SPOTKAJMY SIĘ W PROWANSJI

Carole Mortimer

SPOTKANIE

Tłumaczenie:
Małgorzata Dobrogojska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– W czym mogę panu pomóc? – uprzejmy głos kobiety przeszedł w szept i załamał się, kiedy rozpoznała mężczyznę wysiadającego z zaparkowanego na podjeździe samochodu.

Niemożliwe… Tylko nie to!

Jakim cudem ten mężczyzna trafił właśnie tutaj?

Cairo opalała się przy basenie, kiedy dostrzegła srebrzysty samochód sunący w górę krętego, wąskiego podjazdu. Błyskawicznie naciągnęła na kostium dłuższą, czarną koszulkę. Samochód stanął i Cairo pospieszyła ku niemu z zamiarem wyjaśnienia kierowcy, że pomylił drogę.

Była kompletnie nieprzygotowana na widok mężczyzny, który stał teraz obok niej w okularach przeciwsłonecznych, wsuniętych na ciemne, jedwabiste włosy.

Najwyraźniej jego także zupełnie zaskoczył jej widok. Powolnym gestem uniósł dłoń i zsunął okulary na błękitne jak niebo oczy.

– Cairo – pozdrowił ją krótkim skinieniem głowy.

Nie była się w stanie odezwać ani poruszyć, a cała ta sytuacja wydawała jej się zupełnie nierealna.

– Oniemiałaś? – zażartował, a ciemne brwi wychynęły ponad szkła okularów. – A może już mnie nie pamiętasz?

Nie pamiętać? Niemożliwe.

Minęło wprawdzie osiem lat, ale przecież żadna kobieta nie zapomniałaby swojego pierwszego kochanka. Nie, Cairo nie mogła nie pamiętać Raphaela Antonia Miguela Montero. Rafe, w połowie Amerykanin, w połowie Hiszpan, był świetnym aktorem, doskonale znanym po obu stronach Atlantyku od dobrych piętnastu lat i uznanym reżyserem, uhonorowanym niedawno Oscarem.

Teraz mierzył ją chłodnym wzrokiem.

– No co, Cairo? Nie masz mi nic do powiedzenia?

– Nic ponadto, co powiedziałam, kiedy widzieliśmy się ostatnio – odparła niechętnie.

Skrzywił się lekko.

– To było tak dawno, że zdążyłem zapomnieć. – Otworzył bagażnik i zaczął go wypakowywać.

Cairo bez słowa wpatrywała się w mężczyznę, który niegdyś zawładnął jej dwudziestoletnim sercem.

Teraz dobiegał czterdziestki i był chyba jeszcze atrakcyjniejszy. Miał dobrze ponad metr osiemdziesiąt, ciemne włosy zaczesane do tyłu, naturalnie śniadą cerę odziedziczoną po ojcu Hiszpanie i bardzo niebieskie, pełne wyrazu oczy. Orli nos, wyraziste usta, kwadratowa szczęka i dołek w brodzie składały się na niezwykle seksowną całość. Czarne polo i sprane dżinsy jeszcze podkreślały szerokie ramiona, smukłą talię i długie, zgrabne nogi.

Z najwyższym trudem otrząsnęła się z wrażenia.

– Co robisz? – spytała.

– Wnoszę rzeczy – odparł. – Pomożesz mi?

Jedną z toreb przewiesił sobie przez ramię i podniósł dwie nieduże walizki. Na podjeździe została już tylko torba podręczna.

– Jak to? – spytała zaskoczona.

W odpowiedzi tylko wzruszył ramionami.

– Normalnie.

Instynktownie cofnęła się o krok.

– To niemożliwe…

– Dlaczego?

– Bo… bo…

– Daj spokój, lepiej weź torbę.

Długimi, zdecydowanymi krokami ruszył w stronę willi.

Zrównała się z nim i usiłowała nadążyć w marszu.

– Dlaczego tu przyjechałeś?

– Mógłbym ci zadać to samo pytanie – odparł, nawet na nią nie patrząc. – Gdzie są Margo i Jeff?

– Tu ich nie ma.

I szkoda, bo pewno zdołaliby wyjaśnić jego zaskakującą obecność w swoim wiejskim domu.

– Nie? Wyjechali na cały dzień czy tylko po zakupy?

– Ani jedno, ani drugie – odparła rozdrażniona. – A może mi jednak wyjaśnisz, co się tu właściwie dzieje?

Niespiesznie postawił bagaż przed frontowymi drzwiami, podsunął okulary przeciwsłoneczne na czoło i przez dłuższą chwilę mierzył ją spojrzeniem spod zmrużonych powiek.

Minęło osiem lat, odkąd ją widział ostatnio.

Osiem długich lat.

Cairo Vaughn była teraz jeszcze ładniejsza. Trochę zbyt szczupła, ale wysoka i zgrabna. Burza rudych włosów lśniła w słońcu, a krótka koszulka odsłaniała długie, kształtne nogi. Twarz też była szczuplejsza niż dawniej, dzięki czemu wyraźniej uwidaczniały się wysokie kości policzkowe. Atrakcyjnej całości dopełniały duże, czekoladowobrązowe oczy, niewielki, prosty nos, pełne wargi i wysunięta, świadcząca o uporze, broda.

Chociaż policzki oblał rumieniec chwilowego wzruszenia, łagodne zwykle, sarnie oczy ciskały złe błyski.

– Gdzie są Margo i Jeff? – zapytał ponownie.

Chętnie zapytałby ich, skąd w tej willi na południu Francji wzięła się Cairo.

– Nie ma ich tutaj.

– A gdzie są?

– W Londynie. Margo leży w szpitalu, bo jej ciąża jest zagrożona.

Nie dość, że nie mógł liczyć na spotkanie z przyjaciółmi, to jeszcze o niczym go nie uprzedzili… Nie był pewien, jak zareagować na ten niespodziewany zwrot sytuacji.

– Wujek Rafe! Wujek Rafe!

Przybysz odwrócił się akurat na czas, by zobaczyć małego, złotowłosego skrzata w różowym opalaczu.

Daisy.

Sześcioletnia córeczka Margo i Jaffa.

– Mama powiedziała, że dziś przyjedziesz! – wykrzyknęła radośnie Daisy, kiedy na powitanie uniósł ją wysoko i zakręcił młynka.

Jej słowa zaskoczyły Cairo.

– Margo wiedziała, że się tu wybierasz?

– Oczywiście – potwierdził, spoglądając na nią badawczo.

Cairo wstrzymała oddech.

Po ostatnich stresujących miesiącach, kiedy fotografowano i nagabywano ją nieustannie, naprawdę potrzebowała spokoju i odpoczynku. Dlatego ochoczo przyjęła propozycję swojej siostry, Margo, i jej męża, Jeffa, w tym roku zmuszonych zrezygnować z majowego wyjazdu na południe Francji. W rewanżu zaproponowała siostrze, że zabierze ze sobą ich sześcioletnią córeczkę.

Aż do tej chwili wszystko szło gładko. Podróżując z dziewczynką, uniknęła ataków prasy, która tak uparcie tropiła ją od miesięcy. W pociągu jadącym Eurotunelem nikt nie rozpoznał sławnej aktorki Cairo Vaughn, ukrytej za ciemnymi okularami i w czapeczce z daszkiem.

Podróż była długa, ale cel zdecydowanie wart włożonego wysiłku. Rozległy, parterowy budynek zachował wiejski charakter, a jednocześnie wyposażono go we wszelkie możliwe udogodnienia. Na terenie znajdował się duży basen, a sklepy w miasteczku nieopodal mogły zaspokoić wszystkie wakacyjne potrzeby.

Mała Daisy okazała się przemiłą towarzyszką, nieodmiennie pogodna, radosna i w nastroju do zabawy, nie pozwalała Cairo popadać w niepotrzebne rozmyślania i melancholię.

Prostota i spontaniczność ich obecnego życia stanowiła dla niej ulgę po wielu trudnych i męczących latach, kiedy miała grafik ustalony na całe miesiące naprzód i pracowała niemal ponad siły.

Jednak siostra nie wspomniała jej ani słowem o pobycie w willi także innych gości. Nie wiedziała nawet, że Margo i jej mąż przyjaźnili się z Rafe'em.

Teraz skrzywiła się niechętnie.

– Margo nic mi nie wspomniała o twoim przyjeździe.

– A mnie o twoim pobycie tutaj.

– Podle się ostatnio czuła… – poczuła się w obowiązku stanąć w obronie siostry – ale…

– Odłóżmy tę rozmowę na później – zaproponował, spoglądając znacząco na Daisy.

Zignorowała propozycję.

– Wolałabym rozwiązać tę sytuację od razu.

– Przyjąłem do wiadomości – odparł krótko.

Zbyta w ten sposób, Cairo zagotowała się ze złości. Czy on zawsze był taki arogancki, tylko ona, młoda i zakochana, nie zauważyła tego dawniej?

Teraz jednak sytuacja się zmieniła i Cairo nie zamierzała znosić podobnego zachowania.

– Nie mam pojęcia, jak się umówiłeś z Margo i Jeffem, ale nie możesz tu zostać.

Uniósł pytająco ciemną brew.

– A co innego mi zaproponujesz?

Stalowy błysk w jego spojrzeniu powstrzymał ją przed złożeniem propozycji, którą miała na końcu języka.

– Hotel, oczywiście.

– Naprawdę uważasz, że znajdę miejsce w tygodniu trwania festiwalu filmowego w Cannes?

– Festiwalu w Cannes… – powtórzyła niepewnie.

– To dlatego jestem teraz we Francji – wyjaśnił. – Mój film dostał kilka nominacji. – Wzruszył ramionami. – Jako reżyser muszę się tam pokazać.

Cairo w myślach postukała się w czoło. Rzeczywiście, film Rafe'a był nominowany do nagrody. Doceniono go przecież już wcześniej na gali oscarowej.

– Ale stąd jest daleko do Cannes – powiedziała z uporem.

– No i co z tego?

– Musi być w okolicy jakiś hotel, gdzie mógłbyś się zatrzymać. Na pewno byłoby ci tam wygodniej – dodała z udawaną pewnością.

– Miło, że się tak o mnie troszczysz – wycedził. – Ale nie mam zamiaru dłużej tego roztrząsać. Daisy, popływasz ze mną? – uśmiechnął się do dziewczynki, która entuzjastycznie pokiwała głową. – No widzisz, zostałaś przegłosowana – zwrócił się do Cairo i mocno trzymany za rękę przez Daisy, ruszył w stronę basenu.

Nie miała innego wyjścia, jak podążyć za nimi.

– Ale…

Puścił rączkę Daisy i zaczął się rozbierać.

– Przegłosowana – powtórzył, ściągając koszulkę przez głowę i odsłaniając szeroką, opaloną pierś.

Obserwującej go Cairo zaschło w ustach i zabrakło tchu. Kiedyś dobrze znała każdy fragment tego wspaniałego ciała… i nie potrafiła teraz odgonić wspomnień, które otoczyły ją falą…

Na umięśnionym torsie nie było ani grama zbędnego tłuszczu, a ciemne włosy zawadiacko opadały na ramiona. W każdym calu wyglądał jak hiszpański konkwistador, zwłaszcza z tym drwiącym uśmieszkiem na pięknie wyrzeźbionych wargach.

Aż sapnęła, kiedy z udawanym namysłem sięgnął do guzika dżinsów i zaczął rozpinać zamek, uśmiechając się przy tym drwiąco.

– Coś nie w porządku, Cairo?

Owszem, coś było bardzo nie w porządku!

Ich rozstanie trudno byłoby nazwać przyjacielskim i przez cały ten długi czas nie odezwali się do siebie ani razu.

Teraz jednak Cairo zarumieniła się mocno.

– Daisy, może przyniosłabyś nam dzbanek lemoniady? – Zmusiła się do zachęcającego uśmiechu, ale wyszedł jej grymas.

– Poczekasz na mnie, wujku? – upewniła się jeszcze mała.

– Oczywiście, Kwiatuszku – obiecał z uśmiechem.

Margo i Jeff musieli być z Rafe'em w naprawdę zażyłych stosunkach, skoro ich córeczka zwracała się do niego tak poufale. Tylko rodzina i najbliżsi przyjaciele nazywali małą Kwiatuszkiem…

Cairo spędziła ostatnie osiem lat w Stanach i nie miała pojęcia, co się działo w Anglii.

Tymczasem Rafe po trochu domyślał się motywów postępowania przyjaciół. Oboje od początku żałowali, że Cairo i Rafe podjęli decyzję o rozstaniu.

Decyzja o rozstaniu to stanowczo zbyt łagodne określenie katastrofy sprzed ośmiu lat.

Ich ostatnie spotkanie było właściwie solowym występem Cairo, która ogłosiła zakończenie ich związku, a w trzy dni później zaręczyła się z Lionelem Bondem.

Także i to małżeństwo przeszło już do historii.

Jednak Cairo i Rafe wciąż byli na ścieżce wojennej i Rafe, widząc, jak bardzo Cairo zależy na jego wyjeździe, przekornie dążył do czegoś wręcz przeciwnego.

– Lemoniada? – zakpił teraz. – Wolałbym wypić z tobą kieliszek wina na tarasie.

Zmierzyła go chłodnym wzrokiem.

– Nie zamierzam robić niczego z tobą, Rafe – burknęła. – A właściwie…

– Prosiłem, żebyśmy przełożyli tę rozmowę na później – przypomniał jej. – Teraz zamierzam popływać z Daisy. – Rozpiął do końca zamek w dżinsach i zsunął je powoli.

Oczy Cairo rozszerzyły się do nienaturalnych rozmiarów, ale słowa protestu zamarły jej na wargach. Na szczęście miał pod spodem czarne kąpielówki.

Ta krótka chwila udowodniła im obojgu, że nie jest jej tak obojętny, jak chciała utrzymywać, chociaż nie zamierzała się do tego przyznawać.

Wzięła głęboki oddech.

– Ile razy mam jeszcze powtórzyć, że nie możesz tu zostać?

– Owszem, mogę – odparł lekko. – Spędzimy popołudnie na pływaniu i opalaniu, a wieczorem zjemy razem kolację. A potem, kiedy Daisy już zaśnie, my dwoje…

– Niby co? – Oczy Cairo zalśniły niebezpiecznie. – Jeszcze raz ci powtarzam, że nie zamierzam robić niczego razem z tobą, ani kiedy Daisy już zaśnie, ani w żadnym innym momencie.

– Czyżby mój widok wcale cię nie ucieszył? – zakpił.

Nagle znalazł się tak blisko niej, że poczuła ciepło i znajomy zapach jego ciała. Cierpka woń mydła i niemal nieuchwytna wody kolońskiej zmieszane z wonią mężczyzny, działały na kobiece zmysły jak narkotyk.

Nie! Nie! I nie!

Ten mężczyzna już raz złamał jej serce i nie zamierzała o tym zapomnieć.

– Nie rozumiem, skąd ten pomysł… – Odskoczyła w tył, kiedy musnął końcami palców jej policzek.

Na tę niemal instynktowną demonstrację niechęci, Rafe wolno opuścił rękę. Czyżby ta obawa przed najlżejszym nawet kontaktem fizycznym była wynikiem małżeństwa z Lionelem Bondem? A może po prostu nie chciała, żeby to on jej dotykał? To było całkiem możliwe, przyznał posępnie.

Po tak gwałtownym zakończeniu ich znajomości wyszła za Bonda, przeprowadziła się do Hollywood i zdobyła je przebojem. Od tamtej chwili nie spotkali się ani razu, bo Cairo związała się z towarzystwem, którego Rafe starannie unikał.

Obserwował ją przez chwilę. Czekoladowobrązowe oczy, zdolne wzruszyć każde męskie serce, były teraz pełne rezerwy, a nie jak dawniej rozjarzone ciepłem. Pod nimi widniały ciemne kręgi, świadczące o bezsenności, a w kącikach pełnych ust zauważył drobniutkie zmarszczki od zbyt często przybieranego grymasu goryczy. Lata spędzone z bardzo wpływowym mężem najwyraźniej nie były dla Cairo łaskawe.

Pozornie byli dobrym małżeństwem i Rafe, podobnie jak ich otoczenie, wierzył w to aż do separacji, która nastąpiła dziesięć miesięcy wcześniej.

– Popływajmy teraz, a tę rozmowę odłóżmy na później – zaproponował ponownie, tym razem miękko i łagodnie.

– Nie kpij sobie ze mnie!

Najwyraźniej miała wciąż ten sam porywczy temperament, który tak bardzo go w niej pociągał i tak malowniczo prezentował się na dużym ekranie.

– Nie z ciebie, tylko ze sposobu, w jaki próbujesz się mnie pozbyć – wyjaśnił, wzruszając ramionami. – Nie wyjechałbym stąd nawet wtedy, gdybym znalazł pokój w hotelu w samym środku Cannes – przyznał.

– Dlaczego?

– Po pierwsze, dlatego że wolę tutejszy spokój…

– Rzeczywiście, było tu bardzo spokojnie – odpowiedziała znacząco, dając mu wyraźnie do zrozumienia, kto ten spokój zakłócił. – Ale bądź pewien, że nie pozwolę ci tu zostać.

– Ach.

– Co to znaczy „ach”? – spytała podejrzliwie.

– Mam jeszcze drugi powód, żeby stąd nie wyjeżdżać.

– Mianowicie?

Rafe roześmiał się głośno.

– To nie ja jestem tu gościem, w przeciwieństwie do ciebie. To mój dom – wyjaśnił sucho, a ona wpatrywała się w niego bez słowa.

A więc to Rafe był przyjacielem, który co roku zapraszał Margo i Jeffa do swojej willi na południu Francji…

ROZDZIAŁ DRUGI

Pozornie zrelaksowana Cairo leżała nad basenem na leżaku, a w jej wnętrzu kotłowały się emocje.

Tylko Rafe mógłby się domyślić tej burzy, ale był zbyt zajęty zabawą z Daisy, żeby zauważyć jej obecność.

Na dobrą sprawę Cairo nie miała innego wyjścia, jak się do nich przyłączyć. Osłoniła oczy ciemnymi okularami i intensywnie zastanawiała się nad sytuacją.

Margo nigdy nie wspomniała, że właścicielem willi, w której wraz z mężem spędzała kilka tygodni każdej wiosny, jest właśnie Rafe.

Ponieważ nie chciała rozmawiać absolutnie z nikim na temat powodów rozstania z Rafe'em, a nawet zabroniła siostrze wspominania jego imienia, nie miała pojęcia, że Margo i Jeff tak bardzo się z nim zaprzyjaźnili.

W każdym razie teraz, kiedy już znała sytuację, nie mogła zostać w willi. Miała dwa wyjścia.

Pierwszym był powrót do Anglii, gdzie przed jej londyńskim mieszkaniem wciąż czyhali dziennikarze, drugim – znalezienie dla siebie i Daisy innego lokum.

Do przyjęcia była oczywiście tylko ta druga możliwość. Po pierwsze, nie mogła odbierać dziecku wakacji, po drugie, sama nie miała ochoty wracać do Anglii, tym bardziej że wyjechała na dłużej po raz pierwszy od lat.

Dlaczego Rafe Montero musiał tak niespodziewanie zakłócić ich spokój? A skoro nie zastał przyjaciół, dlaczego tak koniecznie chciał tu zostać? Musiał wyczuwać, jak niewygodna jest dla niej ta sytuacja. A mimo to nie chciał ustąpić ani na krok.

Zerknęła na niego sponad okularów, ale zaraz odwróciła wzrok i zacisnęła dłonie na poręczach leżaka. Nie warto dopuszczać do siebie bolesnych wspomnień. Liczy się tylko teraźniejszość… Ale i tak nie miała pojęcia, jak się powinna zachować.

Willa należała do Rafe'a i to ona z Daisy były tu intruzami, ale jakoś nie umiała sobie wyobrazić szukania czegoś innego.

W ciągu ostatniej doby pozwoliła sobie na całkowity relaks po latach stresującej pracy aktorskiej. Taki stan miał trwać przez dwa tygodnie, tymczasem minął zaledwie jeden dzień.

Znów musiała podejmować decyzje, chociaż było to ostatnie, na co miała ochotę.

Przełknęła łzy frustracji. Nie wolno jej się teraz rozkleić.

– Przyjdziesz w końcu popływać? – Rafe patrzył na nią z dalszego końca basenu.

Chwilami obserwował ją dyskretnie i poczynił pewne spostrzeżenia.

Była jeszcze szczuplejsza, niż zapamiętał, a na długich, zgrabnych nogach o jedwabistej skórze nie było nawet odrobiny zbędnego tłuszczu.

– Nie, nie przyjdę – odpowiedziała. – Powinniśmy porozmawiać…

Wbrew pozorom, wcale się nie cieszył, że znaleźli się oboje tu, skazani na swoje towarzystwo. Na szczęście obecność Daisy powstrzymywała ich, przynajmniej na razie, od nieprzemyślanych wypowiedzi i działań.

– Co sądzisz o małej? – zapytał nagle Rafe.

– Ja? – W pierwszej chwili nie zrozumiała pytania.

Na wszelki wypadek zerknęła na dziewczynkę, która zabawiała się wrzucaniem do wody monety i nurkowała, by ją wyciągnąć.

– Oj. – Rafe wydźwignął się na brzeg basenu. – Kiedy w końcu zaczniesz zauważać jeszcze kogoś poza sobą?

Oskarżający ton sprawił, że sapnęła oburzona.

– No wiesz! Jak możesz..

– Mogę – uciął, siadając na leżaku obok. – Przyjrzyj się jej w końcu.

Dopiero po chwili zwróciła wzrok na siostrzenicę.

Mała była wysoka jak na swój wiek, miała złociste włosy do ramion i wyraziste, niebieskie oczy. Zdaniem Cairo wyglądała jak każda inna, zdrowa i szczęśliwa sześciolatka na wakacjach.

Ale czy na pewno?

Jeszcze przed przyjazdem Rafe'a Cairo zauważyła, że w ciągu poprzednich dwudziestu czterech godzin dziewczynka nie była tak rozgadana jak zwykle. Bawiła się wprawdzie w basenie i pomagała Cairo w szykowaniu posiłków, ale była zdecydowanie mniej towarzyska, spontaniczna i chętna do zabawy niż zwykle, a nawet rano nie chciała pójść z Cairo do sklepu. Cairo przypisała jej zachowanie zmęczeniu po podróży, ale być może, powód był zupełnie inny…

Zmarszczyła brwi i odwróciła się do Rafe'a.

– Myślisz, że martwi się o Margo?

– A jak sądzisz?

Nie umiała udzielić rozsądnej odpowiedzi.

Zapewne miał rację. Rzeczywiście była zbyt pochłonięta własnymi problemami, żeby myśleć o innych. Jeżeli istotnie tak było, nie powinna mieć do niego żalu, że to zauważył.

Usiadła wyprostowana.

– Może powinnam jej spokojnie wyjaśnić, że Margo potrzebuje kilku tygodni odpoczynku, bo miała podwyższone ciśnienie krwi, ale to nic groźnego…

– I uważasz, że takie wyjaśnienie podniesie na duchu sześciolatkę?

Aż się zarumieniła na tę zamierzoną wymówkę.

– Uważam, że warto przynajmniej spróbować.

Wzruszył ramionami.

– Skoro tak niewiele wiesz o dzieciach, to łaska boska, że nie mieliście ich z Bondem.

Nie wierzyła własnym uszom, ale nie dał jej czasu na demonstrację oburzenia.

– Popatrz na siebie – kontynuował. – Doskonałe włosy. Doskonała skóra. Doskonałe zęby. Zbyt doskonałe ciało. Osiem lat temu przynajmniej wyglądałaś jak człowiek. Teraz nie różnisz się niczym od tych hollywoodzkich doskonałości!

Napastliwy ton sprawił, że pobladła. Ta rozmowa przelała czarę goryczy nagromadzonej w ciągu ostatnich ośmiu lat.

Zerwała się na równe nogi.

– Kiedy zechcę usłyszeć twoje zdanie, zapytam o nie. A na razie zejdź ze mnie – syknęła przez zaciśnięte zęby.

Jednak zanim zdążyła odejść, chwycił ją za szczupły nadgarstek.

Ciemne okulary skrywały emocje w jej oczach, ale i tak widział, że jest zła. Zresztą jego nastrój też trudno byłoby nazwać współczującym.

– A jak tam twoja kariera?

– Dziękuję, dobrze – odpowiedziała machinalnie.

Wzruszył ramionami.

– Nie możesz wiecznie bazować na reklamie, jaką zrobił ci rozwód. Niedługo będziesz musiała wrócić do pracy.

Miała ochotę dać mu w twarz i zetrzeć z niej arogancki uśmieszek.

– Przeprowadzka do Londynu nie była chyba najszczęśliwszym posunięciem?

– Zajmij się swoimi sprawami!

– Dobrze, już dobrze. – Uniósł obie dłonie w geście poddania.

Nie chciała się kłócić i odwróciła się, żeby odejść.

– Uciekasz? – zadrwił.

Niezależnie od intencji, nie mogła pozwolić, by tak myślał.

– Zdaje się, że miałeś ochotę na wino…?

– I zamierzasz mi je przynieść? Nie wierzę.

– Jeżeli to oznacza, że uniknę na jakiś czas twojego niemiłego towarzystwa, to tak! – burknęła. – Chyba że zmieniłeś zdanie…

– Powinnaś już wiedzieć, że rzadko zmieniam zdanie – odparł obojętnie.

– To tak jak ja. – Jej równie obojętna odpowiedź nie była skierowana do nikogo w szczególności.

Wpatrywali się w siebie przez kilka, może kilkanaście napiętych sekund i żadne nie chciało spuścić wzroku pierwsze.

Poprzednio też wciąż zdarzały im się takie napięte sytuacje. Przed ośmiu laty Cairo była zaledwie początkującą, dwudziestoletnią aktoreczką, ale już wtedy miała swoje zdanie i dokładnie wiedziała, czego chce.

Położył się na leżaku i popatrzył na otaczające basen drzewka pomarańczowe.

– No cóż.... To miła propozycja – powiedział.

Nie patrzył na nią, ale czuł, że ona mu się przygląda, zanim odwróciła się na pięcie i pomaszerowała do domu.

Odczekał chwilę, nim się za nią obejrzał, a potem przez chwilę podziwiał kocie ruchy, kaskadę rudych włosów, zgrabne pośladki obciągnięte czarnym bikini i długie, smukłe nogi.

Do diabła! Nawet po upływie tak długiego czasu i po tym wszystkim, co między nimi zaszło, Cairo wciąż wydawała mu się piękna i ponętna.

Spojrzał na Daisy nadal zajętą zabawą w basenie.

– Skarbie, może poszłabyś się ubrać? Niedługo kolacja.

– Dobrze, wujku. – Dziewczynka posłusznie wyszła z wody i ruszyła w stronę willi.

W ruchach Cairo, szykującej tacę z winem, kieliszkami i sokiem dla Daisy, widać było wyraźną nerwowość.

Jak on śmiał dawać jej rady? Po tym jak przed ośmiu laty tak okrutnie złamał jej serce, że dla ratowania twarzy zmuszona była przyjąć małżeńską propozycję Lionela…

Zatrzymała się gwałtownie pośrodku kuchni, oddychając głęboko.

Po raz pierwszy odważyła się przyznać przed samą sobą, że to zachowanie Rafe'a pchnęło ją w ramiona Lionela.

Potrząsnęła głową, próbując powstrzymać łzy.

Nieważne, jakie kierowały nią motywy, w każdym razie poślubiła Lionela bez miłości. Próbowała być dobrą żoną i towarzyszyła mu na niezliczone przyjęcia i premiery, zawsze olśniewająca i uroczo uśmiechnięta, a jednocześnie pracowała bardzo ciężko, grając niemal wyłącznie w filmach produkowanych przez męża.

Tak bardzo się starała być dla niego dobrą żoną i fakt, że im się nie udało, wciąż jeszcze nie dawał jej spokoju.

– Cairo, co tam robisz?

Gwałtownie przywołana do rzeczywistości, drgnęła i upuściła karton z sokiem. Jak na zwolnionym filmie patrzyła, jak spada, ląduje na podłodze z kafli i wyrzuca w powietrze fontannę słodkiego płynu.

Zimna fala oblała jej stopy, więc cofnęła się gwałtownie, wpadając na Rafe'a. Dotknięcie jego nagiej piersi i ud sprawiło, że usztywniła się natychmiast i próbowała odsunąć.

Ale nie pozwolił jej na to, bo zetknięcie ich ciał także i w nim wyzwoliło gorące wspomnienia.

Chwycił ją za ramiona i obrócił twarzą do siebie, czytając w jej rozszerzonych źrenicach, że odgadła jego intencje.

Zaraz ją pocałuje.

I być może, wcale nie skończy się na pocałunku…

Obejmował ją mocno i nie miała już szans na ucieczkę, zresztą gdyby nawet miała, to i tak by z niej nie skorzystała. Była jak ptak zahipnotyzowany wzrokiem węża, który nie odlatuje, póki jeszcze może, aż w końcu jest za późno.

Oboje tęsknili za tym pocałunkiem, w którym zawarł się cały świat ich dawnej miłości i bliskości.

Cairo, po raz pierwszy od dłuższego czasu, znów czuła, że żyje i kocha, więc nie zaprotestowała, kiedy Rafe sięgnął do zapięcia kostiumu i nakrył dłońmi jej piersi.

– Wujku Rafe…?

Cairo nie zauważyłaby dziewczynki, gdyby Rafe nie oderwał się od niej gwałtownie. Oddychając ciężko, odwrócił się do małej.

– Ciocia Cairo i ja właśnie… – zaczął.

– W porządku, wujku, rozumiem. Mama i tata wciąż się całują – odpowiedziała Daisy uspokajającym tonem, jakiego sześciolatka może użyć tylko w rozmowie z dorosłym. – Tylko nie wiedziałam, że wy też… – Wzruszyła ramionami.

– To bardzo dorosłe podejście – odparł Rafe sucho.

– Dorośli zawsze się całują i te rzeczy – wyjaśniła Daisy, demonstrując całkowity brak zainteresowania.

Cairo nerwowo próbowała uporządkować bikini drżącymi palcami, wpatrzona w plecy Rafe'a, który zareagował zduszonym chichotem na komentarz Daisy.

Nie podzielała jego rozbawienia.

Kiedy w końcu udało jej się uporać z zapięciem, wzięła głęboki oddech i wyłoniła się zza pleców Rafe'a.

– Co wolisz teraz zrobić, Daisy? Zjeść kolację czy zadzwonić do mamy?

Twarzyczka dziewczynki rozjaśniła się natychmiast.

– Zadzwonić do mamy!

– No to chodźmy.

Wzięła dziecko za rękę, uparcie odwracając wzrok od Rafe'a.

– Mną się nie przejmujcie – odezwał się za ich plecami. – Spróbuję tu posprzątać.

Odwróciła się do niego z kpiącym uśmiechem.

– Miło z twojej strony – odparła lekko. – Wszystko, czego potrzebujesz, znajdziesz w szafce pod zlewem.

W jego oczach pojawił się niebezpieczny błysk.

– Z pewnością nie wszystko…

Ostrzegawczo zmarszczyła brwi.

– Postaraj się, dobrze?

Patrzyła na niego przez chwilę, zanim wyszła z kuchni, opiekuńczo trzymając rączkę Daisy.

Tytuł oryginału:

Bedded for the Spaniard's Pleasure

The French Count's Pregnant Bride

Pierwsze wydanie:

Harlequin Mills & Boon Limited, 2006

Harlequin Mills & Boon Limited, 2009

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Małgorzata Pogoda

Korekta:

Jolanta Nowak

© 2009 by Carole Mortimer

© 2006 by Spencer Books Limited

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2008, 2011, 2015

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: iStock. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1354-7

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com