Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

I

II

III

ELDA I ANGOTEA

Grin Aleksander S.

I

Gotorn wszedł za kulisy teatru Bishama. Było to pod koniec próby. Gdy próba się skończyła, Gotorn, stojąc w przejściu wśród lamp i bloków, wręczył bileterowi wizytówkę z prośbą, aby ten przekazał ją Eldzie Silvan.

Po chwili, wchodząc do jej garderoby, znów poczuł się zaskoczony podobieństwem artystki do zabranej Fergusonowi fotografii.

Elda nosiła czarną suknię, pozwalającą całą uwagę skupić na twarzy tej małej zdolnej aktoreczki, która jeszcze nie wybiła się jedynie z powodu braku wpływowego kochanka.

Była średniego wzrostu, o nieprawidłowych, nerwowych rysach twarzy. Jej czarne włosy i czarne wielkie oczy, którym długie rzęsy nadawały wyraz tkliwej, pełnej powagi łagodności, a także zarys czoła i szyi były bardzo piękne. Dopiero przyjrzawszy się dobrze można było zauważyć twardą ostrość źrenic, rzeczowo i dokładnie obserwujących to, na co patrzą. Obserwując jej swobodną pozę, jej nogę, założoną na drugą, zgiętą pod kątem, a także męski sposób puszczania dymu z papierosa, Gotorn pozbył się skrępowania, towarzyszącego każdej drażliwej sprawie.

— Dziecinko — rzekł. — Pani pewno widziała nieraz różnych dziwaków i dlatego z góry włączam się w ich poczet. Przyszedłem, aby zaproponować pani występ, ale nie na scenie, lecz w życiu.

— Chociaż jak na początek znajomości — odpowiedziała Elda z obojętną uprzejmością — jest to z pana strony propozycja zbyt śmiała, ale nie jestem od tego, aby się z panem bliżej poznać. Jedyny warunek: niech mnie pan nie ciągnie za miasto. Uwielbiam restaurację „Alfa".

— Niestety, moja kochana, sprawa jest znacznie poważniejsza — odrzekł Gotorn. — Zaraz przekona się pani, że mój wybór był podyktowany przez wyjątkowe okoliczności.

Aktorka zdumiała się i podkreślając to zdumienie mimiką, jak na scenie, oświadczyła, że chętnie posłucha, o co chodzi.

— W czasie moich przechadzek poznałem niejakiego Fergusa Fergusona: wstąpiłem do jego domu, aby się napić wody. Dom jego stoi na wzgórzach Tarincourtu. Ferguson żyje z renty, pozostawionej mu przez męża siostry. Ma on około czterdziestu pięciu lat. Służba jego uciekła nie chcąc przebywać z chorym. Wpadł w obłęd, a w tej chwili jest umierający. Przyczyną jego obłędu było zniknięcie żony, której zapewne nigdy nie miał, co zostało stwierdzone. Możliwe, iż będąc nieznośnie samotny, wymyślił sobie tę żonę i uwierzył w swoją fantazję. Tak czy inaczej, na fotografii Angotea — tak nazywa żonę — zdumiewająco podobna jest do pani, a widziałem panią na scenie i w magazynie Estrema. To niezwykłe podobieństwo nasunęło mi myśl, ażeby pomóc Fergusonowi w odnalezieniu utraconej żony. Skąd ma tę fotografię — nie wiadomo. Myślę, że ją kiedyś kupił.

— Ach tak! — odezwała się rozgniewana Elda. — Pan swata mnie bez mojej zgody, i to jeszcze za obłąkanego!

— Proszę o chwilę cierpliwości — przerwał jej Gotorn. — Ferguson jest umierający, już pani to powiedziałem. Mam bardzo mało czasu, ale muszę dokończyć opowiadania. W dniu ślubu Angotea poszła sama ścieżką, nad którą znajduje się owalny otwór w cienkiej ścianie skalnej. Przegradza on ścieżkę i jej część za owalem tak podobna jest do tej dróżki, która ku niemu prowadzi, że w wyobraźni Fergusona ów pusty owal przemienił się w tajemnicze zwierciadło. Jest przekonany, że Angotea weszła w zwierciadło i tam zabłądziła. Lekarz sądzi, że pozostało mu nie więcej niż dwanaście godzin życia. Chciałbym, aby umarł nie tęskniąc. I żeby ją ujrzał.

— No, no! — odezwała się Elda, z uprzejmości chwilę pomilczawszy. — Zabawne. Dziwaczny, sentymentalny idiota. Pan wybaczy, ale nie podobają mi się takie typy. No proszę, niech mi pan powie, po co mi ta cała historia?

— Powiem pani, po co — odparł surowo Gotorn.— Czy nie zgodziłaby się pani zostać na pół godziny Angoteą? On ją wzywa. To człowiek o szlachetnej duszy, zasługuje na lepszy los. Jeśli się pani zgodzi, to zapłacę taką sumę, jaką tylko pani wyznaczy.

Przy ostatnich słowach Gotorna twarz Eldy znieruchomiała, jakby była pozbawiona tchu; źrenice zaś zachowały trzeźwość.

— Cóż więc mam mówić? — zapytała szybko.

— Mniej więcej to, co naszkicowałem. — Gotorn podał jej kartkę papieru.

Elda zaczęła czytać poruszając wargami.

— To zadziwiające — rzekła opuszczając kartkę. — Mam po prostu zamęt w głowie. Niech mi pan powie, a może pan jest psychiatrą?

— Nie — spokojnie odparł Gotom. — Jestem patologiem.

— A! — zawołała z nutą zaufania. — Proszę zaczekać, spróbuję. Tymczasem niech pan wyjdzie.

Gotorn wyszedł i zaczął chodzić pod drzwiami. Po chwili drzwi się uchyliły i Elda wezwała go skinieniem głowy.

— Sądzę, że jakoś to załatwimy — oświadczyła, zaciągając się chciwie papierosem i odgarniając dłonią dym od oczu, które zimno i z uwagą badały Gotorna. — Przede wszystkim pieniądze. Ile ma pan zamiar mi zapłacić?

— Dziesięć tysięcy — rzekł Gotorn, ażeby ją oszołomić.

— Co-o-o?

— Powiedziałem: dziesięć tysięcy.

— Ulegam — odezwała się Elda kłaniając się nisko w żartobliwym ukłonie, który podziałał na Gotorna nieprzyjemnie, gdyż wydał mu się nazbyt przypochlebny. — Na mniej bym się i tak nie zgodziła — dodała chciwie, choć myślała jedynie o dziesiątej części tej sumy. — Poza tym jeszcze jeden warunek: jeśli ten pański Ferguson wyzdrowieje, nie jestem obowiązana do przedłużania tej mistyfikacji.

— Dobrze — zgodził się Gotorn. — Tak więc moje auto czeka, niech się pani zbiera i jedziemy.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej