Adolf Abrahamowicz

CIURKIEWICZ CZY DZIURKIEWICZ

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY:

AKT I.

AKT II.

AKT III.

CIURKIEWICZ CZY DZIURKIEWICZ

Komedya w trzech aktach

Adolf Abrahamowicz

OSOBY:

LUDWIK CIURKIEWICZ

GLIŃSKI, obywatel

KATARZYNA, jego żona

ROZALIA, ich córka

PRZEDZIERSKI, obywatel

KONSTANCYA, jego żona

JADWIGA, ich córka

WŁADYSŁAW, młodszy urzędnik

DYONIZY, młodszy urzędnik

EULALIA, guwernantka u Glińskich

ERNEST FILIPUPSKI

CZELUNKA, profesor

PIÓRKOWSKI, sekretarz rady powiatowej

LEON DZIURKIEWICZ

PUPPE

GARSON restauracyi

SKRZYPKIEWICZ, kapelmistrz miejskiej orkiestry

NOTARYUSZ

POKOJÓWKA

JAN, służący

AKT I.

Salon w domu Glińskich.

Scena pierwsza.

WŁADYSŁAW — DYONIZY (wchodzą głównemi drzwiami).

WŁADYSŁAW.
Przybyliśmy pierwsi, mówiłem, że mamy czas, jesteś gorączka.

DYONIZY.
Lepiej wcześniej jak później!

WŁADYSŁAW.
Szczególne, jak ty się zmieniłeś, dawniej wchodziłeś na bale zawsze ostatni, ostatni na recepcye, do
teatru, na wykłady...

DYONIZY.
O, na wykłady — zdaje mi się, nie chodziłem wcale.

WŁADYSŁAW.
Byłeś w ciągłej zwadzie z kolegami uniwersyteckimi, prawdziwe było to nieszczęście zaprosić cię do
jakiego komitetu — byłeś chodzącą opozycyą.

DYONIZY.
Tak, ale przekonałem się w końcu, że lepiej płynąć z prądem, aniżeli przeciw niemu. Teraz z białymi jestem białym, z zielonymi zielony i w ten sposób zyskuję przyjaciół, popularność, znaczenie. Ręczę ci, że mi bardzo wygodnie z tą moją nową filozofią.

WŁADYSŁAW
 „Odi philosophiam!" Ale w tej mierze zgadzam się z tobą i piszę się na takie traktowanie rzeczy.
Wyszukajmy sobie jednak ciekawszy temat do pogadanki.

DYONIZY.
Wszak nam go nie brak. Całe miasto kipi, wre, mówi tylko o tym Dziurkiewiczu, trybunie ludu, który dzisiaj właśnie ma do nas zawitać.

WŁADYSŁAW.
Wiesz, że ten człowiek stoi mi już kością w gardle. Od chwili, gdy nas obu zaproszono do komitetu
urządzającego przyjęcie dla tego pana, nie mam chwili spokoju. Ciągłe posiedzenia, wnioski, kłótnie i niesnaski, aż w uszach szumi. Ale... ale... a propos komitetu, mam ja z tobą na piwku.

DYONIZY.
Ze mną?

WŁADYSŁAW.
Dlaczego głosowałeś przeciw Glińskiemu, gdy go proponowałem na prezesa?

DYONIZY.
Bo mi na tem zależało, aby nim został Przedzierski.

WŁADYSŁAW.
Dlaczego?

DYONIZY.
Cóż u licha nie wiesz, że staram się o jego córkę?

WŁADYSŁAW.
Jako żywo!... Pierwszy raz słyszę.

DYONIZY.
Taki to i przyjaciel z ciebie... widzisz! a ja wiem, że ty konkurujesz u Glińskich. — Powiedzmy sobie:
„Szczęść nam Boże!" i nie miejmy do siebie pretensyi o wybór prezesa. W sprawach serca przyjaźń schodzi na drugi plan. Ale dlaczego u licha nie widać naszego gospodarza? Zaprosił nas na jedenastą. Godzina oznaczona mija, a jego niema.

WŁADYSŁAW.
Ubiera się prawdopodobnie.

DYONIZY.
Za godzinę przyjeżdża Dziurkiewicz, będziemy musieli odejść, aby go przywitać na koleji. Założę się, że przy mojem szczęściu, deszcz lunie jak z cebra, a my wyfrakowani przemokniemy do nitki. (Patrzy do okna). O! o! I mój teść in spe! Zmierza właśnie ku nam.

WŁADYSŁAW.
Widać że Gliński i jego zaprosił. Nie wiesz ty przypadkiem, po co on nas właściwie zawołał do
siebie?

DYONIZY.
Dowiemy się zaraz od Przedzierskiego, może on wie więcej od nas. Słyszysz go już na schodach. Mój drogi ukryjmy się; ręczę ci, że skoro przyjdze i nie zastanie nikogo, z pewnością zacznie bębnić swoją mówkę, ułożoną na powitanie Dziurkiewicza, a napisaną przez moją przyszłą teściowę.
Jak on się wymawia, utrzymując, że nie jest przygotowany, a tymczasem arkusz zasmarowanego papieru wygląda mu z tylnej kieszeni czarnego surduta, jak broń tajemnicza! (Słychać za sceną głos Przedzierskiego). Otóż i on, ukryjmy się!

(Wychodzą do pokoju na lewo i stają ukryci za drzwiami).

Scena druga.
PRZEDZIERSKI.

PRZEDZIERSKI (wchodzi środkiem sam).
Nie ma nikogo, to dobrze! Przeglądnijmy mówkę. Nie mogę przekonać mej żony, że redagując ją dla mnie, używa za mało patosu, powtarza się pisze według jednego szablonu.

DYONIZY (do Władysława).
Patrz, teraz pojedzie po amunicyę do tylnej kieszeni!
(Przedzierski wyjmuje z tylnej kieszeni arkusz).

WŁADYSŁAW.
A niechże go nie znam!

DYONIZY.
Chcesz? Powiem ci całą mówkę na pamięć, pięć już takich słyszałem. Zaczynam: „Wielce miły nasz gościu!"...

PRZEDZIERSKI (czyta):
Wielce miły nasz gościu!...

DYONIZY (j. w.).
Witam cię w imieniu komitetu tu zgromadzonego...

PRZEDZIERSKI (j. w.).
Witam cię w imieniu komitetu tu zgromadzonego!...

DYONIZY (j. w.).
Przebacz że niewymownemi słowy, ale ten zaszczytny obowiązek powierzono mi dopiero w ostatniej
chwili...

PRZEDZIERSKI (j. w.).
Przebacz że niewymownemi słowy, ale ten zaszczytny obowiązek powierzono mi dopiero w ostatniej chwili...

WŁADYSŁAW (j. w.).
No, mówka jak się należy...

DYONIZY.
Teraz pokażmy nasze oblicza, bo nas posądzi żeśmy go podsłuchiwali. (Występują naprzód). A!... A!... pan prezes dobrodziej...

WŁADYSŁAW.
Sługa pana prezesa dobrodzieja, może przeszkodziliśmy?

PRZEDZIERSKI (pomięszany).
O broń Boże! Przeglądałem właśnie różnicę kursu akcyi kredytowych, aby się dowiedzieć, wiele zarobiłem na trzystu sztukach...

DYONIZY (zdziwiony).
Trzysta sztuk kredytów! Pan prezes gra niewątpliwie na dyferencyę?

PRZEDZIERSKI.
O nie panie!... Człowiek na takim stanowisku jak ja, przodujący innym, obładowany jak wielbłąd
obowiązkami obywatelskimi, będący wzorem dla młodej generacyi, nie grywa nigdy na dyferencyę.

DYONIZY.
Przepraszam pana prezesa!
(Półgłosem do Władysława): Gwałtu trzysta sztuk — jak Boga kocham nie wytrzvmam. Z miejsca mu się oświadczę o rękę córki.

WŁADYSŁAW.
W cudzym domu?... Nie wypada, zresztą i tak ktoś nadchodzi.

Scena trzecia.
CIŻ — CZELUNKA — FILIPUPSKI — ERNEST (środkiem).

PRZEDZIERSKI.
A! pan profesor dobrodziej! (Wita się).
Panowie, ależ to cały komitet.

CZELUNKA.
Wszystkich nas tu zaprosił pan Gliński.

PRZEDZIERSKI.
Skoro przypadkiem, czy też z umysłu zeszliśmy się razem, a gospodarza jeszcze nie ma, możemy dla pewności i porządku przejrzeć raz jeszcze czynności komitetu...
I tak... Komitet uchwalił przyjąć pana Dziurkiewicza jak najskromniej. Zobaczymy o ile zadanie to zostało spełnione. Komitet podzielił się na sekcye (dobywa notes i czyta): Sekcya I-sza pan Dyonizy... Miałeś pan wynająć na koszt komitetu mieszkanie w hotelu.

DYONIZY.
Wychodząc z zasady uchwalonej w komitecie, że owacya ma być skromną, wynająłem tylko salon z balkonem i obok trzy pokoje. Wchód kazałem przystroić kwiatami, pokoje zasłać dywanami, łóżko bardzo wygodne, piernat i materace.

PRZEDZIERSKI. Dobrze!... Z sekcyi drugiej (czyta w notacie): Pan Władysław — pan miałeś urządzić bankiet.

WŁADYSŁAW.
Według uchwały komitetu bankiet skromny na 150 osób z muzyką i kantatą, odśpiewaną na cześć znakomitego gościa.

PRZEDZIERSKI.
Ślicznie! Sekcya 3-cia (czyta j. w.) Pan Ernest rozdanie toastów...

ERNEST.
Uchwała komitetu brzmi: Toastów jak najmniej.
Będzie więc na wstępie wiersz improwizowany, wygłoszony przezemnie i 16 toastów, po każdym muzyka, tusz i oklaski.

PRZEDZIERSKI.
I to w porządku. Sekcya 4-ta (czyta): Pan Piórkowski! Wybór sztuki w teatrze oraz wyszukanie jednego znajomego Dziurkiewicza, któryby go nam pokazał.

ERNEST.
Pana Piórkowskiego niema dotąd.

PRZEDZIERSKI.
Bagatela! Ten się zawsze spaźnia.

FILIPUPSKI.
Dodatkowo urządzę pod oknami serenadę i wielki pochód z pochodniami. Wiecie panowie, że w pochodach jestem mistrzem.

ERNEST.
Poczciwy panie Filipupski daj buzi (całują się).

PRZEDZIERSKI.
Otóż to panowie bierzcie przykład; mało takich godnych i gorliwych obywateli w mieście (idzie).

ERNEST i DYONIZY.
Rzeczywiście! Pan Filipupski przynosi zaszczyt naszemu miastu.

FILIPUPSKI.
O panowie!

CZELUNKA.
I wy to wszystko nazywacie skromnem przyjęciem? Drobnostka? Proszę... proszę! Zastrzegam się, że na przyszłość nie należę do owacyi tego rodzaju.

PRZEDZIERSKI.
Pomnij kochany profesorze na przysłowie: „hodie mihi, cras tibi". Co my dziś urządzamy innym,
jutro mogą nam urządzić.

CZELUNKA.
Co do swojej osoby, protestuję.

PRZEDZIERSKI.
A jeżeli naród zechce?... Nie możesz mu przecie wzbronić tego.

Scena czwarta.
CIŻ — GLIŃSKI (z prawych drzwi).

GLIŃSKI.
Miło mi panów powitać w moim domu.

PRZEDZIERSKI.
Otóż i nasz szanowny gospodarz! (Wita się).

WŁADYSŁAW
(n. str.). Projektowany mój papa.

GLIŃSKI.
Jako należny do komitetu, zaprosiłem panów.

PRZEDZIERSKI.
To pan należysz do komitetu?... Bardzo się cieszymy.

ERNEST.
Ależ na liście pana niema.

GLIŃSKI.
Pan Władysław... nie zastawszy mnie w domu, oświadczył mej żonie, że panowie żądają, bym był prezesem komitetu i stanął na czele deputacyi.

PRZEDZIERSKI.
Na czele deputacyi?

WŁADYSŁAW (zmieszany).
To nieporozumienie — wspominałem że... to jest... warunkowo...

GLIŃSKI.
Nieporozumienie?

PRZEDZIERSKI.
Zapewne, bo prezesem komitetu jestem ja, na ogólne i silne żądanie współobywateli.

GLIŃSKI (d. s.).
Znów mnie uprzedził ten bałwan.

WŁADYSŁAW.
Mianujemy pana wiceprezesem.

CZELUNKA.
Ależ to tytuł niepraktykowany w komitetach tego rodzaju co nasz.

GLIŃSKI.
Ależ proszę! Raczą się panowie nie wysilać w wyszczególnianiu mojej osoby.

PRZEDZIERSKI. Możesz pan wziąć udział w organizacyi.

GLIŃSKI.
To zbyteczne, nie lubię działać dodatkowo.

WŁADYSŁAW (do Glińskiego).
Proszę, niech pan dobrodziej przyjmie wiceprezesostwo. Poddam ten wniosek pod głosowanie.

GLIŃSKI (z gniewem).
Dziękuję i proszę zarazem przyjąć tę skromną uwagę, że jak się nie ma upoważnienia, nie należy
kompromitować ludzi poważnych i zasłużonych.

WŁADYSŁAW.
Ależ panie dobrodzieju !...

CZELUNKA (d. s.)
Obraził się!...

GLIŃSKI.
Ale mniejsza o to! (d. s.) Wściekły jestem. (gł.) Kiedy tak rzeczy się mi ułożyły, wybaczam panu, panie Władysławie, tem więcej, że moje miejsce zajął tak godny mąż i szanowny obywatel jak pan Przedzierski. (d. s.) Bałwan!

PRZEDZIERSKI (n. s.).
Jego miejsce?... Cymbał!... (gł.) Wyznaczymy panu jedno z miejsc honorowych przy bankiecie.

GLIŃSKI.
Może na szarym końcu?

PRZEDZIERSKI.
Szóste z rzędu od naszego gościa.

GLIŃSKI.
Niech mi szanowny komitet nie odmówi przynajmniej zaszczytu, oglądania pana Dziurkiewicza u siebie
i wniesienia przy bankiecie toastu z krótką przemową.

ERNEST.
To 17-ty z rzędu.

WŁADYSŁAW.
Zrobimy wszystko co w naszej mocy.

GLIŃSKI.
Pociąg przychodzi o 12-tej. Obiad naznaczono na 4-tą. Otóż jako dobry obywatel, przygotowałem u siebie śniadanie dla wielkiego męża, pana Dziurkiewicza, oraz dla całego komitetu. Idźcie panowie na kolej, a ja oczekiwać ich będę z niecierpliwością.

WŁADYSŁAW (do Przedzierskiego).
Wypada się zgodzić, panie prezesie.

PRZEDZIERSKI (do Władysława).
Ha, cóż robić!
(gł.) Komitet przychyla się do życzenia szanownego gospodarza.

Scena piąta.
CIŻ — PIÓRKOWSKI.

PRZEDZIERSKI.
Czekamy na pana jak na szpilkach. Gdzież ów znajomy Dziurkiewicza, który nam go ma wskazać
na dworcu kolei?

PIÓRKOWSKI.
Nie znalazłem nikogo!...

PRZEDZIERSKI.
Nie znalazłeś pan nikogo?... Śliczna historya. — Cóż więc poczniemy?

WŁADYSŁAW.
Któż powierza tak ważną misyę panu Piórkowskiemu?

PIÓRKOWSKI (d. s.).
Ten młokos cierpi coś do mnie!
(gł.) Uspokójcie się panowie! Telegrafowałem do Gródka, do znajomego mi naczelnika stacyi, aby się dowiedział, czy pociągiem nie jedzie jaki pan Dziurkiewicz, poczem wskaże nam go tutaj nadkonduktor, uwiadomiony w Gródku o wszystkiem.

GLIŃSKI.
Czekam na łaskawych panów! (Wychodzą).

WSZYSCY (żegnając się z Glińskim).
Do widzenia!

Scena szósta.
GLIŃSKI sam, później KATARZYNA, EULALIA i RÓZIA.

GLIŃSKI.
Otóż to zawsze tak mi się udaje. Był komitet, nie było prezesa. Chcę nim zostać, oni mianują Przedzierskiego, ale się zemszczę jakem Gliński!... Przedzierski! No proszę, taki warchoł, krzykacz, parweniusz, jego dziadek był ekonomem u mojego dziadka. Ale trzeba im pokazać, że nie dbam o to prezesostwo. Zaprosiłem umyślnie tę całą hałastrę komitetową, jak gdybym nie miał najmniejszej urazy i przyjmę ich po królewsku! (woła) Katarzyno! Róziu! chodźcie no tutaj!
(Wchodzą: Katarzyna, Rózia i Eulalia).

GLIŃSKI.
Ponieważ za chwilę powrócą, ty Kasiu każ zastawić śniadanie. Rózia niech ich tutaj oczekuje, a ja zrobię przegląd win, przyniesionych z piwnicy. Tylko mi się spieszcie.

KATARZYNA.
Dobrze, dobrze, wrzystko gotowe i zaraz każę nakrywać. Chodźmy!
(Oboje. Glińscy wychodzą).

Scena siódma.
RÓZIA i EULALIA.

EULALIA.
Znów goście i lekcya dzisiejsza przepadła. Obowiązałam się wykładać ci dwanaście przedmiotów, a ograniczyłam się z konieczności tylko na dwa, t. j. fortepian i język francuski.

RÓZIA.
Panna Eulalia powtarza mi to codziennie.

EULALIA.
Bo to rzecz wielkiej wagi; fortepian i język francuski znamionują arcydobry ton, wszystko inne bagatela
i byle panna umiała poprawnie rozprawiać językiem nieśmiertelnego Rousseau, grała kilka sonet Beethovena, nikt nie spyta o resztę, i cały świat uważać ją będzie za kompletnie wykształconą.

RÓZIA.
Czyż ta temu przeczę?

EULALIA.
Jak babcię kocham, potrzebujesz ćwiczenia (bierze ją za rękę). Czwarty paluszek u lewej ręki nie ma giętkości, zawsze się z nim opóźniasz, przytem uderzasz nadto silnie w klawisze, nie ma w twojej grze poezyi, brak elegancyi.

RÓZIA.
Ach jakaż pani nudna.

EULALIA.
Mało się egzercytujesz w tłumaczeniu z francuskiego i w prononcyacyi, powiedz mi naprzykład, jak powiesz po polsku: ne badine pas avec amour?

RÓZIA.
„Nie żartuje się z miłością".

EULALIA.
Widzisz dziecinko w skróceniu brzmi lepiej — „ostrożnie z ogniem", maluje się w tem cała potęga tego boskiego uczucia, które jak ogień pożera wszystkie myśli, i wrzącą krew pędzi do roznamiętnionego serca. Albo naprzykład z prononcyacyi wymów z uczuciem: „je vous aime!"

RÓZIA.
„Je vous aime!"

EULALIA.
Źle dziecino, to: „aime" z większym naciskiem „Ja ciebie kocham".

RÓZIA.
„Kocham" (d.s.) Ludwika.

EULALIA.
„Kocham" (d. s.) Władysława.

RÓZIA (wesoło).
Kocham, bardzo kocham Ludwika.

EULALIA.
Jak tu myśleć o postępie w nauce, kiedy głowa zajęta panem Ludwikiem. (n. str.) O!... ja to pojmuję!

RÓZIA.
Wszak to moim obowiązkiem. Ludwik jest moim narzeczonym.

EULALIA.
Narzeczonym nie przeczę. Ale dzień ślubu jeszcze nie oznaczony, na zapowiedzi nie dano.

RÓZIA.
Moja panno Eulalio, ja przeczuwam, że się zanosi na coś złego i pani wiesz o tem, ale taisz przedemną.

EULALIA.
Moja dziecino, rodowi mężczyzn nie można nigdy dowierzać. Narzeczony to dopiero projekt na męża.
RÓZIA.
Projekt?

EULALIA.
Nie inaczej, a tutaj nie było ani solennych zaręczyn, ani ksiądz nie błogosławił.

RÓZIA.
Błagam cię, panno Eulalio, powiedz mi wszystko, co wiesz. Nic gorszego od niepewności.

EULALIA (d. s.)
Nie mam odwagi. (głośno). Twój narzeczony to znajomość kąpielowa, przelotna. Poznaliście się u wód, stało się to wreszcie tak nagle, gorączkowo! Widzisz, moja Rózienko, zdarza się często, że rozchodzą się od ołtarza, ja n. p.
miałam ośm narzeczonych, a każdemu przy bliższem poznaniu brakowało czegoś... — jednem słowem miał jakiś błąd.

RÓZIA.
Moja Eulalio! Złota panno Eulalio, powiedz mi pani prawdę, tu jest jakaś tajemnica.

Sceną ósma.
CIŻ i GLIŃSKI.

GLIŃSKI.
No cóż, nie widać jeszcze?

RÓZIA.
Ludwika?

GLIŃSKI.
Cóż znowu, skądże Ludwika? Mówię o naszym gościu i o panach komitetowych.

RÓZIA.
Mój papeczko, kiedy przyjedzie mój narzeczony?

GLIŃSKI.
Otóż to.., narzeczony... nie wiem prawdziwie...

RÓZIA.
Papeczko, ja przeczuwam coś złego.

GLIŃSKI (całuje ją).
Mój aniołeczku, chlubo naszego rodu! nie obawiaj się. — Idź popraw fryzurę.

RÓZIA.
Czy Ludwik przyjedzie dziś, tateczko?

GLIŃSKI.
Ludwik?... on dziś nie przyjedzie. — Będziemy mieli innych gości, moje dziecię.

RÓZIA.
A dlaczego Ludwika nie ma?

GLIŃSKI.
Ale przyjedzie... przyjedzie... ktoś inny przyjedzie!

RÓZIA.
Co papa chce przez to rozumieć?

GLIŃSKI.
To jest... to... właściwie nie to... ale, ale idźno się przebierz... zaraz nadejdą... (Rózia odchodzi — do Eulalii):
Więc nie powiedziałaś jej pani jeszcze, żeśmy się rozmyślili, i że Ciurkiewicz, to mąż nie dla niej?

EULALIA.
Nie żądaj pan tego odemnie — to nad moje.

GLIŃSKI.
Cóż znowu za skrupuły!

EULALIA.
O! bo kto raz jeden w życiu kochał szczerze, ten pojmuje co to za cios wydrzeć sercu kochanka.

GLIŃSKI.
Jak na guwernantkę mogłabyś pani być mniej egzaltowaną.

EULALIA.
Czyż guwernantce nie wolno mieć serca?

GLIŃSKI.
Ale nie guwernantce w tym wieku.

EULALIA.
Jak babcię kocham!... „w tym wieku" — „w tym wieku"!... Czy pan czytałeś moją metrykę?... O, stanowisko guwernantki w pańskim domu jest upokorzające!

Scena dziewiąta.
CIŻ i KATARZYNA.

KATARZYNA (do Eulalii):
Czegoż pani płacze?

EULALIA.
Mąż pani potrącił moją najdelikatniejszą stronę..

GLIŃSKI.
Ba, — pani w końcu i spazmów dostaniesz!

EULALIA.
Bądź pan spokojny, nie dostanę, zdołam zapanować nad sobą.

GLIŃSKI.
Zamiast wypełnić nasze polecenie i wyperswadować Rózi, że Ludwik, to zięć nie dla nas, żeśmy w wyjątkowem położeniu przyrzekli mu przy piciu wody mineralnej, to pani się obrażasz, egzaltujesz, a w dodatku pleciesz o miłości i kochanku.

KATARZYNA.
To też znając pannę Eulalię z tej strony, sama już odpisałam panu Ludwikowi.

GLIŃSKI.
No, widzisz pani... że jakoś i bez pani się obeszło — temci lepiej, bo przez posty wilk nie utyje.

KATARZYNA.
Prawdziwie, nie pojmuję, do czego właściwie jesteś pani guwernantką w naszym domu.

EULALIA.
Jestem do wykładania dwunastu przedmiotów, ale nie dc rozpraw o kochanku i narzeczonym, o tem nie było mowy, i nie przyrzekłam wcale rozdzierać dwoje kochających się serc młodocianych.

GLIŃSKI (niecierpliwie).
Ej, do wszystkich dyabłów przestańże już raz pani tych deklamacyi!

EULALIA.
Jak babcię kocham, nie pojmuję, co państwo macie przeciw panu Ciurkiewiczowi? To młodzieniec bardzo ujmujący, cichy, skromny...

GLIŃSKI.
Nie takiego nam zięcia potrzeba, cichego, skromnego. Taki Ciurkiewicz, to niby coś, a niby nic, ja chcę zięcia głośnego, zięcia z tytułem...

EULALIA.
A na cóż mu było przyrzekać, gdy się nie miało stałego zamiaru?

GLIŃSKI.
To było w kąpielach, byłem zdenerwowany kuracyą... rozdrażniony...

EULALIA.
Chcesz pan pójść za moją radą — to radzę bierz zięcia z sercem.

GLIŃSKI.
Pani mi zawsze z tym sercem i sercem... jak z tą kobyłą... (zatyka usta) przepraszam! No, powiedz ty Kasiu sama, jak się o nim ten sam Przedzierski wyraził, Przedzierski, którego dziadek... no, ale mniejsza o to...

Koniec wersji demonstracyjnej.