Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

DIALOG PIERWSZY

DIALOG DRUGI

DIALOG TRZECI

DIALOG CZWARTY

DIALOG PIĄTY

DIALOG SZÓSTY

DIALOG SIÓDMY I OSTATNI

FILOZOFIA W BUDUARZE

Donatien Alphonse François de Sade

DIALOG PIERWSZY

(MADAME DE SAINT-ANCE, KAWALER DEMIRVEL)

MADAME DE SAINT-ANGE

Dzień dobry, bracie. I cóż tam z panem Dolmance?

KAWALER

Przyjdzie punktualnie o czwartej. Jak widzisz, będziemy mieli dość czasu na igraszki - jadamy dopiero o siódmej.

MADAME DE SAINT-ANGE

Muszę ci wyznać, braciszku, że odczuwam odrobinę wyrzutów sumienia z powodu bezwstydnych planów na dzisiejsze popołudnie. Ilekroć postanawiam prowadzić się cnotliwie, zaraz moja przeklęta wyobraźni podnosi bunt, popychając do jeszcze większej rozwiązłości. Zaiste zbytnio mi pobłażasz, pomagając we wszystkim, co może posłużyć memu zepsuciu. W dwudziestej szóstej wiośnie życia mogłabym jak inne oddawać się dewocji. A kimże jestem? Wielką rozpustnicą! ... Nie domyślasz się nawet, jak zuchwałe projekty powstają mi w głowie! Niegdyś sądziłam, że moje żądze zawsze dotyczyć będą wyłącznie kobiet. Naiwne urojenia! Namiętności, którym chciałam dać odpór, powróciły do mnie z tym większą siłą i zrozumiałam, że gdy jest się stworzoną do rozpusty, na nic zda się nakładanie hamulców: gwałtowne żądze i tak rychło je zerwą. Teraz czerpię z życia obiema garściami i nie odmawiam sobie niczego. Przyznasz jednak, że mój ostatni kaprys jest szczególny: pragnę tego oryginała Dolmancego, któremu, jak mówiłeś, nigdy nie przyszłoby na myśl zajmować się niewiastami. Ten ortodoksyjny sodomita i fanatyk rodu męskiego gotów jest zabrać się za kobietę jedynie wtedy, jeśli zgodzi się ona powierzyć mu wdzięki, z których zwykł korzystać u chłopców. Chcę być dzisiaj Ganimedem tego nowego Jupitera. Dotychczas, jak wiesz, oddawałam się sodomii jedynie z tobą oraz kilkorgiem wynajętych ludzi. Tym razem skłania mnie do tego nie czułość ani kaprys, lecz rozumny namysł. Wierzę, że uda mi się nareszcie poznać sekret, dzięki któremu upodobanie to zyskuje nad mężczyznami tak silną władzę.

Opisz mi, proszę, twego przyjaciela, wszak wiesz, że widziałam go zaledwie przez chwilę.

KAWALER

Dolmance skończy wkrótce trzydzieści sześć lat, jest mężczyzną postawnym, bardzo pięknej postaci, o oczach niezwykle żywych i bystrych, zarazem jednak w jego rysach kryje się coś bardzo niebezpiecznego. Ma najpiękniejsze w świecie zęby, a delikatną figurą przypomina nieco kobietę. Jest doskonale elegancki, posiada czarujący głos, a przede wszystkim umysł filozofa.

MADAME DE SAINT-ANGE

Spodziewam się, że nie wierzy w Boga? 

KAWALER

Cóż znowu! Toż to słynny ateusz, człowiek absolutnie niemoralny... zepsuty do szczętu! Jest bez wątpienia najbardziej niebezpiecznym i zbrodniczym osobnikiem, jakiego kiedykolwiek wydała Natura. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Ach, jakież to podniecające! Czuję, że za chwilę oszaleję dla tego człowieka! Powiedz mi, proszę, o jego upodobaniach. 

KAWALER

Są ci wiadome. Rozkosze Sodomy tak biernej, jak czynnej postaci ma niezmiennie w wielkiej cenie. Interesują go wyłącznie mężczyźni, jeśli jednak przystaje niekiedy na kobietę, to jedynie pod warunkiem, że zgodzi się ona zagrać przed nim rolę chłopca. Mówiłem z nim o twoich zamiarach. Przystał na nie, lecz zastrzegł sobie pewne warunki. Uprzedzam, siostrzyczko, że odmówi ci całkiem otwarcie, jeżeli będziesz starała się go skłonić do innych rzeczy. "Przystaję, lecz z wieloma zastrzeżeniami - powiedział - rzadko zdarza mi się plamić podobnymi wybrykami". 

MADAME DE SAINT-ANGE

"Plamić się!... zastrzeżenia! ..." - ubóstwiam język tych cudownych ludzi. My, kobiety, mamy również odpowiednie słowa na wyrażenie głębokiej grozy, jaką przejmują nas wszystkie, nie trzymające się naszego obrządku. Ach, powiedz, mój drogi, czy cię posiadł? Z twymi dwudziestoma latami można chyba zniewolić kogoś takiego? 

KAWALER

Nie będę taił przed tobą naszych ekstrawagancji, jesteś bowiem zbyt mądra, by je ganić. Wiesz, że w istocie lubię kobiety. Odmiennym gustom oddaję się tylko wtedy, gdy nastaje ktoś tak miły, jak on. Wszystkiego w życiu próbowałem i daleki jestem od głupiej buty, która różnym młodym chłystkom nakazuje sądzić, iż na podobne propozycje odpowiada się laską. Czyż człowiek jest panem swoich gustów? Można oczywiście ubolewać, że tacy jak Dolmance cieszą się w życiu jedną tylko przyjemnością, lecz nie wolno im z tego powodu urągać. Zostali skrzywdzeni przez Naturę. Nie są winni, że przyszli na świat z innymi skłonnościami, tak jak nie ma się wpływu na to, czy rodzi się koślawym czy prostym. Zresztą, czy mężczyzna, który pragnie wyznać swą namiętność, będzie mówić rzeczy przykre? Wręcz przeciwnie: prawić będzie komplementy. Dlaczego więc odpowiadać na to obelgami? Tak czynią tylko durnie. Człowiek rozumny zawsze umie się wymówić. Niestety, świat pełen jest głupców, którzy takie wyznania mają za zniewagę. Zepsuci przez kobiety, zawsze zazdrosne o wszystko, co wydaje się godzić w ich prawa, wyobrażają sobie, iż są Don Kichotami i rozprawiają się brutalnie z każdym odstępstwem.

MADAME DE SAINT-ANGE

Ach, ucałuj mnie! Nie byłbyś moim bratem, gdybyś sądził inaczej. A teraz opowiedz mi coś bliższego o Dolmancem i igraszkach, jakim się wspólnie oddawaliście.

KAWALER

Dowiedziawszy się od jednego z mych przyjaciół o okazałym przymiocie, którym, jak ci wiadomo, się szczycę, Dolmance skłonił markiza de V..., by zaprosił mnie na wieczerzę. Kiedyśmy już wstali od stołu, oznajmiono, iż przyszedł czas popisać się tym, co posiadam. Zrazu jedynym powodem tej prezentacji zdawała się być ciekawość gościa, lecz kształtne pośladki, które ujrzałem naraz przed sobą, wyraźnie żądające mego zainteresowania, odsłoniły mi prawdziwy cel pokazu.

Uprzedziłem Dolmancego o trudnościach związanych z tym przedsięwzięciem, lecz ten nie przeląkł się wcale. "Nawykłem do takich taranów - rzekł - i nie panu przypada zaszczyt najgroźniejszego spośród tych, którzy szturmowali tę bramę".

Tymczasem markiz zachęcał nas, już to obłapiając, już to pieszcząc każdy kolejny szczegół, któryśmy wyjmowali na światło dzienne.

Nareszcie stanąłem w całej okazałości... Zanim wszedłem, chciałem przygotować sobie drogę... "Nie waż się tego czynić - rzekł na to markiz - odebrałbyś memu przyjacielowi połowę przyjemności, jakiej od ciebie oczekuje: on chce, byś go rozłupał, tylko to go może naprawdę zaspokoić".

Na ślepo pogrążyłem się w odmęcie. I sądzisz, siostro, że miałem z tym wiele kłopotu? Gdzież tam! Mój ogromny członek zniknął cały w otworze i, nim się spostrzegłem, spoczął na dnie jego wnętrzności.

Tymczasem szelma jakby nic nie poczuł! Muszę wyznać, że nie żałowałem mu niczego. Niezwykła rozkosz, w jakiej znajdował upodobanie, pieszczoty, mchy, cudowne wyrażenia - wszystko to w krótkim czasie mnie samego uczyniło szczęśliwym.

Zaledwie wyszedłem, Dolmance zarumieniony niczym bachantka zwrócił się do mnie z tymi słowy: "Czy widzisz, do jakiego stanu mnie przywiodłeś, Kawalerze?", po czym pokazał mi suchą, lecz ożywioną różdżkę sporej długości, mierzącą jakieś sześć cali w obwodzie. "Błagam, zechciej, mój miły, być mi niewiastą, abym mógł powiedzieć, że zaznałem w twych objęciach wszystkich rozkoszy tego cennego upodobania, które dzierży nade mną tak wielką władzę". Poszło mu ze mną równie łatwo. Obnażył się również markiz - ten poprosił, bym zechciał użyczyć mu także nieco mej męskości. Obszedłem się z nim podobnie jak niedawno z Dolmancem, który zwracając mi stokrotnie te same doznania, jakich dostarczałem markizowi, wkrótce napełnił mnie owym kosztownym płynem, którym ja, niemal równocześnie, ucieszyłem markiza de V... 

MADAME DE SAINT-ANGE

Musiałeś doznawać przy tym niezwykłej rozkoszy - słyszałam, że to cudownie być tym w środku? 

KAWALER

Z pewnością, aniele, to wspaniałe miejsce, lecz cokolwiek by mówić, wszystko to są dziwactwa. Nigdy nie będę przedkładał ich nad niewiasty. 

MADAME DE SAINT-ANGE

W nagrodę za twą szczerość, podaruję ci dzisiaj, mój miły, dziewicę piękniejszą od anioła. 

KAWALER

Jak to... przy panu Dolmance?!... Zamierzasz sprowadzić dziewczynę?! 

MADAME DE SAINT-ANGE

Idzie o edukację. To dziewczę poznałam ubiegłej jesieni na pewnej klasztornej pensji, gdyśmy bawili z mężem u wód. Tam nie mogłyśmy sobie na nic pozwolić - zbyt wiele oczu na nas patrzyło, lecz przyrzekłyśmy sobie spotkać się, kiedy tylko to będzie możliwe. W tym celu poznałam jej rodziców. Jej ojciec okazał się libertynem... mam go w ręku. 

Moja ślicznotka nareszcie przybywa - czekam jej każdej chwili. Mamy spędzić razem dwa dni... dwa wspaniałe dni! Wykorzystam je na nauczanie tej młodej osoby - Dolmance i ja umieścimy w jej ślicznej główce najbardziej wyuzdane zasady libertynizmu, nakarmimy naszą filozofią i rozbudzimy żądze, aby zaś odpowiednio unaocznić treść rozpraw, przeznaczyłam dla ciebie, bracie, zebranie żniwa z mirtów Cytery, dla Dolmancego zaś pozostawiłam róże Sodomy. Będę mieć podwójną przyjemność, mogąc się rozkoszować występkiem, a jednocześnie udzielając lekcji i zasiewając pośród tej uroczej niewinności ziarna występku. 

A więc, Kawalerze, czy projekt ten godny jest mojej fantazji? 

KAWALER

Ty jedna mogłaś go powziąć! Zaiste jest boski, siostrzyczko, obiecuję jak najlepiej wypełnić rolę, którą mi wyznaczyłaś. Ach, jakąż rozkosz mieć będziesz nauczając to dziecko! Cóż to dla ciebie za gratka: móc ją deprawować, zdusić w młodym sercu wszelki zarodek cnoty, umieszczony tam przez jej wychowawców. Doprawdy, takie hultajstwo mnie przerasta!

MADAME DE SAINT-ANGE

To oczywiste, że zrobię, wszystko, by ją zepsuć, by do szczętu rozgromić przesądy, którymi zdołano ją odurzyć. W ciągu dwóch lekcji zamierzam uczynić ją równie występną, bezbożną i rozwiązłą jak ja sama. Uprzedź o tym swego przyjaciela, skoro się tylko zjawi - jad niemoralności, który zapuści w jej serce, winien w krótkim czasie zatruć śmiertelnie wszelkie nasiona cnoty, jakie zdołały tam zakiełkować; bez nas.

KAWALER

Nie sposób byłoby znaleźć kogoś odpowiedniejszego do tych celów: bezbożność, okrucieństwo i rozpusta płyną z ust Dolmancego jak mistyczne namaszczenie z ust arcybiskupa Cambrai. Ach, moja droga, oby tylko twoja uczennica dorównała pilnością swoim wychowawcom, a jestem pewien, że wnet będzie zepsuta.

MADAME DE SAINT-ANGE

Przy znanych mi predyspozycjach tej dziewczyny, nie będzie to z pewnością trwać zbyt długo.

KAWALER

Czy nie obawiasz się jednak jej rodziców? Może się zdarzyć, że ta mała wypapla im wszystko po powrocie do domu?

MADAME DE SAINT-ANGE

Nie obawiaj się - uwiodłam jej ojca. Nie zna on co prawda moich zamiarów wobec córki, lecz nie odważy się też gruntownie ich dociekać. Trzymam go mocno w garści.

KAWALER

Twoje metody są straszne!

MADAME DE SAINT-ANGE

Tylko takie są niezawodne.

KAWALER

Opowiedz mi o tej młodej osobie.

MADAME DE SAINT-ANGE

Na imię jej Eugenia, jest córką niejakiego Mistivala - jednego z najbogatszych, stołecznych poborców, mężczyzny trzydziestosześcioletniego. Matka ma lat trzydzieści dwa, a ona sama piętnaście. Mistival to libertyn, zaś jego żona jest znaną dewotką.

Co do Eugenii, próżno siliłabym się ją odmalować - przewyższa to możliwości mego pędzla. Musisz zadowolić się zapewnieniem, że ani ty, ani ja nie widzieliśmy nigdy podobnej piękności.

KAWALER

Opisz choć kształty tego bóstwa, abym mógł przygotować właściwe hołdy.

MADAME DE SAINT-ANGE

Tedy spróbuję: ma kasztanowe włosy, które spływają aż na biodra, skórę olśniewającej białości, nos nieco orli, a oczy hebanowoczarne i płomienne. Och, patrząc w nie, gotowam popełnić każde głupstwo... Gdybyś widział przy tym śliczne rzęsy, które je ocieniają!... Usta ma bardzo małe, zęby przepiękne bije z nich świeżość i blask, szyja pełna wdzięku - o, gdybyś mógł zobaczyć, jak szlachetnego nabiera wyglądu, kiedy zwraca do słuchacza swą piękną główkę...

Eugenia jest wysoka jak na swój wiek - można by jej dać dwadzieścia siedem lat. Kibić to wzór finezji, biust wspaniały... dwie najśliczniejsze w świecie piersi, zaledwie jest czym wypełnić dłoń, lecz tak są przy tym delikatne i świeże, że za każdym razem traciłam głowę, całując je ukradkiem. Ach, jak one ożywały pod mymi pieszczotami, podczas gdy dwoje wielkich oczu malowało przede mną stan duszy Eugenii! Nie wiem, jaka jest reszta, lecz gdybym miała sądzić po tym, co już mi znane, nigdy Olimp nie szczycił się równym jej bóstwem...

Lecz cóż słyszę? To ona! Wyjdź co rychlej przez ogród i przybądź o oznaczonej godzinie.

KAWALER

Obraz, jaki przedstawiłaś, gwarantuje mą punktualność. O, Boże, wyjść, kiedy jestem w takim stanie! Bądź zdrowa... jeszcze tylko pocałunek - z trudem wytrzymam do tego czasu!

(Mme de Saint-Ange całuje brata, przesuwa dłonią po spodniach, po czym młody człowiek

oddala się pospiesznie.)

DIALOG DRUGI

(MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA)

MADAME DE SAINT-ANGE

Witaj, moja piękna, oczekiwałam cię niecierpliwie. Łatwo to odgadniesz, jeśli czytasz w mymsercu.

EUGENIA

Och, najdroższa, zdawało mi się, że nigdy tu nie dotrę, tak spieszno mi było do twych objęć. Jeszcze na godzinę przed wyjazdem drżałam, żeby nic się nie zmieniło, bowiem matka stanowczo sprzeciwiała się wyjazdowi twierdząc, że takie wyprawy nie przystają dziewczętom w moim wieku. Na szczęście ojciec tak ją przedwczoraj obił, że wystarczyło jedno jego spojrzenie, aby obrócić panią de Mistival w nicość. Ostatecznie zmuszona była go usłuchać i oto jestem. Pojutrze masz odwieźć mnie do domu własnym ekwipażem.

MADAME DE SAINT-ANGE

Jakże niewiele mamy czasu! Zaledwie zdążę wyrazić ci moje uczucia. Czy wiesz, że podczas tego spotkania zamierzam wprowadzić cię w najsekretniejsze tajemnice Wenus? Czy aby zdążymy w ciągu dwóch dni?

EUGENIA

O, jeśli nie będę dość wyedukowana, z pewnością zostanę dłużej... Wszak przybyłam tu po to, by się uczyć.

MADAME DE SAINT-ANGE (całując Eugenię)

Och, kochana Eugenio, ileż nas czeka wspaniałości! A propos, czy masz chęć na śniadanie, królowo? Możliwe, że lekcja będzie długa.

EUGENIA

Nie mam innej potrzeby nad tę, by cię słuchać, droga przyjaciółko. Śniadanie zjedliśmy o milę stąd i teraz mogłabym wytrzymać aż do dziewiątej, nie odczuwając głodu.

MADAME DE SAINT-ANGE

Przejdźmy zatem do buduaru, tam będziemy się czuć swobodniej. Uprzedziłam już moich ludzi, bądź pewna, że nie ośmielą się nam przeszkodzić.

(wpadają sobie w objęcia)

DIALOG TRZECI

MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA, DOLMANCE (rzecz rozgrywa się w eleganckim buduarze.)

EUGENIA (bardzo zaskoczona niespodziewaną obecnością mężczyzny w gabinecie)

O, Boże oszukałaś mnie!

MADAME DE SAINT-ANGE (równie zdziwiona) 

Pan tutaj? Zdaje mi się, że miałeś przyjść dopiero o czwartej? 

DOLMANCE

Możność widzenia cię, pani, jest zawsze szczęśliwą okazją do pośpiechu. Spotkałem twego brata, który powiedział mi, że jestem pożądany na lekcjach, jakich masz udzielić tej panience, i że tutaj właśnie mieści się owo liceum. 

Wprowadził mnie tu potajemnie przekonany, że nie weźmiesz mu tego za złe, jako że pokazy wymagają wstępu w postaci rozważań teoretycznych. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Cóż, skoro rzecz tak się przedstawia... 

EUGENIA

Nie jestem aż tak naiwna - to twoja sprawka, moja droga. Mogłaś mnie uprzedzić - widzisz, jaka 

jestem zmieszana, zaszkodzi to z pewnością naszym planom. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Zapewniam cię, że tę niespodziankę zgotował mój brat, nie przerażaj się jednak - pan Dolmance to uroczy człowiek i jak najodpowiedniejszy dla ciebie nauczyciel. Będzie wprost nieoceniony w naszych zamiarach. Za jego dyskrecję ręczę jak za własną. Przywitaj się tedy z tym wielkim światowcem, który jak nikt inny zdoła oprowadzić cię ścieżkami rozkoszy i szczęścia. 

EUGENIA

Niemniej czuję się zmieszana... 

(czerwieni się) 

DOLMANCE

Śmiało, Eugenio - osoba tak urocza jak pani powinna uważać wstyd za przestarzałe dziwactwo. 

EUGENIA

Ale skromność... 

DOLMANCE

Kolejny zamierzchły przesąd, który nam dziś bardzo przeszkadza. Toż to wbrew Naturze! 

(chwyta Eugenię w ramiona i całuje)

EUGENIA

Niechże pan przestanie! Doprawdy, śmiało pan sobie poczyna!

MADAME DE SAINT-ANGE

Eugenio, przestańmy wreszcie udawać niewiniątka przed tym czarującym panem. Znam go nie lepiej niż ty, a popatrz co robię!

(całuje namiętnie Dolmancego).

Zrób to samo.

EUGENIA

Ależ chętnie - z kogóż miałabym brać lepszy przykład?

(oddaje się Dolmancemu, który również całuje ją namiętnie, wsuwając język w jej usta)

DOLMANCE

O, słodkie, przemiłe stworzenie!

MADAME DE SAINT-ANGE (całując również Eugenię)

Wierzysz nareszcie, że to nie podstęp, mała oszukanico?

(wszyscy troje całują się około kwadransa).

DOLMANCE

Cóż za upajający wstęp! Zgodzicie się panie, że jest tu nadzwyczaj upalnie? Zdejmijmy tedy ubrania, będzie nam się szczebiotało o wiele przyjemniej.

MADAME DE SAINT-ANGE

Zgadzam się z panem. Przywdziejmy te oto tuniki ze zwiewnej gazy, aby nic nie ukrywało naszych wdzięków przed pożądaniem.

EUGENIA

Ach, do czegóż mnie zachęcasz, moja droga?

MADAME DE SAINT-ANGE (pomagając się jej przebrać)

Prawda, że to bardzo zabawne?

EUGENIA

Co najmniej nieprzyzwoite...

Och, jak ty mnie całujesz!

MADAME DE SAINT-ANGE

Prześliczne piersi... niczym świeżo rozkwitłe róże.

DOLMANCE (przyglądając się piersiom Eugenii uważnie, lecz powściągliwie)

Zapowiadają również inne wdzięki... nieskończenie bardziej godne szacunku.

MADAME DE SAINT-ANGE

Godne szacunku?

DOLMANCE

O, tak...

(mówiąc to ma taką minę, jakby chciał obejrzeć Eugenię od tyłu) 

EUGENIA

Nie, nie... błagam pana! 

MADAME DE SAINT-ANGE

Nie chcę, Dolmance, abyś oglądał w tej chwili to, co ma nad tobą nazbyt silną władzę, mógłbyś pan wszak postradać rozsądek, gdyby zawładnęło to teraz pańską wyobraźnią. Potrzebujemy twych wykładów - gdy ich udzielisz, laury, po które sięgasz, uwieńczą pana. 

DOLMANCE

Dobrze, niech będzie. Skoro jednak mam udzielić temu pięknemu dziecku pierwszych lekcji libertynizmu, przynajmniej ty, pani, zechciej mi się ofiarować. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Wspaniale! Masz mnie całkiem nagą. Jestem całkowicie do pańskiej dyspozycji. 

DOLMANCE

Piękne ciało!. Toż to istna Wenus w otoczeniu Gracji. 

EUGENIA

Jakże jesteś powabna, moja przyjaciółko! Pozwól, że okryję cię pocałunkami. 

(całuje ją) 

DOLMANCE

Świetne proporcje! Stanowczo za mało żaru, Eugenio, zapamiętaj to sobie raz na zawsze. 

EUGENIA

Proszę mówić dalej, ja słucham... To dlatego, że ona jest taka piękna... taka giętka i chłodna! 

Przyzna pan, że jest czarująca? 

DOLMANCE

Niewątpliwie... jest doskonale piękna. Myślę, że i pani w niczym jej nie ustępuje. A teraz posłuchaj mnie, śliczna uczennico, jeśli nie okażesz się dość pojętna, nie sądź, że nie użyję wobec ciebie praw należnych mi jako twemu profesorowi. 

MADAME DE SAINT-ANGE

O, tak, Dolmance, zobowiązuję cię, byś korzystał z przywilejów należnych temu tytułowi. Jeżeli Eugenia nie będzie dostatecznie bystra, trzeba ją będzie ukarać. 

DOLMANCE

Mógłbym nie poprzestać na ustnym napomnieniu.

EUGENIA

O, Boże, pan mnie przeraża!... Jaką karę ma pan tedy na myśli?

DOLMANCE (niewyraźnie, gdyż jednocześnie całuje ją w usta)

Rózgi, baty... za ospałość umysłu odpowiadać będzie ta mała pupka.

(daje Eugenii klapsa)

MADAME DE SAINT-ANGE

No tak, tak - pochwalam intencję, lecz nie resztę. Zacznijmy naszą lekcję, gdyż w przeciwnym razie ta odrobina czasu, jaką mamy spędzić z Eugenią, upłynie na samym prologu, zaś wykład wcale się nie odbędzie.

DOLMANCE (wskazując kolejno omawiane części ciała Madame)

A więc zaczynam. Nie będę się zbytnio rozwodził nad tymi mięsistymi kulami, które, jak pani doskonale wiadomo, nazywają się piersiami lub biustem. Nazwa jest zupełnie obojętna. Są one częstym narzędziem rozkoszy: można je obłapiać, całować i pieścić. Niektórzy czynią z nich sobie właściwe schronienie. Członek zajmuje wówczas miejsce pomiędzy tymi oto dwoma wzgórkami, a niewiasta ściska go i ugniata sprawiając w niedługim czasie, że mężczyzna wylewa tam ów najsłodszy balsam życia, który wytryskując dostarcza mu nieopisanej przyjemności. Czy nie należałoby obecnie udzielić naszej uczennicy wykładu o członku, skoro i tak przyjdzie mi się zająć tym tematem?

MADAME DE SA1NT-ANGE

I ja tak sądzę.

DOLMANCE

A więc położę się teraz na otomanie, pani zaś zechce usiąść naprzeciw i zająć się objaśnianiem.

(Dolmance kładzie się, a Mme de Saint-Ange demonstruje)

MADAME DE SA1NT-ANGE

Widzisz oto przed sobą berło Wenus, najpierwszego sprawcę miłosnych rozkoszy - nosi on miano członka. Nie ma zakątka ciała, gdzie by nie dotarł. Zazwyczaj wchodzi tędy (wskazuje łono Eugenii) - to najbardziej uczęszczany trakt, lecz bynajmniej nie najrozkoszniejszy. W poszukiwaniu cudowniejszej świątyni dociera niekiedy tutaj (pokazuje rozchylone pośladki). Do tej najdoskonalszej ze wszystkich rozkoszy jeszcze powrócimy. Również usta, piersi i pachy chętnie ofiarowują mu swe ołtarze, gdzie zaznaje chwały. Kiedy wybierze już sobie odpowiednie miejsce, żywo się tam uwija, a po jakimś czasie wypluwa biały i lepki likwor, którego uwolnienie pogrąża mężczyznę w najsłodszym upojeniu, jakiego można zaznać w życiu. 

EUGENIA

Bardzo bym chciała to zobaczyć. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Możesz do tego doprowadzić, poruszając go po prostu dłonią. Spójrz tylko, jak się rozsierdza. 

EUGENIA

Pozwól mi poruszać tym pięknym członkiem, najdroższa! 

DOLMANCE

Nie stawiam sprzeciwu! Pozwólmy jej, madame, jej naiwność niezwykle mnie podnieca. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Przeciwna jestem pośpiechowi, Dolmance. Niechże pan pomyśli: utrata nasienia, zmniejszając aktywność twych zwierzęcych instynktów, ostudzi z pewnością żar rozpraw. 

EUGENIA (bawiąc się jądrami Dolmancego) 

Przykro mi, że sprzeciwiasz się mym pragnieniom. A czemu służą te kulki i jak się nazywają? 

MADAME DE SAINT-ANGE

To jądra. Magazynują płodne nasienie, o którym zaraz powiem. Powstawanie rodzaju ludzkiego spowodowane jest przedostaniem się nasienia do kobiecej macicy, ale nad tym nie będziemy się zbytnio rozwodzić, gdyż to szczegóły należące do medycyny, a nie do libertynizmu. Młoda, ślicznotka winna zajmować się sprawami rozkoszy, nie zaś rozmnażania. Wspomnimy tu jedynie pobieżnie o mechanizmie rozrodczym, żeby móc zająć się dalej rozkoszą, która nie ma wszak nic wspólnego z propagacją. 

EUGENIA

Ależ, jeżeli ten wielki instrument, ledwie mieszczący się w dłoni, wchodzi, jak mówisz, tą małą dziurką z tyłu, kobieta musi niesłychanie cierpieć! 

MADAME DE SAINT-ANGE

Osoba nieprzywykła do tych czynności, odczuwa oczywiście ból. Natura każe nam osiągać szczęście poprzez cierpienie, kiedy jednak zostanie ono raz pokonane, doznajemy nieopisanej rozkoszy. Właśnie wejście od tyłu jest w tej mierze wiele więcej warte niż od frontu. Zresztą, iluż niebezpieczeństw unika wówczas kobieta! Mniejsze ryzyko dla zdrowia, żadnego ryzyka poczęcia! Nie będę się nad tym rozwodzić, gdyż analizą tego tematu zajmie się za chwilę nasz mistrz. Przeplatając teorię z praktyką, przekona cię z pewnością, że powinnaś przedkładać ten sposób nad wszystko inne. 

DOLMANCE

Błagam, pani, przyspiesz swe pokazy, dłużej bowiem nie wytrzymam, a wówczas ów groźny członek obróci się w nicość i nie posłuży ci w lekcjach.

EUGENIA

Jakże to? Więc on się zepsuje, kiedy wyrzuci z siebie nasienie, o którym mówiłaś? Ach, pozwól mi go opróżnić i ujrzeć, jak to się dzieje! Cudownie byłoby zobaczyć ten wylewający się płyn!

MADAME DE SAINT-ANGE

No, no Dolmance, niechże się pan jakoś pozbiera. Proszę pamiętać, że to nagroda za pańską pracę, nie mogę jej panu dać, zanim na nią nie zasłużysz.

DOLMANCE

A więc dobrze. Sądzę jednak, że trzeba gruntowniej przygotować Eugenię do tego, co ją czeka. Byłoby chyba wskazane, żeby uczyniła ją pani szczęśliwą.

MADAME DE SAINT-ANGE

To najzupełniej właściwe. Zabieram się do dzieła z tym większą radością, że lubieżny ów epizod posłuży naszym lekcjom. Połóż się na otomanie, moja droga.

EUGENIA

O, Boże, jakie wspaniałe legowisko. Lecz po cóż tu tyle zwierciadeł?

MADAME DE SAINT-ANGE

Mają one pomnażać rozkosz leżących tu kochanków, sycąc ich oczy tysiącami przeróżnych odbić. Dzięki nim mogą widzieć każdy szczegół swoich ciał, otaczają ich tłumy figur, które, naśladując każdy ruch, tworzą orgiastyczne obrazy potęgujące rozkosz.

EUGENIA

Cudowny pomysł!

MADAME DE SAINT-ANGE

Dolmance, niech pan własnoręcznie obnaży ofiarę.

DOLMANCE

Nie będzie to trudne, gdyż wystarczy tylko unieść nieco gazę, by odsłonić najbardziej podniecające wdzięki. Nareszcie dane mi będzie podziwiać boski i drogocenny tyłeczek, którego tak namiętnie pożądam, sacredieu! Co za pulchność, świeżość, bogactwo i uroda! Nigdym nie widział piękniejszego!

MADAME DE SAINT-ANGE

Z tych wyrazów hołdu zaraz widać, jaki z ciebie szelma!

DOLMANCE

Bo i cóż w świecie może się równać z tą przyjemnością i gdzie znalazłaby natura wznioślejszy ołtarz? Eugenio... boska Eugenio, niechże utopię w pieszczotach twój kuperek! 

(pieści i całuje go w uniesieniu). 

MADAME DE SAINT-ANGE

Hola, libertynie! Zapominasz, że Eugenia jest nagrodą za lekcje, których od ciebie oczekuję. Musisz najpierw na nią zasłużyć. Wstrzymaj tedy swój zapał, jeśli nie chcesz mnie rozgniewać. 

DOLMANCE

Nikczemna! Wiem, że to tylko zazdrość... lecz dobrze; ofiaruj mi, pani, swój - złożę mu podobny hołd. O, jaki on piękny, mój aniele... równie wspaniały! Niech je porównam... wyglądają przy sobie niczym Ganimed i Wenus! 

(oba obsypuje pocałunkami) 

Czy zechciałybyście nacieszyć moje oczy czarującym spektaklem, zbliżając do siebie te urocze cacka? Pragnę złożyć im obu swe uszanowanie. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Znakomity pomysł... Spójrz, proszę, czy jesteś z nas zadowolony? 

(stają obok siebie) 

DOLMANCE

Nie można by lepiej - tego właśnie żądałem. A teraz poruszajcie nimi, niech zapłoną lubieżnym ogniem, falując w rytm rozkosznych podniet... 

Cudownie to robicie!

EUGENIA

Ach, jaką niezwykłą przyjemność sprawiają mi moje ruchy. Jak nazwać to, co teraz robimy? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Dawaniem sobie rozkoszy.

Teraz uważaj: zmienimy pozycję. Przypatrz się uważnie memu łonu... Nazywa się je świątynią Wenus. Spójrz na tę szparkę, teraz ją rozchylam. Wzniesienie, które widzisz, to wzgórek łonowy - pokrywa się on włosiem na ogół w czternastym, piętnastym roku życia, kiedy dziewczę zaczyna miesiączkować. Języczek pod spodem nazywa się łechtaczką. To w niej spoczywa cała niewieścia wrażliwość, stąd pochodzi wszystko, co najlepsze. Żadna złożona tu pieszczota nie pozostaje bez, skutku w postaci rozkosznego omdlenia. Spróbuj tylko... Ach, jak świetnie to robisz, łajdaczko! Rzec by można, że całe życie nic innego nie robiłaś! 

Powstrzymaj mnie, Dolmance - cudowne palce tej dziewczyny mogą sprawić, że stracę głowę!... 

DOLMANCE

Udaremnię to pani, dokonując po prostu zamiany ról. Pohamuj się tedy i zajmij Eugenią... O, właśnie tak. W ten oto sposób jej śliczny tyłeczek przypadnie moim palcom. Za chwilę, Eugenio, wszystkie twoje zmysły pogrążą się w rozkoszy, która winna być ci odtąd jedynym bóstwem. Tylko jej powinna poświęcić się dziewczyna i tylko w niej widzieć najwyższą świętość.

EUGENIA

Ach, w każdym razie nie zaznałam dotąd nic równie przyjemnego. Czuję cudowną błogość... nie wiem już sama, co mówię, ani co robię... Jakieś niezwykłe upojenie ogarnęło moje zmysły...

DOLMANCE

Ta szelma wyraźnie zrobiła się mokra! ...Jej odbyt zaciska się na moim palcu... Przepysznie byłoby wejść weń w tym momencie!

(podnosi się i zbliża do jej pośladków)

MADAME DE SAINT-ANGE

Jeszcze odrobinę cierpliwości. Zajmujmy się ściśle edukacją, tego uroczego stworzenia. Jakaż to słodycz móc ją uczyć!

DOLMANCE

Jak tedy widzisz, Eugenio, po dłuższym lub krótszym podrażnianiu, gruczoły wydzielają płyn, którego wypłynięcie powoduje uczucie upojenia. Nazywa się to orgazmem. Jeśli twoja przyjaciółka pozwoli, pokażę ci, jak gwałtownie przebiega tenże proces u mężczyzny.

edy

MADAME DE SAINT-ANGE

Chwileczkę! Najpierw zademonstruję ci, Eugenio, inny sposób doprowadzania kobiety do rozkoszy. Nie napinaj pośladków.

Widzi pan, Dolmance, że w tej pozycji panu przypadnie jej pupka. Zajmij się nią, podczas gdy ja zaopiekuję się resztą. Postarajmy się wspólnie sprawić, żeby omdlała co najmniej trzy razy z rzędu. Ach, jaki śliczny wzgórek.. Uwielbiam całować tę swawolną kępkę!... Jest jeszcze mało wykształcona, lecz bardzo wrażliwa - widzę teraz wyraźnie... ty drżysz! Pozwól, że zajrzę głębiej... Jesteś istotnie dziewicą!... Opisz, co czujesz, kiedy nasze języki wślizną się do obu twych dziurek.

(wykonują rzeczoną czynność)

EUGENIA

To wspaniałe uczucie, najdroższa - nie sposób go opisać! Nie umiałabym powiedzieć, który z tych dwu języków pogrąża mnie w głębszym upojeniu.

DOLMANCE

Dzięki naszemu ułożeniu, pani, mój klejnot znajduje się nieopodal twojej dłoni. Zechciej go trochę popieścić, podczas gdy ja będę się w dalszym ciągu zajmował boskimi krągłościami tej małej. Wsuń język głębiej, nie poprzestawaj na łechtaczce, lecz zanurz go aż po macicę! W ten sposób najszybciej dosięgniemy celu! 

EUGENIA (naprężając się cała) 

Och, dłużej już nie wytrzymam, chyba zaraz umrę! Trzymajcie mnie, przyjaciele, gdyż czuję, że zostanę starta na proch! 

(omdlewa pomiędzy dwojgiem swoich wychowawców) 

MADAME DE SAINT-ANGE

Jak ci się podobała ta zabawa, kochanie? 

EUGENIA

Jestem nieżywa, zmiażdżona... zgruchotana!... Wytłumacz mi jednak co znaczy słowo, którego użył niedawno Dolmance? Nigdy dotąd nie słyszałam o macicy. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Macica to coś na kształt wazy czy butelki, której szyjka ciasno obejmuje męski klejnot i w której gromadzi się wydzielina żeńskich gruczołów. Tam też dostaje się sperma. Z mieszaniny obydwu tych płynów powstaje zarodek, z którego wyrasta potem chłopiec lub dziewczynka. 

EUGENIA

Zarodek powstaje tedy z dwu nasion?

MADAME DE SAINT-ANGE

Bez wątpienia. Co prawda niektórzy twierdzą, że tworzy go jedynie nasienie mężczyzny, lecz przecież nie połączone z żeńskim nie mogłoby się zawiązać. Nasze nasienie przetwarza je - samo nie będąc przyczyną, pomaga w powstawaniu zarodka. Wielu współczesnych naturalistów utrzymuje, że nasienie żeńskie jest zbędne, z czego moraliści wyciągają wniosek, iż dzieci powinny darzyć uczuciem wyłącznie ojca, ponieważ tylko jego krew posiadają. Stwierdzenie to nie jest w istocie dalekie od prawdy, a chociaż jestem kobietą, nie zamierzam mu się sprzeciwiać.. 

EUGENIA

Dowód na twoje słowa, najdroższa, znajduję w mym sercu, gdyż do szaleństwa kocham ojca, nie cierpię zaś matki. 

DOLMANCE

Nie ma w tym nic dziwnego. Ja również myślę podobnie i wciąż niepocieszony jestem po stracie ojca, natomiast po śmierci matki rzuciłem się w wir uciech... O, tak, szczerze jej nienawidziłem. Nie obawiaj się tych uczuć, Eugenio, są one zgodne z Naturą. Skoro powstaliśmy wyłącznie z krwi ojca, wobec matki nie mamy absolutnie żadnych zobowiązań. Ona jedynie poddała się jego woli, podczas gdy on pobudził ją do czynu, to on chciał naszego przyjścia na świat. Matka tylko biernie z nim współpracowała. Decyduje to o tak wielkiej różnicy w naszych uczuciach do rodziców.

MADAME DE SAINT-ANGE

Masz po stokroć rację, Eugenio. Jeżeli żyje na świecie kobieta godna najwyższej nienawiści, to jest nią z pewnością twoja matka. Zgryźliwa, zacofana, świętoszkowata, gderliwa i wstrętnie obłudna - założyłabym się, że ta dewotka nie popełniła w życiu najmniejszej niestosowności. O, nie wiesz, najdroższa, jak nienawidzę cnotliwych kobiet! Ale później pomówimy o tym.

DOLMANCE

Czy nie powinienem obecnie pokierować Eugenią tak, aby odwzajemniła pani doznaną rozkosz?

MADAME DE SAINT-ANGE

Zgoda, mnie również wydaje się to właściwym. Pan oczywiście zechce przy tym oglądać mnie z tyłu?

DOLMANCE

Nie wątpisz chyba, pani, że uczynię to z zachwytem?

MADAME DE SAINT-ANGE (pokazując mu pośladki)

Czy tak jest dobrze?

DOLMANCE

Wprost cudownie! Co więcej, mogę uszczęśliwić cię tą samą pieszczotą, która tak przypadła do gustu Eugenii. Ułóż, proszę, głowę między udami swej przyjaciółki i zaopiekuj się nią, jak ona przedtem tobą za pomocą swojego ślicznego języczka. Doskonale! W ten sposób mam was obie dla siebie. Moja dłoń może służyć Eugenii, zaś język jej pięknej przyjaciółce. O tak... dobrze... Przyznasz, pani, że świetnie nam to idzie?

MADAME DE - SAINT-ANGE (mdlejąc z rozkoszy)

Boże, umieram!... Uwielbiam w takiej chwili ściskać twój piękny przyrząd, Dolmance!... Pragnę, by mnie zalał!... Pieść mnie ... pieść! Foutredieu! Cudownie być kurwą!... To koniec..! nie mogę dłużej... zmiażdżyliście mnie... Chyba nigdy w życiu nie zaznałam takiej rozkoszy. 

EUGENIA

Jakże się cieszę, że się do tego przyczyniłam! Nie znam jednakże tego słowa, które ci się przed chwilą wyrwało z ust. Co to jest kurwa? Wybacz, ale sama wiesz, że jestem tu po to, aby się uczyć. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Nazywają tak, moja śliczna, publiczne kobiety, służące przyjemności mężczyzn, gotowe w każdej chwili zaspokajać ich chuć. Te szczęśliwe i godne szacunku istoty są piętnowane przez opinię, tymczasem społeczeństwo ma z nich o wiele większy pożytek niż ze świętoszek. Mają przy tym odwagę służyć rozkoszy za cenę utraty czci. Chwała tym, w których to miano budzi szacunek. Oto kobiety warte miłości! Oto prawdziwe mędrczynie! Co do mnie, moja droga, od dwunastu lat staram się zasłużyć na ten tytuł i daleka jestem od obrazy, gdy ktoś mówi o mnie, iż jestem kurwą. Co więcej - uwielbiam być tak nazywana w łóżku. Ta rzekoma obelga niezwykle mnie podnieca. 

EUGENIA

Teraz rozumiem, najdroższa. Nie pogniewałabym się, gdyby i mnie tak nazywano. Czy jednak takie prowadzenie się nie jest zaprzeczeniem cnoty? 

DOLMANCE

Dajże spokój cnotom, Eugenio! Cóż może być w świecie lepszego nad boski występek? Czy zamiłowanie do ganienia go może się równać z najmniejszą chwilą rozkoszy? Hołdowanie cnocie to oczywiste głupstwo, bo czy podobna oburzać się na własne usposobienie i żyć w nieustannym konflikcie ze swymi naturalnymi skłonnościami? Odruchy cnoty nie mogą pochodzić od Natury, gdyż nie popiera ona nigdy tego, co jej szkodzi. Nie daj się zwieść kobietom uważanym za cnotliwe. Zgoda, nie ulegają tak niepohamowanym namiętnościom, lecz mają inne, o wiele bardziej odrażające - jak ambicja, pycha, chęć zysku. Często zaś cnotliwość jest po prostu skutkiem oziębłości. Pytam tedy, czy powinniśmy brać z nich przykład? Czy te panie nie oddają się wyłącznie miłości własnej? Czy lepiej i mądrzej poświęcić się próżnemu egoizmowi, czy też namiętności? Moim zdaniem, są to rzeczy warte siebie. Kto kieruje się porywem, bez wątpienia postępuje rozumniej, gdyż posłuszny jest głosowi Natury, nie zaś głupocie i przesądowi. Jedna kropla mej spermy droższa mi jest nad najwyszukańsze akty cnoty, którą szczerze gardzę. 

EUGENIA (podczas tej dysertacji doszła już do siebie i ubrała na powrót; kobiety odpoczywają teraz na kanapie - naprzeciw nich Dolmance w wielkim fotelu)

Cnoty są jednak różnorodne. Co pan sądzi o pobożności? 

DOLMANCE

Czy może być ona cnotą dla ateusza? Przyjrzyjmy się tej kwestii: czy nie nazywasz religią związku pomiędzy człowiekiem a Bogiem, który to związek każe człowiekowi zaświadczać poprzez kult, iż otrzymał życie od swego wzniosłego Stwórcy?

EUGENIA

Trudno o lepsze sformułowanie.

DOLMANCE

Tedy, jeśli dowiedzione jest, że człowiek zawdzięcza swe istnienie potężnym siłom Natury, jeśli wiadomo, iż zamieszkuje Ziemię, od jej zarania - nie może on być niczym innym niźli dąb, lew, czy minerały spoczywające we wnętrzu naszej planety. Zaistniał, bowiem zaistniała Ziemia. Bóg to nec plus ultra dla ludzkiego rozumu i głupcy jedynie mogą go mieć za Stwórcę tego wszystkiego, co ogarniamy zmysłami. To chimera urojona przez umysł ograniczony w swej mocy postrzegania. Tymczasem Natura sama z siebie znajduje się w nieustannym ruchu. Przypisywanie go Bogu jest bezpodstawne. Gdyby nawet przyjąć, że kiedykolwiek istniał, to i tak byłby on najohydniejszym ze wszystkich bytów, gdyż po powołaniu świata do życia od milionów wieków pozostawałby w godnej pogardy bezczynności. Trzeba by zgodzić się i na to, że byłby on istotą odrażającą - zezwalałby wszak na zło, chociaż jego wychwalana przez religię wszechmoc zdolna byłaby przecież mu zapobiec. Jeśli uznać to wszystko za dowiedzione - a wierz mi, że tak jest, Eugenio - to czy pobożność, czyli związek łączący człowieka z jego nieudolnym, okrutnym stwórcą, może być uważana za cnotę?

EUGENIA (do swej przyjaciółki)

Czy rzeczywiście, moja czarująca przyjaciółko, Bóg jest tylko wymyśloną chimerą?

MADAME DE SAINT-ANGE

I to bez wątpienia najohydniejszą.

DOLMANCE

Trzeba postradać rozum, żeby weń wierzyć. To owoc ludzkiego strachu i słabości, ohydne widmo, całkowicie zbędne w ziemskim systemie. Jego istnienie mogłoby jedynie szkodzić światu, gdyż właściwe mu dobro nie dałoby się pogodzić z niesprawiedliwością właściwą Naturze. Natura musiałaby prowadzić nieustanną walkę z jego wolą dobra. Mówi się niekiedy, że Bóg i Natura to jedno. Nic bardziej niedorzecznego! Toż byt stworzony nie może być tożsamy z bytem tworzącym. Czy możliwe, żeby zegarek był zegarmistrzem? Mówi się również, że Natura jest niczym, Bóg zaś wszystkim. Kolejna brednia!

Dwie rzeczy konieczne są we wszechświecie: stwórca i stworze. Kto jest tym stwórcą? Oto jedyne pytanie, na jakie musimy odpowiedzieć. Skoro materia znajduje się w nieustannym ruchu, skoro może dzięki swej energii tworzyć, utrzymywać i równoważyć ogromne płaszczyzny wszystkich zdumiewających światów, których ciągły bieg przejmuje nas respektem i czcią, to po co szukać innego sprawcy? Właściwość bycia w stanie czynnym należy do istoty Natury, bo czymże ona jest, jeśli nie ożywioną materią? Czy ten urojony Bóg cokolwiek nam tu wyjaśnia? Nie obawiam się, że ktoś dowiedzie mi istnienia tego widma. Jeślibym się nawet mylił co do wewnętrznych właściwości materii, to miałbym do rozwiązania tylko jeden problem. Cóż natomiast bym zyskał zgadzając się na waszego Boga? Kolejny problem. Czy mam uznać za przyczynę tego, czego nie rozumiem, coś, co rozumiem jeszcze mniej? 

Przyjrzyjmy się, jak to ujmują dogmaty chrześcijaństwa. Oto, jak widzę Boga tego kultu. Jest on istotą lekkomyślną i okrutną, która w ciągu jednego dnia stwarza świat, aby już nazajutrz zaniechać jego dalszej budowy. Jakże bezsilny jawi się ten, kto nie może sprawić, aby człowiek postępował zgodnie z jego wolą, kto pozwala się lżyć przez własne stworzenie, potem zaś skazuje je na karę wieczną! Jakiż słaby musi być ten Bóg! Mógł tedy stworzyć wszystko, co widzimy, a nie potrafił ukształtować człowieka podług swoich zamiarów! Odpowie ktoś: jeśli tak by uczynił, człowiek nie miałby przed nim żadnej zasługi. Cóż za podłość! Czyż człowiek powinien zasługiwać się przed swym Bogiem? Gdyby został stworzony istotą dobrą, byłby dziełem godnym Boga. Pozostawienie człowiekowi wyboru, to kuszenie go. Wszak Bóg w swej odwiecznej wszechwiedzy dobrze znał wynik tego wyboru! Tak więc beztrosko porzuca swoje stworzenie, pozostawiając je samemu sobie. Cóż za potwór! Czyż może istnieow osobnik godzien większej nienawiści i bardziej nieubłaganej, zemsty? Jakoż nie dość zadowolony ze swego dzieła, zechciał naprawić człowieka, zsyłając nań potop, paląc ogniem, nareszcie wyklinając go. W niczym to ludzkości nie zmieniło. Istota silniejsza od tego Stwórcy, Szatan stale umacniający swą władzę, zdolny lekceważyć wolę Najwyższego, pokusą wydziera wciąż nowe trzody przeznaczone do wieczności. Nic nie zdoła pokonać w nas mocy tego demona. Jak tedy wygląda ów, którego głosicie? Ma on jedynego syna, którego pozyskał w jakiś nieznany, mi sposób. Człowiek, ponieważ sam musi płodzić, chciałby, aby czynił to również jego Bóg - w ten sposób ową szacowną cząstkę siebie łączy z niebiosami. Można by sobie wyobrazić, że boski syn objawi się światu pośród niebiańskich promieni i orszaków anielskich! Otóż nie! To z łona Żydówki, pośrodku chlewu zjawia się Bóg, który ma zbawić Ziemię! Oto jak zacne zgotowano mu przyjście! Lecz czy odkupi nas przez swą zaszczytną misję? Przypatrzmy się przez chwilę jego osobie. Jakie wzniosłe posłanie nam, przyniósł? Jaką odsłonił tajemnicę? Jaki nakazał dogmat? Jakimi czynami zalśniła jego potęga? Widzę najpierw niemowlę, które kilkoro służby, z pewnością wielkich bezbożników, przynosi kapłanom świątyni jeruzalemskiej.  

Następnie znika na piętnaście lat, kiedy to zatruwa się bredniami szkoły egipskiej, które przynosi potem do Judei. Zaledwie zjawia się tam ponownie, rozpoczyna się jego obłęd. Utrzymuje, iż jest synem Boga, równym we wszystkim swemu ojcu. Dołącza do tego jeszcze jedną wymyśloną postać nazwaną przez siebie Duchem Świętym, zapewniając przy tym, że te trzy osoby to jedno. Jakkolwiek to zrównanie urąga rozumowi, uparcie twierdzi, że kto go nie zrozumie, ten zostanie potępiony na wieki. Mówi o sobie, że mimo swej boskości narodził się z kobiety po to, by nas wszystkich ocalić. Głośne cuda, które zaraz ujrzymy, mają być gwarancją, tych słów. Najpierw podczas pewnej uczty zamienia rzekomo wodę w wino, potem zaś karmi na pustyni kilku łotrów żywnością przygotowaną i ukrytą zawczasu przez wspólników. Następnie, jeden z jego kompanów udaje zmarłego po to, aby nasz święty mógł go wskrzesić. Na koniec wreszcie udaje się w góry, gdzie na oczach dwóch czy trzech spośród swoich druhów popisuje się sztuczką godną dzisiejszych prestidigatorów.

Żarliwie złorzecząc tyranizuje tych, którzy weń nie wierzą, obiecuje niebo wszystkim głupcom, dającym mu posłuch. Niczego nie pisał z racji swej ciemnoty, mówił niewiele z powodu nieokrzesania, czynił jeszcze mniej z powodu nieudolności. Zniecierpliwiwszy wreszcie urzędników rozdrażnionych dodatkowo jego buntowniczymi, choć rzadkimi przemowami, sam wpędził się na krzyż, zapewniając uprzednio tych, którzy za nim poszli, że zjawi się na każde ich żądanie, aby dać się zjeść. Godzi się tedy na egzekucję. Potężny Bóg Ojciec, o którym śmiał mówić, że zstąpi wówczas z nieba, nie udziela mu najmniejszej pomocy i tak oto zostaje potraktowany jak ostatni ze zbrodniarzy, których był godnym przywódcą. Jego towarzysze poczęli się zmawiać: "Będziemy zgubieni, my i nasze nadzieje, jeśli nie zdołamy naprawić wszystkiego jakimś głośnym czynem. Upijmy straże, strzegące Jezusa, wykradnijmy jego ciało i ogłośmy, że zmartwychwstał, Jeśli się nam uda, nasza nowa religia umocni się i rozszerzy, ogarnie cały świat... Do dzieła!"

Szczęście sprzyja zuchwałym. Ciało zostaje porwane. Głupcy, kobiety i dzieci wrzeszczą ile sił o cudzie, a jednak w tym mieście, gdzie dopiero co miały miejsce tak wielkie dziwy, w mieście, gdzie przelano krew Boga, nikt w tego Boga nie chce uwierzyć, nie dochodzi do ani jednego nawrócenia. Tym lepiej. Zdarzenie jest tak niegodne uwagi, że nie wspomina o nim żaden historyk, z czego uczniowie Jezusa zamierzają osiągnąć korzyści, lecz jeszcze nie w tej chwili.

Ta zwłoka ma dla nich ogromne znaczenie. Upłynie wiele lat, zanim zrobią użytek ze swego oszustwa. Wzniosą na nim chwiejną budowlę straszliwej doktryny, która po gruntownej korekcie pocznie zyskiwać coraz to nowych wyznawców. Ludności znużonej cesarskim uciskiem rewolucja wyda się koniecznością. Wówczas to ludzie dadzą wiarę kłamstwom, które powtarzane z ust do ust zataczać będą coraz szersze kręgi. Już wkrótce ołtarze Wenus i Marsa zastąpią nowe, wzniesione dla Jezusa i Marii. Opowieści o żywocie Syna Boga znajdą sobie wielu naiwnych słuchaczy. Przypisane mu zostaną setki rzeczy, o których nigdy nie pomyślał. Niektóre dziwaczne oracje uznane będą za podstawę nowej moralności, a ponieważ nowina skierowana jest przede wszystkim do biedaków, najważniejszą cnotą obwołuje się miłosierdzie. Pod nazwą sakramentów ustanowione zostają obrzędy, zaś najbardziej odrażającym jest ten, przez który kapłan uzyskuje dzięki kilku zaklęciom moc wcielania Boga w kawałek chleba. Nie ulega wątpliwości, że kult ów byłby zduszony w zarodku, gdyby od samego początku okazywano mu pogardę, na jaką zasługuje. Postanowiono go jednak zwalczać za pomocą prześladowań, dzięki czemu utrzymał się przy życiu. Skutek okazał się odwrotny od zamierzonego. Również w dzisiejszych czasach jedynym sposobem doprowadzenia do upadku chrześcijaństwa jest ośmieszanie go. Tak postępuje roztropny Wolter - pisarz, który może się szczycić, iż dokonał więcej niż którykolwiek z prozelitów. Tak przedstawia się w skrócie historia Boga i religii. 

Przemyśl raz jeszcze treść tych podań i zdecyduj, jakiego dokonasz wyboru. 

EUGENIA

Nie będzie on trudny - nienawidzę wszystkich tych wstrętnych bredni o Bogu, którego trzymałam się dotąd przez słabość i niewiedzę. Od dziś będzie on dla mnie wyłącznie przedmiotem odrazy. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Przysięgnij, Eugenio, że nigdy więcej nie pomyślisz o nim ani nie wezwiesz jego imienia. 

EUGENIA (rzucając się na pierś pani de Saint-Ange) 

O, przysięgam w twoich ramionach! Wierzę, że to, czego żądasz, ma służyć jedynie memu dobru. Pragniesz tedy, aby myśl o Bogu nie zmąciła już nigdy spokoju mej duszy? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Czyż mogłabym mieć inny powód? 

EUGENIA

Wydaje mi się, Dolmance, że to rozważania o cnotach doprowadziły nas do kwestii religii? 

Powróćmy tedy do tematu. Czy przy całej swej śmieszności, religia nie zaleca cnót, których uprawianie służyłoby naszej korzyści? 

DOLMANCE

Dobrze więc, przyjrzyjmy się i tej kwestii. Zacznijmy od cnoty czystości. Pomyśl tylko, Eugenio, czy mogłabyś przyrzec, że zawsze zwalczać będziesz w sobie wszystkie naturalne odruchy? Czy poświęciłabyś je dla głupiego i próżnego samozadowolenia? Jakich cudownych przeżyć musiałabyś sobie odmówić, godząc się dochować tak absurdalnych ślubów! Rozważ to w swoim sercu i odpowiedz, czy znajdujesz w tej niedorzecznej i groźnej nieskazitelności duszy rozkosz wartą tej, jaką niesie ze sobą występek?

EUGENIA

Z pewnością nie. Zresztą czuję w sobie wręcz odwrotne skłonności. Lecz czy jakimś wrażliwym duszom nie mogłyby dawać szczęścia miłosierdzie i dobroczynność?

DOLMANCE

Precz z cnotami, które wywołują jedynie niewdzięczność!

Nie pomylisz się wcale, jeżeli uznasz dobroczynność za występek. Bliźnim pomaga się bowiem nie po to, by czynić dobro, lecz przez chęć ostentacji. Któż byłby zadowolony, nie mogąc udzielać jałmużny ze wszech miar jawnie? Nie myśl, Eugenio, że akt miłosierdzia przynosi tak dobre skutki, Jak się powszechnie mniema. Mogą tak sądzić jedynie bardzo naiwni. Dobre uczynki przyzwyczajają biedaków do korzystania ze wsparcia, Deprawuje ich to, gdyż w nadziei twej szczodrości ani myślą pracować, a nie doczekawszy się sztuki złota z twojej kiesy kradną albo mordują. Zewsząd słyszę żądania, aby wyjednać środki na likwidację żebractwa, tymczasem robi się wszystko, aby je jeszcze bardziej pomnożyć. Nie chcesz mieć much w pokoju - nie syp cukru na podłogę, Nie chcesz żebractwa we Francji? Nigdy nie udzielaj jałmużny, a co najważniejsze - zamknij wszystkie domy dobroczynności. Osobnik urodzony w nędzy, widząc się pozbawionym innych środków, użyje wszystkich swych zdolności, i wszystkich sposobów, jakimi natchnie go Natura, żeby wydźwignąć się ze swego stanu. Nie będzie cię też więcej nachodził. Należy bez litości zburzyć co do jednego te odrażające przytułki, gdzie ma się czelność wychowywać owoce rozpusty. żebraków, te wstrętne kloaki codziennych wymiotów społeczeństwa, ohydne rojowiska stworzeń, widzących jedyną nadzieję w twej sakiewce. Czemu służy - pytam - troskliwa opieka nad tego rodzaju jednostkami? Czy wynika to z obawy, iż Francja się wyludni? Nie bójmy się tego! Jednym z podstawowych błędów, jakie popełnia obecny rząd, jest utrzymywanie zbyt dużej populacji. Taki zbytek nie przyczynia się bynajmniej do wzbogacenia państwa. Te istoty nadliczbowe są niczym zbyteczne gałęzie, pasożytujące na pniu. Pamiętaj, że w każdym państwie populacja przewyższająca środki egzystencji musi spowodować upadek rządu. Przypatrz się Francji - zobaczysz, że tak właśnie się dzieje. Roztropne Chiny dobrze strzegą się przed nadmiernym rozmnażaniem. Nie ma tam schronisk dla owoców hańby i rozpusty, porzuca się je jak produkty trawienia. Nie znają tam domów dla biedoty, za to wszyscy pracują, wszyscy są szczęśliwi, nikt nie marnuje czasu na żebraków, a każdy może powtórzyć za Neronem: Quid est pauper?

EUGENIA

Mój ojciec myśli dokładnie tak samo. W życiu nie zrobił dobrego uczynku. Nieustannie też beszta moją matkę za sumy, jakie wydaje na podobne praktyki. Była przedtem w Towarzystwie Macierzyńskim, potem w Towarzystwie Filantropijnym - nie wiem doprawdy, do jakiego stowarzyszenia nie należała. Ojciec zakazał jej tego, grożąc, że pozbawi ją pensji, jeżeli ośmieli się jeszcze kiedyś prosić o środki na podobne głupstwa. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Nic śmieszniejszego ani bardziej niebezpiecznego nad wszystkie te stowarzyszenia. Im to, jak również darmowym szkołom i domom dobroczynności zawdzięczamy obecne wzburzenie. Błagam cię, Eugenio, byś nigdy nie udzielała jałmużny. 

EUGENIA

Bądź spokojna. Ojciec żąda ode mnie tego samego, dobroczynność zaś nie pociąga mnie tak bardzo, żebym miała lekceważyć jego polecenia, nakazy własnego serca oraz twoje prośby. 

DOLMANCE

Nie marnujmy tej cząstki uczucia, jaką obdarzyła nas Natura. Cóż mnie mogą obchodzić czyjeś niedole? Czy nie dość mi własnych kłopotów, bym martwił się jeszcze cudzymi? Niechaj ogień uczuć ogrzewa jedynie nasze własne rozkosze. Bądźmy wyczuleni na wszystko, co go podsyca, i absolutnie niewzruszeni resztą. W takim stanie duszy, nie pozbawionym okrucieństwa, zapewnimy sobie błogość. Nie można czynić wyłącznie zła, skoro zaś nie jest nam dane korzystać z tej rozkoszy, powetujmy ją. sobie małą, pikantną złośliwością: nigdy nie czyńmy dobra. 

EUGENIA

O, Boże, jakże mnie podniecają pańskie nauki! Sądzę, że teraz prędzej dałabym się zabić, niźli spełnić jakiś dobry uczynek! 

MADAME DE SAINT-ANGE

A gdyby zawierał w sobie również zło? 

EUGENIA

Zamilknij, kusicielko - odpowiem ci dopiero wtedy, gdy będę dostatecznie wyedukowana. Zdaje mi się, że z tego; co mówi Dolmance, wynika, iż nic na tym świecie nie jest tak nierozłączne jak dobro i zło. Należy się zatem kierować jedynie intuicją? 

DOLMANCE

Pojęcia cnoty i występku mają oczywiście czysto lokalne znaczenie. Nie ma takiego czynu; który byłby naprawdę zbrodniczy, jak również takiego, który można by nazwać całkowicie dobrym.  

Dotyczy to wszystkiego bez wyjątku. Ocena czynów zależy od obyczajów panujących w danym miejscu. To, co u nas jest zbrodnią, bywa nierzadko cnotą kilkaset mil stąd i na odwrót: to, co jest cnotą na tamtej hemisferze, bywa zbrodnią tutaj. To, co u nas jest potępione, gdzie indziej bywa uświęcone. Nie ma takiej cnoty, która gdzieś i kiedyś nie byłaby hańbą. Z tych geograficznych różnic narodziły się takie kwestie, jak choćby ta, żeby w swoich czynach kierować się chęcią zasłużenia na ludzki szacunek, śmiesznym uczuciem, na które w ogóle nie powinniśmy zważać, a nawet przedkładać nad nie ludzką pogardę, jeżeli tylko przyczyna, jaka ją na nas ściągnęła, sprawiła nam rozkosz.

EUGENIA

Jednakże sądzę, że muszą istnieć czyny Wystarczająco złe same w sobie, aby uznać je za zbrodnicze i karać w każdym zakątku świata.

MADAME DE SAINT-ANGE

Nic takiego nie istnieje, kochanie. Nie dotyczy to zarówno kradzieży, jak i kazirodztwa, morderstwa czy ojcobójstwa.

EUGENIA

Czy to oznacza, że te okropności mogą gdzieś znajdować usprawiedliwienie?

DOLMANCE

Co więcej, bywają honorowane i uchodzą za czyny godne, podczas gdy miłosierdzie i inne cnoty uważa się za wstrętne.

EUGENIA

Chciałabym się dowiedzieć, co sądzicie o nieobyczajnych dziewczętach i cudzołożnikach?

DOLMANCE

Posłuchaj, Eugenio: zupełnie niedorzeczne jest przekonanie, że skoro dziewczyna wyszła z łona matki, ma się stać ofiarą jej woli. W naszej epoce, w której tyle zrobiono dla wolności człowieka, nie można nadal uważać dziewcząt za niewolnice. Władza rodziny jest całkowicie urojona. Spójrzmy, jak to się przedstawia u zwierząt. Czy obowiązki rodzicielskie wykraczają tam poza zaspokojenie pierwszych potrzeb? Owoc rozkoszy w niczym nie krępuje samca i samicy. Gdy małe nauczy się samodzielnie poruszać i żywić, rodzice przestają się nim zajmować. Nie wymagają też żadnych powinności względem siebie. Jakim tedy prawem zmusza się nasze dzieci do czegoś innego? Czy nie wynika to wyłącznie z ambicji i egoizmu rodziców? Pytam więc: czy to sprawiedliwe, żeby młoda dziewczyna, zaczynająca sama czuć i rozumieć, miała się pokornie podporządkowywać jakimś ograniczeniom? Nic zabawniejszego od widoku piętnasto-, szesnastoletniej dziewczyny, rozpalonej wczesnymi żądzami, które musi przezwyciężać w najgorszych męczarniach. Dla kaprysu rodziców poświęca swą nieszczęsną młodość i wiek dojrzały, ofiarując ich perfidnej zachłanności związek zawarty wbrew sobie z niekochanym człowiekiem, godnym ze wszech miar jej nienawiści. O, nie, Eugenio - pęta takie należy natychmiast zerwać! Skończywszy wiek dziecięcy, panna powinna opuścić dom rodzinny i zostać oddana do państwowej szkoły. Tam wychowywano by ją w całkowitej wolności do piętnastego roku życia. Zejdzie na złą drogę? A cóż to szkodzi? Czy usługi rozdawane każdemu, kto się nadarzy, nie są cenniejsze od tych, których udziela się tylko mężowi? Powołaniem kobiety jest być suką lub wilczycą i należeć do wszystkich, którzy jej pragną. Sprzeciwianie się temu naturalnemu przeznaczeniu za pomocą absurdalnego kontraktu to obelga rzucona Naturze. Miejmy nadzieję, że zapewniając wolność wszystkim jednostkom, nie zapomnimy również o losie nieszczęsnych panien. A jednak, mimo iż nikt o nich nie pamięta, mają one odwagę przeciwstawić się zwyczajom i przesądom - zrywają już teraz haniebne okowy, którymi chciano je ujarzmić. Wkrótce ludzie oświeceni i wolni pojmą w pełni niesprawiedliwość tych więzów. 

Bądź wolna, Eugenio - nie słuchaj dłużej rad głupiej matki. Nic jej nie jesteś winna poza pogardą i nienawiścią. Jeżeli twój ojciec pożąda cię, to wspaniale - może się tobą cieszyć, lecz niech nie stanie się twym nadzorcą. Połam jarzmo, gdyby chciał ci je nałożyć. Wiele dziewcząt postępuje w ten sposób. Jesteś stworzona wyłącznie do rozkoszy - jej granicą może być w jedynie siła żądzy. Każdy i wszędzie powinien służyć twojej przyjemności. Wstrzemięźliwość karana jest przez Naturę licznymi cierpieniami. 

Dopóki panować będą dzisiejsze prawa, musimy, rzecz jasna, zachowywać pozory. Publicznie okazując cnotę, wynagrodzimy to sobie w ukryciu. Każda dziewczyna powinna sprawić sobie przyjaciela, kawalera - światowca, który zaspokajałby potajemnie jej pragnienia. Z braku tegoż, niechaj się postara przekupić swoich strażników i błaga, by ją sprostytuowali, obiecawszy im uprzednio zarobione tą drogą pieniądze. Kiedy ci zaufani ludzie lub kobieta zwana stręczycielką uczynią zadość jej prośbie, wówczas niechaj postara się zamydlić oczy osobom ze swego otoczenia: braciom, kuzynom, przyjaciołom, rodzicom. Niechaj użyje wszelkich sposobów dla ukrycia swej konduity, choćby jej nawet przyszło głośno przeczyć swoim prawdziwym upodobaniom. Zręcznie posługując się fałszem, będzie mogła bezkarnie oddawać się rozkoszy i rozpuście. Nigdy więcej nie powróci już do przesądów dzieciństwa, podepcze groźby i zakazy, słowem wszystko to, co mogłoby jej przeszkadzać w uprawianiu rozpusty. Bajki o nieszczęściach czyhających na drodze libertynizmu wymyślili nasi rodzice. Kolce są wszędzie, lecz róże znaleźć można tylko na drodze występku, zaś Natura nie pozwala im się rodzić na grząskich ścieżkach cnoty.

Jedyną przeszkodą, jaką należy się liczyć, jest opinia publiczna, lecz czy rozsądna dziewczyna musi się jej naprawdę obawiać? Poważanie u ludzi dostarcza wątpliwych przyjemności moralnych, miłych tylko bardzo nielicznym gustom, natomiast rozkosze ciała cieszą każdego bez wyjątku. One to wynagrodzą nam niesławę, której trudno uniknąć, prowokując opinię publiczną. Wiele roztropnych niewiast ,znajduje w tym nawet dodatkową rozkosz. Baw się tedy, Eugenio, baw się, drogi aniele - twoje ciało należy do ciebie i tylko ty jedna masz prawo rozporządzać nim wedle twych pragnień. Młodość nie trwa długo, a chwile szczęścia są wszak tak krótkie! Kiedy się nimi nacieszysz, zabawiać cię będą jeszcze na starość ich pyszne wspomnienia. W przeciwnym razie czekałoby cię rozdzierające uczucie żalu za straconą i zmarnowaną młodością. Ta straszliwa zgryzota wraz z udrękami właściwymi wiekowi, cierpieniami, łzami wypełniłyby nieuchronne zbliżanie się do grobu... Pragniesz nieśmiertelności? Jedynie występek ocali cię w ludzkiej pamięci. Bardzo szybko zapomniano o Lukrecji, podczas gdy o Teodorze i Messalinie wspomina się chętnie i często. Jakże nie wybrać tego, co wieńcząc nas kwieciem w życiu doczesnym daje nadzieję, że będzie się wielbionym również za grobem? Czy można przystać na to, co odbiera sens życiu, a po śmierci pogrąża nas w zapomnieniu?

EUGENIA (do madame de Saint-Ange)

Och, jak te zwodnicze słowa rozpalają mnie i kuszą! Osiągnęłam stan trudny do opisania... Powiedz, czy znasz taką kobietę, która... (drżąc) ... zgodziłaby się mnie sprostytuować?

MADAME DE SAINT-ANGE

Sądzę, że mogę nią być ja. Podejmuję się ukrywać twoje wybryki. Niechaj mój brat oraz ten oto godny zaufania przyjaciel staną się pierwszymi, którym się oddasz. Zapewniam cię, moja droga, że będziesz opływać w rozkosze.

EUGENIA (rzucając się w ramiona madame de Saint-Ange)

Och, jesteś cudowna! Uwielbiam cię! Nigdy nie znajdziesz uczennicy pilniejszej ode mnie! Zdaje mi się jednak, że w jednej z wcześniejszych rozmów powiedziałaś, iż młodej damie trudno oddawać się rozpuście w sposób niedostrzegalny dla mężczyzny, którego poślubi?

MADAME DE SAINT-ANGE

To prawda, lecz znam sekrety, dzięki którym staje się to możliwe. Przyrzekam nauczyć cię, jak pozostać dziewicą i żyć niczym Antonina.

EUGENIA

Jesteś niezrównana! Mów zatem prędko!

MADAME DE SAINT-ANGE

Kobieta winna się zajmować wyłącznie rozpustą. Do tego została stworzona przez Naturę. Lecz aby wypełnić to przeznaczenie, trzeba naprzód wytępić przesądy, któreśmy poznali w wieku dziecięcym. Zgodzisz się chyba, że najpierwszym zadaniem jest zerwanie niewygodnych więzów małżeńskich. Przyjrzyj się przeciętnej pannie: dopiero co opuściła dom rodzinny, nic nie wie, o życiu, a musi przejść wprost. stamtąd w objęcia jakiegoś po raz pierwszy widzianego mężczyzny, któremu u stóp ołtarza winna poprzysiąc posłuszeństwo. Ma przyrzec mu wierność, choć jakże często tai w sercu gorące pragnienie złamania tej przysięgi. Trudno o straszniejszy los! Niezależnie od tego, czy mąż podoba się jej, czy też nie, zmuszona jest złożyć mu przysięgę na wierność. Od tej chwili jej imię zależeć będzie od złożonych ślubów. Jeżeli je naruszy, będzie napiętnowana. Pozostaje tedy wlec jarzmo, zapomnieć o sobie samej i cierpieć męczarnie? O, nie, Eugenio, nie na to się narodziłyśmy! Te niedorzeczne prawa są wszakże dziełem człowieka i nie powinnyśmy się im poddawać. Rozwód też nie jest ratunkiem. Któż nam bowiem zaręczy, że w nowym związku znajdziemy szczęście, którego nie stało w poprzednim? Słusznym jest tedy wynagradzać sobie potajemnie wszystkie niewygody tych bezsensownych więzów. Nawet najbardziej nieumiarkowana rozpusta daleka jest wszakże od znieważania Natury. Wprost przeciwnie - jest hołdem, jaki jej spadamy. Być posłusznym prawom Natury, to ulegać żądzom, które nam zaszczepiła. Znieważamy ją jedynie wtedy, gdy się im opieramy. Cudzołóstwo, uchodzące za zbrodnię i karane niejednokrotnie śmiercią, nie jest niczym innym, jak podporządkowaniem się prawu natury, silniejszemu nad wymysły tyranów. 

Nasi małżonkowie mówią na to, iż to rzecz wstrętna darzyć uczuciem ojcowskim owoc cudzołożnego związku. Ten problem postawił Rousseau. Owa wątpliwość nosi tylko pozornie znamiona słuszności. Bo, czy trudno ustrzec się ciąży albo pozbyć się jej, jeśli się, mimo wszystko przytrafi? Zanim jednak do tego powrócimy, zajmijmy się inną stroną sprawy. Przekonamy się, że argument z pozoru słuszny, jest w gruncie rzeczy czczą mrzonką. Po pierwsze: dopóki sypiam ze swym mężem, a jego nasienie spływa we mnie, mogę mieć choćby i dziesięciu innych mężczyzn i nikt nie zdoła mi dowieść, że dziecko, które się narodzi nie jest dziełem mego małżonka. Może on, rzecz jasna, nie poczuwać się do ojcostwa, lecz skoro nie może mieć w tym względzie pewności, winien uznać dziecko za własne. Nikt, kto poddaje się zmorze podejrzeń, nie zazna szczęścia nawet wówczas, gdy będzie miał za żonę westalkę - niemożliwe jest bowiem ręczyć za kobietę. Jeżeli jest podejrzliwy z natury, nigdy nie zdobędzie pewności, że dziecko, które tuli, jest naprawdę jego potomkiem. Nic się zatem nie zmieni, jeśli te podejrzenia okażą się słuszne. W żadnym stopniu nie wpłynie to na stan jego duszy. Warto o tym pamiętać.. Sądzę, że jest w całkowitym błędzie ten, kto ma za zbrodnię darzenie uczuciem owocu zdrady. Czyż dobra małżeńskie nie są wspólne? Cóż tedy czynię złego, przyjmując do mego domu dziecko, które korzystać będzie z ich części? 

Wykorzysta tylko mój posag , nie zabierając nic memu mężowi. Winna mu jestem wszakże udział w bogactwach. Co macie mi do zarzucenia. Powie ktoś; zdrada jest podłym oszustwem. Ależ to tylko odwet! Na mnie pierwszej dokonano gwałtu, zmuszając do nałożenia sobie nie chcianych więzów! Plami to jednak honor małżonka - powie ktoś inny. Cóż za przesąd! Moja rozwiązłość w niczym nie dotyczy męża, wszak sama odpowiadam za swoje uczynki. Ten rzekomy dyshonor dobry był sto lat temu. Dziś, na szczęście, uwalniamy się od tej zmory. Mój małżonek nie może być potępiany za moje postępki tak samo, jak ja za jego. Mogę się oddawać komu chcę, nie czyniąc najmniejszej szkody mężowskiej reputacji. Skończmy nareszcie z tymi bajeczkami dla małych dzieci! Albo mój mąż jest brutalem i zazdrośnikiem, albo też człowiekiem subtelnym. W pierwszym przypadku najlepszym, co mogę uczynić, jest dokonanie zemsty, w drugim zaś po prostu nie urażę nikogo, gdyż człowiek prawy zapewne podzieli ze mną radość. Kogo nie cieszy szczęście uwielbianej istoty, sam niewart jest miłości. Nieszczęsną jest niewiasta, która ośmieli się być zazdrosna o męża! Jeżeli darzy go prawdziwym uczuciem, niech cieszy się tym, co otrzymuje w zamian, lecz niechaj się nie waży męża krępować, gdyż nie tylko poniesie klęskę, ale i wzbudzi jego nienawiść. Rozsądnej kobiety nie smucą wybryki małżonka. Wystarczy, żeby jakaś część jego uczuć była przeznaczona dla niej, a spokój i harmonia zapanują w domu.

Pora podsumować nasze rozważania. Czy powinno się wychowywać w domu dzieci z nieprawego łoża? Oczywiście, gdyż mają one prawo do części posagu. Jeżeli małżonek świadom jest ich pochodzenia, może je zawsze traktować jak dzieci z poprzedniego małżeństwa. Jeżeli zaś nie wie o niczym, to nie ma nieszczęścia, nie może bowiem być złem to, o czym się nie wie. Żaden prawnik nie dowiedzie przestępstwa, jeśli cudzołóstwo obyło się bez następstw i wiedzy drugiej strony. Dla nieświadomego niczego ojca jest ono czynem doskonale obojętnym. Cudzołóstwo wykryte również nie może być złem, gdyż nie było nim wcześniej, a nie zmieniło przecież swej natury. Jedynym złem jest dokonane odkrycie - tak więc tylko samemu sobie można wyrządzić krzywdę. Ci, którzy niegdyś karali nałożnictwo, byli katami, tyranami i zazdrośnikami, uważającymi osobistą zniewagę za czyn kryminalny. Czy może być zbrodnią uczynek w widomy sposób służący zarówno Naturze, jak i społeczeństwu?

Czasem jednak łatwo jest dowieść kobiecie zdradę, chociaż nie sposób uznać jej postępowania za naganne. Dzieje się tak wówczas, gdy mąż cierpi na impotencję, bądź też wystrzega się zapłodnienia. Przy takim mężu trudno kobiecie ukryć swój styl życia. Nie powinno to jednak krępować jej poczynań. Musi jedynie pamiętać o zabezpieczeniu się przed poczęciem, a w razie czego usunąć ciążę. Zdarza się, że mąż mający niecodzienne wymagania, zaniedbuje żonę. Kobieta powinna najpierw bez odrazy zaspokoić jego fantazje, a następnie zażądać otwarcie swobody dla siebie, w zamian za te szczególne usługi. Jeżeli ją uzyska, niechaj podwoi czułość i gotowość spełniania mężowskich zachcianek. Jeżeli natomiast małżonek, nie zgodzi się obdarzyć jej wolnością, wystarczy jedynie pogrubić zasłonę, za którą będzie mogła w dalszym ciągu używać sobie do woli. 

A co, gdy mąż jest impotentem? Wówczas małżonkowie separują się, lecz i tak kobiecie nie wolno zrezygnować z uciech, gdyż do nich wyłącznie jest stworzona. Postępujmy zawsze zgodnie z prawem Natury, miejmy zaś w bezwzględnej pogardzie wszelkie prawa ludzkie, stojące z nim w sprzeczności. Głupia jest ta, dla której bezsensowne więzy małżeńskie stanowią przeszkodę w oddawaniu się wrodzonym skłonnościom, ta, która obawia się pohańbić męża i utracić dobre imię. Widzisz tedy, Eugenio, jak godna politowania jest kobieta poświęcająca szczęście i radość życia dla głupich przesądów! O, niechaj korzysta z uciech i nie obawia się za to żadnej kary! Czyż warto rezygnować z życia dla odrobiny nieszczerej sławy i śmiesznej bigoterii? Cnota i grzech zrównają się w grobie. Czy ktoś będzie o nich pamiętał? Nie i jeszcze raz nie! Cierpienia pozostają bez nagrody. 

EUGENIA

Przekonałaś mnie, aniele! Obaliłaś zasady wpajane mi przez matkę! Chciałabym wyjść za mąż choćby jutro, żeby móc wykorzystać twoje wskazówki! Są takie rzeczowe! Jedno tylko mnie intryguje: twój mąż, jak wynika z twoich słów, zaznaje rozkoszy w sposób wykluczający zapłodnienie. Cóż zatem czyni? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Mąż mój w chwili ślubu był już starszym człowiekiem. Pierwszej nocy uprzedził mnie o swoich fanaberiach, zapewniwszy ze swej strony w niczym nie krępować, moich poczynań. Przyrzekłam spełniać jego zachcianki i odtąd zażywamy najdoskonalszej swobody. Małżonek mój gustuje w miłości francuskiej, szczególnie zaś lubi, żeby na koniec napełnić mu usta... A potem po prostu połyka ten owoc organizmu... 

EUGENIA

Niesłychane wynaturzenie! 

DOLMANCE

Mylisz się, moje dziecko. Wszystko to jest jak najbardziej naturalne. Naszej wspólnej matce podobało się nadać wieloraką formę ludzkim namiętnościom. Różnorodność charakterów i upodobań nie powinna nas dziwić. To, o czym mówiła pani przyjaciółka, nie należy do wyjątków. Wielu mężczyzn, zwłaszcza w podeszłym wieku, oddaje się temu z pasją. Czy odmówiłaby mi pani, Eugenio, gdybym tego zażądał? 

EUGENIA (czerwieniąc się)

Według wpajanych mi tu zasad, czyż mogłabym się przed czymkolwiek wzbraniać? Proszę mi wybaczyć niemądre zaskoczenie - po raz pierwszy usłyszałam o podobnej praktyce. Sądzę, że poprzez gotowość przekonam swych wychowawców, że nie może być mowy o jakimkolwiek moim do tego dystansie. Chyba, że oni sami nakażą mi go zachować. W każdym razie, moja droga, wyświadczając małżonkowi tę grzeczność, stałaś się wolna?

NADAME DE SAINT-ANCE

Całkowicie. Robię naprawdę to, na co mam ochotę, i nie narzucam sobie żadnych hamulców. Nie oznacza to, oczywiście, że mam kochanka. Nazbyt sobie cenię rozkosz. Kochanek to zguba podczas gdy dziesiątki rozpasanych orgii powtarzanych dzień w dzień rozpływa się natychmiast po skonsumowaniu w spokoju nocy! Będąc kobietą zamożną, mogę pozwolić sobie na utrzymywanie nieznajomych, służących mym potrzebom, otaczam się uroczymi lokajami, z którymi mogę bez obawy oddawać się najsłodszej rozpuście. Gdyby pisnęli słówko, oddaliłabym ich natychmiast. Nie masz pojęcia, Eugenio, jakie potoki zmysłowych doznań przelały się przez ten gabinet! Oto, co zalecałabym na początek każdej niewieście, która zechciałaby mnie naśladować! Jestem mężatką od lat dwunastu, a przez moją sypialnię przewinęło się jakieś dziesięć, może dwanaście tysięcy osób, w towarzystwie zaś uchodzę za osobę godną. Inna bierze kochanków i jest zgubiona już przy drugim.

EUGENIA

Ta zasada będzie tedy niezawodną. Stanowczo przyjmuję ją za własną. Powinnam tak jak ty poślubić, człowieka zamożnego, o ekscentrycznych gustach. Czy twemu mężowi to wystarcza? Czy nie zażądał od ciebie nigdy czegoś innego?

MADAME DE SAINT-ANGE

Od dwunastu lat wciąż to samo. W czasie menstruacji zastępuje mnie pewna młoda osóbka, którą zawsze zabieram z sobą. Sam o to prosił.

EUGENIA

Z nią postępuje z pewnością identycznie. Czy nikt nie starał się urozmaicić mu tej przyjemności?

DOLMANCE

Trzeba ci wiedzieć, Eugenio, że mąż twej przyjaciółki zalicza się do największych libertynów naszej epoki. Na swoje gusta wydaje ponad sto tysięcy talarów rocznie.

MADAME DE SAINT-ANGE

Mówiąc szczerze, wątpię, czy tylko tyle. Rozmiary jego swawoli usprawiedliwiają jedynie moje wybryki.

EUGENIA

Błagam, zajmijmy się teraz bliżej sposobami unikania poczęcia, gdyż wyznam, że obawa przed nim najbardziej odstręcza mnie od praktyk małżeńskich oraz libertynizmu. To, co mówiłaś o swym mężu, z pewnością może sprawiać mu niezwykłą satysfakcję, ale czy zaspokaja w pełni kobietę? Pragnę, byś odkryła przede mną tajniki sztuki, dzięki której mogłabym bezpiecznie zażywać rozkoszy. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Narazisz się na zapłodnienie tylko wówczas, gdy pozwolisz, by maczuga partnera wniknęła do twej świątyni z przodu. Należy się tego pilnie wystrzegać, ofiarując w zamian dłoń, usta, piersi, bądź oferując wejście od tyłu. Tym ostatnim sposobem zyskasz szczególnie wiele rozkoszy. Sposób pierwszy niedawno podziwiałaś: przypomina pompowanie, tyle że zamiast wody wypływa nektar. 

Mężczyzna zwykle stara się wówczas obsypać cię pieszczotami, składając je w ulubionym miejscu twego ciała. Jeżeli ma ochotę skorzystać z twych piersi, umieszcza swoje berło pomiędzy nimi, następnie przyciska, a po niewielu ruchach zwilża ów zakątek, a niekiedy nawet twarz i szyję. To sposób najbardziej właściwy dla niewiast o piersiach dużych i wystarczająco pulchnych, by mogły stanowić przytulne schronienie dla męskiego klejnotu. Rozkosz dostarczana przy pomocy ust jest niewątpliwie o wiele cenniejsza i to dla obydwojga kochanków. Najlepiej robić to następująco: kobieta dosiada partnera trzymając jego głowę między udami tak, by mógł jej odwzajemniać doznawane rozkosze. W tej pozycji można obdarzać wzajemną pieszczotą także tylne wrota przybytku rozkoszy. Ma to ogromne znaczenie. Kochankowie obdarzeni wyobraźnią połykają ponadto wszystko, co dostaje im się do ust, doznając subtelnej i przewrotnej zarazem przyjemności, wynikającej z innego niż powszechne zastosowania tych cudownych płynów. 

DOLMANCE

Polecam ci ten ostatni sposób, Eugenio. Jest zaiste wspaniały. Niepodporządkowanie się zasadzie rozmnażania, zignorowanie tego, co głupcy nazywają prawem Natury, dostarcza niezwykle przyjemnych podniet. Uda i pachy również mogą udzielić schronienia, gdzie bez obawy można zostawić nasienie. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Kobiety wkładają sobie czasem do wewnątrz gąbkę, która wchłaniając płyn, zapobiega dalszemu jego przenikaniu. Inne znów nalegają, by panowie używali skórzanych torebeczek, pospolicie nazywanych kondomami, w których nasienie zatrzymuje się bez ryzyka, że osiągnie swój cel. Jednak najwspanialsze jest szturmowanie zakątka rozkoszy od tyłu. 

Dysertację na ten temat pozostawiam panu, Dolmance. Któż lepiej od człowieka, który poświęcił całe życie studiowaniu tej drogi, zdoła wykazać wszystkie jej zalety i powaby?

DOLMANCE

Przyznaję się do mej słabości. W moim przekonaniu nie ma w świecie rzeczy zacniejszej od tej. Cenię ją u obu płci, muszę jednak podkreślić, że chłopcy ofiarowują w tym względzie o wiele więcej. Tych, co poświęcili się owej pasji, zwie się sodomitami. Trzeba oddać się bez reszty owemu upodobaniu, aby zasłużyć sobie na to miano. Sodomizowanie kobiet jest jednakowoż czymś połowicznym. Natura pragnie, aby to mężczyzna służył mężczyźnie. Mówienie o zboczeniu jest tu zupełną niedorzecznością. Wszak Natura sama nas ku sobie skłania, a czy mogłaby inspirować do czegoś, co ją obraża? Nie, Eugenio, służymy jej lepiej niż inni, bowiem Natura zaledwie toleruje rozmnażanie. Jakże mogłaby zalecać nam czyn odzierający ją z przywileju wszechmocy? Rozmnażanie jest tylko przedłużeniem jej pierwotnych zamiarów. Czyż nie pochlebiałoby jej potędze, gdyby nasz gatunek doszczętnie wyginął i gdyby mogła w to miejsce stworzyć nowe istoty?

MADAME DE SAINT-ANGE

Czy zdaje pan sobie sprawę, Dolmance, że opierając się na tych założeniach doszlibyśmy do konkluzji, iż zagłada naszego gatunku byłaby jedynie przysługą oddaną Naturze?

DOLMANCE

A któż w to wątpi?

MADAME DE SAINT-ANGE

Na Boga! Czyżby wojny, plagi, klęski żywiołowe i zabójstwa były tylko częścią jej planu, a za zbrodniarza należałoby uznać tego, kto nie zechciałby stać się ofiarą innego człowieka?

DOLMANCE

Ofiarą mógłby zostać, bez wątpienia, gdyby się poddał, natomiast zbrodniarzem nigdy. Powrócimy jeszcze do tej kwestii, a na razie chciałbym zająć się bliżej tematem sodomii. Najkorzystniej jest, kiedy kobieta płasko przywiera do brzegu posłania, z głową opuszczoną jak najniżej oraz z rozluźnionymi pośladkami. Partner zazwyczaj obłapia je, pieści, poklepuje, szczypie i kąsa, po czym zwilża rozchylenie koniuszkiem języka przygotowując sobie wejście. Podobnie, za pomocą śliny lub kremu przysposabia siebie, zanim przywrze delikatnie do tego, co ma posiąść. Jedną ręką wprowadza berło, drugą zaś otwiera sobie drogę. Kiedy poczuje, że brama puściła, dociska silnie bacząc, by nie stracić raz zdobytego pola. Niedoświadczona niewiasta doznaje przy tym wiele bólu, lecz nie powinno się na to zważać i stanowczo zagłębić się aż po podbrzusze, gdyż cierpienie wkrótce zamieni się w rozkosz. Wówczas: cała naprzód! Kolce opadły, zostały tylko róże! Żeby przemienić w rozkosz resztki bólu, jakiego może jeszcze doznawać obiekt pożądania, należy w przypadku, gdy jest to chłopiec, ująć w dłoń jego różdżkę, a w przypadku damy zająć się jej wzgórkiem. Spowoduje to zwężenie się drogi, co podwoi przyjemność i w krótkim czasie doprowadzi do tego, że przepełniony rozkoszą kochanek zrosi dno partnera obfitą pianą: Niektórzy wolą być biernym przedmiotem tej zabawy. 

MADMIE DE SAINT-ANGE

Pozwoli pan, że ja również zachowam się jak uczennica i spytam, w jakim stanie powinien znajdować się przybytek ofiary, aby rozkosz była całkowita? 

DOLMANCE

Powinien być pełen. Dostarcza to obojgu partnerom bardzo podniecających wrażeń. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Obawiam się, że bierny uczestnik tej zabawy doznaje mniej przyjemności. 

DOLMANCE

Nic podobnego! Swawola owa ma to do siebie, że bez względu na wszystko obiekt czuje się wniebowzięty. Żadna inna nie jest w stanie zaspokoić w takiej mierze obu partnerów. Wiedzą o tym ci, którzy w niej zasmakowali - trudno byłoby im powrócić do wcześniejszych sposobów. Oczywista, że nie zachodzi tu żadne ryzyko poczęcia, podobnie jak i we wcześniej wspomnianych przypadkach. Znałem rozpustnice, które wkładały w te zabawy więcej żaru niż w rzeczywiste akty. Ostatecznie najważniejszym bodźcem jest wyobraźnia, która ożywia i kieruje naszymi doznaniami. Czyż nie jej zawdzięczamy to, co najlepsze? 

MADAME DE SAINT-ANGE

To prawda, lecz Eugenia winna pamiętać, że jedynie wyobraźnia wolna od przesądów dobrze nam służy. Najmniejsze skrupuły mogą ją natychmiast ostudzić. Ta dziwna cząstka naszego umysłu ma moc pozbawiania nas wszelkich hamulców. Jest wrogiem umiaru, sojuszniczką rozpusty oraz wszystkiego, co nosi posmak zbrodni. Oto, skąd bierze się celna riposta pewnej niewiasty, której małżonek zarzucał oziębłość: 

- Czemuś taka zimna - spytał. - Ach, doprawdy - odparło to prostolinijne stworzenie - to, co robisz, jest przecież takie pospolite... 

EUGENIA

Szalenie przypadła mi do gustu ta odpowiedź... Och, moja droga czuję w sobie niezwykłą chęć, by poddać się porywom mej niepohamowanej wyobraźni! Nie uwierzysz, że odkąd jesteśmy razem... dopiero w tej chwili odczuwam... och, nie domyślasz się nawet, jak wyuzdane myśli rodzą mi się w głowie... pojmuję teraz świetnie, czym jest zło i występek! Pragnę ich całym sercem! 

MADAME DE SAINT-ANGE

Żadne okrucieństwa, potworności ani najohydniejsze zbrodnie nie będą cię odtąd zdumiewać. To, co najpodlejsze, najsurowiej zakazane, najbardziej pobudza umysł... i prowadzi do najrozkoszniejszego wyładowania.

EUGENIA

Iluż niewiarygodnym podnietom musieliście się oddawać! Tak bardzo pragnęłabym poznać szczegóły!

DOLMANCE (całując i obłapiając młodą osobę)

Wolałbym, piękna Eugenio, ujrzeć, jak ty zaspokajasz swoje zachcianki niż opowiadać, co sam robiłem.

EUGENIA

Nie wiem, czy zrealizowanie wszystkich mych pragnień wyszłoby mi na dobre.

MADAME DE SAINT-ANGE

Nie radziłabym tego, Eugenio.

EUGENIA

Dobrze więc, podziękuję Dolmancemu za szczegóły, spytam natomiast ciebie, droga przyjaciółko, o najbardziej niezwykły czyn, jakiego się dopuściłaś.

MADAME DE SAINT-ANGE

Spędziłam kiedyś okrągłą dobę z piętnastoma mężczyznami, którzy zabawiali się ze mną na wszystkie możliwe sposoby jakieś dziewięćdziesiąt razy z rzędu...

EUGENIA

To jedynie popis siłowy. Głowę daję, że robiłaś gorsze rzeczy.

MADAME DE SAINT-ANGE

Pracowałam w burdelu.

EUGENIA

Co oznacza to słowo?

DOLMANCE

Nazywa się tak domy publiczne, gdzie po uiszczeniu odpowiedniej opłaty można wziąć sobie dziewczynę, gotową spełnić każdą zachciankę.

EUGENIA.

I ty oddawałaś się mężczyznom w takim właśnie domu?

MADAME DE SAINT-ANGE

Owszem, byłam kurwą. Przez cały tydzień zaspokajałam namiętności licznych rozpustników, widziałam przy tym najosobliwsze wszeteczeństwa. W imię tej samej libertyńskiej zasady, którą wyznawała. Teodora, żona Justyniana, zaczepiałam mężczyzn na rogach ulic... na publicznych promenadach, a pieniądze zarobione w ten sposób przepuszczałam na loterii. 

EUGENIA

Znam cię dobrze, moja droga, i wiem, że posunęłaś się do znacznie śmielszych czynów. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Czyżby? 

EUGENIA

O, tak! Oto, z czego to wnoszę: sama powiedziałaś, że najwspanialsze doznania pochodzą z wyobraźni. 

MADAME DE SAINT-ANGE

W rzeczy samej.

EUGENIA

Tedy, jeśli wyzwolimy się z ograniczeń religii i cnoty, możemy się spodziewać najwyższych rozkoszy?

MADAME DE SAINT-ANGE

Bez wątpienia. 

EUGENIA

Czy ten bezmiar występku nie będzie nas jeszcze bardziej podniecał? 

MADAME DE SAINT-ANGE

To prawda absolutna.

EUGENIA

Skoro tak, to im bardziej wszeteczne myśli podsunie nam wyobraźnia, tym gwałtowniejszych podniet będziemy żądać za każdym razem, gdy będziemy chcieli ożywić się na nowo... 

DOLMANCE

Znakomicie!

(całuje Eugenię) 

MADAME DE SAINT-ANGE

Jakież postępy poczyniła ta mała szelma w tak krótkim czasie! Tedy wiesz już, do czego dojść można tą drogą? 

EUGENIA

Sądzę, że wiem...

MADAME DE SAJNT-ANGE

Do zbrodni, łotrzyco, do najczarniejszych i najstraszliwszych zbrodni!

EUGENIA (cicho i zacinając się)

Mówiłaś przecież, że to tylko zabawa, mająca na celu rozpalenie umysłu....

DOLMANCE

Jednakowoż tak słodko jest czynić to, co się pomyślało.

EUGENIA (zarumieniona)

A jednak robi się to naprawdę... Nie zechcecie mnie chyba przekonywać, że nie spełniacie czasem swoich pomysłów?

MADAME DE SAINT-ANGE

Zdarzało mi się to uczynić kilkakrotnie.

EUGENIA

Otóż to!

DOLMANCE

Cóż za pojętność!

EUGENIA (jednym tchem)

Pytam więc, co to było?

MADAME DE SAINT-ANGE (zacinając się)

Opowiem ci o tym pewnego dnia, a na razie wracajmy do nauki, bo dowiedziałabyś się tu takich rzeczy...

EUGENIA

Śmiało, najdroższa! Nie kochasz mnie, widzę, dość mocno, skoro nie chcesz otworzyć przede mną duszy. Poczekam cierpliwie do wyznaczonego terminu, ale teraz powiedz mi przynajmniej, jaki to szczęśliwy śmiertelnik stał się twoim pierwszym mistrzem?

MADAME DE SAINT-ANGE

Mój brat. Uwielbiał mnie od dzieciństwa. Od najmłodszych lat lubiliśmy się wspólnie zabawiać, choć nie dochodziło wówczas do prawdziwego spełnienia. Przyrzekłam mu oddać się, kiedy zostanę mężatką, i dotrzymałam słowa. Na szczęście mojemu małżonkowi w niczym to nie wadziło. W dalszym ciągu oddaję się tej intrydze. Żyjemy w konkubinacie, lecz nie na zasadzie wyłączności. Każde z osobna pławi się w najsłodszych rozkoszach. Współpracujemy również ze sobą: ja sprowadzam mu kobiety, a on poznaje mnie z mężczyznami. 

EUGENIA

Piękny układ! Czyż jednak kazirodztwo nie jest zbrodnią? 

DOLMANCE

Jakże by można było uznawać za grzech najintymniejszą więź w Naturze? Pomyśl, Eugenio, jakże inaczej mógłby się odtworzyć rodzaj ludzki po nieszczęściach, jakich doświadczył nasz glob? W jaki sposób przetrwałyby rodziny Adama i Noego? Przewertuj historię obyczajów: wszędzie znajdziesz incest w blasku powagi, jako prawo krwi umacniające rodzinę. Bo jeśli miłość rodzi się z podobieństwa, gdzie może być ona doskonalsza niż pomiędzy bratem i siostrą, ojcem a córką? �le pojęta przezorność, wynikająca z obawy nadmiernego umacniania się pewnych rodów, doprowadziła do zakazu kazirodztwa. Oszustwem jest jednak ogłaszanie prawem Natury tego, co podyktowane zostało jedynie ambicją i korzyścią. Zajrzyjmy w nasze serca, spytajmy tego uświęconego organu, a dowiemy się, że nic nie dorówna subtelnością i czarem więzom rodzinnym. Nie zamykajmy oczu na uczucie brata do siostry, ojca do córki. Próżno skrywaliby się oboje za zasłoną dozwolonej, familijnej czułości. W rzeczywistości płonie w nich najżarliwsza miłość. Oto najwspanialszy dar otrzymany od Natury. Nie bójmy się wielokrotnego kazirodztwa - im bliższy krwią będzie nam przedmiot pożądania, tym czarowniejszych doznamy rozkoszy. 

Jeden z mych przyjaciół żył z dziewczyną, którą spłodził z własną matką. Przed niespełna tygodniem rozprawiczył trzynastoletniego chłopca, owoc związku z tąż dziewczyną. Za kilka lat chłopiec posiądzie swoją matkę - takie jest życzenie mego przyjaciela. Ma zamiar sam kształtować los syna. Rozumiem go bardzo dobrze - chodzi o to, aby dzieci zrodzone z nowego związku, mogły służyć dalej jego żądzom. Wszak jest jeszcze młody. Widzisz, Eugenio, iloma zbrodniami byłby obciążony ów wspaniały człowiek, gdyby przesąd, uznający tego rodzaju związki za grzeszne, miał w sobie coś z prawdy? Zawsze wychodzę z założenia, że gdyby Natura zabraniała sodomii, incestu, masturbacji i tym podobnych rzeczy, nie pozwalałaby nam znajdować w nich rozkoszy. Niemożliwe również, aby tolerowała to, co ją znieważa. 

EUGENIA

O, boscy wychowawcy! Widzę, że według was zbrodnia niemal nie istnieje na Ziemi i możemy bez obawy oddawać się wszystkim namiętnościom, osobliwym jedynie w oczach głupców, których wszystko jest w stanie zaniepokoić i którzy zabezpieczają się uznając idiotyczne instytucje społeczne za prawo Natury. 

Czy nie sądzicie jednak, drodzy przyjaciele, że muszą istnieć czyny bezsprzecznie zbrodnicze? Zgadzam się, że Natura obdarzając nas różnymi skłonnościami inspiruje niekiedy czyny okrutne, lecz czy wolno ulec jej podszeptom do tego stopnia, by nastawać na przykład na życie bliźniego? Mam nadzieję, że przyznacie mi, iż taki czyn jest zbrodnią?

DOLMANCE

Nigdy się na to nie zgodzę, Eugenio. Destrukcja jest jednym z najważniejszych praw Natury, a zatem zabójstwo nie może być zbrodnią. Człowiek nie może zresztą niszczyć naprawdę. Zabójstwo powoduje jedynie zmianę formy - zwraca Naturze cząsteczki, które pod jej dłonią zmieniają się, by zasilać inne byty. Morderca współuczestniczy w radości tworzenia, dostarczając jej materiału, który natychmiast wykorzystuje. Tak więc czyn, który głupcy piętnują jako zbrodnię, w oczach naszej stwórczyni zyskuje z pewnością aprobatę. Mniemając, iż jesteśmy istotami najważniejszymi we wszechświecie, ubzduraliśmy sobie, że wszelkie cierpienia i krzywdy, które nas dotyczą, są wielkimi zbrodniami. Tymczasem całkowita zagłada ludzkiego gatunku zwróciłaby tylko Naturze moc kreacji, którą uszczuplamy przez rozmnażanie. A teraz pomyśl, Eugenio: pyszny władca wykorzystuje bezlitosne prawo tyranii, bez najmniejszych skrupułów pozbawia życia swoich wrogów, stojących na przeszkodzie jego planom, w każdym stuleciu uśmierca się w ten sposób miliony ludzi, a my, słabi i nieszczęśni, nie możemy poświęcić choćby jednego istnienia z zemsty lub dla kaprysu? Toż to krzycząca niesprawiedliwość!

EUGENIA

Z pewnością. Pańska etyka przypadła mi do gustu. Proszę powiedzieć, Dolmance, czy nie szukał pan zadośćuczynienia w tym względzie?

DOLMANCE

Nie zmuszaj mnie do wyznawania moich postępków. Musiałbym się zanadto rumienić. Powiem ci o nich, być może, pewnego dnia.

MADAME DE SAINT-ANGE

Dla zaspokojenia swych pasji zbrodniarz może posłużyć się niekiedy mieczem prawa.

DOLMANCE

Stosuje się to również do mnie.

MADAME DE SAINT-ANGE (rzucając mu się na szyję)

Boski człowieku! Uwielbiam cię! Ileż trzeba mieć odwagi, żeby zakosztować każdej rozkoszy! Zaszczyt przełamywania ograniczeń głupoty i ignorancji należeć może tylko do geniusza! Niechaj mnie pan pocałuje, jest pan uroczy!

DOLMANCE

Wyznaj mi szczerze, Eugenio, czy nie życzyłaś sobie kiedy czyjejś śmierci?

EUGENIA

O, tak, tak! Co dzień miałam przed oczyma odrażającą kreaturę, którą od dawna pragnęłam widzieć w grobie. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Założę się, że odgadłam już, kto to. 

EUGENIA

A zatem?

MADAME 'DE SAINT-ANGE

Twoja matka.

EUGENIA

Och, pozwól, że ukryję zmieszanie na twych piersiach! 

DOLMANCE

Rozwiązłe stworzenie! Teraz ja winien ci jestem pochwałę - niechaj te pocałunki będą nagrodą za twe dzielne serce i niezrównaną bystrość umysłu. 

(Dolmance całuje ją i klepie lekko w ulubione przez siebie miejsce - jest podniecony; Mme de Saint- Ange zajmuje się jego różdżką, równocześnie podsuwa wiadomą część ciała bliżej Dolmancego; oprzytomniawszy Dolmance kontynuuje)

Dlaczego by nie zrealizować twego wybornego pomysłu? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Nienawidziłam swojej matki, podobnie jak i ty, Eugenio, i nie wahałam się, ani chwili. 

EUGENIA

Brak mi było dotąd odpowiednich środków. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Przyznaj lepiej, że odwagi. 

EUGENIA

Niestety, byłam zbyt dziecinna. 

DOLMANCE

A czy uczyniłabyś to teraz? 

EUGENIA

Bez wahania. Gdy tylko zdobędę środki, wtedy zobaczycie!

DOLMANCE

Obiecuję, że będziesz je miała, lecz stawiam jeden warunek.

EUGENIA

Jakiż to? A raczej, jaki musiałby on być, bym miała go nie przyjąć?

DOLMANCE

Pójdź w me ramiona, zbrodniarko - dłużej już nie wytrzymam! Nagrodą za przyrzeczony prezent musi być twoja śliczna pupka. Zbrodnię należy opłacić zbrodnią! Pójdź... a właściwie obie pospieszcie ugasić falami rozkoszy trawiący mnie ogień!

MADAME DE SAINT-ANGE

Uporządkujmy nieco te orgie. Ład niezbędny jest również pośród namiętności i występku.

DOLMANCE

Nic prostszego. Moim głównym celem jest ulżyć sobie i dać jak najwięcej tej uroczej dziewczynie. Za chwilę przeto wejdę w nią, a pani zajmie się pieszczotami. Ułożę was w taki sposób, abyście mogły odwzajemniać sobie pocałunki, następnie przeniosę się do pani, a Eugenia ofiaruje swe futerko moim ustom. Kiedy skończymy, zawitam ponownie u naszej nowicjuszki, dłonią pomagając jej przezwyciężyć ból. Język rezerwuję dla pani, madame. W ten oto sposób po raz trzeci dobijemy do portu.

MADAME DE SAINT-ANGE

Zgoda, Dolmance, lecz czy nie brakuje tu czegoś?

DOLMANCE

Chłopaka dla mnie? Ma pani słuszność.

MADAME DE SAINT-ANGE

Niestety, chwilowo go nie mamy, ale obiecuję wynagrodzić to panu wieczorem. Mój brat przybędzie wówczas na pomoc i uzupełni ten brak. A teraz do dzieła!

DOLMANCE

Pragnę, aby Eugenia przygotowała mnie przez chwilę.

(Eugenia chwyta różdżkę Dolmancego)

O tak, właśnie tak... troszeczkę prędzej, serdeńko... Uważaj, aby nie zakrywać tej rumianej główki... Znakomicie!... Widzisz, jak się prostuje?.. Weź go w usta, mała szelmo! I zbliż tu swój kuperek.

MADAME DE SAINT-ANGE

Chcesz dać mu prawdziwą słodycz? 

EUGENIA

Oczywiście, zrobię wszystko. 

MADAME DE SAINT-ANGE

A więc possij go chwilę. 

EUGENIA (wykonuje to)

Czy dobrze?

DOLMANCE

Ach, usta niezrównane! Jakie ciepłe! Są mi równie drogie, co najładniejszy zadeczek... Rozpustne i przebiegłe kobiety, nie odmawiajcie nigdy tej rozkoszy swym kochankom, a przywiążecie ich do siebie na zawsze... O, sacredieu, foutredieu! 

MADAME DE SAlNT-ANGE

Straszliwie bluźnisz, mój drogi! 

DOLMANCE

Niech pani przybliży tu pośladki, chcę się nimi bawić w czasie tej operacji. Nie dziw się, pani bluźnierstwom: przeklinanie Boga to jedna z największych mych uciech. Gdym podniecony, wzrasta moja nienawiść do tego ohydnego widma. Szukam wtedy najgorszych wyzwisk, a ilekroć przypomnę, że on nie istnieje, ogarnia mnie straszliwa wściekłość. Spróbuj tylko, a przekonasz się, jak bardzo wzmaga to rozkoszne doznania. Doubledieuk Widzę, że najwyższa pora opuścić już te boskie usta, choć tak mi w nich błogo - w przeciwnym razie musiałbym je napoić... 

Dalejże, kładź się, Eugenio - ustawimy pierwszą scenkę - wszyscy troje zanurzymy się w oceanie rozpusty. 

(cała trójka zajmuje określone pozycje) 

EUGENIA

Obawiam się, że pańskie wysiłki pozostaną daremne. Dysproporcja jest nazbyt znaczna. 

DOLMANCE

Zazwyczaj sodomizuję o wiele młodsze osoby. Nie dalej jak wczoraj wepchnąłem ten oto przyrząd siedmioletniemu chłopcu. Zapewniam, że trwało to niespełna trzy minuty... Odwagi, Eugenio! 

EUGENIA

Och, gotów mnie pan rozerwać! 

MADAME DE SAlNT-ANGE

Niechaj ją pan oszczędzi, Dolniance, proszę nie zapominać, że za nią odpowiadam.

DOLMANCE

Trzeba ją tylko odpowiednio pieścić, a nie będzie odczuwała bólu. Zresztą już po wszystkim - ugrzęzłem w niej po samą grzywę.

EUGENIA

Na Boga, ta zabawa nie jest wolna od cierpień... Całkiem się spociłam, popatrzcie tylko. Nigdy nie doświadczyłam równie dotkliwego bólu.

MADAME DE SAINT-ANGE

Jesteś już w połowie rozdziewiczona i możesz uważać się odtąd za kobietę. Ten zaszczyt osiąga się wszakże poprzez cierpienie. Zresztą czyż moje palce nie wynagradzają ci go w zupełności?

EUGENIA

Jakże mogłabym znieść to wszystko, gdyby nie one? Pieść mnie, aniele! Czuję, jak ból niepostrzeżenie zmienia się w rozkosz. Pchaj, pchaj, Dolrnance!... Umieram!

DOLMANCE

Foutredieu! Sacredieu! Tripledieu! Prędko, dokonajmy zmiany, gdyż nie oparłbym się dłużej!...

Teraz pani! Błagam, kładź się natychmiast!

(Mme de Saint-Ange wykonuje jego polecenie)

Tu nie będę miał kłopotu... wchodzę z łatwością! Czuję się równie wspaniale!

EUGENIA

Czy dobrze się ułożyłam?

DOLMANCE

Wprost cudownie! Ta śliczna dziewicza szparka wygląda zachęcająco. Wiem, wiem, jestem profanem, gdyż w rzeczywistości wdzięki te znajdują niewielkie uznanie w mych oczach, lecz chęć udzielenia temu dziecku pierwszych lekcji lubieżności przeważa nad innymi względami.

(wsuwa język w pochwę Eugenii)

EUGENIA

Och, dzięki panu umrę chyba z rozkoszy!

MADAME DE SAINT-ANGE

I ja również... mocniej, mocniej, Dolmance!

EUGENIA

Ach, mój Boże, jak on to robi!...

MADAME DE SAINT-ANGE

Dalejże, bluźnij, ty mała dziwko! ... Przeklinaj! 

EUGENIA

A więc dobrze: sacredieu! Och, dłużej nie wytrzymam, cóż za słodycz! 

DOLMANCE

Na miejsca! ... Kładź się prędko, Eugenio!... Nie będę taki głupi, żeby dopełnić dzieła ręką. 

(Eugenia kładzie się) 

Wspaniale, znów jestem w mym pierwszym schronieniu... proszę mi pokazać swój kuperek, madame... Uwielbiam całować miejsce, z którego wyszedłem, zwłaszcza że właśnie zbliżam się do kresu... Czy uwierzysz, pani, że tym razem wszedłem bez oporu? Przechodzi pojęcie, jak tu rozkosznie. Sacrefoutu dieu!... Nie mogę dłużej... już po mnie! 

EUGENIA

Ja również czuję się zmiażdżona, przysięgam... 

MADAME DE SAINT-ANGE

A to szelma! Prędko się przyzwyczaiła! 

DOLMANCE

Znam niezmierną ilość dziewcząt w jej wieku, które za nic w świecie nie oddałyby się innej rozkoszy. Za pierwszym razem trzeba trochę pocierpieć, za to później nie sposób obyć się bez tej przyjemności. 

O Boże, jestem zupełnie wyczerpany, pozwólcie mi choć złapać oddech! 

MADAME DE SAINT-ANGE

Oto mężczyźni, moja droga: zaspokoiwszy żądze, zaledwie mogą na nas patrzeć. Wyczerpanie wiedzie ich do odrazy, odraza zaś do pogardy. 

DOLMANCE (chłodno)

To oszczerstwo, boska kobieto.

(ściska je obie) 

Obie zasłużyłyście na moje hołdy. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Pociesz się, Eugenio, że skoro zaniedbują nas, gdy tylko się zaspokoją, to i my mamy prawo ich nienawidzić. Tyberiusz na Kapri zabijał ofiary swych rozkoszy, natomiast Zingua, afrykańska królowa, mordowała, kochanków. 

DOLMANCE

Takie ekscesy, całkowicie zresztą naturalne i doskonale mi znane, nie mogą mieć wszakże miejsca pomiędzy nami. Kruk krukowi oka nie wykole, jak głosi trywialne, lecz prawdziwe przysłowie. Nie obawiajcie się tedy: być może każę wam popełniać wiele złych rzeczy, lecz nigdy was nie skrzywdzę.

EUGENIA

Ośmielę się to potwierdzić, moja droga - Dolmance nigdy nie nadużyje praw, których mu udzieliłyśmy. Ufam jego hultajskiej uczciwości. Przywróćmy tedy do łask naszego profesora i zajmijmy się naszym projektem, który tak nas wcześniej rozpalił.

MADAME DE SAINT-ANGE

Nie do wiary! A więc wciąż jeszcze o tym myślisz, szelmo? Sądziłam, że to chwilowe wzburzenie umysłu.

EUGENIA

Żąda tego moje serce. Nie zaznam spokoju, póki nie spełnię tej zbrodni!

MADAME DE SAINT-ANGE

Już dobrze; dobrze - oszczędź ją, przecież to twoja matka.

EUGENIA

Też mi piękna godność!

DOLMANCE

Słusznie. Czyż matka Eugenii pragnęła jej przyjścia na świat? Gdzież tam! Daleka była od tego - oddając się mężowi myślała wyłącznie o własnej rozkoszy. Tak i więc Eugenia ma prawo uczynić tak, jak zechce. Dajmy jej swobodną rękę, zadowalając się pewnością, że czegokolwiek by się dopuściła, nigdy nie będzie to złem.

EUGENIA

Nie znoszę jej, czuję do niej nieprzeparty wstręt! Odnajduję teraz niezliczone powody, by jej nienawidzić. Muszę pozbawić ją życia za wszelką cenę.

DOLMANCE

Przyrzekam ci, Eugenio, że twoje niewzruszone postanowienia zostaną spełnione. Pozwól jednak, że udzielę ci kilku niezbędnych rad. Przede wszystkim musisz pamiętać, że zbrodnia nie może wyjść na jaw. Działaj zatem sama. Nic bardziej niebezpiecznego niż wspólnicy! Nigdy nie należy ufać w tym względzie najbliższym. Trzeba albo unikać wspólników, albo też pozbywać się ich, gdy tylko zrobią swoje, jak mówi Makiaweli.

To nie wszystko - do urzeczywistnienia zbrodniczych zamiarów konieczny jest podstęp. Należy się bardziej niż kiedykolwiek zbliżyć do swej ofiary. Zjednaj ją sobie, zdobądź jej zaufanie, udawaj zwierzenia, pocieszaj, schlebiaj i zapewniaj o swym uwielbieniu - obłuda nie zna żadnych rozsądnych granic. Neron schlebiał Agrypinie w łodzi, w której miał ją za chwilę zgładzić. Bierz z niego wzór, stosuj wszelkie możliwe oszustwa, każdy fortel, jaki podsunie ci wyobraźnia. Kłamstwo zawsze służy kobiecie, w szczególności zaś konieczne jej jest wtedy, gdy ma na celu omotanie ofiary. 

EUGENIA

Z pewnością skorzystam z pańskich nauk, kiedy nadejdzie odpowiednia. chwila. Zatrzymajmy się jednak przy kłamstwie, które pan zaleca. Uważa pan tedy, że to środek konieczny? 

DOLMANCE

Nie uważałbym tak, gdyby nie przywiodła mnie do tego przekonania prosta oczywistość, iż wszyscy je stosują. Pytam bowiem: czy jednostka prawdomówna ma szanse przetrwać w społeczeństwie, posługującym się powszechnie kłamstwem? Skoro w życiu publicznym liczą się różne przymioty, w jaki sposób ktoś przeciętny i pozbawiony zalet zdoła wydrzeć rywalom swoją cząstkę szczęścia? Czyż nie jest bezwzględnie zobowiązany kłamać? W życiu wymagane są jedynie pozory cnoty. O nic więcej nie chodzi. Skoro ludzie zaledwie ocierają się o siebie, czy nie wystarczy pokazywanie im pozorów? Wiadomo zresztą, że cnota służy tylko jej posiadaczowi - inni niewiele z niej mają. Niechże tylko ten, z którym przyszło nam współżyć, udaje cnotliwego, a to, czy jest on nim naprawdę, nie ma żadnego znaczenia. Przy tym oszustwo niemal zawsze zapewnia powodzenie. Posługując się nim zyskasz przewagę nad rywalami. Jeżeli nawet nasza ofiara spostrzeże, że jest oszukiwana, obwini za to sama siebie, ty zaś będziesz mieć o tyle lepszą zabawę, że pycha nie pozwoli się jej poskarżyć. Zyskasz nad nią władzę: słuszność będzie zawsze po twojej stronie, będziesz się piąć w górę, podczas gdy ona będzie się nieustannie staczać, wzbogacisz się kosztem jej ruiny. Na koniec, opanowawszy opinię publiczną zdołasz zrzucić całą winę na swą ofiarę, a wówczas nikt już nie zechce słuchać tego, co ma na swoją obronę. 

Tak więc posługujmy się oszustwem bez żadnych skrupułów. Jest ono kluczem do wszelkich zaszczytów, korzyści, sławy i powodzenia. Od udręk naiwności znacznie lepsze są rozkosze hultajstwa. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Sądzę, że pora zamknąć ten temat. Nie potrzebujemy dłużej przekonywać Eugenii. Jest śmiała i odważna, tedy z pewnością uczyni to, na co będzie miała chęć. Uważam, że powinniśmy obecnie dokończyć rozważań o rozmaitych zwyrodniałych gustach. Rozejrzyjmy się nieco w tym obszernym przedmiocie. Niedawno wprowadziliśmy Eugenię w kilka praktycznych zagadnień, nie zaniedbujmy jednak teorii. 

DOLMANCE

Szczegóły rozmaitych upodobań nie są zbyt przydatne pannie, która nie jest przeznaczona na dziewczynę publiczną. Eugenia wyjdzie kiedyś za mąż, ja zaś mogę postawić dziesięć do jednego, że jej małżonek nie będzie obdarzony żadną z tych szczególnych fantazji. W takim przypadku zalecane postępowanie jest proste: należy okazywać mężowi jak najwięcej słodyczy, z drugiej zaś strony wynagradzać to sobie gdzie indziej - ot i wszystko. Skoro jednak Eugenia pragnie poznać nieco bliżej rozmaite odcienie lubieżności, zapoznam ją pokrótce z tym tematem.

Żeby jednak nie przedłużać zanadto wykładu, ograniczę się do przedstawienia trzech wybranych zagadnień, mianowicie sodomii, upodobań świętokradczych oraz zamiłowaniu do okrucieństwa. Sodomia jest dziś powszechnie spotykana. Dorzućmy garść refleksji do tego, co zostało już powiedziane. Ma ona dwie postaci - czynną i bierną. Często dyskutuje się kwestię, która z nich dostarcza więcej rozkoszy. Bez wątpienia bierna, gdyż bodźce działają wówczas z obu stron. Jakież to cudowne, móc zmieniać płeć, udawać kurwę wobec mężczyzny, nazywać go swym kochankiem i pełnić rolę jego małżonki! A teraz kilka uwag, które powinny przydać się niewieście, pragnącej wzorem mężczyzny poświęcić się tej pasji.

Niedawno dałem ci odczuć, Eugenio, czym jest pierwsze tego rodzaju natarcie. Widziałem ich w życiu wystarczająco wiele, aby przekonanym, być o twoich rychłych postępach na tej drodze. Pamiętaj, że jest to jedna z najbardziej drogocennych rozkoszy, jakie czekają cię na Wyspie Cytery. Pewien jestem, że nie zawiedziesz moich oczekiwań, tymczasem jednak pragnę udzielić ci kilku wskazówek, o których warto pamiętać, zabierając się do tej zabawy.

Po pierwsze nigdy nie należy zapominać o pomocnej dłoni, która pozwoli zapomnieć o bólu i pomnoży rozkosz. Bacz również, aby po wszystkim unikać siadania na bidecie oraz wdziewania ciasnej bielizny. Wejście powinno pozostać lekko uchylone - dostarcza to niezwykłych doznań, które w sposób trudny do opisania przedłużają chwile największego szczęścia. Mniejsza o względy higieniczne. Pamiętaj natomiast, aby unikać zbierania się kwasów, gdyż wywołują one bolesne hemoroidy. Dlatego też nie dopuszczaj do gromadzenia się płynów pozostawionych przez kilku kolejnych mężczyzn, co aczkolwiek niezwykle podniecające może okazać się zgubne dla twego zdrowia. Należy za każdym razem Pozbywać się poprzedniej porcji.

EUGENIA

A czy jest zbrodnią pozbywanie się nasienia z narządów rodnych?

MADAME DE SAINT-ANGE

Sądzisz pewnie, że sodomia jest po prostu mniejszym złem niż zawracanie nasienia z przeznaczonej drogi? Otóż, moje dziecko, prokreacja nie jest w ogóle celem Natury, tak więc unikając jej w taki czy inny sposób, zawsze czynimy dobrze. Bądź zaciekłym wrogiem tego obrzydlistwa, jakim jest bez wątpienia rozmnażanie. Nawet jako mężatka nie wahaj się pozbywać natychmiast nasienia, którego rozwój powoduje jedynie rozepchnięcie brzucha, stępienie wrażliwości, przedwczesne starzenie się i utratę zdrowia: Musisz przyzwyczaić małżonka do swego postępowania, ofiarowując mu w zamian inne drogi, które pozwolą oddalić hołdy od właściwej świątyni. Powiedz mu po prostu, że czujesz nienawiść do potomstwa. Nalegam, byś przestrzegała tych rad, Eugenio. Mój wstręt do rozrodu jest tak wielki, że nie przebaczyłabym ci, gdybyś znalazła się w odmienionym stanie. Gdyby jednak przydarzyło ci się mimo woli to nieszczęście, wystarczy, żebyś powiedziała mi o tym zawczasu. W ciągu pierwszych siedmiu, ośmiu tygodni można bez ryzyka pozbyć się płodu. Nie lękaj się dzieciobójstwa - to nie zbrodnia. Zawartość twego łona należy do ciebie. Niszcząc zarodek nie popełniamy nic zdrożniejszego od zażycia środka na przeczyszczenie.

EUGENIA

A jeśli dziecko zdoła jednak przyjść na świat? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Zawsze można je zgładzić, gdyż jest rzeczą najoczywistszą z oczywistych, że matka ma prawo czynić ze swym dzieckiem, co tylko zechce. 

DOLMANCE

Zaiste, jest to niepodważalne prawo Natury. Wiele prymitywnych poglądów na ten temat wynika z osobliwości pojęć religijnych. Głupcy przekonani o tym, iż Bogu zawdzięczamy wszelkie życie, uważają embrion za maleńką duszyczkę przez niego zesłaną, a więc zabicie tego stworzenia jest w ich pojęciu grzechem śmiertelnym. Odkąd jednak światło filozofii rozproszyło mroki przesądów, odkąd wyzwoliliśmy się od Boga, poznawszy lepiej prawa fizyki wyjaśniające mechanizm rozwoju zarodka, niewiele się różniący od kiełkowania ziarna zboża, zrozumieliśmy błędność tamtych wyobrażeń. Rozszerzając nasze ludzkie prawa odkryliśmy wreszcie, że obdarzeni jesteśmy całkowitą wolnością: sami możemy niszczyć życie, którego jesteśmy mimowolnymi sprawcami. Nie sposób żądać od kogokolwiek, by został rodzicem wbrew swojej woli. Nie ma przy tym znaczenia, jak duże będzie stworzenie, które mamy uśmiercić, gdyż to tylko kawałek ciała, całkowita nasza własność jak paznokcie, narośle na skórze, których się pozbywamy, czy produkty trawienia wydalane z naszych jelit. 

Wyjaśniłem ci już, Eugenio, jak niewielkie znaczenie ma zabójstwo, zrozumiesz tedy, jak błahą rzeczą jest ono dla zwolenników dzieciobójstwa. Zwłaszcza w epoce rozumu. Nie ma potrzeby zajmować się tym dłużej - sama dopowiesz sobie resztę. Studiując historię obyczajów przekonasz się, jak powszechne jest takie postępowanie, i utwierdzisz się w przeświadczeniu, iż upatrywanie w nim a to zupełna niedorzeczność.

EUGENIA (do Dolmancego)

Przekonał mnie pan całkowicie

(do pani de Saint-Ange)

Powiedz, czy zastosowałaś już kiedy to remedium, o którym wspominałaś?

MADAME DE SAlNT-ANGE

O tak, dwukrotnie. Muszę wyznać, że stosowałam go w początkach mej brzemienności, natomiast dwie spośród moich przyjaciółek posłużyły się nim na półmetku i, jak mnie zapewniły - z dobrym skutkiem. W razie nieszczęścia możesz na mnie liczyć, upominam cię jednak, abyś nie kusiła losu, to najpewniejsze.

Pora powrócić do tematu. Zechce pan przejść do opisu upodobań świętokradczych, Dolmance.

DOLMANCE

Jestem przekonany, że Eugenia całkowicie wyzwoliła się już z błędu religii, rozumie zatem doskonale, iż urąganie bóstwu wyznawanemu przez głupców niewielką ma wartość. Zabawa ta wydaje się podniecającą bardzo młodym ludziom, którym największą przyjemność sprawia wyzbywanie się hamulców i ograniczeń. Jest to jakby mała zemsta dokonywana w wyobraźni. Z czasem, kiedy zasmakują we wszelakiej rozpuście, przestanie ich to bawić - przekonają się o nicości dawnych, naiwnych wyobrażeń bóstw, wartych co najwyżej szyderstwa. Profanacja relikwii, świętych konterfektów, hostii czy krzyża znaczy dla filozofa tyle, co strącenie pogańskiego bożka. Gdy raz się wzgardzi tymi mamidłami, nie ma po co do nich wracać. Ustawiczne bluźnierstwa powołują niejako do rzeczywistości nie istniejącego Boga. Skoro go nie ma, w jakim celu mamy go lżyć?

Inna rzecz, że dobrze jest używać pikantnych bluźnierstw w chwili rozkosznego upojenia, to jedynie pomaga wyobraźni. Wówczas nie należy szczędzić mocnych wyrażeń. Nasza próżność odnosi swój mały triumf, co jest rzeczą nie do pogardzenia. Wyznaję, drogie panie, że to jedna z mych specjalnych rozkoszy i niewiele znam rzeczy, które dostarczają równie przyjemnych wrażeń natury moralnej. Spróbuj, Eugenio, a przekonasz się, ile w tym słodyczy. Bezbożnością popisuj się zwłaszcza przed rówieśnikami, którzy nie wyzwolili się jeszcze z przesądów. Obnoś się ze swym libertynizmem, niech cię traktują jak "dziewczynkę". Pozwól im zerknąć na pierś, a w zacisznym jakimś ukryciu unieś sukni, aby mogli nacieszyć się widokiem sekretniejszych powabów. Żądaj od nich w zamian tego samego, zachowuj się uwodzicielsko, a rychło przekonają się, jak śmiesznym hołdowali dotychczas formom. Zachęcaj ich do tego, co zwykle nazywa się deprawacją - przeklinaj grubo, siej zgorszenie wśród młodszych od siebie, służ radą i przykładem we wszelkich bezeceństwach. W towarzystwie mężczyzn nie krępuj się niczym, pochwal się swą pogardą dla religii i rozwiązłością manier. Ich wybryki nie powinny cię gorszyć, bądź powolna każdej ich zachciance. Jako mężatka unikaj natomiast złej sławy - nigdy nie prokuruj sobie kochanka, bierz lokajów, wynajmuj potajemnie godnych zaufania ludzi. Jeśli uda ci się uniknąć podejrzeń, to znak, że umiesz robić to, na co masz ochotę. 

A teraz zajmę się okrutnikami, o których przyrzekłem opowiedzieć. Jest ich dziś szczególnie wielu. Oto jak usprawiedliwiają oni swe postępowanie: pragniemy doznawać błogich wzruszeń - wszak każdy do tego zmierza, my czynimy to jedynie za pomocą silniejszych środków. Nieważne, czy to się podoba naszym ofiarom, rzecz w tym, aby poruszyć w sobie ciężką bryłę nerwów. 

Nie ulega wątpliwości, że ból jest doznaniem silniejszym od rozkoszy. Zadawanie cierpień dostarcza przeżyć z gruntu gwałtowniejszych i głębszych, wyzwala zwierzęce instynkty, które właściwym sobie ruchem zstępującym docierają prędko do narządów płciowych. Kobieta na ogół symuluje rozkosz - trudno zresztą, aby dostarczył jej stary i brzydki mężczyzna, którego siły znacznie już zwątlały. Dlatego też wybieramy okrucieństwo. Skutków zadawanego bólu zawsze można być pewnym. Cóż z tego, że nie postępujemy zgodnie z zasadą miłosierdzia? Nasze postępowanie zgodne jest za to z naturalnymi impulsami. Mamy na względzie przede wszystkim samych siebie, skoro zaś nic innego nie jest nas w stanie ożywić, chwytamy się jedynego dostępnego nam środka. Czy cudze cierpienie musi być przyczyną współczucia? Wręcz przeciwnie! Jest przyczyną wspaniałych doznań. I czemu mielibyśmy przedkładać innych ponad siebie? Czyżby to Natura nakazywała nam nie czynić krzywdy bliźniemu? Autorami tej głupiej maksymy są po prostu ci słabsi. Wcześni chrześcijanie prześladowani za swe przekonania wykrzykiwali na stosach do przygodnych słuchaczy: Nie palcie nas! Nie torturujcie! Natura nakazuje oszczędzać innym cierpień, których sami chcielibyście uniknąć. Idioci. Jakże mogłaby ta, która poleca nam szukać zawsze rozkoszy, która obdarzyła nas w tym celu wszelakimi skłonnościami i odruchami, przestrzegać nas zaraz potem z bezprzykładną niekonsekwencją, abyśmy nie ważyli się czasem korzystać z tych przyjemności, gdyż szkodzą one naszym bliźnim? Bądź pewna, Eugenio, że nasza wielka matka każe nam myśleć wyłącznie o sobie samych - żąda od nas całkowitego egoizmu. Dążcie do rozkoszy czyimkolwiek kosztem - oto jej proste i święte wskazanie. Może ktoś powiedzieć, że skrzywdzeni będą szukać zemsty. Akurat! Rację ma zawsze silniejszy. Pozostajemy wszak od wieków w stanie walki i ciągłych wojen, gdyż jest to korzystne dla Natury. Do tego jesteśmy stworzeni. 

Oto jakimi argumentami wspierają się ludzie, którzy znajdują rozkosz w okrucieństwie. Na podstawie własnego doświadczenia oraz studiów dodam, że upodobanie to nie tylko nie jest zwyrodnieniem, lecz najpierwszym odruchem jakim zostaliśmy obdarzeni. Dziecko rozbija zabawkę, kąsa pierś mamki, ukręca łepek ptaszkowi, zanim jeszcze dojdzie do rozumu, Okrucieństwo właściwe jest zwierzętom, które, jak już wspomniałem, silniej podporządkowane są prawom Natury.

Spotkamy się z nim u ludów dzikich, bliższych Naturze niż człowiek cywilizowany. Niedorzecznością byłoby więc uważać je za skutek deprawacji. Ono należy do Natury. Przychodzimy na świat z pewną porcją okrucieństwa, które ulega stłumieniu w procesie wychowania. Wychowanie nie należy jednak do Natury. Zakłóca ono jej święty plan, podobnie jak sztuka sadownicza rozwój drzewa. Zajrzyj do swego sadu i porównaj zwykłą jabłoń z tą, której wzrost powściąga zręczny sadownik. Przekonaj się, która z nich piękniejsza i lepsze wyda owoce. Okrucieństwo jest pozostałością dawnej naszej siły, nie całkiem jeszcze zniszczonej przez cywilizację. W żadnym razie nie jest grzechem. Gdyby odrzucić prawa, kary i zwyczaje współczesnego świata, przestałoby być groźne. Jedynie w świecie cywilizowanym ma ono niebezpieczne skutki, gdyż istocie skrzywdzonej brak zwykle środków obrony. W stanie pierwotnym osobnik silny zawsze zdoła się obronić, słabszy natomiast ustąpi przed nim zgodnie z mądrym prawem Natury. Nie będę się rozwodził nad bestialstwami popełnianymi przez rozmaitych okrutników. Potrafisz sobie zapewne wyobrazić, Eugenio, jak daleko mogą zajść - łatwo domyśleć się, że nie mają one granic dla człowieka o chłodnym, filozoficznym umyśle. Neron, Tyberiusz, Heliogabal - ci rozkoszowali się mordowaniem dzieci. Podobnie Karol, wuj Kondeusza, sam zeznał, że największą rozkosz sprawiało mu zadawanie męczarni dziatwie. Tortury obmyślał wraz ze swym katechetą. W jednym z zamków w Bretanii znaleziono jakieś siedem czy osiem setek zwłok ich ofiar. A wszystko to z powodów, które wyjaśniłem. Fizyczną przyczyną jest budowa naszych organów, krążenie, instynkty... Działały one tak samo w czasach Nerona i Messaliny, co Chantala. Nie należy więc pysznić się miłosierdziem, gdyż Natura stworzyła nas zbrodniarzami. Tak widać chciała - podporządkujmy się jej woli.

Pora zająć się teraz kobietami, które zazwyczaj posuwają się w swym okrucieństwie o wiele dalej niż mężczyźni, a to z racji swoistej nadwrażliwości żeńskich organów. Istnieją dwie odmiany okrucieństwa: pierwsza bierze się z tępoty, nie bywa nigdy przedmiotem refleksji czy analizy i upodabnia człowieka do dzikiej bestii. Ten rodzaj okrucieństwa nie dostarcza rozkoszy, gdyż osobnik obdarzony ową skłonnością wcale nie poszukuje upojenia. Jego brutalność rzadko bywa niebezpieczna: zwykle łatwo się przed nią uchronić. Natomiast drugi rodzaj, będący wynikiem nadmiernej pobudliwości organów przynależy wyłącznie najsubtelniejszym istotom. Ich krwawe czyny są sublimatem posiadanej wrażliwości, którą trudno zaspokoić zwykłymi środkami. Dlatego też dopuszczają się czynów mogących dostarczyć im silniejszych wstrząsów. Jakże niewielu ludzi rozumie te powody! A o iluż mniej jeszcze się nimi kieruje! Są one jednak niezaprzeczalne. 

Właśnie niewiasty znajdują najczęściej upodobanie w okrucieństwie tego rodzaju. Przyjrzyj się im dobrze, a przekonasz się, że to nadwrażliwość, zbytnia aktywność wyobraźni i siła umysłu pchają je do zbrodni i bestialstwa. Przy tym są one czarującymi damami. Każda z nich zdolna jest zawrócić w głowie nawet wtedy, gdy ręce ma unurzane w krwi. Niestety, surowość, a właściwie niedorzeczność naszych norm sprawia, że zmuszone są działać w ukryciu, maskować swe prawdziwe skłonności dobrocią, okazywaną publicznie, choć z całego serca nienawidzą miłosiernych uczynków. Swoje pragnienia zaspokajają w tajemnicy przed światem, zachowując najdalej posuniętą ostrożność. Korzystają zwykle z pomocy kilkorga zaufanych przyjaciół, oddających się podobnym rozrywkom. Sądzisz może, że trudno takich znaleźć? Rozpuść tylko wieść o jakimś krwawym widowisku: pożarze, bitwie albo walce gladiatorów, a zobaczysz, jaki tłum się zbiegnie. W rzeczywistości nie mają one jednak zbyt wielu okazji do zaspokajania swych żądz - muszą więc tłumić je i cierpieć. 

A oto kilka znamienitych przykładów okrucieństwa niewiast. Królowa Angoli, Zingua - najbardziej krwiożercza spośród nich - mordowała swoich kochanków w chwilę po rozkosznych igraszkach. Nierzadko była to nagroda dla zwycięzcy okrutnych pojedynków, które urządzała pomiędzy wojownikami. By pofolgować swej dzikiej żądzy krwi, zabawiała się zgniatając na miazgę młode, brzemienne dziewczęta. Zoe, żona chińskiego cesarza, nie znała większej radości nad widok egzekucji skazańców. Z braku tych ostatnich mordowała niewolnice w ich małżeńskich łożach. Obłędna rozkosz, jakiej wówczas doznawała, była tym większą, im straszliwsze były cierpienia torturowanych ofiar. Wyrafinowanie w tym względzie doprowadziło ją do wynalazku słynnej spiżowej kolumny. W jej wydrążone wnętrze wrzucano tłum niewdzięczników, a następnie rozpalano pod nią ogromny stos. Żonę Justyniana, Teodorę, cieszył szczególnie widok kastrowanych przy niej mężczyzn. Messalina zaznawała zaś największej rozkoszy, gdy mężczyźni, zmuszeni do masturbacji, umierali na jej oczach z wyczerpania.

Mieszkanki Florydy dokonywały na swych mężach zabiegu pogrubiania żołędzi umieszczając na tym czułym organie małe, złośliwe insekty, których ukąszenia powodują straszliwy ból. Na czas operacji krępowały mężczyznę linami, same zaś doglądały jej przebiegu napawając się widokiem męczarni. Kiedy przybyli Hiszpanie, same przytrzymywały swych mężczyzn, pozwalając ich mordować krwawym Europejczykom. 

Trucicielki: la Voisin i la Brinvilliers zabijały z czystego upodobania zbrodni. 

Krótko mówiąc, historia dostarcza nam tysiąca przykładów niewiast rozmiłowanych w okrucieństwie. Właśnie z racji ich naturalnej skłonności do zadawania cierpień zalecałbym niewiastom częściej sięgać po rózgi, środek powszechnie stosowany przez mężczyzn w celu uśmierzenia krwawych żądz. Pożytek z niego jest niewątpliwy, należy bowiem pamiętać, że nie zaspokojona żądza krwi w taki czy inny sposób musi się odbić na otoczeniu osoby obdarzonej tą szczególną nadwrażliwością. Są oczywiście środki pozwalające w pełni nasycić okrutne instynkty, tych jednak nie ośmielałbym się ci polecać.. Lecz cóż widzę, mój aniele! Wielkie nieba! Proszę tylko spojrzeć na naszą uczennicę, madame!

EUGENIA (masturbując się)

Ach, sacredieu! Otóż i skutki pańskich nauk!

DOLMANCE

Natychmiast ruszamy z pomocą! Nie możemy wszak pozwolić, aby takie piękne dziecię bawiło się bez nas!

MADAME DE SAINT-ANGE

Och, byłoby to zaiste okropne!

(biorąc Eugenię w objęcia)

Urocze stworzenie, po raz pierwszy widzę tak wrażliwe dziewczę!

DOLMANCE

Pani miejsce od frontu, madame, ,ja zajmę się resztą. Nieco śliny, ówdzie parę klapsów... Z naszą pomocą zdoła stanąć u mety co najmniej siedem razy.

EUGENIA (nieprzytomnie)

Ach, czyń, co chcesz!

DOLMANCE

Zauważyłem, że dzięki naszemu ułożeniu przyrząd mój znalazł się nieopodal waszych ust. Gdybyście zechciały zająć się nim, moje panie, pracowałbym żwawiej.

EUGENIA

Ustąp mi tego zaszczytu, najdroższa!

(chwyta członek Dolmancego)

DOLMANCE

Jakiż niebywały żar mają jej usta! Czy aby nie popsujesz wszystkiego w finale, Eugenio?

MADAME DE SAINT-ANGE

Połknie, połknie, ręczę za nią. A gdyby nawet zapomniała o swoich obowiązkach...

DOLMANCE (bardzo ożywiony)

Nie puściłbym jej tego płazem. Wierzaj mi, pani, że nie znam w takich razach litości.

Wychłostałbym ją do krwi! Ach, sacredieu! Już! Połykaj, Eugenio! Nie waż się uronić choćby kropli!

Pani palce, madame! Czy nie widzi pani, jak są teraz potrzebne? Foutredieu! Cóż za rozkosz! Pani ręka weszła aż po przegub...

Oh, odpocznijmy nieco, brak mi sił. To cudowne dziewczę jest niczym anioł.

EUGENIA

Wielce czcigodny mój mistrzu! Nie uroniłam ani kropli. Zechciej mnie ucałować - w moich wnętrznościach płynie teraz twoje nasienie.

DOLMANCE

Ta mała jest niedościgniona...

MADAME DE SAINT-ANGE

O tak! Lecz cóż słyszę! Ktoś puka. Któż mógłby nas niepokoić? Z pewnością mój nieroztropny brat.

EUGENIA

To zdrada!

DOLMANCE

Bezprzykładna, nieprawdaż? Nie obawiaj się, Eugenio, wszystko to ma służyć wyłącznie twej rozkoszy.

MADAME DE SAINT-ANGE

Wkrótce się o tym przekonasz. Zbliż się, braciszku, bądź miły dla tego dziewczęcia, które pragnie ukryć się przed twym wzrokiem.

Koniec wersji demonstracyjnej.

DIALOG CZWARTY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DIALOG PIĄTY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DIALOG SZÓSTY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DIALOG SIÓDMY I OSTATNI

(MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA, KAWALER DE MIRVEL, AUGUSTYN, DOLMANCE, MADAME DE MISTIVAL)

MADAME DE MISTIVAL (do madame de Saint-Ange)

Zechce pani wybaczyć, że przybywam bez uprzedzenia, lecz powiedziano mi, że jest tu moja córka, a ponieważ jej wiek nie pozwala jeszcze na samodzielne wyjazdy, proszę, by mi ją pani zechciała zwrócić i nie ganiła mego postępowania.

MADAME DE SAINT-ANGE

To postępowanie wielce niegrzeczne, madame. Słuchając pani, można by sobie pomyśleć, że jej córka jest w złych rękach.

MADAME DE MISTIVAL

Dobre sobie! Jeśli sądzić ze stanu, w jakim zastaję panią, pani kompanów i ją, nie będzie nietaktem, jeśli powiem, że wpadła w bardzo nieodpowiednie towarzystwo.

DOLMANCE

To najście jest bezczelne, proszę pani. Nie znam dokładnie stopnia pani zażyłości z madame de Saint-Ange, nie ukrywam jednak, że na jej miejscu dawno wyrzuciłbym panią przez okno.

MADAME DE MISTIVAL

Co nazywa pan wyrzuceniem przez okno? Niech pan przyjmie do wiadomości, że takich dam jak ją. się nie wyrzuca! Nie wiem, kim pan jest, lecz na podstawie słów oraz stanu, w jakim się pan znajduje, łatwo mi sądzić o pańskich obyczajach. Eugenio, chodź ze mną!

EUGENIA

Pani wybaczy, ale nie mogę zrobić jej tego zaszczytu.

MADAME DE MISTIVAL

Ach tak! Moja córka sprzeciwia mi się!

DOLMANCE

Jak pani widzi, najwyraźniej jest nieposłuszna. Nie powinno się tego tolerować. Rozkaże pani, abym posłał po rózgi?

EUGENIA

Obawiam się, że jeśli do tego dojdzie, to będą one przeznaczone dla tej pani, nie dla mnie.

MADAME DE MISTIVAL

Bezczelne stworzenie.

DOLMANCE (zbliża się do pani de Mistival)

Spokojnie, moja miła, tylko bez inwektyw. Eugenia znajduje się pod naszą opieką i mogłaby pani pożałować zbytniej wobec niej porywczości. 

MADAME DE MISTIVAL

Jak to? Moja córka nie słucha mnie, a ja miałabym nie skorzystać ze swoich rodzicielskich uprawnień? 

DOLMANCE

No, proszę! A jakie są te pani prawa? Łudzi się pani, że zasadne. Kiedy pan de Mistival, czy może ktoś inny sączył w pani obrzydliwą waginę krople swej spermy, czy myślała pani o Eugenii? Dzisiaj spodziewa się pani jej wdzięczności za to, ze omdlewała pani z rozkoszy? Niechże się pani dowie, że nie ma nic bardziej iluzorycznego nad uczucia, jakie żywią względem siebie rodzice i dzieci. Są kraje, gdzie rzeczą przyjętą jest zabijanie dzieci, i takie, gdzie morduje się rodziców. Nic stałego, proszę pani! Więzy krwi to rzecz niezwykle ulotna. Gdyby wzajemna miłość na nich była oparta naszym naturalnym odruchem, każdy ojciec, który nie widział wcześniej swego dziecka, rozpoznałby je pośród setki innych. Musiałby również zawsze je kochać. I odwrotnie - córka odnalazłaby w największym tłumie swego nie widzianego wcześniej ojca, kierując się wyłącznie głosem serca. Tymczasem widzimy coś wręcz przeciwnego: odwieczną nienawiść dzieci, które nie znoszą widoku rodziców, i tych ostatnich odpychających od siebie własne potomstwo, gdyż nie są zdolni ścierpieć ich bliskości. Tak zwane odruchy serca należy więc uznać za niedorzeczność. Zostały wymyślone. Przyjęte jest je chwalić, choć nie pochodzą od Natury. Zwierzęta wszak ich nie posiadają. O, ojcowie, nie czyńcie sobie wyrzutów z powodu krzywd wyrządzanych tym istotom wskutek namiętności! Cóż z tego, że zawdzięczają one życie waszemu nasieniu? Nie ma to żadnego znaczenia. Nie jesteście zmuszeni do żadnych powinności wobec innych, gdyż żyjecie wyłącznie dla siebie. Byłoby niezwykłą głupotą, gdybyście obciążali się tymi istotami. Wy zaś, synowie i córki, wyzbądźcie się wszelkiej litości wobec tych, którzy dali wam życie! Nie ciążą na was żadne więzy. Litość, wdzięczność czy miłość - to czyste urojenie. Nikt nie może od was wymagać po dobnych uczuć. Każdy żyje własnym życiem. Największym nieporozumieniem byłoby otaczanie rodziców opieką - nie jesteście do tego zobowiązani w najmniejszym stopniu. Jeśli zdawało się wam nawet, że słyszycie głos, który wam to nakazuje, zignorujcie go - to jedynie głos zwyczaju, który nie ma żadnego znaczenia wobec praw Natury. 

MADAME DE MISTIVAL

Niebywałe! A opieka, jaką ją otaczam, a wychowanie? 

DOLMANCE

Co do opieki, to bierze się ona z próżności. Eugenia nie miałaby pani nic do zawdzięczenia, gdyby nie postępowała pani zgodnie z obyczajami panującymi w tym kraju. Co zaś się tyczy wychowania, to oby okazało się jak najgorsze, gdyż musimy teraz wykorzeniać wszystkie te głupie zasady, które zdołała jej pani wpoić. Żadna z nich nie służy szczęściu. To same niedorzeczności. Mówiła jej pani o Bogu, jakby istniał on naprawdę, o cnocie, jakby rzeczywiście była potrzebna, o religii, jakby wszystkie religie nie były bajkami. Powiedziała jej pani, że rozkosz cielesna jest grzechem, a tymczasem jest ona największą radością naszego życia. Chciała jej pani przyswoić dobre obyczaje, tak jakby szczęście młodej dziewczyny nie leżało w rozwiązłości. Najszczęśliwszą z kobiet jest bowiem ta, która nurza się w sprośności, lekceważy przesądy i drwi sobie z reputacji! Niechże pani uzna swój błąd. Nic pani nie zrobiła dla swej córki, nie wywiązała się pani z żadnego obowiązku, który nałożyła na nią Natura. Dlatego Eugenia ma prawo wyłącznie nienawidzić pani.

MADAME DE MISTIVAL

Wielkie nieba! Moja Eugenia jest zgubiona, to oczywiste! Eugenio, moja droga Eugenio, posłuchaj po raz ostatni błagania tej, która dała ci życie! To nie polecenie, moje dziecko, lecz prośba. Jest więcej niż pewne, że wpadłaś w ręce potworów. Zerwij tę niebezpieczną znajomość i pójdź ze mną - błagam cię na klęczkach.

DOLMANCE

Świetnie! Otóż mamy i scenę łez! No, Eugenio, nie każ się prosić!

EUGENIA (jak pamiętamy: do połowy rozebrana)

Droga mamusiu, daję ci swe pośladki - są teraz akurat na wysokości twoich ust. Całuj je, moja miła - to wszystko, co Eugenia może dla pani zrobić. Wiedz, Dolmance, że zawsze będę godną ciebie uczennicą.

MADAME DE MISTIVAL (odpychając z przerażeniem Eugenię)

Och, potworze! Odejdź, wyrzekam się ciebie na zawsze!

EUGENIA

Jeśli chcesz, dodaj jeszcze trochę przekleństw, przekonasz się, że ani drgnę.

DOLMANCE

Łagodniej, łagodniej, madame. Doszło tutaj do zniewagi. Odepchnęła pani Eugenię nieco zbyt brutalnie - stało się to w naszej obecności. Mówiłem już pani, że ta mała jest pod naszą opieką. Nie ominie więc pani surowa kara. Będzie pani łaskawa się rozebrać.

MADAME DE MISTIVAL

Ja miałabym się rozbierać?!

DOLMANCE

Augustynie, służ pani pomocą, skoro się opiera, 

(Augustyn bierze się do tego brutalnie - pani de Mistival broni się) 

MADAME DE MISTIVAL (do madame de Saint-Ange)

O, Boże! Gdzie ja jestem? Proszę pamiętać, że pozwala pani na to wszystko w swoim domu. Czy sądzi pani, że się nie poskarżę? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Nie jestem pewna, czy pani zdoła. 

MADAME DE MISTIVAL

Wielki Boże! Zaraz mnie tu zamordują! 

DOLMANCE

Dlaczego nie?

MADAME DE SAINT-ANGE

Chwileczkę, przyjaciele, Zanim odsłonimy to uroczej piękności ciało, powinnam uprzedzić was; w jakim stanie się ono znajduje. Eugenia szepnęła mi niedawno, że pan de Mistival wychłostał ją wczoraj tęgo z powodu jakichś nieporozumień małżeńskich. Pośladki ma jak chiński plaster. 

DOLMANCE (gdy pani de Mistival została obnażona) 

Dalibóg, toż to najszczersza prawda. Nigdy nie widziałem równie zmaltretowanego ciała. Do licha! I to zarówno z przodu, jak z tyłu! Ale ale - jest tu też bardzo piękny kuperek! (całuje go) 

MADAME DE MISTIVAL

Niech mnie pan zostawi! Niech mnie pan zostawi, albo będę wzywać pomocy! 

MADAME DE SAINT-ANGE (zbliża się do niej i nagłym ruchem chwyta za ramiona) 

Słuchaj, ty dziwko, wyjaśnię ci rzecz do końca. Jesteś ofiarą przysłaną nam przez swego męża. Musisz pocierpieć nie ma na to rady. Jaki los cię czeka? Tego nie wiem! Może zostaniesz powieszona, może poćwiartowana, rozszarpana albo spalona żywcem. Wybór kary należy do twej córki. Ona oznajmi wyrok. Ależ sobie pocierpisz, ladacznico! O, tak! Zanim umrzesz, musisz przejść niezliczone tortury. Co do krzyków, wiedz, że na nic się zdadzą: w tym gabinecie można zarzynać wołu, a nikt nie usłyszy jego ryku. Twoi ludzie dawno już odjechali. Powtarzam, moja piękna, że twój mąż udzielił nam zezwolenia na to, co tu robimy. Wchodząc tutaj, wpadłaś w przygotowaną pułapkę. Jak widzisz, sytuacja jest niewesoła. 

DOLMANCE

Myślę, że to panią znakomicie uciszy.

EUGENIA

Radzę ci posłuchać przestrogi, mamusiu.

DOLMANCE (pieszcząc pośladki pani de Mistival)

Doprawdy, wygląda na to, że jest pani w wielkiej przyjaźni z madame de Saint-Ange. Gdzież się podziała ta nieskrępowana szczerość? Tak otwarcie pani mówiła!... Eugenio, stań obok matki: chcę was porównać.

(Eugenia wykonuje to polecenie)

Słowo daję, twój jest piękny, moja droga, lecz, dalibóg, mamusi też niczego nie brakuje!...

Zabawię się trochę. Augustynie, przytrzymaj panią!

MADAME DE MISTIVAL

Ach, co za zniewaga!

DOLMANCE (robiąc swoje: zaczyna od igraszek sodomii z panią matką)

O, bynajmniej to rzecz najzwyklejsza w świecie... Pani małżonek, często, jak widzę, korzystał z tej drogi!... Twoja kolej, Eugenio! Tutaj czuję się lepiej... Rozruszam się tu odrobinę i zaraz wydam rozporządzenia. Najpierw panie - zechciejcie uzbroić się w godmisze. Będziecie zadawać jej srogie razy to z przodu, to z tyłu. Kawaler, Augustyn i ja zmienimy was potem, używając naszej własnej broni. Zaraz zaczynamy. Jak się domyślacie, jej ciało ponownie przyjmie moje hołdy. Podczas tej orgii każdy z nas będzie mógł ją skazać na dowolną karę. Pamiętajcie jednak, żeby stopniować plagi, nie może przecież zdechnąć od razu...

Augustynie, pociesz mnie, proszę, swą maczugą, gdy będę męczył się z tą starą krową. Ty, Eugenio, daj mi ucałować swój piękny kuperek, pani zbliży swój, Saint-Ange... Czym jest się zajętym, tym trzeba się też otaczać.

EUGENIA

Co zamierzasz zrobić z tą dziwką, przyjacielu?

DOLMANCE (chłoszcząc ją)

Rzecz najnaturalniejszą w świecie: potnę ją nożyczkami!

MADAME DE MISTIVAL

Ach, potworze, zbrodniarzu! O, wielkie nieba, on chce mnie okaleczyć!

DOLMANCE

Niechże ich pani nie wzywa na próżno - pozostaną głuche na te wrzaski, jak i na wszystko inne.

Niebo nigdy nie miesza się do spraw tyłka. 

MADAME DE MISTIVAL

Ach, co za ból! 

DOLMANCE

Niepojęte skutki dziwaczności ludzkiego umysłu! ... Cierpisz, moja droga, a ja tymczasem umieram z rozkoszy... Ach, łajdaczko - udusiłbym cię, gdybym nie musiał odstąpić odrobinę przyjemności innym. 

Teraz ty, Saint-Ange

(pani de Saint-Ange wbija godmisza, uderza kilkakroć pięścią; Kawaler robi to samo, obrzucając przy tym panią de Mistival wyzwiskami, następny jest Augustyn, który powtarza czynności kawalera, na koniec zaś dorzuca parę kuksańców. W czasie tych różnorakich ataków Dolmance raz po raz zmienia partnerów rozgrzewając towarzystwo różnymi okrzykami) 

Dalej, piękna Eugenio, teraz twoja kolej. Uderzaj od frontu! 

EUGENIA

Chodź tu, mamusiu, zastąpię ci teraz męża. To coś mam wprawdzie nieco potężniejsze, lecz nie ma obawy - zmieści się... Ach, krzyczysz, najdroższa! Krzyczysz, gdy robi to twoja córka? Dolmance, wejdź we mnie. Oto proszę: dopuszczam się równocześnie sodomii, kazirodztwa i cudzołóstwa, a przecież dopiero co przestałam być dziewicą!... Jakiż postęp, moi przyjaciele! Nadzwyczaj szybko wspięłam się ciernistą ścieżką występku!... Och, jestem zaiste straconą dziewczyną... Chyba ci nareszcie dogodziłam, moja słodka?.. Dolmance, spójrz na jej oczy:.. przecież ona jest w ekstazie. Ach, dziwko! Teraz pokażę ci, czym jest prawdziwy libertynizm! ... A masz! . Masz, ladacznico!... 

(okłada ją pięściami) 

Do mnie, Dolmance - pchaj, słodki przyjacielu - konam! 

(w chwili najwyższego upojenia Eugenia zadaje matce około tuzina ciosów) 

MADAME DE MISTIVAL (tracąc przytomność) 

Miejcie nade mną litość... Czuję się bardzo słaba... mdleję... 

(pani de Saint-Ange chce temu zapobiec, lecz Dolmance wstrzymuje ją) 

DOLMANCE

O, nie! Zostaw ją, pani. Nic lubieżniejszego nad widok zemdlonej kobiety. Pojeździmy sobie na niej, a wtedy powróci do życia. Eugenio, usiądź na brzuchu ofiary... Przekonamy się, czy naprawdę jesteś niewzruszona. Kawalerze, posiądziesz córkę na piersiach matki. Ja i Augustyn staniemy w pobliżu, żeby nasza uczennica nie siedziała z założonymi rękami. Pani, Saint-Ange, zajmie się jej łonem. 

KAWALER

Zaiste, Dolmance, to, co czynisz, jest straszne - znieważasz Naturę, niebo oraz najświętsze prawa ludzkie.

DOLMANCE

Nic mnie tak nie bawi, jak ciągłe odruchy cnoty naszego kawalera. Gdzież on u diabła widzi w tym, co robimy, najmniejszą zniewagę Natury, nieba albo ludzkości? To naturalne, przyjacielu, że torturowani chcieliby, aby to była prawda. Tłumaczyłem ci już setki razy, że dla zachowania doskonałej równowagi Natura inspiruje nas to do cnoty, to znów do występku. Poddając się tym odruchom nie popełniamy najmniejszego zła. Co zaś się tyczy nieba, drogi kawalerze, nie obawiaj się jego kary - siłą natury jest tylko Natura. Cuda są jedynie zjawiskami fizycznymi podporządkowanymi jej prawom. Ludzie oczywiście interpretowali je tak, jak im wygodnie. Łotrzy i intryganci rozpowszechniali na ten temat rozmaite brednie, wykorzystując łatwowierność swoich bliźnich: oto dlaczego kawaler powołuje się na niebo! Obawia się, że je znieważa. Mówi w dodatku, że obrażamy prawa ludzkie. Zapamiętaj sobie tedy raz na zawsze, małoduszny i płytki człowieku, że to, co głupcy nazywają człowieczeństwem, jest wyłącznie słabością, zrodzoną z naszego strachu i egoizmu. To szumne pojęcie nie znane jest ludziom odważnym i mądrym.

Nie obawiaj się niczego, kawalerze - gdybyśmy starli tę ladacznicę na proch, nie byłoby w tym krzty zbrodni. Zbrodnia jest po prostu niemożliwa u ludzi. Wpajając nam nieprzepartą żądzę mordowania, Natura odsunęła od nas roztropnie możność popełniania czynów, które mogłyby przeszkodzić jej prawom. Bądź pewny, przyjacielu, że cała reszta jest całkowicie dozwolona - Natura nie byłaby tak głupia, aby dawać nam moc zdolną zaburzyć jej działanie. Jesteśmy tylko ślepymi narzędziami, wykonawcami jej kaprysów.

Dalej, kładź się, Eugenio... Lecz cóż widzę... ona blednie!

EUGENIA (siada na brzuchu matki)

Ja blednę? Sacredieu! Zaraz panu udowodnię, że nie!

(nasi przyjaciele przyjmują wyznaczone wcześniej pozycje; pani de Mistival nadal zemdlona)

DOLMANCE

Coś takiego!, Ta dziwka nadal bez czucia! Dajcie mi rózgi! Augustynie, biegnij zerwać pęk cierni w ogrodzie!

(oczekując Augustyna, kopie leżącą ofiarę).

Obawiam się, czy czasem nie umarła - pokrzyżowałoby to nasze plany.

EUGENIA (wesoło)

Umarła! Umarła! Ojej, będę musiała nosić latem żałobę, a takie śliczne kazałam sobie poszyć sukienki!

MADAME DE SAINT-ANGE (pokładając się ze śmiechu) 

Ach, ty mały potworze!... 

DOLMANCE (odbierając rózgi od Augustyna) 

Zaraz zobaczycie, jak podziała to lekarstwo. Eugenio, zajmiesz się mną, gdy ja będę przywracał jej czucie. Ty, Augustynie, wejdziesz we mnie, a kawaler ucieszy mnie widokiem swych pośladków. Przy okazji - nie myśl sobie, mój drogi, że znudziłem się oglądaniem twych kazirodczych aktów. Nuże, do dzieła! 

KAWALER

Bądźmy posłuszni, skoro nie możemy przekonać tego zbrodniarza, że wszystko, co każe nam czynić, jest straszne. 

(wszyscy wykonują polecenia Dolmancego; w miarę biczowania, pani de Mistival powraca przytomność) 

DOLMANCE

Doskonale! Widzicie, jakie to skuteczne lekarstwo!

MADAME DE MISTIVAL (otwierając oczy) 

O, niebiosa! Dlaczego wzywają mnie tu z grobu? Czemu przywracacie mnie znów grozie życia? 

DOLMANCE (chłoszcząc ją.) 

Dlatego, że to jeszcze nie wszystko, moja miła mamusiu. Czyż nie powinnaś wysłuchać wyroku?.. Dalejże, zbierzmy się wokół ofiary. Niech wysłucha na klęczkach. Zaczynaj, Saint-Ange! 

(aktorzy są teraz w ciągłym ruchu - krążą wokół pani de Mistival) 

MADAME DE SAINT-ANGE

Powieśmy ją! 

KAWALER

Porąbmy na dwadzieścia cztery tysiące kawałków jak Chińczycy. 

AUGUSTYN

Uwaga! Ja to bym ją rozerwał żywcem! 

EUGENIA

Moja śliczna mateczka zostanie przewiercona za pomocą bardzo dokuczliwych świderków - sama wykonam ten wyrok.

DOLMANCE (zimno)

No dobrze, przyjaciele, jako wasz nauczyciel sam złagodzę karę, tyle że zostanie ona wykonana naprawdę. Mam na dole lokaja obdarzonego jednym z najpiękniejszych przymiotów, jakie kiedykolwiek stworzyła Natura, lecz niestety sączy się zeń jadowity wirus. Człowiek ów dręczony jest jedną z najstraszniejszych chorób, jakie można jeszcze spotkać na Ziemi. Zaraz go wam przedstawię. Wstrzyknie swą truciznę tej łaskawej damie obiema naturalnymi drogami, żeby tak długo, jak trwać będzie ta śmiertelna choroba, pamiętała, iż nie należy nigdy przeszkadzać córce w oddawaniu się rozpuście.

(wszyscy przyklaskują.; wchodzi lokaj Lapierre; Dolmance zwraca się do niego:)

Oddaję ci tę panią, Lapierre. Jest nadzwyczajnie zdrowa - rozkosz z nią być może zdoła cię uleczyć - nikt jeszcze nie próbował takiego leczenia.

LAPIERRE

Przy wszystkich, proszę pana?

DOLMANCE

Czyżbyś się wstydził pokazać to, co masz?

LAPIERRE

Dalibóg nie, gdyż jest on bardzo piękny... Dalej, proszę pani, zechce się pani mocno trzymać.

MADAME DE MISTIVAL

O, niebiosa! Jakiż straszliwy wyrok!

EUGENIA

To lepsze niż śmierć przynajmniej będę nosić tego lata moje śliczne sukienki.

DOLMANCE

Tymczasem zabawmy się odrobinę. Moim zdaniem powinniśmy się teraz nawzajem oćwiczyć.

(chlaszczą się nawzajem, podczas gdy Lapierre wykonuje wyrok na pani de Mistival)

Doskonale! Wyjdź z niej, Lapierre. Masz tu dziesięć ludwików. To ci dopiero diabelska szczepionka!

MADAME DE SAINT-ANGE

Najważniejsze, żeby jad krążący w madame nie zdołał wyciec. Inaczej mówiąc, Eugenia powinna pozszywać starannie oba otwory, aby trucizna przepaliła jej kości.

EUGENIA

Wspaniały pomysł! Szybko: igły i nici!

Rozchyl uda, mamusiu, muszę cię zaszyć, abyś nigdy więcej nie dała mi braciszka ani siostrzyczki. 

(pani de Saint-Ange podaje Eugenii wielką igłę z grubą, czerwoną nicią, Eugenia szyje.) 

MADAME DE MISTIVAL

Ach, co za ból! 

DOLMANCE (śmiejąc się niczym wariat) 

Do diabła! To przepyszny pomysł! Przynosi ci on chlubę, moja droga! Nigdy ci tego nie zapomnę! 

EUGENIA (klując igłą gdzie popadnie) 

To jeszcze nic, mamusiu - to tylko próba. 

KAWALER

Ta mała dziwka ją zaszlachtuje! 

DOLMANCE (stojąc na wprost Eugenii i jej matki) 

Ach, sacredieu! Jakże mnie podniecają te brewerie! Eugenio, wbijaj igłę głębiej - szwy muszą mocno trzymać. 

EUGENIA

Jeśli trzeba, zrobię choćby dwieście ściegów... 

Kawalerze, zechciej mnie odrobinę popieścić. 

KAWALER (wykonując posłusznie jej polecenie) 

Nigdy nie widziano równie nikczemnej dziewczyny. 

EUGENIA (dysząc) 

Tylko bez inwektyw, kawalerze - mogę i pana ukłuć. Zajmuj się pieszczotami, aniołku. Nie zaniedbuj zadka. Czyżbyś miał tylko jedną rękę? Nie wierzę. W takim razie będę szyć na oślep... no i widzisz, dokąd zbłądziła moja igła?.. na uda... piersi... No, dalej, kawalerze! Ach, cóż za rozkosz! 

MADAME DE MISTIVAL

Och, zbrodniarko, jakże się wstydzę, że dałam ci życie! 

EUGENIA

Spokojnie, moja mała, już koniec! 

DOLMANCE (odtrącając dłonie pani de Saint-Ange, która podczas tej operacji zajmowała się bez przerwy jego przyrodzeniem) 

Eugenio, odstąp mi jej kuperek - to należy do mnie. 

MADAME DE SAINT-ANGE

Zbytnio się podniecasz, Dolmance - gotów ją jesteś z miejsca zamordować.

DOLMANCE

A cóż to szkodzi! Czy nie mamy pozwolenia na piśmie?

(kładzie się na brzuchu pani de Mistival i zaczyna szyć)

MADAME DE MISTIVAL (krzyczy wniebogłosy)

Aj! Aj! Aj!

DOLMANCE (wbija igłę bardzo głęboko)

Zamknij się, albo zrobię ci z pośladków marmoladę! Eugenio, moja lanca czeka...

EUGENIA

Dobrze, mistrzu, lecz stawiam warunek: masz ją mocniej zszywać, gdyż moim zdaniem jesteśmy nazbyt delikatni.

MADAME DE SAINT-ANGE

Dołóż jej ode mnie!

DOLMANCE

Cierpliwości, zaraz naszpikuję ją niczym cielęcinę. Eugenio, zapominasz o moich naukach - zakrywasz główkę...

EUGENIA

Męczarnie tej łajdaczki tak mi rozpalają umysł, że po prostu nie wiem, co czynię.

DOLMANCE

Sacre foutu dieu! Ja również zaczynam tracić głowę. Saint-Ange, oddaj się Augustynowi i bratu jednocześnie - chcę przede wszystkim widzieć wasze zadki: ten obrazek mnie uspokoi. 

(kłuje pośladki pani de Mistival) 

Trzymaj się, droga pani matko! Uwaga!... I jeszcze raz!... I jeszcze! 

(zadaje jej ponad dwadzieścia ukłuć) 

MADAME DE MISTIVAL

Litości! Niech mi pan daruje! Pan mnie zabije! 

DOLMANCE (z szaleństwem w głosie) 

Chciałbym to zrobić! Już dawno nie byłem tak podniecony. Nie do wiary - po tylu wyczynach! 

EUGENIA

Krwawi niczym zarzynany wieprz!

DOLMANCE

Gotowe! Teraz zaś opatrzę balsamem życia rany, które zadałem. 

MADAME DE SAINT-ANGE

O tak, mój najmilszy! Dotrzemy do celu równocześnie. 

DOLMANCE (który skończył już pracę i kłuje samą igłą pośladki ofiary) 

Ach, triplefoutredieu! Czuję, że to już za chwilę! Eugenio, skieruj strumień na pośladki! Ach, już! ... nie wytrzymam dłużej!... Dlaczego po gwałtownych szałach musi przychodzić osłabienie!? 

MADAME DE SAINT-ANGE

Pchaj, braciszku, już jestem u celu!...

(do Augustyna)

Nie wiesz, bałwanie, że kiedy jestem w ekstazie, powinieneś wepchnąć głębiej?! ... Ach, sacre nom d'un dieu! Oto słodycz: być w objęciach dwu mężczyzn!

(grupa rozpada się)

DOLMANCE

To wszystko.

(do pani de Mistival)

A teraz możesz się ubrać i iść. Przyjmij raz jeszcze do wiadomości, że na to wszystko, co z tobą robiliśmy, mieliśmy pozwolenie twego małżonka. Nie chciałaś wierzyć, przeczytaj tedy jego list.

(pokazuje jej list)

Zapamiętaj sobie, że twoja córka jest w tym wieku, iż może robić to, na co ma ochotę. Została stworzona po to, by się nurzać w rozpuście, i najlepsze, co mogłaś zrobić, to zezwolić jej na to. Precz, kawaler cię odprowadzi. 

Pożegnaj naszą kompanię, dziwko! Padnij na kolana i proś o przebaczenie za to, że tak obrzydliwie wychowałaś swą córkę! A ty, Eugenio, daj matce ze dwa tęgie kuksańce. Gdy będzie przy drzwiach, nie żałuj jej kopniaka. 

(Eugenia spełnia jego polecenia) 

Żegnaj! Tylko nie posiądź czasem tej pani po drodze, kawalerze, pamiętaj, że jest zaszyta, a w dodatku zarażona. 

(gdy wszyscy wy szli)

A my, przyjaciele, chodźmy zasiąść do stołu. Stamtąd wszyscy czworo udamy się do sypialni. Nigdy nie mam lepszego apetytu, ani też nie śpię spokojniej niż wówczas, gdy wciągu dnia zdołam się w pełni unurzać w tym, co głupcy nazywają zbrodnią. 