Kock Paul

DOM BIAŁY II

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I.

ROZDZIAŁ II.

ROZDZIAŁ III.

ROZDZIAŁ IV.

ROZDZIAŁ V.

ROZDZIAŁ VI.

DOM BIAŁY

powieść

Tom II.

Kock Paul

z francuzkiego przełozył Józef Ignacy Kraszewski

Niegdyś to było duchów co niemiara!
W każdej wioseczce wieszczków pytano się rady
Swoję widmo miewała każda baszta siara.
A na wieczorne starzy zszedłszy się biesiady,
Mąż bajkami dzieciom spać nie dali.

Delil. (Wiejski człowiek).

ROZDZIAŁ I.

PODRÓZ W GÓRACH.

Opuszczając Klermą, trzej podróżni poszli z początku pokazaną im drogą, mającą ich prowadzić do Sę't'Aman. Lecz zaledwie uszli pól mili w górach, choć przypatrzenia się widokom, wdrapania się na skalę, przebieżenia malowniczej drożyny, odwraca ich od drogi, którą iść mieli.

Napróżno Robino, niedzielący ich uniesień, na widok położeń dzikich lub sztuka upięknionych, często się zalrzymuje i mruczy: "Nie tędy! panowie!..., oddalacie się!... zboczym z drogi!... sto razy więcej nachodzim się niż potrzeba."

Alfred i Edward nie słuchają go. Biegną naprzód, i zatrzymując się na wierzchołku góry, wołają: Co za kraj!... jak urozmaicone przyrodzenie!... Tu nieprzystępne skaty; góry dzikie, grunt wapienny, wyrzuty wulkaniczne; u nóg naszych zieleniejące iaki, winnice, pola, drzewa owocami okryte!...

— Chodźmy wyżej! woła Edward, zdaje mi się, że na wierzchołku tej góry zboże spostrzegam... ciekawemby to było...

— "Trzeba się temu przypatrzyć!" odpowiada Alfred idąc za Edwardem i oba szybko drapią się na skaty, biegnąc, skacząc, śmiejąc się; Robino zaś zostawszy się na dole, wyrabia straszne miny, mówiąc: Zdaje misie, panowie, że tam mego zamku niema na tej górze.... Jak się u mnie rozgościcie, będziecie sobie mogli latać, ile się wam podoba!... To zupełnie bez sensu męczyć się tem ciągłem łażeniem!..."

Dwaj przyjaciele idą a idą — wchodzą nareszcie na płaszczyznę, zdającą się blisko na milę rozciągać, na której w istocie, znajduje się obszerne pole. Zajęci tak przepysznem położeniem, Alfred i Edward zatrzymują się, uśmiechają się, są uszczęśliwieni! Kiedy uczucie szczęścia w naszej się odezwie duszy, staramy się je przedłużyć i utrzymać. Człowiek tak rzadko jest w teraźniejszości szczęśliwym! i zawsze prawie karmi się tylko nadzieją.

Robino z miną politowania godną, usiadł na wierzchołku skały, i spogląda na swoich towarzyszów wzniesionych o 20 sążni, nad jego głową. Alfred woła go, żeby przyszedł do nich: "Chodźże no!.. to cudowne....; widać cały kraj w koło!

— A czy nie widać tam także mego zaniku? odzywa się Robino.

— O! jest ich tu ze dwanaście!"

Te słowa nakłoniły go do wdrapania się na górę. Przybywa potem zlany, i spogląda w około, ocierając czoło.

"Cóż? nie kontentże jesteś, żeś się tu dostał? rzecze Alfred — czyżto nie warto trochę się zmordować dla tego widoku, panie Julijaszu?

— Przyznaję, panowie, że to ładne... widać daleko.... lecz w Dioramie panów Dager i Bulą (Daguerre, Bouton), widziałem wiele podobnych!...

— Mój kochany! Diorama jest wprawdzie bardzo zachwycającą rzeczą; niepodobna dalej posunąć illuzii, doskonałości szczegółów i całości; lecz sztuka nie powinna być przeszkodą do uwielbiania natury!

— Mówcie co chcecie panowie, ja wolę Dioramę: przynajmniej mi zaraz tłumaczą, na co ja patrzę; a tu sam nie wiem co mam przed oczyma... Oto ta wieś naprzykład... Bógże ją wie co ona za jedna?

— Czekaj, czekaj! ten wieśniak nadchodzący bedzie naszym cicerone."

Zbliżał się chłopek z rydlem i motyką na ramieniu, i miał właśnie schodzić z góry, kiedy go Alfred zawołał, i chłopek przyszedł z niskim ukłonem. W Auwernii więcej daleko jest grzeczności, niżeli w okolicach Paryża.

— "Mój dobry człowiecze, czy nie byłbyś łaskaw powiedzieć nam, co to tam za miasteczko widać na dole... między dwóma rzekami?

— To?.. to Sę't'Aman... ładne miasteczko!... Ta rzeczułka którą tu widać, jestto Lawejra, wypływająca z Panija wioseczki, którą tam widać; łączy się ona z Lamoną, i obie wpadają do Allieru. Lamona płynie od Sę Satiurnę, o pół mili od Sę't'Aman.... Ot tu! jak ja palcem pokazuję!...

— Cóż to jest, ten Sę Satiurnę?

— Wielka wieś, było to dawniej miasto.... nawet forteca....

— Czy niema tam gdzie zamku? pyta Robino.

— O! jest! jest zamek!

— I nazywa się zapewne La Rosz-nuar?

— A nie! chowaj Boże — nazywa się Sę Satiurnę.

— A gdzież leży La Rosz-nuar?

— Pan zapewne chce mówić o małej tej wioseczce, ot! tam! na dole, zowiącej się la Rosz-blansz!

— Ale nie! gdzież, u licha!... to mnie dziwi — ci Auwernijacy nie wiedzą nawet co mają pod nosem !

— A z tej strony mój kochany; przerwał Alfred — co za wioska ?

— Jest to mieścina znawa Szanona (le Chanonat).

— Szanona! gdzie się Delil urodził? woła Edward.

— Tego nie wiem, paniczu... a co on robił ten Delil? pewno wino — musiał mieć swoją winnicę?!

— Nie, mój kochany, on robił cóś lepszego — był to poeta! ale lubił wieś, i nowy Wirgiliusz, rolnictwo w wierszach swoich opiewał!...

— Nieznałem go mój panie... "

Robino odwraca się ruszając ramionami i mruczy: "Jakie to cielęta, ci ludzie uczeni!... on gada wieśniakowi o poezii! wieśniakowi, który zna tylko swoje kaczki, żonę i dzieci!.. Już co ja to nigdy podobnego głupstwa nie zrobię."

Polem zbliżając się do wieśniaka odzywa się: "Mój przyjacielu, ci panowie pytają się o okolice, a nie myślą wcale o najpotrzebniejszej rzeczy, to jest o drodze, jaką nam iść trzeba do Sę't'Aman, a tem samem i do mego zamku, który leży w bliskości.

— Do Sę't'Aman, zejdziecie panowie naprzód prosto... potem na lewo... koło Krest... a ztamtąd traficie, bo już niedaleko.... Bądźcie panowie zdrowi!

— Dziękujem ci dobry człowiecze!"

Wieśniak oddalił się. Robino patrzy na zegarek i wola: "No! chodźmy panowie! czy wiecie która godzina? tylko pół do szóstej.

— Teraz widno i do dziewiątej.

— Widno!.... wielka rzecz!.... jak gdzie!... przecieżeśmy jeszcze nie przyszli na miejsce.

— Bywajże mi zdrów wdzięczny wiwoku! rzekł Edward z westchnieniem — z jakąż roskoszą patrzałbym ztąd, na zachodzące słońce!...

— Tak!... i przespalibyśmy się sobie pod gołem niebem!...

— Prawdziwie, to miejsce zaczynało mi dodawać natchnienia! czuje zapał!... byłbym tu kilka wierszy napisał!...

— Możesz nawet i cały utworzyć poemat drugą razą, kochany Edwardzie, powrócisz tu, popatrzysz na słońce, na księżyć, na co chcesz; ale co teraz, to bardzo proszę, chodźmy już szukać mojego zamku, o który bardzo niespokojnym być zaczynam!"

To mówiąc, Robino bierze Edwarda za rękę, ciągnie go i wota Alfreda chcąc go także przytrzymać.

— Czegoż nas tak rwiesz? wota Alfred wyrywając mu się.

— To! mój kochany... dla lego... dla tego, że we trzech idąc razem, nie tak się łatwo poślizniem.

— Czyż tu ślisko? powiedz raczej że się lękasz, abyśmy ci się raz jeszcze nic wymknęli.

— Choćby i tak było, jestże wtem co złego, żem niecierpliwy poznać coprędzej moją posiadłość ?

— Kilka godzin wcześniej czy poźniej, czyż to co stanowi?

— Ty jak na człowieka mającego sto tysięcy liwrów intraty, dobrze mówisz Alfredzie — ty, coś się do bogactw przyzwyczaił znudziwszy się prawie przyjemnościami, które nam przynoszą!... ale ja jeszcze w tem jestem prawic zupełnie obcy, śpieszno mi być szczęśliwym; i najpiękniejsze położenia, najgodniejsze podziwienia widoki, nie zrobią tyle przyjemności jak widok kupionej posiadłości.

— Ja to pojmuje, odezwał się Edward; idźmy!

Idą niezastanawiajac się przez czas niejaki, lecz wkrótce wchodząc w wąską drożynę, skałami otoczoną, spostrzegają nad głowami kozy, przeskakujące ze skał na skaty i wieszające się nad urwiskami. Edward zatrzymuje się, żeby się temu przypatrzeć: Ach! panowie! woła — przyznać musicie, że to jest prześliczne... to miejsce, mimo swej dzikości, ma cóś wspaniałego;... zdajemy się tutaj Bóg wić jak oddaleni od świata!

— Tak też jest podobno w istocie, bo nikogo nie widzę, ani nawet żadnego mieszkania! rzecze Robino poglądając smutnie w około.

— Ta ciasna między skałami drożyna, ma w sobie cóś wielkiego.... starożytnego... przenosi mię w odległe wieki... zdaje mi się jakbym tu widział Oedipa spotykającego się z Lajusem!

— Zmiłuj się, daj pokój Grekom, bo jak się z niemi zadamy, nie odczepim się od nich. przerywa Robino tupiąc nogą z niecierpliwości.

— Ja myślę, odzywa się Alfred, że tu byłoby bardzo przyjemnie spacerować z ładną jaką kobieciną.. Od kwadransa nie spotkaliśmy nikogo!... to przecudownie. Kiedy się jakie miejsce podoba, można się zatrzymać — uścisnąć! unosić się nad pięknościami przyrodzenia, nic lękając się niczyjego spotkania, jak u nas w okolicach Paryża, gdzie wieśniacy wyścibiają się z kartofli wówczas, kiedy ich przytomność, wcale nam jest niepotrzebna. Nieprawdaż Robino? ot! gdybyś tu miał Franusię!

— Gdybym ią miał, toby przynajmniej szła, niezatrzymując się co chwila dla przypatrzenia się mchom i kamieniom które wiszą nad naszą głową, jak gdyby miały ochotę, na nos nam pospadać.

— Więc twoja Franusia, wcale nie jest romantyczna ? to dziwna! bo w ogólności kobiety, lubią bardzo pod gołem niebem o miłości rozmawiać — murawa... listki... miejsce ocienione, porusza jakoś, dodaje natchnienia, rozczula; co mnie, to wiejskie powietrze dziwnie do miłości skłonnym czyni.

— Ach! jakież z was jeszcze dzieci, moi panowie!

— Bogdajbyśmy jak najdłużej niemi być mogli!... najprzyjemniejsze uczucia są te, które nam młodość przypominają!

— Idźmy, idźmy! bardzo proszę, moi panowie... co tu pięknego w lej skalistej drożynie?... Cóż tam panie Edwardzie po niebie gawronisz?

— Czyż nie widzisz tej kozy, nad samym brzegiem przepaści!... stopy jej ledwie się ziemi dotykają... posunęła główkę i spogląda śmiało w przestrzeń, nad którą jest zawieszona!...

— To już zanadto, mości panowie! czyżeście nigdy koz nie widzieli!... że się im tak pilnie przypatrujecie.... zdaje mi się, że tutejsze tak samo zupełnie wyglądają, jak Paryskie... nawet pewno brzydsze; gdybyż to jeszcze lew, albo niedźwiedź, tobym nie mówił!... ale koza!...

— Pieczę że ty, to się pewno nic zatrzymasz, żeby spojrzeć na nie.

— Ta droga to się widzę nieskończy! wieśniak musiał nam pokazać mylnie... jeszcze tego brakuje, żebyśmy tu w górach zabłądzili.... Teraz to żałuję, żeśmy przewodnika nie wzięli.

— To twoja wina, odrzuciłeś usługę tego człowieka, który się ofiarował nas prowadzić.

— Miałżem zezwolić ? przyjąć lego nędznika, który mówiąc do nas nie uchylił nawet kapelusza?

— Chcesz bo, żeby nawet przewodnicy grzeczności ci robili ?

— Chcę przynajmniej, zęby przewodnik mój nie miny zbojeckiej; a właśnie ten człowiek takim mi się wydal;., nie uważałeś, jak na nas patrzał z podełba;... a ten kij gruby w ręku ?

— Jakto ? będąc we trzech lękałbyś się jeszcze?

— Nie idzie o to, żebym się lękał!... lecz któż zaręczy, że on niema towarzyszów w górach? — poprowadziłby nas gdzieby chciał i raptem wpada na nas dwónastu takich ichmościów.

— Ach! mój biedny Robino, ty podobno nie obejdziesz świata piechotą.

— W istocie, nierównie wolę jechać pojazdem; przynajmniej do tej pory ujechałbym kawałek, a z wami... zatrzymywać się trzeba co chwila;... a zamku mego ani widać. — Siódma dochodzi! ij zaczynam się czuć zmordowanym.

— A mnie jeść się chce, odpowiada Alfred — widać że tych gór powietrze do trawienia pomaga. "

Dwaj przyjaciele nie mogą się wstrzymać od śmiechu, widząc wzdychającego i oglądającego się smutnie w około, nowego bogacza. Idą jednak, wychodzą z drożyny, spostrzegają wieś nad jeziorem i kierują się ku niej.

— Dowiemy się w tej wiosce, o moim zamku; woła Robino.

— I przekąsim, dodaje Alfred — bo przechadzka apetytu nam dodała.

— Piękna tez to w istocie przechadzka! pewny jestem., ze musieliśmy ujść ze trzy mile drogi, błądząc lak po świecie!

Zbliżają się do brzegów jeziora, nad którem wieś jest zabudowana; wieśniacy siedzą przed domami, staruszki przędą, dziewczęta szyja, dzieci bawią się i walają po ziemi.

— Trochę są opalone, odzywa się Alfred patrząc na dziewczęta; mimo tego; wszakże nieszpetne... oczy pełne ognia... ząbki białe;... ubranie oryginalne, z tych słomianych kapelusików włożonych na bakier i podwiązanych pod brodką, wyglądają jak Angielki. No! chodźmy, chodźmy — wątpię, żebyśmy tu oberżę znaleźli, trzeba więc, jak starożytni rycerze, prosić tych poczciwych ludzi o gościnność!.. z tą tylko różnicą, że zapłacim za to, co weźmiem, co niebardzo jest wprawdzie po rycersku, ale bardzo słusznie. "

Wchodzą do jednego z najpozorniejszych domków; mieszkańce spoglądają na nich z ciekawością i dobrocią.

— Czy nie możecie, dać nam jeść cokolwiek? powiada Alfred, a my zapłacim, to się samo z siebie rozumie!

— Możemy! czemu nie — natychmiast, choćbyście i nie zapłacili, nam o to nie idzie!

— Otoż widzicie panowie, powiada Edward, że dotąd jeszcze prawa gościnności istnieją... ci Judzie nas nie znają... a jednak chcą nas darmo nakarmić.

— O! bo też wiedzą pewno że zapłacim — odzywa się Robino.

— Więc nie wierzysz, panie Juliuszu, w cnoty patryarchalne?

— Zmiłujcie się!... we wszystko uwierzę, jak tylko mój zamek zobaczę!... Powiedzcie nam, poczciwi ludzie, jak się ta wieś nazywa?

— Ajda (Ayda) — mój panie.

— Ztąd do Sę't'Aman jak daleko?

— Dobre dwie mile!

— To dowodzi, żeśmy chodząc kilka godzin, nic jednak nie uszli!

— Do stołu! do stołu! panowie!

Dano jaja, ser młody i stary, mleko i owoce; trzej młodzi siadają na ławach; wieśniacy stoją w około; napróżno Alfred zachęca ich żeby siedli; poczciwe Auwernijaki wzbraniają się a Robino myśli sobie: — Dobrzem zrobił, żem kupił posiadłość w Auwernii, lud jak widzę jest grzeczny.

Dwoje dziewcząt od lat 15 do 16 usługują podróżnym, nalewają, podają im owoce, chleb i mleko, uśmiechając się i kłaniając co chwila.

— Wcale niczego, odzywa się Alfred patrząc na nie; podług mnie, wolałbym zawsze widzieć za sobą takie miluchno dziewczęta, jak naszych pleczystych hajduków, gadułów i szpiegów;... ot, ty Robino, powinieneś cały. swój dom z takich złożyć dziewczątek... będą ci służyć sułtanowi!

— Tak to ci się zdaje, ale jakże można mieć kobietę woźnicę, dżokejem, lub lokajem. Pięknieby to było, mieć furmana w spodniczce!

— Przebrałbyś je po męsku.

— Na to się wcale nie zgadzam, przebąknął Edward, im w tym stroju tak do twarzy!

"Prawda tylko jest piękną, prawda tylko miłą!" (1)

— Mnie toby prawdziwie było miło, odezwał się Robino, nalewając sobie mleka, gdybyśmy przecie na miejscu stanęli. Powiedzże mnie mój kochany panie Auwernijaku, czy znasz tu w okolicy zamek La Rosznuar?

Wieśniak, do którego Robino w te słowa się odezwał, pomyślał chwilkę, i wreszcie odpowiada: — O! czemu nie!... znam to miejsce i bardzo dobrze!.....

— Zna! zawołał Robino, i w uniesieniu radości, wznosi rękę ku niebu i wylewa mleko ze szklanki prosto Alfredowi w oczy.

— Żeby cię djabli porwali i z twoim zamkiem! krzyknął! Alfred porywając się od stołu i zdejmując z szyi chustkę przesiąkniętą mlekiem, a Edward śmieje się do rospuku.

— Ach! kochany przyjacielu! przepraszam cię, powiada Robino, ale bo tez w istocie zacząłem być trochę niespokojny o mój zamek!... Ten człowiek życie mi wrócił!

— Bałeś się zapewne, żeby ci go nie ukradziono?... — Dam ci drugą chustkę Alfredzie — a ty szanowny wieśniaku, znający mój zamek, powiedz mi czy to co ładnego?

— O! panie!... ogromny! powiadają że tam są nawet i wieże ogromne... dawniej bili się tam podobno... oblegali...

— Oblegali! wota Robino, wywraca ławkę, i bieży do wieśniaka. — Naści talara, przyjacielu, a powiedz rai, zmiłuj się, co tylko wiesz o tym zamku!

— Pan jesteś wspaniały, jesteś nadto!...

— Jestem właścicielem tego zamku, o którym powiadasz, iż był oblegany. Zaręczam cię, że i teraz jeszcze będą się tam dziać dziwne rzeczy ! Będę dawał turnieje... i igrzyska.... zapasy... lecz wróćmy do rzeczy. Czy widać ten zamek zdaleka?

— O! zdaleka! bo stoi na górze!

— Na górze!... to ślicznie!... A zwierzyńce i ogrody..;

— Zwierzyniec musi być wielki jak powiadają... w ogrodach raz byłem... a! jakie śliczne! spaniałe!... Są fontanny marmurowe... trochę nadpsute... ale to nic nie szkodzi!... i posągi bardzo piękne!... takie goluteńkie różne i mężczyźni i kobiety! aż strach!...

— Są i posągi!.. powtarza Robino ściskając wieśniaka, któregoby nawel ucałował, gdyby się nie lękał nadto poniżyć nowej swojej godności. Uspakaja się nakoniec i pyta znowu: Teraz, mój kochany, powiedz mi rzecz najważniejsza, z której strony leży mój zamek?.

— La Rosz nuar! hm! to o mile od Sę't'Aman... A ponieważ z tąd do Sę't' Aman dwie, więc jesteśmy tylko o milę od mojego majątku.

— O! nie ! dobrodzieju! taki że nie, to nie!., o! jeszcze daleko dalej... bo La Rosz-nuar nie w tej leży stronie, jeżeli panowie z Klermą idą, to nie tędy iść było trzeba...

— A cóż nie mówiłem, panowie! zabłądziliśmy! czy słyszycie panowie?

Robino obraca się i szuka oczyma swoich towarzyszów, ale ci wyszli już z chatki.

— Przysiągłbym!.. że poszli na przechadzkę... sprzysięgli się jak widzę na mnie!... lecz teraz przynajmniej spokojniejszy już jestem!.. Zresztą, mój kochany, powiedz mi, jak daleko z tąd do mego zamku?

— Tak! lekkie trzy mile...

— Trzy mile!.. a którędyź iść mamy ? — O! teraz!.. do licha... to samemi ubocznemi drogami, naprzód do Szadra, potem do Sę't'Aman, a ztamtąd na miejsce...

— Szczęście to nasze będzie, kiedy zajdziem przed nocą!.. muszę ich wprzódy poszukać.

Robino wychodzi z chatki, pytając po drodze o swoich towarzyszów; pokazują mu na brzegu jeziora; bieży, i spostrzega wkrótce Edwarda siedzącego na brzegu i piszącego cóś w pulares, a Alfreda, dalej nieco, tańcującego z dziewczynką przy odgłosie piszczałki, na której gra jakiś chłopiec.

— Chodźmy! i chodźmy panowie, wkrótce i ciemno już będzie — woła Robino, lecz Alfred tańcuje, Edward nieprzestaje pisać.

— Djabeł ich opętał! mruczy znowu zniecierpliwiony dziedzic, zbliżając się do Edwarda, i uderza go po ramieniu wówczas właśnie, kiedy on odczytuje zrobione wiersze.

— Panie Edwardzie! trzeba nam iść dalej!

Edward patrzy mu w oczy i deklamuje:

— Co za mile ustronie !... roskoszne jezioro!
Jak tu miło wieczorną odpoczywać pora!...

— Ale!.. hm ! powtarzam, ze już niedaleko do nocy!..

— Na te góry olbrzymie, nieprzebyte skały,
Oczy mieszkańców tylko spokojnie patrzały.

— Jeszcze mamy iść dobre trzy mile po tych nieprzebytych skatach, mój panie.

— Lecz dla serca czułego, dla serca poety,
Ileż to miejsce, ma wdzięków, zalety!...
Te niedostępne skały, i kręte drożyny,
Strumienie czyste i wdzięczne krzewin !..

— Ósma dochodzi, a my pewno po tych krętych drożynach karku nadkręcim!...

— Tu mię wszystko zachwyci, wszystko mie poruszy
Wszystko nowym językiem przemawia do duszy.

— Już to wcale niezgrabne żarty, panie Edwardzie, bo tu prócz mnie, nikt do ciebie nie przemawia!

— No! kochany Julijuszu, jakże ci się te wierszyki podobają? rzekł Edward wstając i chowając pulares do kieszeni.

— Śliczne... wyborne;... ale to tylko bieda, że jak zaczniesz je; pisać. to my tu w górach będziemy musieli nocować, co mi się wcale nie będzie podobało.

— Może chcesz żebym ci je raz jeszcze odczytał?...

— Nie, nie, czas już nam iść dawne

A! ten Alfred tańcuje jak szalony!.. Chłopiec takiego urodzenia, baron! wierci się z jakąś Auwernijaczką!.. Alfredzie!.. Alfredzie!...

— Zaraz, zaraz! tylko się tego młynka nauczę, rzekł Alfred nie przestając tańcować i okręcając się z dziewczyną.

Skończył się taniec wreszcie; Alfred ucałował wieśniaczkę, i wraca do towarzyszów.

— Taniec Auwernijaków nie jest lekki i powietrzny, powiada on; lecz ręczę panów, że ma swoje zalety. Zamawiam więc sobie, mój kochany Robino, że będę tańcował ze wszystkiemi twojemi poddankami.

— Czy już koniec, panowie?

— Tak, służę ci — idziemy.

— No, idźmyż, proszę prędzej... Ta droga poprowadzi nas do Szadra, a ztamtąd, jeśli Pan Bóg pozwoli, do mego zamku.

Trzej podróżni żegnają wieśniaków, i ruszają; Alfred tańcując, Edward odczytując swoje wiersze; a Robino, co chwila patrząc na zegarek.

(1) Rien n'est beau que le vrai, le vrai seul est simable

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej