Gill Sims

Dlaczego mamusia przeklina?

Rozterki wkurzonej mamy

Tłumaczenie: Marta Żbikowska

TEJ SAMEJ AUTORKI:

Dlaczego mamusia pije?

Pamiętnik wyczerpanej mamy

Dla AE i AT

LIPIEC

PONIEDZIAŁEK, 18 LIPCA

Do wakacji jeszcze tydzień. Zazdroszczę rodzicom słynnej Piątki Detektywów z powieści Enid Blyton. Nie dość, że rodzice Juliana, Dicka i Anne bez żadnych skrupułów wysłali dzieci na wakacje do cioci Fanny i wujka Quentina, to jeszcze ciocia Fanny puszczała ich na wyspy, wrzosowiska i do jaskiń pełnych przestępców, rabusiów i przemytników, byleby tylko nie przeszkadzały wujkowi w myśleniu i pisaniu.

Niejeden raz zastanawiałam się, czy nie zrobić czegoś podobnego. Przecież kiedyś wymyśliłam fantastyczną aplikację, na której przez jakiś czas zarabiałam mnóstwo pieniędzy. To nie moja wina, że świat aplikacji jest kapryśny, moje dzieło odeszło w zapomnienie i nikt już go nie kupuje. Jestem przekonana, że byłabym zdolna powtórzyć ten sukces, gdybym tylko mogła wysłać dzieci na wakacje daleko stąd (i gdybym przestała się obijać i objadać ciasteczkami).

O ile dobrze pamiętam, wujek Quentin niewiele zarabiał na swoich wynalazkach, dlatego byli biedni i musieli opiekować się nieznośnymi kuzynami. To niesprawiedliwe, że w dzisiejszych czasach nie można już wcisnąć dziecku śniadaniówki z kanapkami i wysłać je na rower z zastrzeżeniem, żeby nie wracało, dopóki wakacje się nie skończą. Jane ma już jedenaście lat, więc jest w idealnym wieku, żeby pobawić się w detektywa. Zasugerowałam jej to podczas jednej z naszych regularnych kłótni o to, dlaczego nie pozwalam jej założyć konta na Instagramie. W odpowiedzi wypunktowała wszystkie wiążące się z realizacją tego planu wykroczenia i zagroziła, że jeśli jeszcze raz o tym wspomnę, zadzwoni do opieki społecznej.

Perspektywa związanych z wakacjami wydatków jest o wiele bardziej przygnębiająca niż w przygodach Piątki Detektywów. Czytam tę książę Peterowi, chociaż obawiam się, że robię to wbrew jego woli, bo co wieczór mówi, że wolałby oglądać gameplaye Minecrafta na YouTubie, niż znosić kolejny rozdział przygód, żartów, zabaw i unieszkodliwiania złoczyńców w blytonowskim stylu. Jane oczywiście odmówiła udziału w tak dziecinnej rozrywce, jaką jest czytanie z mamusią do poduszki, więc musiałyśmy pójść na kompromis. Zwolniłam ją z tego obowiązku, ale pod warunkiem, że będzie czytać sama. Myślałam, że to dobry pomysł, ale po dwóch rozdziałach dowiedziałam się, że Ania z Zielonego Wzgórza jest „głupia, nudna i cały czas ględzi o jakiejś wyobraźni”. Przekazałam więc Jane, że nie ma duszy i musiała zostać podmieniona w szpitalu, bo MOJE dziecko w życiu nie powiedziałoby czegoś takiego o Ani Shirley. Teraz udaję, że nie wiem, że Jane ogląda na YouTubie filmiki o tym, jak zrobić makijaż, zamiast wędrować urokliwymi alejkami Avonlea z Gilbertem Blythe’em (ja dalej uwielbiam Gilberta).

Peterowi nie uda się mnie zniechęcić, więc wytrwale zmuszam go do wspólnych literackich wycieczek na wyspę Kirrin, chociaż mam nieśmiałe przypuszczenia, że poszedł ze mną na utajnioną wojnę gazową, bo kiedy tylko zasiadamy do czytania, puszcza jeszcze więcej bąków niż zwykle (a mówi to osoba, której dziecko z dumą kiedyś obwieściło, że nauczycielkę zemdliło od jego gazów). Kilka razy musiałam przerwać przed końcem rozdziału, bo łzawiły mi oczy.

Teoretycznie te wakacje powinny być dla mnie mniej stresujące niż poprzednie w związku z podjętą przeze mnie trzy miesiące temu wątpliwie rozsądną decyzją o dobrowolnym odejściu z pracy. Zaczęłam snuć wielkie plany, że zostanę projektantką gier i aplikacji, bo dwa lata wcześniej napisałam apkę Dlaczego mamusia pije?. Myślałam, że odprawa będzie dobrym zabezpieczeniem finansowym, dopóki nie wymyślę kolejnego sprzedażowego hitu. Kiedy odchodziłam z pracy, miałam mnóstwo świetnych pomysłów, które zamierzałam błyskawicznie zmienić w żyłę złota.

Niestety, gdy tylko zaczęłam przekładać swoje pomysły na język gier, szybko okazało się, że są… cóż, do dupy. Nie pomogło też to, że kiepsko mi wychodzi pracowanie z domu i nie umiem odpowiednio zarządzać czasem. Latami marzyłam, żeby uciec z biura, a teraz uświadomiłam sobie, że kiedy siedzę sama w domu i nie mam się do kogo odezwać, czuję się samotna. Zaczęłam nawet tęsknić za Jean z działu dostaw, której ulubionym zajęciem było snucie długich i szczegółowych opowieści o stanie swojego pęcherzyka żółciowego. Co gorsza, okazało się, że samotne siedzenie w domu jest równoznaczne z pochłanianiem olbrzymiej ilości ciasteczek, przez co nie dość, że nie stworzyłam wiekopomnego dzieła, to jeszcze przytyłam sześć kilogramów i za każdym razem, kiedy ukradkiem zobaczę w lustrze swój wielki tyłek, zamieram z przerażenia. Czuję się, jakbym była ilustracją wieloryba z książeczki edukacyjnej dla dzieci.

Tak czy inaczej, wakacje wiszą w powietrzu, a ja rezerwuję miejsca w szkółkach sportowych, szukam nianiek i zawieram skomplikowane umowy z przyjaciółmi na wymianę dzieci. A wszystko po to, żeby bez wydawania horrendalnej kasy stworzyć chociaż pozory tego, że mam jakiś plan na dni, podczas których sama będę próbowała pracować. W ostatecznym rozrachunku oczywiście i tak wydamy horrendalną kasę, bo dzieci potrzebują wielu rozrywek i wymagają karmienia w niebezpiecznie małych odstępach czasu. Zawsze mnie zastanawia, jak sobie radzą w szkole, w której nie mogą, niczym stado wygłodzonych szpaków, co pięć minut piszczeć o przekąski z otwartymi dziobami, aż mamusia coś w nie wrzuci.

PIĄTEK, 22 LIPCA

Koniec roku szkolnego! Przez cały tydzień dzieci wracały ze szkoły, uginając się pod ciężarem wysłużonych zeszytów ćwiczeń i pogniecionych kartek z pracami plastycznymi, oczywiście szczodrze oprószonych brokatem. Teraz prace walają się po domu, bo przecież trzeba je zachować dla przyszłych pokoleń. Jane twierdzi, że jak kiedyś zostanie „słynną influencerką w mediach społecznościowych, to będzie warte fortunę!”. Obawiam się, że jedyną wartość, jaką może osiągnąć reprodukcja Słoneczników van Gogha, która wygląda dokładnie tak samo jak prace wszystkich innych dzieci w klasie, to wartość sentymentalna. Dla mnie. Oczywiście gdybym którąkolwiek z prac wyrzuciła do śmieci, to tym samym zdeptałabym marzenia i zniszczyła dzieciństwo Peterowi i Jane, dlatego pod osłoną nocy dyskretnie wynoszę pojedyncze egzemplarze do śmietnika na dworze, a dzieciom mówię, że schowałam je na strychu.

Peter przyniósł też pracę domową – małą roślinkę, którą będzie musiał utrzymać przy życiu przez wakacje i pielęgnować przez kolejny rok szkolny. Świetnie! Mam fatalne notowania, jeśli chodzi o uprawianie roślin. Potrafię zasuszyć nawet kaktus. Spytałam Petera, czy wie, jaka to ma być roślinka, na co bardzo pomocnie odparł:

– Zielona.

Wątpię, żeby ta informacja okazała się przydatna, kiedy będę przemierzać centra ogrodnicze z ususzonym krzakiem w ręku, próbując kupić taki sam, żeby nikt się nie zorientował. Może to kara za dzień, w którym pozwoliłam klasowemu chomikowi Hannibalowi wyrwać się na wolność i wszelki ślad po nim zaginął. Miałam wtedy dziewięć lat, a moja matka musiała odwiedzić wszystkie okoliczne sklepy zoologiczne, zanim udało się jej znaleźć odpowiedni zamiennik Hannibala. Przez wiele lat mama twierdziła, że czasami w nocy słyszy piski, ale jestem pewna, że mówiła tak, by mnie uspokoić. Mianowicie te piski zaczęła słyszeć po tym, jak zobaczyłam sierść sterczącą z pyska jej syjamskiego kocura Alphonsa. Drań chyba jeszcze nigdy nie był tak bardzo zadowolony z siebie.

PONIEDZIAŁEK, 25 LIPCA

Pierwszy dzień wakacji. Mogło być gorzej. Jako dziecko miałam książeczkę Pierwszy dzień wakacji o przestępczych pingwinach, które ukradły motocykl (nie mam pojęcia, skąd przyszedł im do głowy taki pomysł), pojechały na przejażdżkę i na koniec tej eskapady się rozbiły. Pingwinów i kradzieży na szczęście nie było, ale nie udało się uniknąć potwornego marudzenia.

Postanowiłam zrobić sobie wolne, bo pomyślałam, że miło będzie spędzić ten dzień z dziećmi. Jane chciała iść do kina, a Peter na lasery, ale odmówiłam obojgu (przecież wspólnie możemy porobić coś fajnego i pouczającego). W ramach skomplikowanych umów na wymianę dzieci, miałam też pod opieką pociechy mojego przyjaciela Sama – Sophie i Toby’ego. (Nawiasem mówiąc, jako samotny ojciec Sam ma najbardziej skomplikowaną sytuację ze wszystkich moich znajomych). Pełna entuzjazmu zaproponowałam, żeby pojechać do pałacyku za miastem i trochę się poduczymy z historii.

– Nudy! – zaczęły jęczeć moje dzieci.

Sophie i Toby byli zbyt dobrze wychowani, żeby dołączyć się do tych jęków, choć ewidentnie byli tego samego zdania.

– Dlaczego musimy tam jechać? Beznadzieja! – narzekała Jane.

– Mamo, a możemy zabrać iPady? – stęknął Peter.

Na co ja ryknęłam:

– Będzie świetnie! Będzie ciekawie i pouczająco, będziemy robić to, co wryje się w nas na zawsze jako najlepsze wspomnienia! No i mi się opłaci, bo mam kartę członkowską Narodowego Funduszu na Rzecz Renowacji Zabytków i wasz ojciec wreszcie przestanie narzekać, że jej nie używam.

Kiedy tylko weszliśmy do pałacyku, przypomniało mi się, dlaczego nigdy nie używam tej pieprzonej karty – bo zabytki są pełne niezwykle cennych i tłukących się przedmiotów, a niezwykle cenne i tłukące się przedmioty w połączeniu z dziećmi (szczególnie małymi chłopcami) tworzą mieszankę wybuchową. Wyobrażałam sobie twarzyczki promieniejące z zachwytu na widok szacownych historycznych skarbów, a skończyło się na pokrzykiwaniu:

– NIE DOTYKAJ TEGO!

– DO JASNEJ CHOLERY! MÓWIŁAM CI, ŻEBYŚ TEGO NIE DOTYKAŁ!

– NIE PRZECHODŹ ZA SZNUREK!

– NIE WOLNO NA TYM SIADAĆ!

– CHRYSTE, NIECH TO SZLAG!

Na co niezadowoleni emeryci wzdychali i prychali, formułując w myślach listy ze skargami do Daily Mail. Może powinnam stworzyć aplikację, którą rodzice mogliby instalować w telefonach dzieci, a która zaczynałaby wibrować i piszczeć: „NIE DOTYKAJ TEGO!”, gdy dziecko znajdzie się w pobliżu cennego i tłukącego przedmiotu? Jestem pewna, że okazałaby się przydatna w wielu sytuacjach, nie tylko w zabytkach Narodowego Funduszu, ale też, na przykład, w dziale chińskim w domach towarowych John Lewis. Chociaż jeśli ktoś jest na tyle głupi, żeby zabrać dzieci do działu chińskiego, sam się prosi o apokalipsę…

Ponieważ dzieci już w drodze zjadły cały prowiant, który im przygotowałam, kiedy tylko wyszliśmy z pałacyku, zaczęły „umierać z głodu” i musiałam zabrać je do kawiarni na lunch. Czwórka dzieci w samoobsługowej kawiarni? Nie polecam. Teoretycznie dzieci w wieku dziewięciu czy jedenastu lat powinny być względnie samodzielne, ale w praktyce tak skomplikowane zadania jak stanie w kolejce, trzymanie tacy czy wybieranie smaku soku, okazały się zdecydowanie za trudne, po prostu je przerastały. Kiedy siadaliśmy przy stole, nienawidziło nas już całe hrabstwo. Jane uparła się, że chce (i zje) zapiekankę z makaronem, ale kiedy tylko ją dostała, oznajmiła, że jest niejadalna, bo zobaczyła w niej coś, co wygląda jak papryka, a przecież to oczywiste, że akurat nastała ta chwila, kiedy Jane nienawidzi papryki. Sophie poparzyła się zupą, mimo że ostrzegałam ją, żeby poczekała, aż trochę ostygnie. Peter i Toby na jeden raz wciągnęli swoje porcje i zaczęli rozglądać się za czymś, co jeszcze mogliby zjeść, podczas gdy ja poiłam Sophie zimną wodą, jednocześnie zlizując majonez ze swojej kanapki, żeby nakarmić nią Jane, i posykiwałam, że „nie, nie kupię wam coli”, składałam obietnice, że chipsy dostaną w domu, i walczyłam z ogarniającym mnie pragnieniem, żeby wyjść z kawiarni i zacząć walić głową w ścianę z ozdobnej cegłówki. Chociaż wtedy pewnie zostałabym oskarżona o niszczenie mienia Funduszu.

Goście kawiarni rzucili mi kilka kolejnych pełnych konsternacji spojrzeń, kiedy krzyknęłam na dzieci:

– Wracamy do domu, wy małe czorty!

Nie wiem tylko, co zdziwiło ich bardziej – to, że nazwałam swoje kochane maleństwa czortami, czy to, że na to zareagowały.

Kiedy te wakacje się wreszcie skończą?!

SIERPIEŃ

CZWARTEK, 4 SIERPNIA

W tym tygodniu dzieci chodziły do wakacyjnej szkółki sportowej, którą ewidentnie wymyślił jakiś sadysta, kamuflując swój zbójecki pomysł pod płaszczykiem dobrej zabawy i stosunkowo niedrogiej szansy na pozbycie się dzieci podczas kolejnych wakacyjnych dni. Mówiąc „stosunkowo niedrogo”, mam oczywiście na myśli sto milionów pieprzonych funtów. A „dobra zabawa” to przebieranie się pięć razy dziennie, bo na każde zajęcia trzeba mieć inny strój, a po lekcjach pływania dodatkowo trzeba pamiętać, żeby uratować mokre kostiumy przed zgniciem, czyli wypakować je, przepłukać i wywiesić, bo te małe bestie zawsze owijają je w ręczniki i upychają na dnie plecaków.

Za każdym razem, kiedy zapisuję dzieci do szkółki, liczę na to, że ktoś odkryje drzemiący w nich talent do tenisa, piłki nożnej lub gimnastyki artystycznej. Z matczynym żalem stwierdzić jednak muszę, że do tej pory nic takiego nie miało miejsca, bo moje pociechy większość czasu spędzają na jedzeniu chipsów, a po każdych zajęciach błagają o pieniądze na napoje z automatu, choć więc powinny padać ze zmęczenia, odbija im palma, bo opiły się energetyków. I nic nie pomagają rozpaczliwe prośby:

– Kup sobie chrupki, kochanie, ale tylko chrupki.

– Powiedziałam, tylko chrupki!

– Nie otwieraj tej puszki… NIE OTWIERAJ… ŻEŻ KURWA MAĆ!

Simon jest w Madrycie i robi to, co zwykle robi podczas tych swoich bardzo ważnych wyjazdów służbowych. A ja podejrzewam, że wcale nie jest to takie straszne, jak twierdzi, bo mieszka w ładnych hotelach (byłam wniebowzięta, kiedy napisał mi rano, że przenieśli go do apartamentu) i chodzi na pyszne obiadki do prawdziwych restauracji, w których nie podaje się frytek i gdzie nie trzeba wydawać skrupulatnych instrukcji kelnerom, żeby, broń Panie Boże, nie kładli burgera w pobliżu sosu, bo jeśli zostanie skażony majonezem czy salsą, świat ulegnie zagładzie. Oczywiście tym pierwszym, co zrobią dzieci, będzie oblanie burgerów ketchupem tak obficie, że i tak nie poczują żadnego innego smaku.

Ja marzę o hotelach. W mojej starej pracy nigdy nie wysyłano mnie na luksusowe wycieczki zagraniczne, chociaż może jako projektantka aplikacji będę mogła jeździć na konferencje i konwenty. W Las Vegas na pewno dzieje się mnóstwo w tej kwestii. Mogłabym mimochodem wysyłać Simonowi SMS-y o tym, jak wspaniale się bawię w ekskluzywnych apartamentach, jedząc potrawy obficie polane sosem. Tymczasem jestem skazana na siebie. I ciasteczka. Tępo gapię się w ekran komputera, zastanawiam się, co ze sobą począć i próbuję nie myśleć o tym, że wydałam już prawie wszystkie oszczędności. Głównie na ciasteczka.

Liczyłam na to, że kiedy dzieci będą w szkółce, uda mi się trochę popracować, ale mój świetny plan nie wypalił. Nie wierzę, że istnieją na tym świecie ludzie, którzy potrafią pracować z domu. Ja przez większość czasu gapię się przez okno i przesiaduję na stronie Daily Mail, czytając o tym, że jakaś gwiazda „pokazała się publicznie” (to znaczy wyszła po zakupy), „pokazała swoje bujne kształty” (też wyszła po zakupy, tylko ubrana w bardziej kusy top niż ta, która „pokazała się publicznie”) albo „zmasakrowała” swoją równie mało znaną koleżankę (to znaczy napisała na Twitterze coś mało zrozumiałego, ale przykuwającego uwagę, i skasowała tweeta godzinę później, kiedy miała już pewność, że redaktorzy Daily Mail zdążyli go przeczytać). Często gram też w pasjansa, a za piętnaście trzecia w pośpiechu wysyłam kilka mejli i pędzę odebrać dzieci. Jednego mejla przez pomyłkę wysłałam Simonowi, mojemu kochanemu i wspierającemu mężowi. Odpisał mi, że owszem, są na tym świecie ludzie, którzy potrafią pracować w domu, i podał w wątpliwość mój system pracy. To oczywiście bujdy na resorach, bo na własne oczy widziałam, jak Simon pracuje w domu. Spędza dokładnie tyle samo czasu na czytaniu Daily Mail co ja, a do tego ogląda na Autocarze sportowe samochody, na które go nie stać, i z rozżaleniem buszuje po uginających się od produktów spożywczych (oczywiście z wyjątkiem ciastek, które regularnie wyjadam) szafkach, twierdząc, że nie mamy nic do jedzenia.

Moje postanowienie, żeby w zwykłe dni tygodnia nie pić alkoholu, też nie wychodzi mi najlepiej.

Założę się, że ciotka Fanny nie miała takich problemów.

Po dwóch kieliszkach wina, nieprzyjemnej wycieczce na stronę banku, która potwierdziła moje obawy odnośnie stanu konta, oraz kolejnym dniu spędzonym bez jakiejkolwiek interakcji z dorosłymi (z wyjątkiem dziarskiego „trenera” z zajęć sportowych, który kolejny raz kazał mi się wpisać do księgi wypadków, gdyż Peter z sobie tylko znanych powodów postanowił wyrżnąć głową o podłogę), uznałam, że pora na zmiany, i zapisałam się do agencji pracy. Może złapię coś na pół etatu i zarobię trochę pieniędzy, ale wciąż zostanie mi czas na pisanie kolejnej błyskotliwej aplikacji. I oczywiście będę jeździć na ekskluzywne wyjazdy służbowe (niestety nie dało się szukać według tego kryterium, a szkoda).

PIĄTEK, 5 SIERPNIA

O kurka! O kurczakowska kurczakowa kurka! Obawiam się, że zrobiłam coś bardzo głupiego. Jestem na obozie skautek z Jane. Miesiąc temu wpisałam się na listę ochotników na spotkaniu dla rodziców. Wtedy myślałam, że to świetny pomysł, bo spędzę trochę czasu z Jane, jak na kochającą matkę przystało. Poza tym udowodnię swojej starej drużynowej, że popełniła błąd, wyrzucając mnie za niesubordynację (czy coś innego – nie pamiętam. Pewnie nie chciałam się nauczyć wiązać węzłów albo śmiałam się z tekstów piosenek. Tak czy owak, uznano, że się nie nadaję). Teraz miałam szansę pokazać, że jest wręcz przeciwnie! Czas na bujne zielone pola, śnieżnobiałe płócienne namioty i ogniska, na których będziemy gotować kakao, oczywiście z mleka od pobliskiego farmera! Może nawet będą na nas czyhać jakieś niebezpieczeństwa, a ja pomogę dziewczynkom rozwiązać zagadkę nie do rozwiązania. Tak, idealnie nadaję się na obóz skautek! Energicznie podniosłam rękę, kiedy drużynowa Melanie zapytała, kto chce dołączyć na ochotnika. Trochę za późno zdałam sobie sprawę, że pozostali rodzice odetchnęli z ulgą, że jakaś naiwna entuzjastka ich wyręczyła. Melanie też nie umarła z zachwytu na wiadomość o moim altruistycznym geście.

– Ellen… To miłe z twojej strony, ale… Czy jesteś pewna, że to coś dla ciebie? – ledwie wydusiła.

Zapewniłam ją, że jak najbardziej, na co spytała z niepokojem:

– Wiesz, że będziesz mieć pod opieką kilka dziewczynek? I że będziesz zdana tylko na siebie? Naprawdę jesteś pewna, że sobie z tym poradzisz?

Melanie pewnie miała na myśli niefortunny wieczór sprzed kilku tygodni, kiedy pełniłam dyżur na spotkaniu drużyny, bo ona została wezwana do dziecka z krwotokiem z nosa. Tamtego dnia skautki odwiedził policjant, który miał im opowiedzieć o samoobronie. Melanie uznała, że razem z konstablem Briggsem poradzimy sobie z kilkoma dziewczynkami. Niestety Briggs był młodym i bardzo jeszcze naiwnym funkcjonariuszem. Mała Amelia Watkins skorzystała z okazji, że Melanie wyszła, i poprosiła konstabla, żeby pokazał jej kajdanki, bo jak to ujęła rezolutnie: „Rozważam karierę w policji”. Kiedy tylko chłopaczyna podał jej kajdanki, Amelia przykuła go do krzesła, a pozostałe dziewczynki, wyczuwając moment słabości tak szybko, jak potrafią tylko dzieci poniżej dwunastego roku życia, tłumnie podbiegły, pozbawiły nieszczęsnego policjanta pałki i krótkofalówki, po czym zaczęły zabawę inspirowaną Władcą much. Tańczyły wokół Briggsa i drwiły niemiłosiernie, gdy błagał o uwolnienie, bezradnie szamocząc się z kajdankami. Tabitha MacKenzie zaczęła nadawać przez krótkofalówkę żądania okupu za darowane życia „funkcjonariuszowi konstablowi”, Tilly Everett próbowała złamać rękę Milly Johnson pałką, a ja bezskutecznie próbowałam zaprowadzić porządek.

Wszystko to wydarzyło się w ciągu trzech minut nieobecności Melanie. Kiedy wróciła do pomieszczenia, konstabl Briggs był na skraju płaczu, przez krótkofalówkę dochodziły do nas groźby, że centrala przyśle posiłki, a Milly założyła Tilly chwyt wokół szyi, próbując ją rozbroić. (Czyli opłacało się uważać na zajęciach z samoobrony).

Wystarczył jeden złowrogi gwizdek, żeby Melanie przywróciła porządek, a konstabl Briggs pośpiesznie się oddalił. Z jego krótkofalówki dobiegały śmiechy o niebezpiecznych skautkach, a mnie wysłano do posegregowania cienkopisów, bo jestem tak nieodpowiedzialna, że nie można mnie nawet puścić w pobliże kleju PVA.

Mimo powyższych zastrzeżeń, a także dlatego, że żaden inny rodzic nie zgłosił się na ochotnika, Melanie była skazana na mnie.

– Masz jakieś doświadczenie z obozami skautek? – spytała, nie licząc na zbyt wiele.

– Oczywiście! Kiedyś byłam na festiwalu rockowym w Glastonbury. To prawie to samo. Będzie świetnie! – zapewniłam ją radośnie, chociaż nie wyglądała na przekonaną.

No i jestem. W szczerym polu. Wokół mnóstwo błocka, a wszędzie roi się od małych dziewczynek, które zjechały się z całego hrabstwa, więc Melanie chce zrobić jak najlepsze wrażenie. Kiedy to planowała, raczej nie wzięła pod uwagę faktu, że zabiorę ze sobą jasnoróżowe kalosze Huntera. Przypuszczam też, że nie jest zachwycona moim zawadiackim zestawem złożonym z szortów i kurtki przeciwdeszczowej. Podobny miałam na sobie dwadzieścia lat temu w Glastonbury. Chciałam być jak Kate Moss i Jo Whiley. Niestety zapomniałam, że są to jedyne Brytyjki, które mogą sobie pozwolić na szorty po dwudziestych piątych urodzinach, i tym sposobem wyglądałam jak dziewczyna stracha na wróble na kwasie. Plus był taki, że zaaplikowałam sobie tyle samoopalacza, że moje nogi zyskały odcień jaskrawej pomarańczy, więc łatwo było mnie znaleźć nawet w środku nocy.

Tak czy inaczej, jeśli Melanie się zawiodła, to nie była jedyna. Zamiast białych rustykalnych namiotów dostałyśmy do rozstawienia paskudne, zgniłozielone, nylonowe koszmarki. Dowiedziałam się od drużynowej, że są nowoczesne i praktyczne, a w środku będzie mi cieplej i wygodniej.

– Ale rustykalne są ładniejsze! Jak to możliwe, że są mniej wygodne niż te paskudztwa? Białe namioty aż się proszą o urocze chorągiewki, miękkie poduszki i lampki choinkowe – skomentowałam z westchnieniem.

Natomiast coraz bardziej zniecierpliwiona Melanie próbowała zagonić mnie i piętnaście podekscytowanych dziewczynek do rozbijania obozu:

– Chryste, Ellen! Jesteś na obozie skautek, a nie w sklepie Cath Kidston! Gdzie się podział twój skautowski duch?

Dobre pytanie. Wszystko wskazywało na to, że jednak go nie mam. Może dlatego wyrzucili mnie z obozu krasnali ładnych parę lat temu? Nie mogłam się też oprzeć wrażeniu, że gdyby przyszło do rozwiązywania zagadek i krzyżowania planów podejrzanym złoczyńcom, na pewno przytrafiłoby się to tym farciarzom z uroczych rustykalnych namiotów w stylu vintage.

SOBOTA, 6 SIERPNIA

Stwierdzam, że jednak nie lubię spania w namiocie. Równie dobrze mogłabym spać na gołej ziemi. To dobre dla dwudziestolatków nabuzowanych po całej nocy szaleństwa na koncertach rockowych, nachlanych hektolitrami cydru oraz narajanych i naćpanych różnymi nielegalnymi substancjami. Nie widzę żadnego powodu, dla którego miałabym gustować w spaniu w szczerym polu, skoro mam swój ukochany domek i łóżko. I jestem przemarznięta i trzeźwa. Gdzie tu sens, gdzie logika? Na dodatek nie ma gdzie podłączyć prostownicy do włosów, ale ponieważ ciężko je w ogóle umyć, i tak są oklapnięte, więc w sumie wychodzi na to samo.

Wczoraj we włosy wlazł mi jakiś robal. Jestem pewna, że coś po mnie łaziło. Melanie nie była zachwycona, kiedy ją obudziłam, żeby pomogła mi to coś wyjąć, i kazała mi iść spać, bo podobno w Wielkiej Brytanii nie ma jadowitych owadów. Pozostała też niewzruszona, kiedy zaczęłam narzekać, że przecież mogę mieć alergię na owady i nawet o tym nie wiedzieć, bo jeszcze nigdy nie miałam żuka we włosach.

Melanie chyba żałuje, że pozwoliła mi jechać. Cóż, ja też żałuję, że tu jestem. To nie ma nic wspólnego z Glastonbury ani fantazjami o perypetiach rodem z książek przygodowych. Może błoto jest tu jakieś inne?

Nie ma pachnących dymem ognisk do pieczenia kiełbasek, jest za to przerażająca kuchenka gazowa, przy której spaliłam sobie rzęsy. To jeszcze gorsze niż palniki Bunsena, których używaliśmy w szkole podczas eksperymentów na lekcjach chemii. Nie wspominałam o tym Melanie, odnoszę bowiem wrażenie, że moje rzęsy nie trafiłyby na listę jej priorytetów. Po aferze żukowej musiała tej nocy wstawać jeszcze kilka razy, żeby uspokoić stęsknione za domem dziewczynki, przerywać kompulsywne wyżerki wywołane stresem z wyżej wymienionego powodu, a także o trzeciej nad ranem leczyć bóle żołądka spowodowane niepohamowaną konsumpcją draży.

W pewnym sensie podziwiam Melanie, nawet jeśli poprosiła mnie, żebym zapaliła gaz w kuchence tylko dlatego, że miała nadzieję, iż spłonę, a ona raz na zawsze pozbędzie się mnie i mojej niekompetencji. A podziwiam w niej to, że nigdy nie traci cierpliwości, choć skautki potrafią być naprawdę wkurzające. Gdybym to ja była drużynową i zalazłyby mi za skórę, pewnie powiedziałabym im, żeby wypieprzały z obozu albo coś takiego. Podziwiam Melanie również za to, że ani razu nie sięgnęła po dżin, a to byłaby moja druga strategia na radzenie sobie z trudnymi sytuacjami. Żeby robić coś takiego, trzeba mieć to coś. Może tak właśnie objawia się wspomniany już skautowski duch?

Zawsze myślałam, że dobrze sobie poradzę w warunkach polowych, bo jestem bojowniczką i inspirującą postacią, która prowadzi tłumy z pieśnią na ustach, zadając szyku w pomysłowych kreacjach mocowanych na klamerki do bielizny. Tymczasem wyszło na jaw, że gdybym cofnęła się do drugiej wojny światowej, okazałabym się bezużyteczną panikarą, natomiast dziewczyny i kobiety pokroju Melanie w czasach tak wielkiej próby potrafią budować schrony gołymi rękoma.

Do tej pory nie spotkałyśmy ani jednego fałszerza czy złoczyńcy, któremu mogłybyśmy pokrzyżować plany, ale może to i lepiej, bo dziewczynki zdecydowanie bardziej interesują się grupowymi wypadami do toalety i opychaniem się przemyconymi słodyczami niż rozwiązywaniem zagadek.

Podczas zajęć z łucznictwa Jane obudziła drzemiącego w niej Wilhelma Tella, co wymagało naszej zdecydowanej interwencji. Moja córka wymarzyła sobie bowiem, że zestrzeli jabłko z głowy Tilly Morrison, i zaczęła materializować to marzenie. Natomiast podczas zajęć z orientacji w terenie dziewczynki nie wykazały choćby grzecznościowego zainteresowania. Po co komu mapy i kompasy, skoro mamy Google Maps?

– A gdybyście nie miały Google Maps? – spytałam.

– A dlaczego miałybyśmy nie mieć? – odparła Amelia Benson.

– Czasami nie ma zasięgu albo pada bateria – zasugerowałam, ale dziewczynki nie były przekonane, więc dodałam jeszcze: – Można też zgubić telefon.

– Aha, czyli zgubiłam telefon, ale przypadkiem mam przy sobie mapę i kompas? To raczej mało prawdopodobne, Ellen – zripostowała Olivia Brown.

Zaczynałam tracić resztki cierpliwości, dlatego podałam przykład ekstremalny:

– A co byście zrobiły, gdyby rozgorzała nuklearna apokalipsa? Google Maps już nie istnieje, bo cywilizacja razem z prawie całą ludzkością została unicestwiona. Dlatego wy, cudem ocalałe i skazane na samotność, musicie przedostać się w bezpieczne, wolne od zabójczego promieniowania miejsce, by nie umrzeć z głodu. Wtedy baaardzo się wam przydadzą papierowa mapa i zwykły kompas, chyba że wolicie skonać w rowie jak cała reszta ludzkości!

Mia Robinson wybuchnęła płaczem.

– Nie chcę być sama! I co z moim chomikiem? Czy chomiki przetrwają nuklearną apokalipsę?

– Nie – rzuciła ostro Jane, a Mia rozpłakała się jeszcze głośniej.

Nie dało się jej uspokoić, więc musiałam zawołać Melanie, żeby ją pocieszyła i zapewniła, że w najbliższym czasie nie będzie nuklearnej apokalipsy, nauka orientacji w terenie to tylko zabawa, a jej chomikowi nic nie będzie. A także mamusi i tatusiowi.

Gdy Melanie była zajęta pocieszaniem, jej drużyna poszła na spacer i zgubiła się w lesie, więc musieliśmy uruchomić akcję ratunkową. Inni drużynowi nie byli zachwyceni tym, że Melanie zgubiła swoją grupę, a ja obawiałam się, że całą zwali winę na mnie. Później zostaliśmy wezwani na skautowski wieczorek muzyczny, to znaczy śpiewaliśmy bardzo skomplikowaną piosenkę, do której należało klaskać w rękę osoby siedzącej obok. Jestem pewna, że nie trzeba było klaskać tak mocno, jak to robiła siedząca obok mnie Melanie. Mam nadzieję, że w nocy nie będą po mnie łazić robale, bo jeśli ją obudzę, posunie się do czegoś więcej niż klaskanie.

W Glastonbury na pewno nie ma robaków. Pewnie tamtejsze błoto nie jest dla nich tak atrakcyjne jak tutejsze. Zastanawiam się, czy na pewno jestem za stara na Glastonbury? I czy w ogóle wpuszczają tam czterdziestolatków? Może udałoby mi się zhakować system? A gdybym tam umarła? Nie powinnam się odurzać nielegalnymi substancjami, bo jestem szanowaną kobietą w średnim wieku, a poza tym od cydru ciągle chciałoby mi się siku, bo po urodzeniu dwójki dzieci mój pęcherz nie jest w tak dobrej formie jak kiedyś. Festiwalowe toalety chyba też są nie dla mnie. Może powinnam pojechać na jeden z tych masowych spędów dla starych ludzi, na przykład na Rewind Festival? Tylko że wszystkie takie imprezy są „przyjazne rodzinom”, a skoro już miałabym uciec na weekend od moich aniołków, żeby się upijać i być niegrzeczna, nie chciałabym, żeby pod nogami plątały mi się dzieci innych festiwalowiczów.

Jestem złym człowiekiem. Melanie pewnie to wyczuwa, dlatego mnie nienawidzi. I może jeszcze dlatego, że wystraszyłam na śmierć jedną z jej podopiecznych, przez co zgubiła sześć innych.

NIEDZIELA, 7 SIERPNIA

Z powrotem w domu! Wreszcie się wykąpię! Co za ulga! To znaczy…

Dzisiaj rano stawiłam czoła śmierci, obsługując kuchenkę zagłady, i zaserwowałam skautkom obrzydliwe (przyznaję) tosty francuskie, które ku memu zdziwieniu zjadły bez słowa. Później zwijałyśmy namioty. Melanie z ulgą odkryła, że nie jestem kompletnie bezużyteczna, bo udało mi się rozpracować, jak wykonać tę czynność. Posłużyłam się logiką – to jakby rozstawianie ich, tylko od końca – i poszło dość gładko mimo wysiłków wielu drużynowych, żeby dać się złapać w pułapkę i zwalić sobie namiot na głowę. Nie zgubiłyśmy już żadnej dziewczynki, a ja żadnej z nich nie doprowadziłam do histerii, i to też była dobra wiadomość, bo Melanie przez pół nocy musiała wstawać do Mii, którą atakowały powracające koszmary. Mam nadzieję, że Mia nie powie rodzicom, że to ja wywołałam u niej paniczny strach przed wojną nuklearną. Po prostu nie mogłam się powstrzymać, bo coś mnie ugryzło w bardzo niepożądanym miejscu. Pewnie jadowity żuk.

Kiedy wracałam do domu z półprzytomną Jane, liczyłam na to, że Simon i Peter zadbają pod moją nieobecność o ognisko domowe. Może brakuje mi skautowskiego ducha, ale czasami bywam niepoprawną optymistką. Niestety, mój optymizm okazał się bezpodstawny, bo w domu panował kompletny chaos, syf i malaria. Postanowiłam, że od tej pory już nigdy nie będę optymistką. Pesymista może udowodnić swoją rację albo poczuć się miło zaskoczony, dzięki czemu nie czyha na niego tyle rozczarowań, co na optymistów.

Simon zgrywał niewiniątko, kiedy zaczęłam na niego wrzeszczeć, że po całym domu walają się brudne gacie, z kosza wysypują się śmieci, woda w kibelku jest niespuszczona i nie przyszło mu nawet do głowy, żeby wytrzeć blat kuchenny, na którym piętrzą się brudne naczynia, bo czekał na dobrą wróżkę, która pojawi się nie wiadomo skąd i jednym ruchem różdżki sprawi, że wszystko będzie lśniło.

– Co ty właściwie robiłeś, kiedy mnie nie było? Tylko nie mów, że zajmowałeś się Peterem, bo on nie jest już dzieckiem i nie potrzebuje całodobowej opieki! – grzmiałam.

– Wyobraź sobie, kochanie, że wyczyściłem lodówkę, przejrzałem szafki i wyrzuciłem wszystko, co było przeterminowane – odparł dumnie Simon.

– Co zrobiłeś?! – Zamarłam z przerażenia, po czym zaczęłam otwierać szafki. Wyrzucił wszystkie przyprawy!

– Niektóre rzeczy były przeterminowane o dwa lata – nadąsał się Simon.

Jęknęłam z żalu. Drogi ryż, makarony i symbol przynależności do klasy średniej, czyli torebka komosy ryżowej – zniknęły!

– CZTERY lata! Komosa była przeterminowana o cztery lata! I nawet nie była otwarta! Data ważności ryżu do risotto wygasła w zeszłym miesiącu, ryżu z Camargue dwa miesiące temu, a paczki makaronu w śmiesznych kształtach pół roku temu. Znalazłem też puszkę makaronu w pomidorach, która przeterminowała się sześć lat temu! – poinformował mnie Simon.

– Te rzeczy się nie przeterminowują! – ryknęłam wściekle. – Przyprawy nawet powinny być przeterminowane! Wszyscy używają przeterminowanych przypraw, a ci którzy mówią, że trzeba je wyrzucić, to oszuści! Kiedy przyprawa zaczyna smakować jak kurz, wtedy jest naprawdę dobra! A ryż i makaron można jeść jeszcze przez wiele miesięcy po tym, jak ich data ważności wygaśnie. No i będę musiała kupić kolejną paczkę komosy, której nie zjemy, bo bez komosy w szafce przestajesz przynależeć do klasy średniej. A jedzenie w puszkach nigdy się nie psuje. NIGDY! To właśnie dlatego ludzie gromadzą puszkowe żarcie na czas nuklearnej apokalipsy. Gdyby dzisiaj wybuchły bomby atomowe, umarlibyśmy z głodu, bo wyrzuciłeś moje spaghetti na czarną godzinę!

– Chyba trochę przesadzasz, kochanie. Zajrzyj do lodówki – powiedział zadowolony z siebie Simon, więc ją otworzyłam. Nie było dżemu. Ketchupu. Majonezu. Ani jednego warzywa. Przynajmniej zniknęły też trzy tubki starego jak świat hummusu, których zaczynałam się już trochę bać. – Wszystko przeterminowane! – dodał triumfalnie.

– Ziemniaki?

– Wczoraj.

– Marchewki, cebula, czosnek?

– W śmietniku!

– Ale one nie były zepsute. Takie rzeczy można jeść, dopóki nie zaczną puszczać pędów, pleśnieć albo się rozkładać.

– Przeterminowane! Musiałem je wyrzucić! – upierał się Simon.

– Kurwa mać – burknęłam pod nosem. – Cóż, w takim razie musimy zamówić coś na kolację. A gdzie jest szynka? Ona na pewno nie była przeterminowana.

– Nie, ale na opakowaniu było napisane, że trzeba ją zjeść w ciągu dwóch dni od otwarcia, a na pewno była otwarta dłużej.

– Na litość boską! Przecież NIKT się tym nie przejmuje. NIKT! Idę się wykąpać i zmyć z siebie resztki błota, a ty zasuwaj do sklepu i kup jakieś pieprzone jedzenie!

– Ale ja przez cały weekend robiłem porządki i opiekowałem się Peterem! Mycie lodówki i sprzątanie szafek powinno być twoim zajęciem, skoro nie pracujesz. Ponieważ cię wyręczyłem, może jednak ty wyskoczysz do sklepu? – zaprotestował Simon.

– Po pierwsze, pracuję! Próbuję zbudować nową ścieżkę kariery. To nie jest tak, że siedzę w domu i czytam magazyny oraz obżeram się czekoladkami jak jakaś utrzymanka! – No dobrze, może trochę podkolorowałam, ale wytrwale ciągnęłam: – Nie wiem, skąd pomysł, że prowadzenie domu jest tylko i wyłącznie moim obowiązkiem. A poza tym przez ostatnich kilka dni spałam na pieprzonym polu atakowana przez robaki i ryzykowałam życie, zapalając śmiercionośną kuchenkę gazową, żeby stworzyć piękne wspomnienia dla twojej córki, podczas gdy ty byłeś zajęty wyrzucaniem dobrego jedzenia! Sam sobie idź do sklepu! – ryknęłam.

Simon wyszedł. Kiedy wrócił do domu, przeklinał pod nosem rażąco niesprawiedliwe ceny żywności. Dobrze mu tak. To kara za to, że wszystko powyrzucał. Nie ma to jak w domu! A przede mną jeszcze kilka tygodni tej wspaniałej zabawy.

ŚRODA, 10 SIERPNIA

Nie miałam pomysłu, co zrobić z dziećmi, więc zabrałam je do parku.

Nie cierpię parku. Matki chodzą tam tylko wtedy, kiedy ich kochane maleństwa doprowadzą je do takiego szału, że muszą wystawić się na towarzystwo potencjalnych świadków, bo tylko to może je powstrzymać przed popełnieniem czynów, których będą później gorzko żałować. Czasami próbuję zsumować wszystkie godziny, które spędziłam na zimnie i wietrze, ale to zbyt przygnębiające. Poza tym tyle się mówi o zagrożeniu hemoroidami w czasie ciąży, a nikt nie mówi, że dużo prędzej je złapiesz, kiedy przesiadujesz na zimnej i mokrej ławce. Na szczęście jest lato, więc tym razem przynajmniej nie dostanę hemoroidów i nie odmrożę sobie tyłka.

Nie wolno mi przekroczyć świętej bramy i wejść na plac zabaw, bo zabrałam ze sobą psa, więc czaję się z nim za płotem, podczas gdy inne mamuśki łypią na nas podejrzliwie, bo w przecież w dowolnym momencie mogłabym spróbować wedrzeć się do środka, pozwolić psu zrobić kupę w piaskownicy, a potem wetrzeć ją w oczy ich pociechom i oślepić je raz na zawsze! Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że psie kupy mogą być niebezpieczne, i nie pochwalam ludzi, którzy pozwalają swoim czworonogom srać na placach zabaw, tylko mam już szczerze dość tych jęków przerażenia, które rozlegają się za każdym razem, gdy jakiś pies znajdzie się w pobliżu furtki. Na szczęście Peter i Jane są na tyle duzi, że nie wymagają stałego nadzoru. Peter nie potrzebuje już pomocy, żeby połamać sobie nogi na drabinkach, a Jane woli robić selfie z Sophie moim starym iPhone’em, którego ode mnie wyłudziła i nosi ze sobą wszędzie mimo moich uwag, że w parku telefon nie jest artykułem pierwszej potrzeby.

Dzieci były zajęte zabawą, więc zajrzałam na skrzynkę mejlową, ale nie przyszło nic godnego uwagi. Kolejny raz nigeryjski generał potrzebował mojego numeru konta, żeby przelać mi swoje miliony (może powinnam wynaleźć apkę, która będzie wysyłać spam wszystkim, którzy spamują mnie?), w Gapie znowu jest wyprzedaż (a kiedy nie ma? Czy kiedykolwiek ktoś kupił w tej sieci towar w normalnej cenie? Może powinnam opracować apkę dla Gapy do zarządzania promocjami? A nie, ktoś już ją wymyślił. Szlag!) i kilka mejli od agencji pracy z propozycjami. Chciałam skasować wiadomość od agencji, bo choć wyjątkowo starannie wypełniłam formularze, podałam swoje kwalifikacje, zainteresowania, branże, w których szukam zatrudnienia, a także informację o preferowanych zarobkach, wysyłali mi tylko oferty, które nie miały nic wspólnego z moimi umiejętnościami, firmy mieściły się sto milionów kilometrów stąd i proponowały pensję w wysokości jednej trzeciej tego, co zarabiałam wcześniej. Ostatecznie mając do wyboru to albo kurtuazyjne rozmowy z innymi rodzicami, wybrałam udawanie bardzo zajętej i otworzyłam mejla. I oto moim oczom ukazała się… WYMARZONA OFERTA PRACY!

Była idealna. Zamiast kolejnego szarego budynku w ponurej industrialnej dzielnicy, pracowałabym w jednym z topowych start-upów zajmujących się nowymi technologiami w eleganckim, błyszczącym, nowoczesnym, szklanym wieżowcu, do którego dojazd zajmowałby mi tylko dwadzieścia minut.

Często przejeżdżałam obok tego budynku i, że tak to ujmę, kleiłam nos do błyszczących szyb. W środku jest równie ładnie, co na zewnątrz (przyznaję, sprawdziłam w Google’u, i to nie raz). Światło, przestrzeń, białe biurka i Piękni Ludzie. No dobra, ich może zmyśliłam, ale jestem pewna, że wszyscy, którzy tam pracują, są wyluzowani, modni, noszą hipsterskie okulary i etycznie poprawne spodnie. O sprawach firmowych pewnie dyskutują na grupach na WhatsAppie i nie muszą przesiadywać na bezsensownych dwugodzinnych spotkaniach tylko po to, żeby rozwiązać problem, który da się rozwiązać w jednym mejlu. A jeśli już chodzą na spotkania, to siedzą na tych śmiesznych pufach, które wyglądają jak worki z ziemniakami. Pozostaje pytanie, czy chciałabym pracować w miejscu, w którym siada się na workach z ziemniakami? Mam już prawie czterdzieści dwa lata. Czy byłabym w stanie wstać z takiego pufa, zachowując godność? Mniejsza z tym, tam na pewno ich nie używają.

Praca wyglądała na stymulującą, ciekawą i ambitną. W poprzedniej najlepsze, co mogło mnie spotkać, to tłumaczenie obślizgłemu Edowi z księgowości, że niestety nie da się wykasować wszelkich śladów po hardcorowym porno, które „przypadkiem” ściągnął na firmowego laptopa. (W przypływie złośliwości powiedziałam mu, że w Internecie nic nie ginie i nawet jeśli kupi nowy komputer, a stary wrzuci do rzeki, Internet „będzie wiedział o porno”, a co za tym idzie, żona Eda też będzie mogła sprawdzić, co oglądał).

Dobrze płacili. Byłoby miło znów mieć sensowną pensję, bo moje oszczędności już prawie wyparowały, a perspektywa braku własnych pieniędzy wcale mi się nie podoba. Trzymamy pieniądze na wspólnym koncie, ale na myśl o tym, że mogę stać się „zależną” od Simona, robi mi się niedobrze. Jedynym minusem nowej pracy było to, że to oferta na pełen etat.

Pewnie powinnam przedyskutować z Simonem kwestię przejścia na etat, ale czułam się tak podekscytowana tym, że moja wymarzona praca jest na wyciągnięcie ręki (i w myślach wydałam już całą pierwszą pensję), że napisałam do agencji, żeby zgłosili moją kandydaturę. Dzieci spędzają większość dnia w szkole, a nadwyżki z pensji na pewno wystarczą na pokrycie kosztów opiekunki i tym podobne. Trzymam za siebie kciuki! Trzymam całe ręce, nogi i… Co jeszcze można trzymać oprócz moczu…? Może jednak czasami jestem optymistką?

SOBOTA, 20 SIERPNIA

Jestem wypoczęta i gotowa do działania po wspaniałych relaksujących wakacjach rodzinnych z ukochanymi dziećmi i najdroższym mężem. Bawiliśmy się przednio! Wszyscy śmiali się i dokazywali! Pewnego dnia dzieci wspomną te skąpane w słońcu dni i uśmiechną się ciepło na myśl o #najlepszychwspomnieniach, jak to sobie biegały ze śmiechem po piaszczystych plażach Kornwalii ubrane w gustowne ubrania, wiatr rozwiewał im włosy i miały przed sobą całe życie. Albo chociaż kiedy przejrzą moje konto na Instagramie, na którym nasze wakacje wyglądały dokładnie tak, jak bym tego chciała.

Bo w rzeczywistości upłynęły mi na robieniu prania, graniu w gry planszowe, w których oczywiście brakowało połowy elementów, próbach ugotowania czegoś w obcej kuchni i przeklinaniu jak szewc, że wszystkie noże są tępe. Jak to się dzieje, że noże w domkach letniskowych zawsze są tępe? Boją się, że wczasowicze będą czuli tak silną presję tworzenia #najlepszychwspomnień, że coś w nich pęknie i wymordują wszystkich członków rodziny, jeśli jeszcze raz ktoś zacznie jęczeć, że inni pojechali na luksusowe wakacje, a oni muszą gnić w Kornwalii („Pojechaliśmy do Kornwalii, bo jesteśmy pretensjonalnymi członkami klasy średniej, kochanie”)? Albo zaczną pytać, czy w przyszłym roku nie moglibyśmy pojechać na luksusowe wakacje („Nie, skarbie, bo twój tatuś nienawidzi ludzi”)? Dochodzi jeszcze marudzenie o to, że w domku nie ma Wi-Fi („Jesteśmy tu po to, żeby spędzać razem czas, a nie gapić się w tablety, a kiedy mamusia wyszła na chwilę, żeby włączyć dane w telefonie, to tylko po to, żeby wrzucić na Instagrama zdjęcia i pokazać wszystkim, jak świetnie się razem bawimy. Oczywiście, że się dobrze bawimy! A właśnie że tak! Bawimy się świetnie, bo JA TAK MÓWIĘ! Nie, nie dam ci swojego telefonu, żebyś grał w Pokémon Go, bo w Kornwalii nie ma Pokémonów! Oczywiście, że nie kłamię! Czy ja kiedykolwiek cię okłamałam?!”).

Gdyby nie to, że w mediach społecznościowych wszyscy są tak samo profesjonalnymi łgarzami co ja, byłabym przekonana, że inne dzieci spędziły wakacje na skąpanych w słońcu plażach rodem z powieści Enid Blyton, śmiejąc się i wygłupiając, biegając wśród polnych kwiatów, puszczając latawce i budując zamki z piasku z kochającymi rodzicami. Na szczęście (i z drobną pomocą filtrów), według Facebooka i Instagrama moje dzieci robiły dokładnie to samo.

Tak czy inaczej, jesteśmy już w domu. Wszyscy są zmęczeni długą i nużącą podróżą, a kornwalijskie plaże zabraliśmy chyba ze sobą, bo z samochodu i walizek sypie się piach. Mam górę prania do zrobienia i w takich chwilach zastanawiam się, po co w ogóle jeździć na wakacje, skoro trzeba po nich odpoczywać. Przynajmniej udało mi się zrobić kilka ładnych zdjęć, mimo że dzieci cały czas narzekały, że nie daję im spokoju. Kiedy spytały, po co w ogóle robię te zdjęcia, syknęłam, że mi się przydadzą, kiedy będę stara, zasuszona i zacznę mieć problemy z pamięcią, a one o mnie zapomną. Udało mi się nawet zrobić ładne zdjęcie Simonowi, co uważam za cud, biorąc pod uwagę to, że zawsze kiedy celuję w niego obiektyw, robi głupie miny. Teraz już wiem, po kim dzieci to odziedziczyły!

Ale kiedy wracaliśmy, ZADZWONILI Z MOJEJ WYMARZONEJ PRACY, ŻEBY ZAPROSIĆ MNIE NA ROZMOWĘ KWALIFIKACYJNĄ! Simon oczywiście był sceptyczny. Powiedział, że zaproszenie na rozmowę to jeszcze nie umowa o pracę, po czym westchnął głęboko i dodał, że nie powinnam robić sobie nadziei. Niech się wypcha! To pierwszy krok w dobrym kierunku i narzekania Simona niczego tu nie zmienią. Poza tym byłoby miło, gdyby choć raz nastawił się pozytywnie do mojego pomysłu i okazał mi odrobinę wsparcia, zamiast doszukiwać się we wszystkim problemów i snuć czarne scenariusze. Czy naprawdę tak trudno chociaż raz we mnie uwierzyć? Mniejsza o to, dużo ważniejsze od głupich min gderliwego Simona jest to, w co powinnam się ubrać.

Ku wielkiemu zdziwieniu odkryłam też, że roślina Petera, którą porzuciłam bez opieki na tydzień, trzyma się świetnie.

PIĄTEK, 26 SIERPNIA

Ile jeszcze? Mam wrażenie, że te wakacje trwają już pięć lat. Czy oni kiedykolwiek wrócą do szkoły? Zaczynam tracić wiarę, że wakacje kiedykolwiek się skończą. Jedyne, co mi zostało, to liczyć na to, że niebawem zostanę wpływową pracownicą korporacji i pożegnam karierę wydawaczki przekąsek i sędzi w bójkach. Dzisiaj zasugerowałam dzieciom, że mogłyby zbudować sobie w ogródku kryjówkę. Spojrzały na mnie, jakbym zaproponowała, żeby narobiły sobie na ręce i zaklaskały. Ale ponieważ było słonecznie, stwierdziły, że chcą powalczyć na szlauchy. Nie byłam zachwycona, bo w mojej opinii walki na szlauchy zawsze kończą się wycieczką na pogotowie ze złamanym żebrem albo co najmniej krwawieniem i siniakami, ale zabrakło mi sił, żeby odmówić.

Przez około dziesięć minut dzieciaki biegały po dworze, z piskiem polewając się wodą. Potem im się znudziło, stwierdziły, że zmarzły i uznały, że o wiele fajniejszą zabawą będzie nanieść błocko i mokrą trawę do kuchni, zużyć horrendalną ilość czystych ręczników i się przebrać. A kiedy skończyłam myć podłogę, zapytały, czy mogą rozstawić w ogródku ślizgawkę wodną.

Odmówiłam. I tak mieliśmy szczęście, że podczas bitwy na szlauchy nikomu nic się nie stało. Nie zamierzałam kusić losu, wyciągając plastikową Matę Zagłady, którą zamiast ślizgawką powinno się nazywać „karkołamaczem”. Wymieniłam kilka innych aktywności, którymi mogły się zająć na dworze: poskakać na żółto-niebieskim szkaradztwie, które zaburzyło, a wręcz bezpowrotnie zniszczyło całe zen, jakie panowało w moim ogrodzie. Mogły też pokopać piłkę albo poczytać pieprzoną książkę pod drzewem. Dodałam, że nie będzie siedzenia w domu i gapienia się w ekrany w ten piękny letni dzień. I że nie zamierzam wydawać ani centa na wymyślne rozrywki. Mają się bawić w ogrodzie i koniec!

Po tym oświadczeniu, pod pretekstem, że muszę pracować, poszłam do domu pogapić się w ekran. Szukałam w Internecie, jak się ubrać na rozmowę kwalifikacyjną, bo chciałam zaprezentować się jako profesjonalistka, która mimo swego wieku nie straciła kontaktu z młodzieżą. Wyglądało na to, że będę musiała założyć bardzo wysokie szpilki i marynarkę, z której wypadną mi cycki. Zmartwiło mnie też to, że wszystkie kobiety na zdjęciach trzymały w ręku kubki z kawą na wynos. Czy to jest niezbędne akcesorium na rozmowie kwalifikacyjnej? A może nie potraktują mnie poważnie, jeśli wejdę do biura z tacką kubków sojowego latte grande? Czy to w ogóle tak się nazywa? Poza tym myślałam, że sieci kawiarniane zostały jednogłośnie uznane za nieetyczne, bo nie płacą podatków, i jeśli przyniosę kawę ze złej sieci, będę spalona, jeszcze zanim się odezwę? Mogłabym przynieść kawę z Waitrose’a. Czy kupowanie w Waitrosie jest nieetyczne? NIE MAM POJĘCIA! Wiem tylko, że to ostoja klasy średniej! Wszystkie te myśli kłębiły mi się w głowie przez około pół godziny, kiedy nagle uświadomiłam sobie, że słyszę zatrważający dźwięk. Cisza! Moje kochane urwiski nie wydają dźwięków tylko wtedy, kiedy dzieje się coś bardzo złego. Wystrzeliłam jak z procy na dwór.

Jane wściekała się, próbując rozsupłać sznurek od jo-jo.

– Gdzie jest Peter?! – krzyknęłam.

– Nie wiem. – Wzruszyła ramionami.

– Dlaczego nie jest z tobą? Nie widziałaś, dokąd poszedł?

Jane znowu wzruszyła ramionami, po czym wybąkała, że pewnie jest w środku, co jest niesprawiedliwe, bo jeśli gra na iPadzie, to ona jako osoba, która mnie posłuchała, powinna w nagrodę za posłuszeństwo dostać dodatkowy czas na granie. Przerwałam jej wywód o graniu i pobiegłam do domu szukać Petera. Krzyczałam na całe gardło, ale nie odpowiadał. Nie było go w sypialni, salonie ani kibelku. Nie było go też w pokoju Jane, skąd lubił podkradać zabawki, żeby zrobić jej na złość.

– Jane! – zawołałam. – Jesteś pewna, że nie wiesz, dokąd poszedł?

Córka upierała się, że nie ma pojęcia, po czym dodała, że jeśli coś mu się stało, to na pewno nie z jej winy.

Przeszył mnie zimny dreszcz. Starałam się myśleć racjonalnie. Przytoczyłam w myślach wszystkie statystyki wskazujące, że szanse na to, że nic mu się nie stało, są bardzo wysokie. Z drugiej strony miałam ochotę wyć z przerażenia, bo mój synek zaginął, a jeśli policja poprosi mnie o rysopis, nie będę nawet w stanie powiedzieć, w co był ubrany, bo po zabawie tym pieprzonym szlauchem przebrał się z milion razy.

Dlaczego nie pozwoliłam im wyciągnąć ślizgawki? Lepiej spędzić popołudnie na ostrym dyżurze z lekko poharataną nogą niż snuć czarne scenariusze, które właśnie przychodziły mi do głowy – zdradzieckie oczko wodne; nieoznakowane furgonetki, które zatrzymują się z piskiem opon, po czym gwałtownie odjeżdżają przez nikogo niezauważone; pirat drogowy, który pędzi tak szybko, że nie jest w stanie dostrzec małego chłopca goniącego w oddali za piłką. Przez chwilę zastanawiałam się, czy w okolicy nie ma zamkniętej kopalni, gdzie Peter mógłby wpaść do szybu. Czy nasz krytyczny wobec wszystkich pies byłby w stanie go wytropić? Pewnie nie. Nienawidzi Petera. To uczucie jest zresztą obopólne.

Zastanawiając się nad tym wszystkim, biegałam po ulicy i wołałam Petera, starając się, by nie brzmiało to zbyt histerycznie. Nie było go najwyżej od piętnastu minut, więc nie ma nawet powodu, żeby dzwonić na policję – powtarzałam w myślach. Usłyszawszy krzyki, moja sąsiadka i bratnia dusza Katie wybiega z domu, a ja szybko powiedziałam, co się stało.

– Pomogę ci szukać! Wezmę tylko dziewczynki. Pójdziemy tędy, a ty idź w przeciwnym kierunku. Jeśli nie usłyszy naszego wołania, zaczniemy pukać do drzwi. Znajdziemy go, Ellen, nie martw się.

Kiwnęłam tylko głową. Gdybym zaczęła mówić, pewnie zalałabym się łzami. Ruszyłam w poszukiwaniu Petera, wlokąc za sobą Jane (nie mogłam spuścić jej z oczu. Już i tak zgubiłam jedno dziecko. Gdybym zgubiła drugie, zostałabym znienawidzona jak lady Bracknell).

Krzycząc wniebogłosy, dotarłam do końca ulicy. Zaczęłam zawracać, zachrypnięta i na skraju rozpaczy, kiedy Karen Davison spod numeru czterdziestego siódmego otworzyła drzwi.

– Peter jest u nas. Nie wiedziałaś? – spytała zaskoczona.

– Nie! – wykrztusiłam. – Bawił się w ogrodzie i nagle zniknął.

– Bawi się z moimi wnuczkami na tej cholernej ślizgawce. Był w ogródku, kiedy wracaliśmy ze sklepu. Chłopcy spytali go, czy nie chciałby pobawić się z nimi. Powiedziałam, że musi zapytać cię o zgodę, a on poszedł do domu. Kiedy wyszedł, miał ze sobą kąpielówki, więc byłam pewna, że ci powiedział.

Byłam tak szczęśliwa, że mój syn nie leży w szybie kopalnianym, ale jest cały i zdrowy, że nie potrafiłam się na niego złościć za to, że dał nogę z domu i nic mi nie powiedział. Przytuliłam go mocno (z perspektywy czasu myślę, że nie było to najlepsze posunięcie – był całkiem mokry), po czym zaczęłam żałośnie płakać i jęknęłam:

– Nigdy więcej tego nie rób. Bardzo się martwiłam!

– Przepraszam, mamusiu. Nie poszedłem daleko, więc myślałem, że mogę. Nie chciałem cię wystraszyć.

– Martwiłam się, bo bardzo cię kocham – zapłakałam.

– Ja ciebie też kocham, mamusiu. Obiecuję, że więcej cię tak nie wystraszę.

Dobry Boże! Prawie straciłam syna, bo byłam zbyt zajęta zamartwianiem się, jaką kawę powinnam przynieść na rozmowę kwalifikacyjną! Co ze mnie za matka? Może powinnam porzucić myśli o pracy i pozostać pełnoetatową matką? Spędzać całe dnie na rękodziele (nienawidzę rękodzieła!) i poświęcać każdy moment mojej egzystencji nadrabianiu minionych niedociągnięć w nadziei, że nie zniszczyłam dzieciom życia przez swoje samolubstwo? Na razie wyglądają normalnie – szczerze mówiąc, jedyną osobą, która pozostaje w traumie po dzisiejszym dniu, jestem ja – ale może ich rany są głębsze i dowiedzą się o nich dopiero około trzydziestki, kiedy pójdą na psychoterapię i uświadomią sobie, że ich życie się sypie, bo byłam złą matką?

Zarówno Jane, jak i pies Judgy[1] byli kompletnie niewzruszeni powrotem Petera.

[1] Judgy w języku angielskim oznacza „krytyczny” (przyp. tłum).

Tytuł oryginału: Why Mummy Swears

Pierwsze wydanie: HarperCollins Publishers, Londyn 2018

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Joanna Gorska

Korekta: Joanna Morawska

© 2018 by Gill Sims

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o.Warszawa, 2019

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji HarperCollins Publishers Limited, UK

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: iStock. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 9788327640123

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi S.A.