Katherine Mansfield

CÓRKI ZMARŁEGO PUŁKOWNIKA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

CÓRKI ZMARŁEGO PUŁKOWNIKA

Katherine Mansfield

ROZDZIAŁ I

Tydzień, jaki później nastąpił, należał do najbardziej ożywionych tygodni w ich życiu. Nawet kiedy kładły się do łóżek, tylko ciała ich leżały i wypoczywały, umysł pracował w dalszym ciągu: rozmyślały, omawiały to, co się stało, zastanawiały się, podejmowały decyzje, starały się przypomnieć sobie, gdzie mianowicie...

Konstancja leżała jak posąg, wyciągnąwszy ręce po bokach i splótłszy nogi. Podpinkę naciągnęła aż pod brodę. Spoglądała w sufit.

— Czy myślisz, że ojcu byłoby przykro, gdyby wiedział, że oddamy jego cylinder odźwiernemu?

— Odźwiernemu? — wybuchnęła Józefina. — Dlaczego właśnie odźwiernemu? Co za dziwaczny pomysł!

— Dlatego — rzekła powoli Konstancja — no, bo on musi często chodzić na pogrzeby. I zauważyłam na... na cmentarzu, że ma tylko melonik. — Zatrzymała się. — Przyszło mi wówczas do głowy, jaką przyjemność zrobiłby mu cylinder. A powinniśmy dać mu jakiś prezent. On był zawsze taki dobry dla ojca.

— Ale — wykrzyknęła Józefina, rzucając się na poduszce i patrząc poprzez ciemności na Konstancję — gdzież mu do głowy ojca? — I nagle, przez jedną okropną chwilę, omal nie zachichotała. Oczywiście, nie znaczy to wcale, by miała ochotę do śmiechu. To tylko z przyzwyczajenia. Przed laty, ilekroć nie spały w nocy i gawędziły, łóżka ich po prostu trzęsły się. A teraz przed oczami jej zamigotała jak świeca głowa odźwiernego znikająca pod kapeluszem ojca. Chichot wzbierał w niej, wzbierał... zacisnęła ręce... zdusiła go... zmarszczyła się groźnie w ciemności i rzekła w duchu bardzo surowo: „Pamiętaj".

— Możemy zadecydować jutro — powiedziała.

Konstancja nic nie zauważyła. Westchnęła.

— Czy ty sądzisz, że powinnyśmy ufarbować również nasze szlafroki?

— Na czarno? — prawie krzyknęła Józefina.

— No, jakżeż inaczej? — zapytała Konstancja. — Myślałam sobie... że to nie wydaje się właściwie bardzo szczere, jeżeli człowiek nosi żałobę poza domem i wówczas, kiedy jest zupełnie ubrany, a kiedy jest w domu...

— Ale nikt nas wtedy nie widzi — przerwała Józefina. Rzuciła się na pościel w taki sposób, że obie jej nogi były zupełnie odkryte; musiała podciągnąć się w górę na poduszkach, aby je znowu zasłonić.

— Kasia widzi — rzekła Konstancja. — I listonosz może zobaczyć.

Józefina pomyślała o swoich ciemnoczerwonych pantoflach, dopasowanych do szlafroka, oraz o ulubionych pantofelkach Konstancji, mających taką samą nieokreśloną zieloną barwę jak jej szlafrok. Czarne! Dwa czarne szlafroki i dwie pary czarnych włóczkowych pantofli, człapiących w stronę łazienki niby dwa czarne koty.

— Nie zdaje mi się, aby to było konieczne — rzekła.

Milczenie. Nagle Konstancja odezwała się:

— Musimy wysłać gazety z nekrologiem jutro, aby zdążyć na pocztę cejlońską. Ileż to listów otrzymałyśmy dotychczas?

— Dwadzieścia trzy.

Józefina odpowiedziała na wszystkie, i dwadzieścia trzy razy —- za każdym razem, gdy dochodziła do zdania: „Tak bardzo nam brak naszego kochanego ojca" — opuszczały ją siły i musiała korzystać z chusteczki do nosa, a na niektórych listach nawet trzeba było wycierać brzeżkiem bibuły bladoniebieską łzę na papierze. Dziwne! Jej samej trudno było to zrozumieć — dwadzieścia trzy razy! Nawet teraz, gdy powtarzała sobie ze smutkiem słowa: „Tak bardzo nam brak naszego kochanego ojca" — mogłaby się rozpłakać, gdyby tylko chciała.

— Czy masz dosyć marek? — dobiegł głos Konstancji.

— Och, skądże mogę wiedzieć?! — rzekła Józefina gderliwie. — Po co mnie teraz o to pytasz?

— Tak mi po prostu przyszło do głowy — tłumaczyła się łagodnie Konstancja.

Znowu milczenie. Potem rozległ się cichy szelest, szurganie, skrobanie.

— To mysz — zawołała Konstancja.

— To nie może być mysz, ponieważ nie ma nigdzie okruchów.

— Ale ona nie wie, że ich nie ma.

Serce Konstancji ścisnął spazm litości. Biedne maleństwo! Żałowała, że nie zostawiła kawałeczka biszkoptu na gotowalni. To straszne pomyśleć, że mysz nic nie znajdzie. Co wtedy zrobi?

— Nie mogę sobie wyobrazić, w jaki sposób one utrzymują się w ogóle przy życiu — rzekła powoli.

— Ale kto?

Konstancja powiedziała głośniej, niż zamierzała:

— Myszy!

Józefina wpadła we wściekłość.

— Co za idiotyzm, Konstancjo! Co myszy mają z tym wspólnego? Ty już śpisz!

— Nie zdaje mi się — powiedziała Konstancja. Zamknęła oczy, aby się upewnić. Spała.

Józefina zwinęła się w kłębek, podciągnęła kolana, skrzyżowała ręce w taki sposób, że pięści jej podchodziły pod uszy — i przycisnęła policzek mocno do poduszki.

ROZDZIAŁ II

Inna jeszcze sprawa komplikowała sytuację, a mianowicie to, iż pielęgniarka Andrews pozostała z nimi przez ten tydzień. Była to ich własna wina; poprosiły ją o to. Na taki pomysł wpadła Józefina. Rano... właśnie tego ostatniego ranka, po odejściu doktora — Józefina rzekła do Konstancji:

— Czy nie myślisz, że byłoby dobrze, gdybyśmy poprosiły pielęgniarkę Andrews, aby pozostała z nami przez tydzień jako nasz gość?

— Bardzo dobrze — powiedziała Konstancja.

— Przyszło mi do głowy — rzekła szybko Józefina — że dziś po południu, po wręczeniu jej pieniędzy, powiem: „Mojej siostrze i mnie będzie bardzo miło — po tym wszystkim, co pani dla nas zrobiła — jeżeli zechce pani pozostać przez tydzień jako nasz gość". Będę musiała wtrącić te słowa o „gościu", bo w przeciwnym wypadku...

— Och, ale przecież nie mogłaby się spodziewać za to zapłaty — wykrzyknęła Konstancja.

— Nigdy nie można wiedzieć — zauważyła rozsądnie Józefina.

Pielęgniarka Andrews oczywiście zgodziła się od razu. Ale okazało się to kłopotliwe. Musiały urządzać regularne posiłki z siadaniem do stołu o ściśle oznaczonej porze; gdyby zaś były same, mogły po prostu poprosić Kasię, aby przyniosła im cośkolwiek na tacy do ich pokoju. Obecnie, gdy napięcie minęło, przestrzeganie regularnych godzin posiłków stało się dość męczące.

Pielęgniarka Andrews była wprost okropna, jeśli chodziło o masło. Doprawdy, trudno było oprzeć się myśli, że w każdym razie pod tym względem nadużywa ich uprzejmości. A poza tym posiadała irytujący zwyczaj proszenia jeszcze o odrobinkę chleba do tego, co pozostało jej na talerzu, a potem, przy ostatnim kęsie — bezmyślnie (rozumie się, że w rzeczywistości to nie było bezmyślne) nakładała sobie jeszcze jedną porcję. Ilekroć to się zdarzało, Józefina robiła się strasznie czerwona i wpijała swoje małe, paciorkowate oczy w serwetę, jak gdyby widziała pełzającego w tkaninie małego dziwacznego owada. Natomiast owalna, blada twarz Konstancji wydłużała się jeszcze bardziej, a wzrok jej błądził daleko... daleko po pustyni, gdzie karawana wielbłądów rozciągała się niby wełniana nitka.

— Kiedy byłam u lady Tukes — opowiadała pielęgniarka — miała ona taki śliczny maleńki przyrządzik do ma-a-sła. Srebrny kupidynek przechylony na... na brzeżku szklanego naczyńka, z maciupeńkim widelczykiem. Kiedy się chciało wziąć ma-a-sło, po prostu naciskało się nóżkę kupidynka, a on przechylał się i odkrawał kawałek. To była cudowna zabawka.

Józefina ledwo mogła tego słuchać.

— Uważam, że takie rzeczy są bardzo ekstrawaganckie — powiedziała tylko.

— Ale dlaczego? — pytała pielęgniarka, uśmiechając się promiennie spoza swoich okularów. — Przecież nikt nie wziąłby więcej masła, niż miałby ochotę, prawda?

— Zadzwoń, Konstancjo — zawołała Józefina. Nie ufała sobie na tyle, aby odpowiedzieć.

Dumna młoda Kasia niby zaczarowana księżniczka weszła do pokoju, aby zobaczyć, czego chcą teraz te stare paniusie. Zabrała talerze z resztkami jakiegoś jedzenia i postawiła leguminę.

— Proszę o dżem, Kasiu — rzekła łagodnie Józefina. Kasia uklękła, otworzyła kredens, podniosła przykrywkę ze słoika z dżemem, przekonała się, że jest pusty, postawiła go na stole i odmaszerowała z pokoju.

— Obawiam się — zauważyła po chwili pielęgniarka Andrews — że tu nic nie ma.

— Och, jakie to przykre — zawołała Józefina. Zagryzła wargę. — Cóż mamy teraz począć?

Konstancja miała zakłopotaną minę.

— Nie możemy przecież znowu wołać Kasi — zauważyła miękko.

Pielęgniarka Andrews czekała, uśmiechając się do nich obu. Oczy jej błądziły, szpiegując wszystko spoza okularów. Konstancja w rozpaczy wróciła do swoich wielbłądów. Józefina zmarszczyła się gwałtownie, bardzo zamyślona. Gdyby nie ta idiotka, ona i Konstancja zjadłyby, oczywiście, leguminę bez dżemu. Nagle przyszła jej do głowy pewna myśl.

— Już wiem — zawołała. — Marmolada... Przecież jest marmolada w kredensie. Wyjmij ją, Konstancjo...

— Mam nadzieję — roześmiała się pielęgniarka, a śmiech jej był niby dźwięk łyżeczki, uderzającej o szklankę z lekarstwem — mam nadzieję, że ta marmolada nie jest bardzo go-o-rzka.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej