smaczne mięso.

– Nie wiedziałem, że osiągają aż takie rozmiary – przyznał Alan.

Gwen wzruszyła ramionami.

– Efekt mutacji.

Przez kilka kolejnych minut szli w milczeniu. Mogli już dostrzec zabudowania Thyholm, niskie domy o nielicznych okienkach i dachach poznaczonych łatami blachy. Później ujrzeli przystań. Zack był zaskoczony, widząc, jak wiele pracy włożono, by ten niegościnny fragment wybrzeża przystosować do funkcji portu. Brzeg zabezpieczała masywna betonowa opaska, z wody zaś sterczały dwa rzędy falochronów: dalej stary, miejscami poprzerywany i pełen ubytków kamienny nasyp, a bliżej przystani szeroka betonowa ściana. Na skraju portu stał pomnik przedstawiający jakiegoś człowieka. Zack zastanawiał się, kto to taki.

– Olhard Olgerdsson – powiedziała Gwen.

– Mogłabyś przestać czytać mi w myślach?

– Przepraszam, to silniejsze ode mnie. Jak kogoś widzę, od razu próbuję zgadnąć, o czym ta osoba myśli. Zazwyczaj im ktoś jest mniej rozgarnięty, tym łatwiej.

– Dzięki. Kim był ten Olhardsson?

– Olgerdsson. Kupiec. Bardzo bogaty. W dużej mierze dzięki jego funduszom przystań w Thyholm wygląda, jak wygląda. Dorobił się na handlu węglem i do spółki z radą miejską sfinansował budowę portu. Sądzili, że uda im się przewozić węgiel statkami i w ten sposób trafić na nowe, atrakcyjne rynki zbytu. Przez kilka lat wszystko szło zgodnie z planem, ale potem okazało się, że okoliczne złoża są mniejsze, niż zakładano. Kiedy tutejszym zaczęło się gorzej powodzić, Olgerdsson robił już rozmaite interesy w głębi kontynentu i zachował, a nawet pomnożył majątek. Mieszkańcy Thyholm poznali go wtedy jako filantropa: udzielał im bardzo nisko oprocentowanych pożyczek. Wielu ludzi przetrwało ciężkie chwile właśnie dzięki jego pomocy.

– Od tamtej pory chyba nie minęło tak dużo czasu – stwierdził Zack. – Co się z nim stało? Żyje jeszcze?

– Zginął ładnych kilka lat temu, gdy podróżował w interesach. Zdaje się, że gdzieś w okolicy Tycho. Jeśli wierzyć plotkom, przez jakiś czas był zamieszany w handel efemerydem.

Zack drgnął. Słyszał o efemerydzie. Ta tajemnicza substancja przypominała wyglądem rdzawą rtęć i podobno na każdego wywierała nieco odmienny wpływ. Trucizna dla jednych, dla innych cudowne panaceum; egzotyczny składnik narkotyku znanego jako dygot albo stymulant umożliwiający jasnowidzom ujrzeć przyszłość z niedostępną w innych warunkach klarownością i precyzją. Rozmaici zabijacy chcieli widzieć w nim źródło sił witalnych, z kolei adepci okultyzmu wierzyli, że stanowi wzmacniacz aury i katalizator magicznych mocy. Byli i tacy, co mówili, że to właśnie efemeryd nadaje czerwonawy kolor legendarnym deszczom, które spadły na kontynent po zagładzie Port Covenant, i że to za jego sprawą na świecie pojawiali się odmieńcy, ofiary rdzy. Efemeryd był fascynującą niewiadomą i dlatego wielu eksperymentowało z nim, mimo realnej groźby fizycznego bądź umysłowego kalectwa, niespodziewanych mutacji, a nawet śmierci.

– Ciekawe – stwierdził Alan, przyglądając się dziewczynie. – Skąd o tym wiesz?

– Słyszałeś kiedyś o gazetach?

Alan tylko się uśmiechnął.

– Zresztą – dodała po chwili – Olhard Olgerdsson dla nas też jest dość ważną postacią.

– Dlaczego?

Dziewczyna zerknęła na Lake’a, który ciężko westchnął, po czym udzielił odpowiedzi:

– Bo to właśnie posiadłość Olgerdssona kupił i mieszkał w niej przez ponad cztery lata Zair Ghan.

6

Hotel Północny Wiatr, podobnie jak całe Thyholm, lata świetności miał dawno za sobą. Pokoje utrzymywano we względnej czystości, ale fakt, że lokal ledwo zarabiał na swoje utrzymanie, manifestował się na każdym kroku: w wypłowiałych dywanach, rozchwierutanych balustradach schodów, popękanych albo nadkruszonych lustrach oraz wyblakłych tapetach. Zack jednak nie zamierzał narzekać. Karmili dobrze, w pokojach było ciepło i sucho, a nogi łóżek nie musiały stać w garnkach z wodą, żeby odstraszyć robactwo. Nie miałby nic przeciwko, żeby częściej sypiać w takich warunkach.

To w Północnym Wietrze miał na nich czekać Jozzam Khadari, zleceniodawca. Nie zastali go, gdy zjawili się w hotelu pod wieczór, ale powiedziano im, że Khadari zarezerwował i opłacił im nie tylko pokój, ale też kolację. Podobnie postąpił wobec Lake’a.

Dwie godziny później Cobsonowie, umyci i w świeżych ubraniach, siedzieli w hotelowej restauracji i z zapałem napychali brzuchy. Alan poprzestał na grochówce i pieczeni z tłuczonymi ziemniakami, pił przegotowaną wodę. Zack natomiast, gdy dowiedział się, że nie musi płacić za posiłek, zamówił śledzie w dzwonkach, faszerowane jajka, diabelnie pikantną wędzoną kiełbasę, pulpety w sosie borówkowym, a na deser pierożki z jagodami i słodką śmietaną oraz jabłko zapieczone w cieście migdałowym. Popijał piwo, jasne i mocno gazowane.

– Widzę, chłopcy, że potraficie o siebie zadbać – oznajmiła Gwen, pojawiając się znienacka obok nich. Przystawiła sobie krzesło do stolika i bez pytania sięgnęła ku talerzowi Zacka. Urwała kawałek kiełbasy, zanurzyła go w sosie czosnkowym i włożyła do ust. Potem, znów bez śladu wahania, poczęstowała się kęsem mięsa z talerza Alana. Jadła rękami, jakby stołowała się w podrzędnej knajpie. Zack nie wiedział, jak to możliwe, ale ta arogancka swoboda tylko dodawała dziewczynie uroku. – Przyznaję, karmią tu nie najgorzej.

Jeśli Alan miał coś przeciwko jej zachowaniu, nie dał tego po sobie poznać.

– A Lake? – zapytał.

– Spał, kiedy wychodziłam z pokoju.

Dziewczyna wpakowała sobie do ust jajko faszerowane pieczarkami i cebulą, po czym z pełnymi ustami podniosła się i ruszyła w stronę kontuaru, by wkrótce wrócić z kuflem piwa. Porwała z Zackowego talerza kawałek śledzia, ugryzła i zaraz popiła, za jednym zamachem opróżniając pół kufla.

– Co? – zapytała, ocierając usta wierzchem dłoni, gdy zobaczyła, jak Zack się jej przygląda.

Już to widziałem, pomyślał chłopak. To, jak pijesz. Szybko i zachłannie, jakby za minutę miał się skończyć świat. Widziałem, jak drobinki piany zostają ci w kącikach ust. Widziałem, jak się potem uśmiechasz – jakbyś właśnie przełknęła antidotum na truciznę krążącą w twoich żyłach. Już to wszystko widziałem… Ale jakim cudem? Kiedy?

Wiedział, że nie może się zdradzić z tymi myślami, bo wzięłaby go za wariata, więc rzucił pierwsze, co przyszło mu do głowy:

– Nigdy nie widziałem dziewczyny, która tak pije piwo.

Zaśmiała się.

– W takim razie mało jeszcze widziałeś, misiaczku.

Kończyli już posiłek – Zack sam nie poradziłby sobie ze wszystkimi zamówionymi delikatesami, ale Gwen mu pomogła – kiedy przy stoliku zjawił się mężczyzna w znoszonym surducie z hotelowymi inicjałami wyhaftowanymi na piersi złotą nicią.

– Pan Khadari prosi państwa do sali kominkowej.

Sala kominkowa okazała się pomieszczeniem dość ponurym. W palenisku płonęło kilka szczap; Zack rozpoznał jasne, wygładzone kształty typowe dla drewna wyrzuconego przez morze. Na nagich ścianach wisiały osobliwe trofea: łeb ryby piły, rozwarta paszcza rekina, zasuszony krab tygrysi. Kilka starych foteli ustawiono dookoła stolika, na którym czekały filiżanki, dzbanek z kawą, dzbanuszek z mlekiem, cukiernica.

– Znakomicie! – Jeden z dwóch znajdujących się w sali mężczyzn pospieszył Cobsonom na spotkanie z wyciągniętą dłonią. – Cieszę się, że panowie dotarli. Bardzo się cieszę. Jozzam Khadari. Witam, witam. Zapraszam.

Khadari okazał się mężczyzną koło trzydziestki. Miał smagłą cerę i czarne kędzierzawe włosy. Średniego wzrostu, ale smukły i z błyskiem w orzechowych oczach musiał podobać się kobietom. Nosił ubranie proste w kroju, lecz nowe, doskonałej jakości. Zack uścisnął dłoń zleceniodawcy i pomyślał, że ktoś o tak miękkich, wypielęgnowanych dłoniach raczej nie mógł zaznać w życiu ciężkiej fizycznej pracy.

– Proszę, proszę. Siadajcie – Khadari wskazał fotele i dopiero potem jego wzrok padł na dziewczynę, która weszła do pomieszczenia za Cobsonami. – A pani to…

– Gwen Johnston.

– Najmocniej proszę o wybaczenie, ale to prywatne spotkanie, na które, jak mi się wydaje, nie została pani…

– Ona jest ze mną – burknął Lake, stając w drzwiach.

Khadari spojrzał z zaskoczeniem na włamywacza, potem uśmiechnął się szeroko.

– Pan Lake, jak mniemam? Wybornie, wybornie. Zapraszam. Nazywam się Jozzam Khadari.

Lake zignorował dłoń wyciągniętą w jego stronę. Minął zleceniodawcę i zwalił się na najbliższy fotel, a następnie nalał sobie kawy.

– Panie Lake, chciałbym, żeby pan zrozumiał, że moje zaproszenie skierowane było do pana i…

– Ona zostaje. Albo niech pan sobie szuka innego włamywacza.

Khadari zerknął na Gwen, przygryzł dolną wargę. Potem wrócił spojrzeniem do Lake’a.

– Czy mogę zapytać…

– To moja córka.

Włamywacz nawet się nie starał, żeby zabrzmiało to wiarygodnie. Wsypał do filiżanki z kawą cztery łyżeczki cukru, dokładnie wymieszał, po czym upił łyk i rozsiadł się wygodniej w fotelu. Czekał.

– No tak – mruknął Khadari. – Cóż, w takim razie zapraszam, pani Johnston.

– Panno – z uśmiechem poprawiła go Gwen.

– Oczywiście.

Zack zajął jeden z wolnych foteli i zerknął na drugiego z mężczyzn. Wydawało się, że jest on w wieku Khadariego, może odrobinę młodszy. Jasna cera, króciutko przystrzyżone blond włosy, wąskie, blade usta. Drobne, jakby wiecznie zmrużone oczy. Mężczyzna był dobrze zbudowany i siedział w fotelu dziwnie sztywno, najwyraźniej nieprzyzwyczajony do miękkich, wygodnych siedzeń. Krzywił się, jakby cały czas trzymał pod językiem plasterek cytryny.

– Dobrze – oznajmił Khadari, gdy wszyscy już znaleźli sobie miejsca. – Jeszcze raz witam was bardzo serdecznie. Dziękuję, że zechcieliście odpowiedzieć na moje zaproszenie. Zanim przejdę do rzeczy, sądzę, że dobrze by było, gdybyśmy dowiedzieli się nawzajem czegoś o sobie. W końcu mamy razem pracować.

W ciągu kolejnych minut Khadari opowiedział w kilku słowach o obecnych w sali. Zaczął od siebie, pominął natomiast Gwen. Przedstawił się jako odnoszący sukcesy kupiec, który dysponuje flotą czterech relatywnie niedużych, ale szybkich statków i zajmuje się przede wszystkim handlem przyprawami. Jego parowce, jak wyjaśnił, kursowały między takimi miastami jak Lion’s Head czy Santa Felicia oraz odległymi lądami pokroju Królestwa Landaru, Półwyspu Xagan i Humerii.

Lake’a zaprezentował jako znakomitego włamywacza i speca od wszelkiej maści zabezpieczeń, natomiast Cobsonów jako niezwykle skutecznych łowców potworów oraz ekspertów do spraw istot magicznych. Sztywno siedzący mężczyzna okazał się Nikodemem Mrowcem, byłym żołnierzem, obecnie najemnikiem.

– Pan Mrowiec służył przez cztery lata w armii Jarvisville, gdzie dochrapał się stopnia podporucznika – wyjaśnił Khadari. – Wierzę, że jego doświadczenie i szeroka wiedza przełożą się bezpośrednio na bezpieczeństwo naszego przedsięwzięcia.

– To nie takie pewne – burknął Mrowiec, który od dłuższej chwili spoglądał niechętne w stronę Alana i Zacka.

Khadari zaśmiał się, biorąc te słowa za ponury żart, zaraz jednak zrozumiał, że najemnik mówi poważnie.

– Coś nie tak?

– Nikt mi nie powiedział, że oni tu będą – rzekł Mrowiec, patrząc na braci.

Zaskoczony Khadari spojrzał na Cobsonów.

– Panowie się znają? Jeśli chodzi o jakieś dawne animozje…

– Nie – zaprzeczył Mrowiec. – Ale to, co chcemy zrobić, jest niebezpieczne i niezupełnie legalne. W takiej sytuacji trzeba mieć przy sobie kogoś, komu się ufa. A ja tym dwóm nie ufam.

– Nie pierdol, chłopie – prychnął Lake. – Ja też nie mam powodów, żeby ci ufać. Nie znamy się przecież.

– Mam referencje, papiery – odparł Mrowiec, dumnie zadzierając głowę. – Nigdy nie uciekłem z pola walki. Nigdy nie oszukałem pracodawcy. Nigdy nie migałem się od roboty, choćby najbardziej niewdzięcznej.

– Brawo – sarknął Lake. – Powinni postawić ci pomnik.

– Nigdy nie zastrzeliłem człowieka, jeśli nie otrzymałem takiego rozkazu – dodał najemnik, po czym spojrzał na Cobsonów. – Założę, że wy nie możecie tego o sobie powiedzieć, co? Awanturnicy, psia mać. Wędrowne zabijaki. Znam takich. Widziałem wam podobnych nie raz, nie dwa. Za grosz honoru, żadnych zasad. Łowcy potworów, dobre sobie. Raczej oszuści, szarlatani, naciągacze. Jak będzie? Spojrzycie mi w oczy i zapewnicie, że nigdy nikogo nie oszukaliście? Że nigdy nie zastrzeliliście człowieka inaczej niż w samoobronie?

Zack popatrzył mu w oczy, owszem, ale nie powiedział ani słowa. Nagle powróciły obrazy, od których, jak miał nadzieję, już się uwolnił. Achilles Le Strange i jego ludzie w Gillmore. Mężczyzna z brzytwą w tej stodole w Brevick.

Alan również milczał.

– No właśnie – rzekł Mrowiec. – Nie ufam im. Nie mam żadnej pewności, że na jakimś etapie nie strzelą mi w plecy albo nie wydadzą władzom.

– Panie Mrowiec – odezwał się Khadari. – Wiedział pan, jakie są zasady, gdy przyjmował pan moje zaproszenie. Ja ustalam skład grupy. Panu płacę konkretną sumę za wykonanie konkretnej pracy. Zgłaszanie podobnych pretensji pod adresem ludzi, których pan nie zna, prowadzi donikąd. Jeśli proponowane warunki panu nie odpowiadają, z przykrością stwierdzam, że będziemy się musieli pożegnać.

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem. W końcu Mrowiec sapnął, zacisnął szczęki i odwrócił głowę. Ale w fotelu pozostał.

Naprawdę ma o nas takie zdanie?, zastanawiał się Zack. A może po prostu łudzi się, że przestraszy Khadariego i uda mu się w ten sposób wynegocjować wyższą stawkę?

– Jeśli nikt nie ma więcej uwag odnośnie do składu naszej drużyny – powiedział zleceniodawca – pozwolę sobie przejść do sedna.

Upił łyk kawy, po czym odstawił filiżankę na spodek i podjął:

– Zair Ghan. Czarnoksiężnik Północy. Jedyny człowiek, który w ciągu ostatniego półwiecza otwarcie przyznawał się do władania magicznymi mocami i nie został złapany, uwięziony, a następnie skazany. Jestem pewien, że wszyscy znaliście to nazwisko, zanim dotarła do was moja wiadomość. Zair Ghan. A teraz podam wam inne: Ubien Khadari. Słyszeliście je kiedyś?

Wszyscy milczeli, a Jozzam Khadari pokiwał głową.

– Ubien Khadari była moją młodszą siostrą. A także uczennicą Zaira Ghana i jego kochanką. Zginęła tutaj, w Thyholm, przed trzema laty. Została oskarżona o praktykowanie czarnej magii, trafiła do więzienia. Spędziła tam siedem obrotów i nigdy… nigdy z niego nie wyszła.

Urwał. Jego wzrok, tylko na wpół obecny, a także napięte mięśnie szczęki powiedziały Zackowi, że te trzy lata bynajmniej nie wystarczyły, by zleceniodawca pogodził się z przeszłością.

Khadari odchrząknął i mówił dalej:

– Kiedy Ubien spotkała Zaira Ghana, miała siedemnaście lat. Nasz ojciec zginął jakiś czas wcześniej podczas powrotnego rejsu z Humerii: poszedł na dno wraz ze statkiem pełnym drogich przypraw i delikatnych tkanin. Wtedy matka zamknęła się w sobie. Świat przestał mieć dla niej znaczenie, życie utraciło smak. Ja przejąłem spółkę ojca i natychmiast rzuciłem się w wir pracy. Chciałem ratować firmę, która po tragedii znalazła się na krawędzi bankructwa. Czułem się odpowiedzialny za los rodziny. Wyjechałem w interesach na półtora roku, a gdy wróciłem, dowiedziałem się, że Ubien zniknęła. Z początku nie dawałem wiary plotkom, jakoby została uczennicą słynnego Zaira Ghana, ale potem usłyszałem kilka niezależnych relacji od osób, które widziały ich razem. Musiałem zaakceptować fakt, że moja młodsza siostrzyczka dorosła i obrała własną drogę. Miałem zresztą inne zmartwienia na głowie: dzięki moim staraniom spółka ojca odbiła się od dna, ale to z kolei oznaczało, że musiałem jej stale doglądać. Pracowałem od świtu do później nocy, by osiągnąć pozycję, którą posiadam obecnie.

– A Ubien? – zapytała Gwen. – Nie próbował pan jej odnaleźć? Upewnić się, że jest cała i zdrowa?

– To nie tak. Moja siostra nigdy nie zerwała kontaktu. Co kilka obrotów otrzymywałem od niej nowy list, często wysłany z miejsca odległego o setki mil od poprzedniego. Tęskniłem za nią, ale nie zamierzałem ingerować: z jej słów wynikało, że jest szczęśliwa i bezpieczna, że niczego jej nie brakuje. Znałem jej charakter pisma, wiedziałem więc, że listy zostały skreślone jej ręką. Ubien była bardzo inteligentna, dlatego nie wątpiłem, że gdyby nawet ktoś przymuszał ją do wysyłania tych uspokajających depesz, znalazłaby sposób, by przemycić w nich wiadomość do mnie i obudzić moją czujność. Tak się nie stało. Przynajmniej do czasu ich przybycia do Thyholm. Przyjechali tutaj przed sześciu laty. Ghan kupił posiadłość należącą wcześniej do kupca Olharda Olgerdssona i zamieszkał tam wraz z Ubien. Nie wiem, dlaczego, mając do dyspozycji cały kontynent, wybrał akurat to surowe, niegościnne miejsce, w każdym razie przez kolejne trzy lata czarnoksiężnik i moja siostra mieszkali w Thyholm. Jej listy z tego okresu były krótsze, bardziej zdawkowe. Wciąż wydawała się szczęśliwa, ale parada cudów, z którą miała do czynienia podczas nieustających podróży, dobiegła końca, ustępując miejsca codzienności wypełnionej studiami i badaniami. Wiem natomiast, że Ubien kochała Ghana i fascynowały ją pobierane nauki. Martwił mnie ten jej głód wiedzy powszechnie uważanej za szkodliwą i niebezpieczną, ale wiedziałem również, że towarzystwo Zaira Ghana to najlepszy immunitet: nikt nie odważyłby się tknąć mojej siostry, wiedząc, że tym samym zadrze ze słynnym Magiem z Lebros.

Khadari przerwał, uniósł do ust filiżankę. Kontynuował dopiero po chwili:

– Wszystko się zmieniło czwartego roku pobytu Ubien w Thyholm. Nie wiem, co dokładnie zaszło, domyślam się jednak, że Ghan i moja siostra się pokłócili. W każdym razie mag wyjechał, a Ubien została zmuszona, by zostać tutaj. Pozbawiona jego towarzystwa czuła się bardzo nieszczęśliwa. Później pojawiły się oskarżenia pod jej adresem. Czarna magia. Szkodliwe uroki i klątwy. Ubien została aresztowana. Po części mam wrażenie, że tego chciała. Pragnęła zwrócić na siebie uwagę, bo wieści o jej uwięzieniu dotarłyby do Ghana. Spodziewała się zapewne, że ukochany przybędzie, by ją uratować. Czarnoksiężnik się jednak nie zjawił, a moja siostra po kilku obrotach pobytu w więzieniu zachorowała i zmarła. Nie miałem pojęcia o jej kłopotach, bo wyruszyłem właśnie wraz z mą flotą w rejs do Królestwa Landaru. Gdy wróciłem, Ubien nie żyła od trzech obrotów. Wieść o tym, co ją spotkało, była dla mnie szokiem i przysporzyła mi bólu, jednak ogrom spraw, za które byłem odpowiedzialny, sprawiał, że raz po raz przekładałem podróż do Thyholm. Co zresztą miałbym zyskać za jej sprawą? Cokolwiek bym uczynił, nie mogłem wrócić życia Ubien. Od tamtej pory upłynęły dwa lata. Mam obecnie stabilną pozycję, zgromadziłem pokaźny majątek. Rozważam założenie rodziny. Jednak ile razy pomyślę o związku z kobietą, przed oczyma staje mi moja młodsza siostrzyczka.

Umilkł. Coś jeszcze wyraźnie go męczyło, ale nie był przekonany, czy powinien to mówić. Wreszcie dodał:

– Moja matka umarła cztery obroty temu. Choć od lat nie robiła nic poza opłakiwaniem męża… naszego ojca, na łożu śmierci jakby przejrzała na oczy. Zobaczyła mnie, po raz pierwszy od lat naprawdę na mnie spojrzała. A potem zapytała o Ubien. Nie wiedziałem, co mam jej powiedzieć. – Khadari raz jeszcze upił kawy i powoli przesunął wzrokiem po zebranych. – Właśnie dlatego wezwałem was tutaj. Chcę, żebyście mi pomogli dostać się do domu Zaira Ghana. Mam nadzieję, że znajdę tam coś, co pozwoli mi poznać prawdę.

– Prawdę? – zapytał Lake.

– Chcę wiedzieć, co było powodem rozstania Ghana i Ubien. Chcę wiedzieć, czy burmistrz słusznie ją oskarżył i uwięził. Chcę wiedzieć, czemu Ghan po nią nie wrócił. Czemu pozwolił jej umrzeć.

Zebrani milczeli. Filiżanki szczękały dźwięcznie, gdy odkładano je na spodeczki, poskrzypywała skórzana tapicerka na fotelach.

– Dom wciąż należy do Ghana? – zapytał Alan.

– Tak. Ale nie widziano go w mieście od czterech lat. Od jakiegoś czasu w ogóle niewiele o nim słychać. Nie wiadomo nawet, czy żyje.

– Ale z prawnego punktu widzenia tak naprawdę planujemy włamanie.

Mrowiec parsknął śmiechem. Najemnik najwyraźniej był przekonany, że Cobsonowie mają kręgosłup moralny niewarty złamanego skojca i uważał podobne słowa za wyraz obłudy i hipokryzji.

– Tak – odparł Khadari, ignorując Mrowca. – Czy to stanowi problem?

– To zależy – odparł Alan. – Co nam grozi w przypadku złapania?

– Opcje są dwie. Pierwsza to grzywna, którą oczywiście natychmiast opłacę. Druga to więzienie. Najprawdopodobniej kilka dni aresztu, może cały obrót. Raczej nie więcej.

– Raczej?

– Jestem kupcem, nie prawnikiem.

– A wewnątrz? – zainteresował się Mrowiec. – Co możemy zastać w środku?

Khadari przeniósł pytające spojrzenie na Alana, a ten odparł:

– Wszystko. Magiczne pułapki. Zaklęte przedmioty. Demonicznych służących albo tresowane bestie. Mówimy o Zairze Ghanie. Nikt do końca nie wie, jaka część krążących o nim opowieści to czysty wymysł. Lepiej przygotować się na najgorsze i najwyżej mile się rozczarować.

– I z tym najgorszym – mruknął Lake – wy sobie oczywiście poradzicie.

Zack znał spojrzenie, którym obdarzył ich włamywacz. Czuł je na sobie wielokrotnie w ciągu ostatnich trzech lat. To spojrzenie mówiło: „Jesteście zbyt młodzi. Ktoś tak młody nie może wiedzieć, co robi. Nie może być w tym dobry”.

– Wejdziemy jako pierwsi – odparł Alan. – I jako pierwsi będziemy badać teren. Jeśli znajdziemy tam coś, co nas przerasta, wycofamy się.

Popatrzył na Khadariego, a ten natychmiast przytaknął. Lake najwyraźniej spodziewał się po Cobsonach butnych zapewnień, że dadzą sobie radę ze wszystkim, co może stanąć im na drodze, i gdy ich nie otrzymał, spojrzał na chłopaków nieco przychylniej.

– Czy są jeszcze jakieś pytania? – zapytał zleceniodawca. – Jeśli nie, wchodzimy jutrzejszej nocy. Wystarczy panu czasu, panie Lake, żeby rzucić okiem na dom?

– Tak.

– W takim razie żegnam i życzę dobrej nocy. Zobaczymy się w tej sali jutro o tej samej porze.

7

Wieczór dawno już przeszedł w noc, a ulice Thyholm się wyludniły, pogasły światła, ucichły ludzkie głosy. Jednak w gabinecie Torika Klavesena wciąż paliła się lampa naftowa. Klavesen siedział za biurkiem, na którym leżały liczne papiery, kwity, spisy i rejestry. Krzesło skarżyło się jękliwie na każdy ruch jego zwalistego cielska, ale mężczyzna nie zwracał na to uwagi, tak samo jak przestał ją zwracać na dokumenty zaściełające blat. Dzierżąc pękatą szklanicę, popijał mocny winiak o wyrazistym śliwkowym posmaku, ale nie znajdował w tym przyjemności. Spoglądał na zegar wiszący na ścianie, na miarowo bujające się wahadło. Pił i czekał.

Do północy zostało dziesięć minut, gdy rozległo się pukanie.

– Wejść.

W drzwiach ukazała się brzydka twarz Hekkera. Żółtawe światło oparło się na kształtach dwóch pistoletów, które nosił w kaburach pod pachami.

– Przyszedł ten z hotelu.

– Dawaj go.

Drzwi otworzyły się szerzej i przybysz ostrożnie przekroczył próg. Miał rzadkie, przylizane włosy i trójkątną twarz, za sprawą której w teatrze mógłby zagrać łasicę bez dodatkowej charakteryzacji. Pod rozpiętym, znoszonym płaszczem widać było surdut pracownika hotelu Północny Wiatr.

– Przyszedłem, jak pan kazał.

Mężczyzna był blady, poruszał niespokojnie palcami, raz po raz oblizywał wargi. Klavesen zareagował uśmiechem sytego legwana. Świadomość, że ludzie się go boją, przypominała słodkie ciepło rozlewające się po ciele niespiesznymi falami.

– Spotkanie? – zapytał.

– Odbyło się zgodnie z planem. Byli wszyscy. I jeszcze jakaś dziewczyna. Przyjechała z tym starym, Lakiem.

– Dziewczyna?

– Tak, proszę pana. Lake powiedział, że to jego córka, ale mnie się zdaje, że łgał.

– Po kiego diabła brał ją ze sobą?

– Nie wiem, proszę pana.

Klavesen zadumał się, zamoczył usta w trunku, przełknął. Zabębnił palcami o blat biurka. Dziewczyna. Kim była? I czy mogła stanowić jakąś przeszkodę?

– No dobrze – mruknął. – Co dalej?

– Słyszałem wszystko, co do joty. – Mężczyzna przypominał psa gotowego zrobić każdą, najbardziej uwłaczającą nawet rzecz, byleby zadowolić swego pana. Klavesen zwalczył pragnienie, by przerwać rozmowę i kazać mu przeturlać się po podłodze. – Jutro. Zamierzają tam wejść jutro wieczorem.

– Ktoś się wycofał?

– Nie, proszę pana.

Torik Klavesen odchylił się na trzeszczącym krześle, uniósł do ust koniakówkę. Łyknął do dna, a słodkawo-pikantny żar spłynął mu po gardle, zostawiając po sobie lepki posmak dymu.

Mężczyzna w płaszczu przestąpił z nogi na nogę.

– Co mam robić, proszę pana?

– Miej oczy otwarte, nadstawiaj uszu. Szczególnie jeśli chodzi o tę dziewczynę. Prześlij wiadomość Hekkerowi, gdyby sprawy nie chciały iść po naszej myśli. A teraz wynocha.

Klavesen znów się uśmiechnął się i sięgnął po butelkę. Zamierzał wypić jeszcze jedną szklankę, rozluźnić się przed snem. Nalał aż po brzeg, po czym z zaskoczeniem stwierdził, że pracownik hotelu wciąż tkwi w gabinecie. Nawet w słabym świetle widział, jak tamten drży.

– Czego? – zapytał zmęczonym głosem.

– Nic nikomu nie mówiłem – zapewnił tamten. – Ani słowa. Nawet żonie czy synowi. To znaczy, szczególnie im. Nikomu. Nic. Tak jak pan kazał. Przysięgam.

– Wierzę ci – odparł dobrodusznie Torik Klavesen. – Jeśli się postarasz, żeby tak zostało, twoi bliscy będą mogli dalej beztrosko cieszyć się wszystkim, co nasze urocze miasteczko ma do zaoferowania.

Klavesen celowo nie objął tą obietnicą swego rozmówcy, ten zaś miał dość oleju w głowie, by o podobne zapewnienia nie prosić. Obaj mieli świadomość, kto w tym pokoju rozdaje karty, jak również że pochodzą one ze znaczonej talii.

– Ani słowa – powtórzył pracownik hotelu. – Może mi pan zaufać, panie burmistrzu. Ani słowa. Nikomu.

– Wierzę. A teraz won.

Torik Klavesen, burmistrz Thyholm, został w gabinecie sam. Wstał z trunkiem w dłoni i przeszedł pod okno, wyjrzał na zewnątrz przez szpary w starannie zamkniętych okiennicach. Wydawało mu się, że dostrzega oddalający się kształt pracownika hotelu, zarys wzdymanego płaszcza. Mężczyzna szedł przez mrok spowijający dziurawe uliczki, mijał rozpadające się, opuszczone budynki, kroczył pośród szeptów i jęków wiatru w wybitych oknach i zimnych kominach, pośród złowrogich trzeszczeń arkuszy blachy.

Moje miasto, pomyślał Klavesen. Moje konające miasto. Thyholm zdycha, ale ja nie zamierzam zdechnąć razem z nim.

– Tym razem się uda – wyszeptał. – Musi.

8

Gdy Zack obudził się rano, jego brata już nie było. Alan zostawił mu wiadomość, w której wyjaśniał, że udał się do jakiegoś kolekcjonera, żeby przejrzeć jego zbiory biblioteczne, i że do wieczora na pewno wróci do hotelu.

Kolekcjoner?, zdziwił się Zack. W miejscu takim jak Thyholm?

W budynku panowała senna cisza, zegar w recepcji wskazywał kilka minut po ósmej. Wydawało się, że hotelowi goście jeszcze śpią albo – podobnie jak Alan – już opuścili Północny Wiatr. Tylko z restauracji dobiegały jakieś okazjonalne pobrzękiwania, więc Zack ruszył w tamtą stronę z nadzieją na zjedzenie śniadania.

– Ty! – Usłyszał, gdy stanął w drzwiach jadalni.

Gwen celowała w niego palcem wskazującym, spoglądając spod zmrużonych powiek. Przypominała łowcę, który niespodziewanie wypatrzył ofiarę. Siedziała przy okrągłym stoliku uzbrojona w zeszyt, miseczkę marynowanych grzybów, kieliszek oraz solidnie napoczętą flaszkę bursztynowej wódki Kolbergen Starka.

– Chodź tutaj – zażądała, po czym krzyknęła przez ramię w stronę barmana przysypiającego za kontuarem: – Kieliszek proszę!

– Nie wiem, czy to jest dobry… – zaczął Zack, przysiadając się do niej.

– Pij! – rozkazała, napełniwszy szkło. Lała wódkę odważnie, mocno przechylając butelkę, a jednak nie uroniła ani kropelki.

Uniosła swój kieliszek, delikatnie trąciła nim ten stojący przed Zackiem, po czym wypiła. Chłopak wzruszył ramionami i wlał w siebie wódkę. Przełknął w całości, ale się rozkaszlał, z oczu niemal pociekły mu łzy.

– Myślałam, że jesteś bardziej zaprawiony w bojach – powiedziała Gwen, gdy już opanowała śmiech. – Biorąc pod uwagę całe to świętowanie i w ogóle.

– Jakie znowu świętowanie?

– No wiesz. Uczty na waszą cześć wyprawiane przez wdzięcznych mieszkańców wsi i miasteczek, którzy nie muszą się dłużej bać strasznych monstrów. Trunki lejące się strumieniami, torty śmietanowe z waszymi podobiznami, girlandy kwiatów na szyjach, schadzki z najładniejszymi dziewczętami…

Zack parsknął śmiechem zaprawionym nutą goryczy.

– Tak to przedstawiają w tych gazetowych powiastkach? Nie ma to wiele wspólnego z naszym życiem, wiesz?

Nie zaprotestował, gdy nalewała następną kolejkę. Zamiast tego przyjrzał się jej uważnie.

– Spałaś w ogóle?

– Niezbędne minimum. Sen jest dla ludzi, którzy nie mają w życiu ciekawszych rzeczy do zrobienia. No, śmiało. Pijemy, a później idziemy na spacer.

Za drugim razem Zack już wiedział, czego się spodziewać, i przełknął starkę bez wcześniejszych sensacji.

– Mogę przynajmniej zjeść śniadanie?

– Tutaj? Nie wygłupiaj się, znajdziemy coś lepszego.

Wyszli przed hotel. Wiatr to się zrywał, to znów cichł, chłodny, wilgotny i słony. Szare chmury sunęły po niebie monotonnie, jak pokruszony kamień na pasie transmisyjnym. Mieszkańcy Thyholm oddawali się codziennym zajęciom bez pośpiechu i energii: ktoś przetaczał po ulicy beczki z piwem, znad prowizorycznych wędzarni szedł dym, kobiety wieszały pranie na sznurkach. Wymizerowana kobyła ciągnęła wóz z węglem, kilkuletnie dziecko sypało ziarno kurom urzędującym w obejściu otoczonym metalową siatką.

Gwen zapaliła papierosa – Zack odmówił, gdy go częstowała – po czym kiwnęła na niego głową i ruszyła w stronę przystani.

– To jak jest naprawdę? – zapytała.

– Słucham?

– Z waszym życiem. Mówiłeś, że w gazetach piszą bzdury. Więc jak jest naprawdę?

– Czy ja wiem? Zwyczajnie.

– O nie. Tak łatwo się pan nie wywinie, panie Cobson. Piliśmy razem wódkę i planowaliśmy włamanie. To do czegoś zobowiązuje. Są na tym świecie miejsca, gdzie właśnie tak wygląda ceremonia zaślubin.

Mimo najszczerszych chęci zapanowania nad własną fizjologią, Zack poczuł, że na wzmiankę o zaślubinach zaczyna się rumienić.

– Naprawdę?

– Nie, głuptasie – zachichotała Gwen. – Ale powinna. Na pewno byłoby tam wesoło. Chodź.

Thyholm w okolicach Północnego Wiatru wyglądało podle: w ulicznym bruku ziały dziury, domy straszyły powybijanymi oknami i rozpadającymi się dachami, a z części budynków ostała się tylko sterta gruzu. Jednak gdy zbliżyli się do portu, miasteczko pokazało nieco inną twarz. Więcej domów było tu zamieszkanych, niektóre mogły się nawet pochwalić firanami w oknach albo roślinami w ciężkich donicach stojących na parapetach. Ludzie nie snuli się, ale poruszali z werwą i celowością. Rozmawiano, kłócono się, pokrzykiwania sporadycznie mieszały się ze śmiechem. W tej części Thyholm wciąż biło serce.

Gwen wybrała jeden ze straganów i kupiła im śniadanie. Nieduży bochenek chleba wydrążono w środku i wypełniono gęstą zupą, w której oprócz kawałków ryb pływały rozmaite warzywa – Zack rozpoznał pora, selera i marchew – oraz jakieś włókniste zielska kojarzące się z wodorostami. Zupa była lekko słodkawa, gorąca i bardzo pożywna. Zjedli ją, siedząc na nabrzeżu, zapatrzeni w morze. Potem niespiesznie skubali namoknięte chlebowe skorupy.

– No więc? – zapytała dziewczyna.

– Nie odpuścisz, co?

– To moje drugie imię. Gwen Nieodpuścisz Johnston.

Zack odpowiedział śmiechem. Przez jakiś czas wpatrywał się w łagodnie kołyszące się maszty łodzi stojących w porcie, po czym zaczął opowiadać. O ciągnących się przez wiele dni podróżach z miejsca w miejsce, czasem od zlecenia do zlecenia, częściej zaś od pogłoski do pogłoski. O spaniu na deszczu i zimnie oraz o głodzie, od którego można zemdleć. O polowaniach na potwory, kiedy jeden błąd może kosztować cię życie. O ranach od pazurów, szponów, zębów, ostrzy. O tym, jak ludzie, których prawdopodobnie ocaliło się od pewnej śmierci, wręczają ci zapłatę i odwracają wzrok, modląc się po cichu, żebyś jak najprędzej odjechał, zostawił ich w spokoju.

– Żadnych kwiatów i tortów śmietanowych?

– Jeśli się pojawiają, to dopiero po naszym wyjeździe – odparł Zack i po namyśle dodał: – Słyszałaś kiedyś o białych wierzbach?

– Nie sądzę.

– To stary zwyczaj. Pochodzi z dawnych czasów, sprzed Republiki i w ogóle. Przy drodze do miasta lub wioski sadziło się szczególną odmianę wierzby płaczącej. Takie drzewo ma biały pień i białe konary, jak oprószone wapnem. Liście też są bardzo jasne i blade. Tu i ówdzie wciąż dba się o te drzewa, a tu i ówdzie bieli się zwykłą wierzbę, buk czy dąb. Domyślasz się dlaczego?

– Domyślam się, że i tak się nie domyślę.

– W takich miejscach ludzie parający się naszą profesją nie mają prawa zbliżyć się do domów. Mamy się zatrzymać pod białą wierzbą. Tam możemy znaleźć zlecenie – ukryte w dziupli albo zwyczajnie przybite do pnia. Czasem ktoś przyjdzie do nas i opowie, jaki ma problem i ile może zaoferować za jego usunięcie. Nie ma zlecenia – nie ma wstępu do miasta. Jeśli wejdziesz między budynki, ktoś z miejscowych zaraz spróbuje cię odstrzelić.

– Za co, do licha?

– Na wszelki wypadek. Niektórzy są przekonani, że skoro obcujemy z potworami, garnie się do nas wszelkie paskudztwo i lepiej nie mieć z nami nic wspólnego. Traktują nas jak zarażonych leprą albo czarcią gorączką. A inni sądzą pewnie, że nie robi nam większej różnicy czy strzelamy do potworów, czy do ludzi. Tak jak nasz kolega Mrowiec.

– A jest inaczej?

Popatrzył na nią ostro, zaskoczony i dotknięty, że w ogóle przyszło jej do głowy, by zadać podobne pytanie. Przyglądała mu się niezrażona, a w jej spojrzeniu ciekawość mieszała się z czymś jeszcze. Z sympatią?

Dopiero wtedy Zack przypomniał sobie, że przecież poznali się ledwie poprzedniego dnia i tak naprawdę wiedzieli o sobie tyle co nic.

– Strzelamy do potworów – odparł powoli. – Nie do ludzi.

– Szkoda. – Gwen się skrzywiła jak zawiedziona siedmiolatka i zaczęła po dziecięcemu majtać nogami. – Znam w Hølmsbergen kilku takich, bez których świat stałby się przyjemniejszym miejscem. Jeden facet cuchnie gorzej niż zdechły szczur. Słowo daję, otwiera usta i masz wrażenie, że pękła rura w szalecie. Ohyda. A on wcale nie jest z nich wszystkich najgorszy.

– Wszystko obracasz w żart?

– Ktoś musi, prawda? Poza tym nie, nie wszystko. Kiedy temat jest poważny, nie żartuję wcale.

– Na przykład?

– Poezja. Muzyka. Alkohol. Co mi przypomina, że zaczynam trzeźwieć i trzeba prędko coś na to poradzić.

Podnieśli się i ruszyli wzdłuż nabrzeża. Na jednym ze straganów brzuchaty brodacz z drewnianą protezą lewej nogi zachwalał różnorodne wódki i kolorowe nalewki. Gwen zapłaciła mu za cztery kieliszki.

– Nie jestem przyzwyczajony, żeby tyle pić – uprzedził ją Zack.

– W takim razie całe szczęście, że dla ciebie wzięłam tylko jeden – odpowiedziała dziewczyna, po czym wlała w siebie zawartość pozostałych trzech.

Poszli dalej. Patrzyli na dzieci bawiące się na kamienistej plaży, na ludzi naprawiających rybackie sieci i kosze, pakujących przegrzebki do skrzyń i zbiorników z wodą, wybierających omułki z plątaniny przypominającej skłębione sznurowe skarpety olbrzymich rozmiarów. Marynarze z niedużego dwumasztowca transportowali na brzeg jakieś baryłki i ciężkie worki, które miejscowi układali na wozie.

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – przypomniała Gwen.

– Które?

– Wiesz które. O strzelanie do ludzi.

– Odpowiedziałem.

– To nie była odpowiedź, tylko unik. Wiem coś o tym.

– Dziennikarskie doświadczenie, tak?

– Raczej doświadczenie w unikach. To jak?

Zack nie odpowiedział. Do tej pory jego kontakty z dziewczętami – nie licząc zamierzchłych czasów w Saints – były mocno ograniczone. Prawdę powiedziawszy, ilekroć jakaś panna okazywała mu zainteresowanie, Zack płoszył się i głupiał. Na domiar złego nigdy nie wiedział, o czym z nimi rozmawiać, a gdy już jakimś cudem potknął się o przyzwoity temat, ważył każde słowo. Takie pogawędki nie były nieprzyjemne, ale wymagały pewnego… wysiłku. Natomiast w towarzystwie Gwen, choć znali się bardzo krótko, czuł się inaczej. Dobrze. Swobodnie. Miał wrażenie, jakby dziewczynę otaczała permanentna aura przyzwolenia na mówienie tego, co człowiekowi ślina na język przyniesie. Gdy o tym pomyślał, doszedł do wniosku, że ostatnią osobą – pomijając Alana – z którą rozmawiało mu się równie dobrze, był Ian Ferinian z klasztoru Abington.

A nawet jemu Zack nigdy nie wspomniał o tym, o co teraz pytała go Gwen.

– Nie wypiłem tyle, żeby o tym mówić – powiedział.

– Właśnie to chciałam usłyszeć.

Zaprowadziła go do jakiegoś podrzędnego szynku, gdzie wbrew jego niezbyt głośno zgłaszanym obiekcjom zamówiła wódkę. Do trunku dostali talerz z pokrojoną w grube plastry kiełbasą. Usiedli przy stoliku pod ścianą, w półmroku pachnącym solą, smażoną rybą i tanim, kwaśnym winem.

– Zamierzasz się upić ze strachu przed wieczorem? – zapytał Zack, patrząc, jak Gwen napełnia blaszane kieliszki.

– Nie. Zamierzam się upić, bo to lubię. Poza tym do wieczora jeszcze mnóstwo czasu.

Wychylili kolejkę i zagryźli kiełbasą, żeby pozbyć się smaku wódki. Potem popili wódką, żeby pozbyć się smaku kiełbasy. Później siedzieli w milczeniu. Gwen patrzyła na Zacka wyczekująco. Alkohol robił swoje, podobnie jak sposób, w jaki spoglądała na chłopaka. Nigdy wcześniej żadna dziewczyna tak go nie traktowała – trochę jak brata, trochę jak fascynującego nieznajomego.

– Kiedy mieliśmy dwanaście, prawie trzynaście lat – powiedział wreszcie Zack – pewni ludzie napadli na wioskę, gdzie się wychowywaliśmy. Zabili wszystkich. Przeżyliśmy tylko my. Właściwie przez przypadek. Kiedy dotarło do nas, że nikt nie dopadnie ludzi, którzy zamordowali nam rodziców i sąsiadów, zrozumieliśmy, że mamy dwie możliwości: spróbować o wszystkim zapomnieć albo znaleźć tych skurwysynów i wymierzyć im sprawiedliwość.

Zaskoczyła go siła uczuć, które pobrzmiewały w jego słowach. Wściekłość. Żal. Ból. Popatrzył w bok, bojąc się tego, co Gwen mogłaby dojrzeć w jego oczach.

– Wybraliśmy to drugie – dodał, po czym sięgnął po butelkę, uzupełnił oba kieliszki i bez słowa wychylił zawartość swojego. Tym razem Gwen nie poszła za jego przykładem. Wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczyma, a jej wcześniejsza buńczuczna wesołość wyparowała.

– Przepraszam – powiedziała. – Nie miałam pojęcia.

Wkrótce opuścili szynk i przez jakiś czas w milczeniu szwendali się uliczkami Thyholm. Dotarli do dworca kolejowego, który od kilkunastu lat obsługiwał właściwie tylko pociągi towarowe z doczepionymi wagonami pocztowymi, po czym skierowali się z powrotem w kierunku centrum. Zack zwrócił uwagę na parę następnych gruzowisk w miejscach, gdzie domy z jakiegoś powodu uległy zawaleniu. Zgliszcza po pożarach, dachy zerwane przez trąby powietrzne albo budynki zrównane z ziemią za sprawą błotnej lawiny – wszystko to widywał w przeszłości. Ale tutaj niektóre budynki wyglądały, jakby po prostu się rozsypały, niczym karciane domki, albo nawet jakby częściowo zapadły się pod ziemię.

– Możemy usiąść na chwilę? – zapytała Gwen.

Przysiedli na cokole niedziałającej fontanny ozdobionej rzeźbą trzech syren. Szeroką misę w kształcie muszli wypełniała nie woda, ale płytka warstwa pyłu, drobnych kamyków, uschniętych źdźbeł trawy. Gwen wyciągnęła z kieszeni swojej skórzanej kurtki notes, pośliniła ołówek i zaczęła pisać.

– Co myślisz o tym, co macie zrobić wieczorem? – zapytała w taki sposób, jakby chciała poznać jego opinię na temat konia, sukienki albo pogody.

– Chyba co mamy zrobić – poprawił ją. – Wydawało mi się, że idziesz z nami.

– Ja będę tylko świadkiem. No wiesz, obserwatorem. To wy odwalacie całą robotę. No więc?

Chłopak się zastanowił. Rozmawiali o tym z Alanem poprzedniego wieczoru, gdy wiedzieli już dokładnie, czego Khadari od nich oczekuje. Zack miał wątpliwości, czy powinni brać to zlecenie. Nie podobało mu się, że mają się włamać do czyjegoś domu. Polowanie na potwory i usuwanie uroków czy klątw było zajęciem cholernie niebezpiecznym, ale legalnym. Kiedy myślał o planowanym włamaniu, czuł się nieswojo, a jego wspomnienia, chcąc nie chcąc, skręcały w stronę tamtych podłych obrotów po strzelaninie w kamieniołomie Gillmore, kiedy nierzadko kradli, żeby przeżyć.

– Przecież nie zamierzamy niczego kraść – powiedział wtedy Alan. – Wejdziemy tam, rozejrzymy się i spróbujemy znaleźć to, na czym zależy Khadariemu. – Widział, że brat wciąż nie jest przekonany, więc położył mu rękę na ramieniu i dodał: – To jest dla nas szansa, Zack. Ghan jest znany z wykorzystywania magii do walki. Gdyby udało mi się tam znaleźć coś, cokolwiek, co by mi pomogło, co pozwoliłoby mi używać moich zdolności w starciu… Pomyśl tylko. O ile łatwiej by nam było. Jaką przewagę moglibyśmy zyskać.

– Jakoś sobie radzimy.

– Zack, spójrzmy prawdzie w oczy: ty sobie radzisz. Ja tylko udaję, że pomagam. Ale gdybym… gdybym posiadł jakiś ułamek mocy Ghana, może do takich sytuacji jak w Green River nie dochodziłoby zbyt często. Może nie dochodziłoby do nich wcale.

W jego głosie nagle pojawił się taki ładunek emocji, że Zacka zatkało. Bez słowa uścisnął brata i nie wracali już do tego tematu.

– Zack? – Głos Gwen wyszarpnął ze studni wspomnień i pchnął na cokół fontanny, na światło dnia i zapach słonego, morskiego powietrza, na skwierczenie ryb smażonych na głębokim tłuszczu.

– Sam nie wiem – odpowiedział wreszcie chłopak. – To po prostu praca. Zlecenie jak wiele innych. Tak sądzę. – Spróbował się otrząsnąć z wątpliwości, które w nim odżyły po jej pytaniu. Popatrzył na dziewczynę, na zeszyt w jej dłoni, na poruszający się ołówek. – Co robisz?

– Piszę wiersz.

Zack do tej pory był zdania, że poezja należy do tej samej kategorii co książki o botanice albo traktaty filozoficzne. W jego mniemaniu tego typu teksty miały szansę okazać się użyteczne wyłącznie w roli podkładki pod krzywo stojący stół albo jako lekarstwo na bezsenność. Sądził też dotychczas, że ludzie, którzy piszą takie rzeczy, to garbaci starcy w grubych okularach, przesiadujący całymi dniami w domach pełnych ksiąg i wdychający woń naftalinowych kulek na mole.

– Nie wiedziałem, że piszesz wiersze.

– Skarbie ty mój, nie sądziłeś chyba, że kilka godzin rozmowy wystarczy, żeby poznać wszystkie moje sekrety?

Przez tych kilka godzin to raczej ona poznawała jego sekrety, a nie na odwrót, ale Zack zdecydował się to przemilczeć. Zamiast tego zerkał na nią i raz po raz odtwarzał w głowie jej głos, gdy nazwała go „swoim skarbem”.

Chwilę później z chramu Dżoha Woro dobiegło bicie niedużego dzwonu Zaraz zawtórował mu drugi, dźwięk niósł się od nabrzeża, od świątyni Inana Mara.

– Południe – stwierdziła Gwen, chowając notes. – Chyba dobrze byłoby wrócić do hotelu i trochę odpocząć.

Po kilkunastu minutach trafili z powrotem do Północnego Wiatru. Bez pośpiechu weszli na piętro, krótki korytarz pokonali w ślimaczym tempie. Zackowi wcale się nie spieszyło do rozstania, nie chciał wracać do pustego pokoju. Pragnął, żeby ta ich wspólna włóczęga trwała, żeby dalej szwendali się po ulicach i gawędzili o byle czym, upijając się i ciesząc swoim towarzystwem. Pomysł, że za jakieś dwanaście godzin mieli narażać życie, włamując się do domu Zaira Ghana, wydał mu się absurdalny.

Przystanęli wreszcie, każde przy drzwiach do swojego pokoju. Gwen spojrzała na Zacka, nagle poważna, czujna.

– Co jest? – zapytał.

– Po prostu chcę cię zapamiętać. Właśnie takiego. Właśnie teraz.

Potem uśmiechnęła się i puściła mu oko.

– Do zobaczenia na kolacji – powiedziała i zniknęła w swoim pokoju.

Jeszcze przez chwilę Zack stał na korytarzu i wpatrywał się w jej drzwi. Nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Na domiar złego znowu miał to dziwaczne uczucie: jakby na ułamek sekundy przed tym, jak dziewczyna otworzyła usta, przewidział, jakie zaraz z nich padną słowa.

W pokoju rozebrał się i wślizgnął do łóżka. Zamknął oczy i myśląc o Gwen, po paru minutach zasnął.

Kiedy obudził się wczesnym wieczorem, Alan zdążył już wrócić – siedział na łóżku i czytał jakąś nową książkę. Zamienili kilka słów na temat wizyty u kolekcjonera, starszego jegomościa, który przed laty prowadził w Thyholm zakład zegarmistrzowski. Posiadał skromny zbiór około dwustu książek, ale Alan i tak zdołał znaleźć tam coś, co go zainteresowało. Nieduży tomik w rozpadającej się okładce nosił tytuł Schizma, której nie było. Nieznane dzieje kultu sommerytów.

– Co to takiego? – zapytał Zack.

– Historia sekty powołanej do życia przez Jordana Winthropa Sommera. Sommeryci też wierzyli w Siedmioro, ale nie podobało im się zwierzchnictwo Wielkiego Eklezjasty i część obowiązujących dogmatów. Pod pewnymi względami byli bardzo ortodoksyjni, podczas gdy do innych kwestii prezentowali zaskakująco postępowe podejście. Na przykład sprzeciwiali się…

– Fascynujące – przerwał mu Zack, ziewając. – Kiedy kolacja?

Alan westchnął, odparł, że za kwadrans, po czym wrócił do lektury.

Zack się ubrał. Postanowił przed posiłkiem zajrzeć do Gwen, zostawił więc brata pochłoniętego sommerytami i wyszedł z pokoju.

Nikt nie odpowiedział na jego pukanie. Przez chwilę zastanawiał się, czy to możliwe, żeby Gwen tak mocno spała. Z jej słów wynikało, że w nocy nie zażyła zbytnio snu, więc może odsypiała teraz zaległości, zmożona spacerem i alkoholem?

– Gwen? – powiedział, pukając raz jeszcze. – Gwen?

Cisza.

Tylko się upewnię, że wszystko w porządku, pomyślał Zack. W końcu lepiej, żeby coś zjadła, zanim wejdziemy do domu Ghana.

Zapukał po raz trzeci, a potem nacisnął na klamkę. Drzwi otworzyły się, ukazując pusty pokój. Dziewczyny nie było, ale jej rzeczy owszem: kurtka wisiała na oparciu krzesła, plecak kulił się w kącie, na niedużym stoliku leżały otwarta papierośnica, pudełko zapałek, rozerwane tekturowe opakowanie z nabojami do dubeltówki.

Na łóżku spoczywał notes z ołówkiem wetkniętym między strony.

Zack się wahał. Zerknął przez ramię, by się upewnić, że korytarz jest pusty. Potem ciekawość zwyciężyła: szybko podszedł do notesu i otworzył go w zaznaczonym miejscu.

W pierwszej chwili jego oczy rozbłysły, na twarzy odmalowało się przyjemne zaskoczenie. Jednak zaraz potem mina mu zrzedła, szczęki się zacisnęły, ślad uśmiechu bezpowrotnie zniknął.

Na schodach rozległy się kroki. Zack zamknął notatnik i odłożył go na miejsce, po czym pospiesznie wyszedł z pokoju i zamknął za sobą drzwi. Wrócił do siebie, po cichu przeklinając własną ciekawość, głupotę naiwność, przede wszystkim zaś przeklinając Gwen Johnston.

9

Z zewnątrz dom Ghana okazał się raczej niepozorny. Owszem, górował nad przysadzistymi, parterowymi budynkami, które dominowały w Thyholm, jak krowa nad gromadą świń. Miał piętro i obszerne poddasze, dach pokryty gęstą łuską czerwonych dachówek, liczne okna doświetlające wyższe kondygnacje. W gruncie rzeczy był jednak nijaki – w którymś z większych miast południa nie zwróciłby niczyjej uwagi. Mrowiec poczuł się nieco rozczarowany, gdy po raz pierwszy ujrzał go na własne oczy, zaraz jednak stwierdził, że tylko głupiec spodziewałby się czegoś innego. Kto przy zdrowych zmysłach budowałby luksusową posiadłość w miejscu takim jak Thyholm? Interesy albo coś do interesów zbliżonego trzymało tutaj zarówno Ghana, jak i wcześniej Olgerdssona, ale żaden z nich z pewnością nie nastawiał się na życie w tej dziurze aż po kres swoich dni.

Mrowiec stał po drugiej stronie ulicy, na zadaszonym ganku opuszczonego sklepu tytoniowego. Obserwował rezydencję z dystansu, ale spoglądał też na boki, wzdłuż szerokiej drogi, wytężał wzrok w poszukiwaniu patrolu albo przypadkowych świadków. Nasłuchiwał, starając się wychwycić w zawodzeniu wiatru coś więcej: odgłos kroków, szmer ludzkich głosów.

Nagle mignęła mu jakaś postać. Pojawiła się i zaraz zniknęła, przecinając ulicę, jak nietoperz przemykający na tle wieczornego nieba.

Lake, pomyślał najemnik. Zaczyna się.

Noc była idealna, wietrzna i pochmurna. Na uliczkach Thyholm panował mrok, mieszkańcy dawno pochowali się po domach. Mało kto mógł tutaj pozwolić sobie na rozrzutność, więc o tej porze, nieco po północy, w całym miasteczku dosłownie kilka okien mieniło się przygaszoną żółcią lamp naftowych lub bursztynowym brązem świec.

Dobrze, ocenił najemnik. Jeśli pechowo napatoczy się patrol zastępców szeryfa, ich latarnie będzie widać już z daleka.

O ile będą nieśli latarnie, dodał po namyśle.

– Jest – szepnął Khadari, czuwający tuż obok. Mrowiec też to zobaczył: błysk ognia na wysokości drzwi do domu Ghana. Zapalniczka. Ognik zgasł zaraz po tym, jak się pojawił. – Szybko mu poszło.

Mrowiec nie odpowiedział, ale poczuł nieznaczny przypływ wiary w powodzenie całego tego zakichanego interesu. Zgodnie z umową pierwszy sygnał miał oznaczać, że Lake uporał się z drzwiami. Po włamywaczu przychodziła kolej na Cobsonów – mieli wejść do środka i przeprowadzić wstępny rekonesans, upewnić się, że reszcie ekipy nie grozi bezpośrednie niebezpieczeństwo. Zostało ustalone, że Khadari, Mrowiec i Gwen dołączą do nich, gdy zobaczą kolejny błysk.

Najemnik westchnął cicho, poprawił dłonie na powtarzalnym karabinie Scheplera. Nie podobało mu się całe to zlecenie. Nie podobało mu się, że jedynym zabezpieczeniem przed niesławną magią Ghana mieli być ci dwaj smarkacze. Ani to, że musiał wykonać potencjalnie niebezpieczną robotę, mając obok siebie rozbrykaną pannicę z dwururką. Nie podobało mu się, że Lake – podobno fachura, profesjonał w każdym calu – przystał albo wręcz nalegał na udział dziewczyny we włamaniu, podczas gdy powinien ją ustawić do pionu strzałem w dziób i zmusić do pozostania w hotelu. Mrowiec podejrzewał, że Gwen daje staremu dupy: wyraźnie owinęła go sobie wokół palca, sprawiając, że myślał nie głową, lecz kutasem.

Podsumowując, w tym zleceniu nie podobało mu się właściwie nic. Poza forsą. Forsa się zgadzała. Pięćset aurenów. Oby tylko przeżyć, pomyślał Mrowiec. Przeżyć i móc się tym grosiwem potem nacieszyć.

W pewnej odległości dostrzegł rozchybotane światło. Latarnia. Nie, dwie.

– Patrol – mruknął do Khadariego.

– Co robimy? – zapytał zleceniodawca. Jeszcze przed opuszczeniem hotelu ustalili, że podczas akcji to Mrowiec, mający największe doświadczenie w dowodzeniu, będzie podejmował większość decyzji.

– Czekamy.

Światła lamp zbliżały się powoli i po pewnym czasie najemnik zdołał dostrzec sylwetki dwóch ludzi. Ten po lewej niósł w ręce strzelbę, chyba zwyczajną łamaną dubeltówkę. Na ramieniu jego towarzysza wisiał jakiś karabin, kolba rytmicznie postukiwała o chude udo. Mrowiec obserwował ich bacznie, oceniał posturę, sposób poruszania się. Byli zmęczeni? Może nieco pijani? Odwalali obchód, bo tak trzeba, czy może autentycznie zależało im na utrzymaniu porządku w miasteczku? Jak mogli zareagować, gdyby coś ich zaniepokoiło?

Zerknął w stronę domu Ghana. Ciemna bryła budynku zdawała się cicha i martwa. Miał nadzieję, że Cobsonowie niczego nie spieprzą. Porywisty wiatr zagłuszyłby większość odgłosów dochodzących z rezydencji, z wyjątkiem wystrzałów, krzyków czy łomotu przewracanych mebli. Na razie nie rozległ się żaden z tych dźwięków. Gorzej ze światłem – gdyby gówniarze zahaczyli snopami latarek o któreś z okien, trudno byłoby to przeoczyć. Ale Lake za dnia starannie obejrzał sobie dom od zewnątrz, rozrysował im prawdopodobny układ pomieszczeń, zwrócił uwagę, do których okien mają się za nic w świecie nie zbliżać z zapalonymi latarkami. Jeśli ci dwaj nie są skończonymi idiotami, pomyślał, wszystko powinno być w porządku.

Patrol się zbliżał. Mężczyźni szli żwawo, w milczeniu. Prawie nie rozglądali się na boki, nie kierowali latarni w stronę inną niż przed siebie. Mrowiec uznał, że pewnie jednak chcą jak najprędzej skończyć obchód i schronić się przed wiatrem przy kartach i szklaneczce czegoś mocniejszego. Ten po lewej miał chyba katar: co kilka kroków chrząkał głośno i pluł na bok gęstą wydzieliną.

Miękkie, żółtawe światło rozchybotanych latarni ślizgało się po bruku.

– Może powinniśmy… – zaczął cicho Khadari.

– Nie.

Patrolujący znaleźli się na wysokości domu Ghana. Od zadaszonego ganku, na którym przycupnęli Khadari i Mrowiec, dzielił ich może tuzin kroków. Najemnik widział ich teraz wyraźnie: surowe twarze, jedna pociągła i brodata, druga z kwadratową szczęką i sumiastymi wąsiskami. Zmrużone oczy, dłonie w bezpalcych rękawicach co rusz prostowały postawione kołnierze płaszczy. Było lato, ale tu, na Półwyspie Blythe, nieustannie smagany zimnym, wilgotnym wiatrem, ciepłe noce właściwie się nie zdarzały.

Jeden z mężczyzn – ten z karabinem na ramieniu – zatrzymał się nagle. Jego towarzysz przystanął dwa czy trzy kroki dalej, obejrzał się niechętnie przez ramię.

Mrowiec oblizał wargi, powoli oparł kolbę o bark. Nie zmierzał strzelać – nie zależało mu na tym, żeby skończyć jako worek mięcha dyndający na konopnym sznurze, a taki najpewniej byłby efekt zastrzelenia zastępcy szeryfa. Lecz gdyby zareagował wystarczająco szybko i zrobił odpowiednie wrażenie, mógłby zmusić patrolujących do złożenia broni. Khadari związałby ich i zakneblował, potem wepchnęliby ich do jakiejś opuszczonej chałupy. Zyskaliby kilka godzin.

Zastępca szeryfa mruknął coś do kolegi. Sięgnął do kieszeni płaszcza, po czym wetknął papierosa w usta. Szukając ognia, popatrywał na dom Ghana.

Mrowiec czuł, że mimo chłodu poci się pod pachami i na plecach. Drobiny pyłu siekły go w twarz: wiatr wiał teraz od strony lądu, hulał ulicami, upiornie zawodząc. Wydawało się, że czas zwolnił – sekundy nie płynęły, tylko kapały jak z niedokręconego kranu. Zastępca szeryfa wypuścił z ust papierosowy dym, który momentalnie został rozwiany. Patrzył na dom Ghana, drapał się po policzku.

Najemnik zmrużył oczy. Czekał przykucnięty, napięty, z czubkiem języka nieświadomie przytkniętym do górnej wargi i głową zastępcy na przedłużeniu linii wyznaczonej przez muszkę i szczerbinkę.

Brodacz powiedział coś do palącego towarzysza. Pospieszył go chyba, bo ten poprawił przerzucony przez ramię karabin, raz jeszcze dmuchnął dymem i podjął przerwany marsz.

Przeszli trzy albo cztery kroki, gdy w jednym z okien domu Ghana błysnęło światło. Klin o barwie zaśniedziałego srebra znalazł szparę między ciężkimi kotarami, oparł się o szybę. Zaraz zniknął, ale ten z karabinem już się zatrzymał, zarzucił głową, zdjął broń z barku.

– Kurwa – wyszeptał Mrowiec. Możliwe, że sekundy dzieliły go od decyzji: wycofać się i tym samym zostawić Cobsonów i Lake’a na lodzie albo ryzykować życie. Zasrane gnojki. Wiedział, po prostu wiedział, że tych dwóch chłopaczków ich zgubi. Kretyni. Pierdolone, zidiociałe szczawie.

Skakał wzrokiem między dwójką zastępców. Słyszał, że rozmawiają… albo raczej się sprzeczają. Wiatr rwał ich wypowiedzi, a Mrowiec słabo znał dialekt z Półwyspu Blythe. Wiedział, że mówią o domu Ghana, nic ponadto.

Każę im rzucić broń, zdecydował. Jeśli ruszą w stronę posiadłości, każę im rzucić broń. Ja ich widzę w świetle latarni, oni mnie nie. Może życie im miłe i posłuchają. A jeśli nie? Spróbują mnie podejść – będę musiał się bronić, sprawa jasna. Ale co, jak zaczną uciekać? Dajmy na to, rozdzielą się i każdy pobiegnie w swoją stronę. Strzelać? W nich czy w niebo, żeby tylko napędzić im stracha? Potem wyciągnąć tych gnojków i Lake’a i wynosić się stąd czym prędzej…

Przerwał rozważania, bo zastępcy powarczeli na siebie i wreszcie zamilkli. Ten z karabinem dopalił papierosa w trzech szybkich pociągnięciach, po czym wypluł niedopałek na ziemię. Nie dbał nawet, by go przydeptać. Nie powiesił karabinu na ramieniu, tylko trzymał go dalej w dłoni, z palcem wskazującym blisko spustu. Odchrząknął, splunął, po czym kiwnął na towarzysza i poszli dalej.

Po chwili znaleźli się na końcu ulicy i skręcili w prawo, by zniknąć za budynkami.

Mrowiec pozwolił sobie na pełną ulgi wiązankę przekleństw.

Wróciła wietrzna cisza, wrócił mrok pełen drobin pyłu wdzierających się za kołnierz i tnących po twarzy, wrócił wreszcie jaki taki spokój. Mrowiec i Khadari siedzieli na ganku, powoli przestając się pocić.

Czekali.

Minęły dwie, może trzy minuty, po czym przed domem Ghana dojrzeli błysk zapalniczki.

10

– Co to miało być, do kurwy nędzy?

Światła kierunkowych latarek rozpruwały mrok, wykrawając jasne tunele w ciemnym holu. Kurz tańczył, kręcił w nosie, osiadał na języku posmakiem starości i zapomnienia. Na ścianie połyskiwały mosiężne wieszaki, błyszczała złotawo masywna kula wieńcząca balustradę schodów. W szerokich panelach okładziny wyżłobiono proste, lecz w tej swojej prostocie bardzo eleganckie geometryczne ornamenty.

– Mój błąd – przyznał Zack. – Przepraszam.

– W rzyć sobie wsadź przeprosiny – warknął Mrowiec. – Tyle brakowało, żebyś wszystko spieprzył. Gdyby nie sprzyjał nam fart…

– Ale sprzyjał – przerwał mu Alan. – Co teraz? Będziemy tu stać do rana i się nawzajem obrażać czy może zabierzemy się do roboty?

Mrowiec spojrzał ostro w jego stronę. Wydawał się mielić w ustach kolejne przekleństwa.

– Ma rację – wtrącił się Khadari. – Nie traćmy czasu.

Najemnik milczał jeszcze przez chwilę, potem westchnął.

– W porządku. Jak to wygląda?

– Parter jest czysty – odparł Alan. – Na lewo salon, dalej jadalnia. Tam jest kuchnia, połączona z jadalnią przesuwnymi drzwiami, oprócz tego chyba spiżarka i składzik. Te schody prowadzą na piętro, a za jednym z paneli w kuchni jest zejście do piwnicy.

– Jakieś stwory? Pułapki? Magia?

– Na parterze pusto. Jeśli są tu jakieś pułapki, w co wątpię, to raczej nie natury magicznej. Ani śladu pęknięć śródwymiarowych, żadnych studni międzysferycznych. Rezyduanty są, ale bardzo słabe.

– Nic, kurwa, nie zrozumiałem.

– Ktoś praktykował tu magię, ale dawno temu.

– Czyli jest bezpiecznie?

– Na parterze tak. Piętro i piwnica wciąż czekają.

– Dobra – zdecydował Mrowiec. Zapalił jeszcze jedną latarkę, nakierował ją na wejście do kuchni. Podkręcił płomień, światło odbijane w wypolerowanej stalowej czaszy sięgnęło drzwi do salonu oraz schodów. Najemnik przykucnął, lufę karabinu oparł o blat szafki na buty. Przesuwając ją o kilka cali, mógł wycelować w każdą z tych trzech dróg.

– Lake, drzwi – zakomenderował. – Wy dwaj na górę. I pamiętajcie o tych pieprzonych oknach.

– A my? – zapytał Khadari, stojący obok Gwen.

– Po prostu czekajcie. Najlepiej w bezruchu.

Zack chciał coś powiedzieć, ale Alan klepnął go w ramię i wskazał na schody. Chłopak popatrzył jeszcze na pozostałych – na Lake’a, który opuszczał dom, by stanąć na zewnątrz na czatach; na Khadariego, który zgodnie z poleceniem przywarł do ściany i wyglądał, jakby zamierzał przestać oddychać; wreszcie na samego Mrowca, mrużącego oczy nad gładką lufą scheplera – po czym ruszył śladem brata.

Patrzenia na Gwen celowo unikał.

– Hej! – Alan zatrzymał go w połowie schodów i zapytał szeptem: – Co się dzieje?

– Nic się nie dzieje.

– Na pewno? Od kolacji jesteś jak struty. Źle się czujesz?

– Wyśmienicie. Możemy już wziąć się do pracy?

– Zack. – Alan nachylił się, wlepił w niego spojrzenie tych swoich jasnych oczu. Tęczówki barwy popiołu. Zack miał czasem wrażenie, że silniejszy podmuch rozgoni je jak pręciki dmuchawca i pozostawi tylko czarne studnie źrenic otoczone przeraźliwą bielą twardówek. – Nie chcesz mówić, co się stało? Twoja sprawa. Ale oni na nas liczą. Nie możemy nawalić, rozumiesz? Stawka jest zbyt duża.

– Nie nawalę – syknął Zack. – A teraz zejdź ze mnie, jeśli łaska, i zajmij się sobą, dobrze?

– Jak chcesz.

Dotarli na piętro. Bordowa wykładzina tłumiła kroki, ściany napierały na nich równymi rzędami ciemnobrązowych listew tworzących boazerię. Ciasno. Żadnego przepychu. Czworo drzwi. Nie, pięcioro. Jedne zupełnie otwarte, inne tylko uchylone. Cobsonowie stali, Alan z kuszą na ramieniu, Zack z rewolwerem na biodrze. Światła latarek przesuwały się metodycznie po ścianach, podłodze, suficie, omiatały zakamarki, przepłaszały cienie z kąta w kąt.

Zack pociągnął głośno nosem.

– Co tam? – zapytał brat.

– Nic. Kurz. Chyba nic tu nie ma.

Każdej napotkanej przez nich bestii towarzyszył jakiś zapach. Czasami był to odór rozkładu, czasem smród zepsutej krwi, odchodów, mocno octowa woń potu. Niektóre istoty cuchnęły bardziej chemicznie: siarką, ozonem, formaldehydem, a pewien rodzaj faryn – maleńkich humanoidów o nieproporcjonalnie wielkich pazurach i zębach oraz apetycie godnym wygłodniałych piranii – roztaczał wokół siebie zdradliwy, upajająco słodki zapach imitujący woń kwiatów. Z potworem, który pachniałby wyłącznie kurzem i starością, jeszcze nie mieli do czynienia.

– Sypialnia – ocenił Alan, celując latarką w kolejne drzwi. – Łazienka. Druga sypialnia. Gabinet…

Odstawił lampkę na podłogę, wyciągnął z kieszeni złoty wisiorek z manakirą. Wielkością i kształtem przypominała pestkę brzoskwini, ale wykonana była z ciężkiego metalu. Niemal zupełnie czarna i gęsto pokryta poziomymi rowkami, zwisała na łańcuszku niczym zeschnięty pająk na krańcu jedwabnej nici. Alan przymknął oczy i bardzo powoli obrócił się dookoła własnej osi. Wielokrotnie używał tego cennego przedmiotu do wychwytywania obecności magicznej energii. Zack przypomniał sobie, że ten konkretny egzemplarz niegdyś należał podobno do błogosławionego Dysmona. Nie bardzo chciało mu się w to wierzyć, ale fakt pozostawał faktem – manakira jeszcze nigdy ich nie zawiodła.

– Pusto – oznajmił Alan, chowając wisiorek i sięgając z powrotem po latarkę. – Śladowe rezydua. Jeśli jest tu jakaś magiczna pułapka, to nikt od lat jej nie odświeżał.

– Dobra – odparł Zack. – Idę.

Ruszył w stronę pierwszej sypialni. Głos Alana zatrzymał go przed progiem.

– Pamiętaj o oknach. Lake widział tam odsłonięte zasłony.

– Pamiętam – warknął Zack, po czym zaklął pod nosem, tak jakby był zły na brata. Nie był. W rzeczywistości coraz bardziej wściekał się na siebie. O mały włos drugi raz popełniłby ten sam błąd.

Dureń, zwyzywał się w myślach. Weź się w garść!

Wiedział, doskonale wiedział, skąd te błędy, skąd nieostrożność i brak skupienia. Nigdy wcześniej nie miał z tym problemu. Aż do teraz.

Pieprz się, Gwen Johnston, pomyślał gniewnie.

Stanął bokiem do uchylonych drzwi, pchnął je czubkiem buta. Wsłuchał się w skrzypnięcie zawiasów. Poruszył latarką; światło przelało się przez próg. Uznał, że widzi dość, odstawił więc latarkę na podłogę, po czym wszedł do pokoju i szarpnął grube zasłony. Skrupulatnie zasłonił okno, czując, jak strząśnięty kurz osiada mu na twarzy.

Wyszedł, znów podniósł latarkę. Ruszył na obchód kolejnych pomieszczeń: sprawdził gabinet, łazienkę, drugą sypialnię. Piąte drzwi skrywały garderobę, a wąskie, diabelnie strome schodki wiodły na poddasze. Kiedy Zack zyskał pewność, że na piętrze nic im nie grozi, wspięli się z Alanem na strych. Po minucie albo dwóch zeszli z powrotem na parter, do pozostałych.

– Czysto. Została piwnica.

– Piwnicą zajmiemy się później – zdecydował Mrowiec. – Przeszukajmy to, co sprawdziliście do tej pory.

Zaczęli od parteru. Tu bliźniacy już wcześniej starannie pozaciągali zasłony w oknach i teraz światła pięciu latarek mogły bez obaw ślizgać się po zakurzonych sprzętach, wciskać się za meble, do otwartych szuflad. Sprawdzili salon i jadalnię, później kuchnię. Opukiwali ściany z nadzieją na zlokalizowanie sekretnych przejść, w każdym gracie doszukiwali się skrytki. Odsuwali dywaniki i wykładziny, by wymacać luźne klepki w podłodze. Nie znaleźli nic. Równie dobrze mogliby się szwendać po zupełnie zwyczajnym, opuszczonym domu średniozamożnego kupca.

– Dziwne – stwierdził Alan, stojąc w drzwiach spiżarki. – Popatrz na to.

Zack zerknął do środka. Porozrzucane konserwy, kilka rozbitych słoików, okruchy szkła na podłodze. Przewrócona beczka. Myszy powygryzały dziury w dużym worku z mąką. Kilkanaście moli koloru zakurzonego srebra poderwało się do lotu, gdy padł na nie snop światła.

– Niepokoi cię bałagan? W całym domu jest to samo.

– Nie tyle niepokoi, ile daje do myślenia. Tobie też powinien.

Zack raz jeszcze obrzucił spojrzeniem spiżarkę, po czym wzruszył ramionami i udał się dalej.

Kiedy wszyscy zgodnie stwierdzili, że parter raczej nie kryje żadnych niespodzianek, postanowili sprawdzić górę.

Sypialnia – zapewne należąca kiedyś do Ghana – również okazała się rozczarowująco zwyczajna. Drzwi szafy stały otworem, ubrania wisiały na wieszakach lub walały się po podłodze. Na łóżku wciąż spoczywała skołtuniona pościel, materac leżał krzywo, wystając poza ramę. Żadnych magicznych symboli, ochronnych glifów na ścianach, talizmanów wiszących w oknach i drzwiach. Żadnych książek kryjących tajemną wiedzę i zwojów z formułami w obcych językach. Nieliczne tomiki, które znaleźli, okazały się tytułami powszechnie dostępnymi, a co za tym idzie, zupełnie nieinteresującymi.

W łazience grzebienie, szczotki i nożyce pokrywała warstwa kurzu. Na ceramicznej podstawce leżał zaschnięty kawałek mydła, w lustrze odbijała się puszka z proszkiem do mycia zębów. Światło latarki zahaczyło o rączkę brzytwy – gładki kształt z czerwonego drewna przypominającego barwą młode kasztany – po czym pomknęło dalej.

– Chodźcie tutaj – dobiegł ich nagle głos Gwen.

Dziewczyna stała w sypialni, która musiała kiedyś należeć do Ubien Khadari. Wszędzie walały się ubrania i gdyby Zack interesował się tajnikami damskiej garderoby, rozpoznałby w nich suknie i sukienki, halki i pończochy, koronki i plisy, lejące się jedwabie, lśniące satyny, zwiewne batysty. Wokół drewnianego puzderka inkrustowanego masą perłową ktoś rozsypał biżuterię: kolczyki, bransoletki, naszyjniki, brosze. Na toaletce zalegały rozmaite słoiczki, fikuśne buteleczki, pędzelki, szczotki, pilniczki i inne przedmioty, których nazw i przeznaczenia Zack mógł się tylko domyślać.

Na stoliczku koło drzwi, obok wazonu z kruszącymi się ze starości kwiatami, przycupnęła posrebrzana ramka, w którą wprawiono podobiznę ślicznej czarnowłosej dziewczyny.

– To ona? – zapytała Gwen.

Ślicznotka na obrazku czarowała smagłą, nieskazitelnie gładką skórą i wysokimi kośćmi policzkowymi. Pełne usta zostały uchwycone na granicy figlarnego uśmiechu, duże migdałowe oczy skrzyły się wesoło. Odrobinę potargane włosy sprawiały, że piękno, którym emanowała, wydawało się naturalne, niemal niechciane.

– To ona – szepnął Jozzam Khadari. – Moja siostra.

Wyciągnął dłoń w stronę ramki, z wahaniem dotknął policzka Ubien. Zack nachylił się, spróbował odcyfrować podpis artysty, ale nie zdołał. Odczytał tylko datę. Obrazek powstał przed pięciu laty, a więc w czasach, gdy dziewczyna podróżowała już z Ghanem.

– Była bardzo piękna – powiedziała Gwen.

– Tak. Moja biedna, słodka Ubien – rzekł Khadari, po czym rzucił głucho: – Do dzieła. Spróbujmy znaleźć to, po co tu przyszliśmy. Dziennik. Pamiętnik. Cokolwiek.

Rozejrzał się pospiesznie po pokoju, a gdy zrozumiał, że niczego podobnego tutaj nie wypatrzy, wyszedł na korytarz i skierował się w stronę gabinetu.

Gwen popatrzyła za nim, po czym sama dotknęła podobizny Ubien.

– Dziwne – powiedziała cicho. Opuszkami obrysowywała usta dziewczyny, badała linię jej szyi, muskała kruczoczarne kosmyki.

– Co takiego? – zainteresował się Alan.

– Można by się spodziewać, że weźmie ze sobą ten obrazek – wyszeptała, zerkając w ślad za Khadarim. – W końcu to jej ostatnia podobizna.

– Każdy inaczej radzi sobie ze stratą bliskich.

– Może. Ale gdybym ja miała młodszą siostrę i ta siostra by umarła, chyba chciałabym mieć po niej jak najwięcej pamiątek. Poza tym ten obrazek jest doskonały. – Powoli cofnęła palce. – A ty, Zack? Co o tym sądzisz?

Chłopak się wzdrygnął, tak jakby dziewczyna przyłapała go na czymś wstydliwym. Prawdę powiedziawszy, tragicznie zmarłej kochance Ghana poświęcił tylko jedno krótkie spojrzenie. Zamiast patrzeć na Ubien Khadari, obserwował Gwen: czytał w jej ruchach, zapominał się w jej mimice i spojrzeniu, zasłuchiwał się w barwę jej głosu. Zastanawiał się, jak to możliwe, żeby ktoś tak dobrze udawał? Zachowywała się, jakby byli przyjaciółmi. Jakby go lubiła, jakby jego zdanie miało dla niej znaczenie. On tymczasem raz za razem odtwarzał w głowie ten sam niedający mu spokoju obraz.

Pusty pokój.

Notes na łóżku.

Ołówek wetknięty między kartki.

Cichutki szelest papieru i równie cichutkie skrzypnięcie szytego grzbietu.

W środku kilka linijek niedokończonego wiersza.

Najpierw tytuł: Zack Cobson.

A potem treść, pozbawiona domknięcia, ułomna, ale nawet w takiej formie przeraźliwie bolesna.

Mówisz: w jego piersi nie bije serce,

A twarz dziecka to tylko ułuda.

Rzekniesz: kto zabił, zabijał będzie,

A wielu kiwa głową i słucha.

Masz rację, zabijał, znowu zabije.

Tacy jak on nie znają innej drogi.

I w jego piersi serce nie bije…

Wystarczyło, że przeczytał ten wiersz trzy, może cztery razy – zapamiętał go dobrze. Potem mimowolnie powtarzał go w głowie: w trakcie kolacji, podczas przygotowań i długich minut oczekiwania w mroku. Nawet kiedy stawiał pierwsze kroki w domu Ghana, ten wiersz był z nim, wciąż nachalnie obecny każdą nieznośną sylabą. Poszczególne słowa tłukły się Zackowi po czaszce, raz po raz, w nieskończoność.

– Zack? – powtórzyła Gwen, kiedy nie odpowiedział.

Wyszedł z pokoju, nie patrząc jej w twarz.

W gabinecie zastał Mrowca i Khadariego. Wyciągnięte z biurka szuflady leżały na podłodze. Khadari skrupulatnie przeglądał papiery poniewierające się po pokoju i te sprawdzone odkładał na stertę. Zack dojrzał tu i ówdzie przybory do pisania: ołówki różnej długości, rozdeptane wieczne pióro, pordzewiały cyrkiel, złamaną linijkę. Z przewróconego słoiczka sączyło się na dywan coś czarnego i śluzowatego, co przed laty było pewnie atramentem.

– Macie coś? – zapytał chłopak.

– Same śmieci.

Kucnął nad papierami, rzucił okiem na kilka kartek. Stara korespondencja. Jakieś zapiski upstrzone matematycznymi równaniami i skomplikowanymi wykresami. Fragmentaryczne, wielokrotnie pokreślone notatki z badań nad wydzieliną pochodzącą z gruczołów czołowych pełzacza. Bełkotliwe rozważania o naturze zjawiska zwanego tunelowaniem podpowierzchniowym.

– To potrwa – stwierdził Khadari po chwili. – Nie traćmy czasu. Idźcie sprawdzić poddasze.

Na korytarzu Zack niemal wpadł na Gwen. Wyminął ją bez słowa, ignorując jej zdziwioną minę. Zatrzymał się, dopiero gdy Alan złapał go za ramię.

– Wszędzie tutaj panuje piekielny bałagan – syknął mu do ucha. – Jak myślisz, czemu?

Zack już wcześniej zwrócił na to uwagę, ale wtedy zepchnął tę myśl na plan dalszy. Gorzki głos w jego głowie, podsycany fragmentami wiersza, powtarzał, że płacą mu za zabijanie potworów, a nie za myślenie.

Wyglądało jednak na to, że Alan nie odpuści, więc zaryzykował:

– Ktoś wyjeżdżał w pośpiechu? Pakował najważniejsze rzeczy, nie dbał o resztę.

– To miałoby sens. Ale kto? Ubien została aresztowana nagle i niespodziewanie i więcej nie postawiła stopy w tym domu. Ghana ponoć nikt tu nie widział od czterech lat. Więc kto?

– Może zjawił się w mieście ukradkiem, zabrał to i owo, a potem wyparował?

– Zair Ghan? – Alan spojrzał na brata w taki sposób, jakby ten zasugerował walkę na pięści z dorosłym żarłakiem.

Khadari chciał, żeby Cobsonowie sprawdzili strych, ale Alan się uparł, że razem z nim przejrzy papiery w gabinecie. Pracodawca w końcu dał się przekonać i wysłał na górę Zacka razem z Mrowcem.

Strych sprawdzili błyskawicznie. Całość stanowiła jedno obszerne pomieszczenie, puste, jeśli nie liczyć dwóch neseserów i kilku pudeł, a także mnóstwa pajęczyn. Zack obszedł je dookoła, świecąc po zakamarkach, szukając zakamuflowanych skrytek i schowków, podczas gdy najemnik przeglądał zawartość pojemników.

– Niczego tu nie ma – oznajmił wreszcie.

Wrócili na piętro, gdzie zastali Khadariego, Alana i Gwen. Lake wciąż stał na czatach przed frontowymi drzwiami.

– Na strychu pusto – oznajmił Mrowiec.

– W całym tym domu jest podejrzanie pusto – zauważył Alan.

– To znaczy? – zainteresował się Khadari.

– Tu jest jak w hotelu. Niby wszystko, czego trzeba: ubrania, pościel, przybory toaletowe. Ale prawie żadnych śladów życia. Jakby te pokoje służyły im do spania i do niczego więcej. W gabinecie zostały tylko śmieci, żadnych ksiąg i zwojów, żadnych wartościowych przedmiotów. Ghan ponoć szkolił Ubien, prowadził badania, parał się magią. Niby gdzie? Tu nie ma po niczym takim śladu.

– Ludzie szeryfa nie sprawdzili domu po aresztowaniu Ubien? – zapytała Gwen. – Może…

– Nie – odparł pospiesznie Khadari. – Przynajmniej w oficjalnych rejestrach nie ma o tym słowa, sprawdzałem. Ubien została pojmana w mieście, nie tutaj. Myślę, że skoro dom należał do Ghana, a jemu nie postawiono żadnych zarzutów, nikt nie próbował tu wejść. Na Półwyspie Blythe prawo własności to poważna sprawa, każdy tutaj traktuje swoją nieruchomość jak małą fortecę. Poza tym reputacja Ghana pewnie skutecznie odstraszała wszystkich, którym mogło przyjść do głowy, by tutaj zajrzeć.

– Prawie wszystkich – poprawił go Alan.

Khadari drgnął i spojrzał na niego pytająco, może nawet nieco nerwowo.

– Co ma pan na myśli?

– Nas nie odstraszyła.

– A, tak – odparł pracodawca. – Racja. Nas nie.

– Czyli zostaje piwnica – przypomniała Gwen. – Idziemy?

Gdy Zack i Alan weszli do kuchni po raz pierwszy, panel, za którym kryły się schodki do piwnicy, znaleźli błyskawicznie, bo nieco odstawał od ściany. Zanim zabrali się do sprawdzania reszty domu, domknęli go i postawili przed nim stołek z rondlem i dwoma patelniami – gdyby coś próbowało wydostać się spod ziemi, ostrzegłby ich hałas przewracanych sprzętów. Teraz, gdy wrócili do kuchni z resztą towarzyszy, stołek wciąż był na swoim miejscu. Odsunęli go, a potem nacisnęli na panel. Ten odskoczył od ściany z miękkim stuknięciem zwalnianych sprężynowych bolców. Pokazały się schody, wąskie i strome.

– Zaczekajcie tutaj – powiedział Alan, po czym skinął na brata i razem powędrowali w dół.

Zack szedł pierwszy, światło jego latarki spłynęło po stopniach chybotliwą kaskadą. Zatrzymało się na dole, na posadzce z niedużych, prostokątnych, rdzawobrązowych kafli. Chłopak przemieszczał się powoli, z rewolwerem w dłoni, nasłuchując. Czuł jakiś specyficzny zapaszek, którego nie potrafił z niczym powiązać.

Z każdym krokiem znajdował się coraz niżej i był w stanie oświetlić coraz większą część pomieszczenia. Z mroku wyłaniały się starannie wymurowane ścianki, łagodne łuki podtrzymujące sklepienie, równe rzędy drewnianych przegródek, w znakomitej większości pustych. Tylko w kilku światło latarki oparło się na obłych kształtach zakorkowanych butelek.

Po drugiej stronie, naprzeciwko wylotu schodów, znajdowały się drzwi.

– Zaczekaj – szepnął Alan.

Zack stanął na ostatnim stopniu, przylgnął do ściany. Wciąż omiatał pomieszczenie latarką, z bronią gotową do strzału, gdy jego brat powtarzał zabieg z wykorzystaniem manakiry.

– Dobra, chyba czysto.

– Chyba?

Alan tylko wzruszył ramionami.

Zack stanął na posadzce. W niedużej piwniczce nie było miejsc, które mogły służyć za kryjówkę, był więc przekonany, że nic mu nie grozi. Skupił uwagę na drzwiach i powoli szedł w ich stronę. Były ciężkie, prawdopodobnie stalowe, wprawione w metalową framugę. Nie widział nigdzie dziurki na klucz, po chwili dostrzegł jednak coś innego: tabliczkę z pięcioma przyciskami znajdującą się dokładnie nad klamką.

Gwizdnął z podziwem. Do tej pory tylko raz w życiu miał do czynienia z zamkiem szyfrowym – uszkodzony egzemplarz został wymontowany z jakichś drzwi i pokrętnymi kolejami losu przywędrował do warsztatu ilii Malstraema w Abington. Eldryta zdołał rozebrać i rozpracować mechanizm, ale kiedy Cobsonowie opuszczali klasztor, wciąż szukał odpowiednich części, żeby go naprawić.

– W porządku, możesz wołać resztę – powiedział Zack do brata. – I na mój gust będziemy potrzebować Lake’a.

Alan ruszył z powrotem na górę, Zack natomiast zatrzymał się w odległości trzech kroków od drzwi i studiował je uważnie, powolutku przesuwając latarką po gładkiej powierzchni. W pewnym momencie usłyszał stukot butów na stopniach, szmer głosów. Ktoś rzucił coś na temat nielicznych ocalałych butelek i tego, że żal je tak tu zostawiać na zmarnowanie, ktoś inny odpowiedział rozbawionym parsknięciem. Zack właściwie nie zwracał na to wszystko uwagi. Sięgał pamięcią wstecz, do czasów Abington i długich godzin pracy w warsztacie, próbował sobie przypomnieć obraz wybebeszonego zamka oraz wszystko, co ilia Malstraem powiedział na jego temat. W końcu zrobił krok w stronę drzwi, żeby lepiej przyjrzeć się tabliczce z przyciskami.

Właśnie wtedy rozległ się przeraźliwy syk i ze wszystkich stron uderzyły w niego kłęby lodowatego dymu – bieli tak zimnej, że niemal pozbawiającej tchu, która chwyciła go w objęcia, przywarła do nagiej skóry, wdarła się pod ubranie, oślepiła go, wypełniła usta płynnym mrozem, wiążąc w gardle krzyk zaskoczenia i bólu.

Czarnoksiężnik z Thyholm

Copyright © Marcin Rusnak

Copyright © Wydawnictwo Genius Creations

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Copyright © for the cover art by Łukasz Matuszek

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2023 r.

książka ISBN 978-83-7995-734-7

ebook ISBN 978-83-7995-735-4

Redaktor prowadzący: Marcin A. Dobkowski

Redakcja: Joanna Mika

Korekta: Bożena Walewska

Projekt i adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski

Projekt okładki: Łukasz Matuszek

Skład i typografia: www.proAutor.pl

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Kormoranów 126/31

85-432 Bydgoszcz

sekretariat@geniuscreations.pl

www.geniuscreations.pl

Książkę i ebook najtaniej kupisz na madbooks.pl