Okładka

Karta tytułowa

Joanna Szczepkowska

Bardzo krótka podróż i inne scenariusze filmowe

Instytut Wydawniczy Latarnik

Joanna Szczepkowska

Aktorka, pisarka, publicystka. Jako studentka warszawskiej PWST zadebiutowała w telewizyjnym spektaklu „Trzy siostry” Czechowa w reżyserii Aleksandra Bardiniego. Po ukończeniu PWST zgrała w filmie „Con amore” i została nagrodzona w 1976 roku za najciekawszy debiut filmowy. Od 1975 roku gra w teatrach warszawskich. Jest aktorką teatralną, filmową i telewizyjną, zagrała m.in szekspirowską Julię, Lady Macbeth, Tytanię, Kordelię, Katarzynę w „Poskromieniu złośnicy”, a także Antygonę w dramacie Sofoklesa, Rachelę w „Weselu” Wyspiańskiego, Spikę w „Onych” Witkacego. Za swoje kreacje w repertuarze klasycznym i współczesnym, dramatycznym i komediowym była wielokrotnie nagradzana. Jest laureatką fundacji ITI – stypendium do Nowego Jorku, nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku; w1990 roku została nagrodzona telewizyjnym Wiktorem jako najpopularniejsza aktorka. Jest także laureatką wielu nagród na festiwalach teatralnych. W stanie wojennym współpracowała z prasą podziemną współtworząc pismo teatralne.

Joanna Szczepkowska napisała monodram „Goła baba”, serię miniatur telewizyjnych „Garderoba damska”, sztukę „ADHD i inne cudowne zjawiska”. W 1999 roku Gazeta Wyborcza zaproponowała jej pisanie stałych felietonów do sobotniego dodatku „Wysokie Obcasy”. Od 2001 roku ukazują się jej publikacje literackie m.in. zbiory felietonów „Drugie podwórko”, „Sześć minut przed czasem”, „Piasek ze szkła”, „Jak wyprostować koło”, tom opowiadań „Fragmenty z życia lustra”, powieści: „Kocham Paula McCartneya”, „Zagrać Marię”, eseje autobiograficzne „4 czerwca”, zbiory wierszy „Miasta do wynajęcia”, „Dzisiaj nazywam się Charles”, „Ludzie ulicy i inne owoce miłości”. Jest też autorką artykułów poświęconych literaturze.

Jeżeli bałagan na biurku jest
znakiem bałaganu w umyśle,
znakiem czego jest puste biurko?

Albert Einstein

Bardzo krótka podróż

obraz filmowy

Muzyczne tło – skrzypce.

Kolory głębokie, soczyste, stroje dostatnie, w dobrym guście.

Rok 1890

Okazała rezydencja znakomicie prosperującego mecenasa i jego żony Anny. Niewykluczone, że rezydencja pochodzi ze spadku, jaki odziedziczyła kobieta. Na dole jest salon z jadalnią. Stół ustawiony tak, że widać go ze szczytu schodów prowadzących na pierwsze piętro. Na piętrze jest sypialnia rodziców i sypialnia Krzysia. Na dole oprócz salonu kuchnia i gabinet Ojca.

Scena 1.

Rezydencja Anny. Ogród.

Krzyś, pies.

Piękny, słoneczny dzień w ogrodzie przed rezydencją. Dziewięcioletni chłopiec bawi się z dużym rasowym psem. Od czasu do czasu, nie przerywając zabawy, patrzy w jedno z okien, ale nikt się tam nie pojawia. Wreszcie chłopiec woła.

Krzyś: – Astor! Do domu!

Krzyś i pies biegną do rezydencji.

Scena 2.

Wnętrze rezydencji.

Krzyś, pies, Kucharka.

Krzyś: – Astor! Zostań!

Pies kładzie się w korytarzu. Chłopiec idzie dalej. Patrzy na schody, ale nie decyduje się na nie wejść. Idzie dalej. Długi korytarz. Ciemne drewno, ciemnoczerwona tapicerka. Krzyś ostrożnie otwiera drzwi do kuchni. Staje w drzwiach. Kuchnia jest pusta. Po chwili zagląda tu Kucharka.

Kucharka: – Co Krzysiu? Chcesz herbatkę?

Krzyś: – Nie. Dziękuję.

Chłopiec zamyka drzwi.

Scena 3.

Korytarz w rezydencji.

Ojciec, Krzyś.

Krzyś puka do okazałych drzwi. Słychać głos Ojca.

Ojciec: – Czy to pan Krzysztof?

Krzyś ostrożnie otwiera drzwi i staje w progu gabinetu Ojca. Jest tu dużo książek, wnętrze dostanie, zadbane. Ojciec siedzi za biurkiem i przepisuje coś z wielkiej księgi.

Ojciec: – Jak tam, panie Krzysztofie? Proszę, niech pan wejdzie.

Krzyś wchodzi, zamyka drzwi i z dużą swobodą wskakuje na fotel stojący naprzeciwko biurka.

Ojciec: – Co tam? Gdzie pan był?

Krzyś: – W ogrodzie z Astorem.

Ojciec: – Świetnie.

Zapada milczenie. Ojciec jest zatopiony w pracy, chłopiec przygląda mu się w napięciu.

Krzyś: – Mama będzie na kolacji?

Ojciec: – Oczywiście. Dlaczego miałaby nie być? Oczywiście, że będzie. Ćwiczyłeś?

Krzyś: – Tak. Dwie godziny.

Ojciec: – No to poczytaj sobie coś.

Krzyś: – Mama mi poczyta.

Ojciec podnosi głowę znad książki.

Ojciec: – Oczywiście. To biegaj już.

Krzyś wstaje z fotela i wychodzi z gabinetu.

Scena 4.

Krzyś, kobieta z walizką.

Pokój Krzysia. Dostatnie, ale ciężkie meble. Duże łóżko. Krzyś podchodzi do okna i widzi, jak podjeżdża dorożka, z której wychodzi kobieta z niewielką podręczną walizką i idzie w stronę rezydencji.

W tle słychać skrzypce. Chłopiec zasuwa zasłonę i kładzie się na łóżku. Zaciemnienie obrazu.

Przez chwilę zaciemnienia czujemy upływ czasu, tak jak czuje to ktoś, kto zapada w drzemkę. Po chwili słychać dzwonek na kolację. Krzyś otwiera oczy i wybiega z pokoju.

Scena 5.

Rezydencja. Jadalnia.

Anna, Ojciec, Krzyś.

Ze szczytu schodów widać zastawiony stół, Ojca i Annę. Krzyś widzi, jak bardzo ożywiona matka coś opowiada. Jest w znakomitym nastroju. Nagle dostrzega syna i rozradowana zrywa się od stołu. Krzyś szybko zbiega i wpada w ramiona matki.

Skrzypce milkną.

Scena 6.

Jadalnia.

Anna, Ojciec, Krzyś.

Anna jest trzydziestoparoletnią kobietą o świeżej, młodzieńczej cerze, ciepłej, kobiecej urodzie. Robi wrażenie „jasnej” osoby. Kucharka nalewa wodę do szklanek.

Ojciec: – Jeśli wierzyć temu panu, to dzisiaj ćwiczył dwie godziny.

Anna: – Coś o tym wiem.

Krzyś: – Za głośno?

Anna: – Nie, pięknie grałeś, tylko za wysoko. Skrzypce jednak mają denerwujący dźwięk.

Ojciec: – Na pewnym etapie. Potem, jak skrzypek panuje nad instrumentem… potem dopiero skrzypce oddają to, co potrafią. Pamiętasz, jak byliśmy na koncercie...

Anna najwyraźniej nie słucha tego, co mówi jej mąż. Robi oko do Krzysia.

Anna: – Nie znajdziesz mnie… Nie znajdziesz mnie dzisiaj!

Chłopiec zaczyna się śmiać, najpierw dyskretnie, potem głośniej, trochę histerycznie.

Krzyś: – Znajdę! Znajdę cię w ciągu dziesięciu minut.

Anna: – Nie znajdziesz mnie nawet przez pół godziny. Jak mnie znajdziesz, to… to co?

Krzyś: – To mi czytasz dwa rozdziały.

Anna: – A jak mnie nie znajdziesz, to co? To ty mi czytasz dwa… nie, jeden rozdział. Dwóch nie wytrzymam.

Ojciec: – Pamiętaj, że on jutro rano ma lekcję.

Anna robi nagły gest nakazujący Krzysiowi schować się pod stołem. Chłopiec natychmiast to robi. Anna ociera usta serwetką, całuje męża w policzek i wybiega z salonu.

Scena 7.

Korytarz rezydencji.

Krzyś, pies.

Krzyś biegnie korytarzem, znika w różnych pomieszczeniach. Jest bardzo zdyszany. Wreszcie woła.

Krzyś: – Astor!

Pies wybiega z głębi korytarza.

Krzyś: – Astor! Szukaj pani!

Pies skacze na drzwi wyjściowe.

Scena 8.

Ogród przed rezydencją. Wieczór.

Krzyś, pies, Anna.

Pies biegnie w stronę drzewa i skacze na pień. Krzyś patrzy w górę. Wysoko, na gałęzi, siedzi Anna. W jednym z okien widzimy Ojca. Przygląda się tej scenie, pijąc kieliszek czerwonego wina.

Scena 9.

Ogród przed rezydencją.

Krzyś, pies, Anna.

Wieczór. Anna i Krzyś wracają do domu. Chłopiec jest trochę zbyt podekscytowany.

Krzyś: – Znalazłem cię!

Anna: – O nie!!! Astor mnie znalazł.

Krzyś: – Znalazłem cię!

Anna: – Astor mnie znalazł!

Krzyś: – No to będziesz czytała Astorowi!

Anna: – Nie! Astor będzie nam czytał!!!

Śmiejąc się, biegną do domu.

Scena 10.

Pokój Krzysia. Późny wieczór.

Krzyś, Anna, Ojciec.

Chłopiec leży już w łóżku. Anna czyta opowiadanie, bardzo malowniczo odgrywając poszczególne akapity. Po chwili wchodzi Ojciec. Zafascynowany siada obok Anny i słucha. Anna się kłania, Krzyś i Ojciec biją brawo.

Ojciec: – Chyba już koniec, co?

Krzyś: – Nie! Miały być dwa! Dwa rozdziały!

Ojciec: – Jutro rano przychodzi panna Magdalena. (Ojciec patrzy na matkę) Rano lekcja.

Anna posłusznie składa książkę i całuje Krzysia.

Anna: – Rano lekcja.

Scena 11.

Pokój Krzysia. Noc. Krzyś wstaje z łóżka.

Bardzo dyskretnie słychać skrzypce.

Scena 12.

Schody. Noc.

Krzyś idzie cicho schodami w dół.

Scena 13.

Kuchnia. Noc.

Krzyś otwiera drzwi do kuchni. Jest pusta. Chłopiec zamyka drzwi.

Scena 14.

Noc. Korytarz.

Krzyś podsłuchuje pod drzwiami sypialni rodziców. Ostrożnie otwiera drzwi.

Scena 15.

Sypialnia rodziców. Noc.

Matka i Ojciec śpią w wielkim łóżku. Są raczej osobni, ale czuje się tutaj spokój snu.

Scena 16.

Dostępne w wersji pełnej

Drugie żony

Opowieść filmowa lub telewizyjna w trzech częściach

Część pierwsza

Marta i Zofia

Dostępne w wersji pełnej

Część druga

Monika i Danusia

Dostępne w wersji pełnej

Część trzecia

Tamara i Basia

Dostępne w wersji pełnej

Okno dla Anioła

krótka opowieść filmowa

Dostępne w wersji pełnej

Karta redakcyjna

Projekt okładki i stron tytułowych
Marcin Szczygielski

Redakcja
Anna Nastulanka

© Copyright by Joanna Szczepkowska, 2012

© Copyright by Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012

Dystrybucja
Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. S.K.A.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. 22 721 30 00/11, fax 22 721 30 01
www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-60000-70-0

INSTYTUT WYDAWNICZY LATARNIK
IM. ZYGMUNTA KAŁUŻYŃSKIEGO
Warszawa, ul. Cypryjska 89
tel./fax 22 614 28 34
e-mail: latarnik@latarnik.com.pl
sklep@latarnik.com.pl

Marketing i promocja: Bartosz Dworzyński
e-mail: dworzynski@latarnik.com.pl

Zapraszamy do księgarni internetowej
www.latarnik.com.pl
oraz na nasz profil na portalu Facebook
www.facebook.com/iwlatarnik

Warszawa 2012
Wydanie I

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com