Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

HISTORIA JEES-UCK

Jack London

Bywają różne wyrzeczenia. Ale w samej swojej treści wyrzeczenie jest zawsze jednakie. Paradoks zaś polega na tym, że mężczyźni i kobiety wyrzekają się najdroższej rzeczy na świecie dla czegoś jeszcze droższego. Nigdy nie było inaczej. Tak było, kiedy Abel przyniósł pierworództwo trzód swoich i ich tłustości. Pierworództwo trzód i ich tłustości cenił sobie Abel nad wszystko w świecie, ale oddał je, aby przypodobać się Panu. Tak też było z Abrahamem, kiedy przygotowywał na kamieniu ofiarę ze swego syna. Izaak był mu bardzo drogi, ale Bóg w sposób niepojęty był mu jeszcze droższy. Może Abraham obawiał się Pana? Ale czy słuszne, czy niesłuszne jest takie przypuszczenie, od tego czasu dobre kilka miliardów ludzi rozstrzygnęło i uznało, że Abraham kochał Pana i chciał mu usłużyć.

Skoro więc zostało rozstrzygnięte, że miłość jest służbą i skoro wyrzekać się znaczy służyć, Jees-Uck, która była tylko kobietą ze śniadoskórego plemienia, kochała wielką miłością. Nie była oczytana w historii, jako że umiała czytać jedynie w znakach na niebie i tropach zwierzyny. Nie dowiedziała się zatem nigdy o Ablu i Abrahamie. A ponieważ uniknęła nauki u dobrych sióstr od Świętego Krzyża, nie poznała też nigdy historii Ruty Moabitki, która dla obcej kobiety z obcego kraju wyrzekła się własnego Boga. Jees-Uck przyuczono do wyrzeczeń w jeden tylko sposób, to jest za pomocą kija jako czynnika inspirującego, tak jak się to robi z psem zmuszanym do wyrzeczenia się skradzionej kości. Mimo to, gdy nadeszła jej pora, Jees-Uck dowiodła, że potrafi wznieść się na wyżyny białoskórej królewskiej rasy i zdolna jest do iście królewskich wyrzeczeń.

Jest to więc historia Jees-Uck, a także historia Neila Bonnera, Kitty Bonner i dwojga latorośli Neila. Jees-Uck należała do śniadoskórego plemienia, to prawda, ale nie była ani Indianką, ani Eski moską, ani nawet Innuitką. Jeśli sięgniemy wstecz do tradycji ustnej, natrafimy na postać Skolkza, Indianina z plemienia Toyaatów znad Yukonu, który w młodości wyruszył do Wielkiej Delty, gdzie mieszkają Innuici, i tam połączył się z kobietą imieniem Ollilie. Otóż ta Ollilie urodziła się z matki Eskimoski i ojca Innuity. Skolkz zaś i Ollilie dali życie dziecięciu płci żeńskiej, Halie, która w połowie miała krew Indian Toyaatów, w jednej czwartej Innuitów i w jednej czwartej Eskimosów. Halie była babką Jees-Uck.

Z kolei Halie, w której skrzyżowały się trzy rasy, a która nie miała żadnych zastrzeżeń przeciwko dalszym domieszkom, wybrała sobie na towarzysza życia Rosjanina, handlarza futer imieniem Shpack, znanego także w swoim czasie pod przezwiskiem Wielkiego Tłuściocha. Shpack sklasyfikowany został w tej opowieści jako Rosjanin z braku lepszego terminu; ale rzecz miała się tak: ojciec Shpacka, Słowianin, więzień z Dolnych Prowincji, uciekł z kopalni rtęci na Syberię północną, gdzie spotkał Zimbę, kobietę z plemienia Łowców Łosi. Zimba była matką Shpacka, który został z kolei dziadkiem Jees-Uck.

Otóż gdyby Shpacka nie porwało w dzieciństwie plemię Łowców Morskich, które obrasta swoją nędzą wybrzeża Arktyku, nie zostałby on dziadkiem Jees-Uck i w ogóle nie byłoby tej opowieści. Ale Łowcy Morscy porwali Shpacka, on zaś uciekł na Kamczatkę, a stamtąd norweskim statkiem wielorybniczym dalej, na Bałtyk. Niebawem Shpack znalazł się w Petersburgu, w kilka zaś lat później ruszył na wschód tą samą nużącą drogą, którą przed pięćdziesięciu laty jego ojciec odmierzał krwią i jękami. Ale Shpack był wolnym człowiekiem w służbie potężnej Rosyjskiej Kompanii Skupu Futer. W tej to służbie zdążał coraz dalej i dalej na wschód, aż w końcu przebył Morze Beringa i dostał się na ziemię rosyjskiej Ameryki. Tam, w Pastilik, które leży tuż obok Wielkiej Delty Yukonu, wziął sobie za żonę Halie, babkę Jees-Uck. Z tego związku urodziło się dziecię płci żeńskiej imieniem Tukesan.

Na rozkaz swojej Kompanii Shpack puścił się łodzią w kilkusetmilową drogę w górę Yukonu do osady Nulato. Towarzyszyły mu Halie i mała Tukesan. Było to w roku tysiąc osiemset pięćdziesiątym, w tymże zaś roku Indianie z plemion nadrzecznych napadli na Nulato i starli je z powierzchni ziemi. I tutaj kończy się historia Shpacka i Halie. Owej krwawej nocy mała Tukesan zniknęła. Po dziś dzień Indianie z plemienia Toyaat przysięgają, że nie przykładali ręki do tej brzydkiej sprawy. Tak czy inaczej, fakt pozostaje faktem, ze mała Tukesan wśród nich wzrastała.

Tukesan poślubiła kolejno dwóch braci, Toyaatów, ale oba związki były bezdzietne. Z tego powodu inne kobiety kiwały głowami i nie znalazł się już trzeci Toyaat, który zaryzykowałby małżeństwo z bezdzietną wdową. Ale w tym samym czasie o wieleset mil dalej na północ żył w Forcie Yukon mężczyzna nazwiskiem Spike O'Brien. Fort Yukon był placówką Towarzystwa Handlowego znad Zatoki Hudsona, Spike O'Brien zaś — tego Towarzystwa pracownikiem. Spike był dobrym pracownikiem, zyskał sobie jednak złą opinię i po pewnym czasie utwierdził ją dezerterując ze służby. Droga etapami przez placówki do siedziby Towarzystwa w York nad Zatoką Hudsona trwałaby rok, a ponieważ placówki były placówkami Towarzystwa, Spike O'Brien wiedział, że nie zdoła ujść jego szponom. Nie pozostało mu tedy nic innego, jak puścić się w dół Yukonu. Prawda to, że żaden biały nie przebył dotąd całego Yukonu i żaden biały nie wiedział, czy Yukon wpada do Arktyku czy do Morza Beringa; ale Spike O'Brien był Celtem i zapowiedź niebezpieczeństwa pociągała go zawsze w nieodparty sposób.

W kilka tygodni później Spike O'Brien — posiniaczony, mocno wygłodniały i ledwie żywy z gorączki rzecznej — wprowadził dziób czółna na piaszczysty brzeg w pobliżu osady Toyaatów i natychmiast zemdlał. Gdy w ciągu następnych tygodni odzyskiwał siły, zobaczył Tukesan i spodobała mu się. Podobnie jak ojciec Shpacka, który dożył sędziwych lat wśród syberyjskiego plemienia Łowców Łosi, tak też Spike O'Brien mógłby swe stare kości pozostawić na ziemi Toyaatów. Ale romantyczne pragnienie przygód poruszyło strunami jego serca i nie pozwoliło mu usiedzieć na miejscu. Tak jak przewędrował z siedziby Towarzystwa w York nad Zatoką Hudsona do Fortu Yukon, tak też mógł dotrzeć z Fortu Yukon do morza i zdobyć laury pierwszego człowieka, który dokonał przejścia północo-zachodniego lądem. Wyruszył więc w dół rzeki, zdobył owe laury i ani nie został wpisany do kronik, ani w pieśniach nie sławiono jego imienia. W latach późniejszych prowadził hotelik dla marynarzy w San Francisco, gdzie zyskał sławę niezwykłego łgarza z przyczyny ewangelicznych prawd, które głosił. Wtedy to Tukesan, dotąd bezdzietna, urodziła dziecko i tym właśnie dzieckiem była Jees-Uck. Wywiedliśmy jej ród przez tak liczne pokolenia, aby wykazać, że nie była ani Indianką, ani Innuitką, ani Eskimoską, ani właściwie nikim w szczególności; oraz aby dowieść, w jak wielkiej mierze jesteśmy — wszyscy bez wyjątku — zbłąkanymi dziećmi dawnych pokoleń i jak dziwacznie powyginane gałęzie wypuszcza pień, z któregośmy wyrośli.

Mając w sobie krew tak zmieszaną i dziedzictwo tak wielu ras, Jees-Uck wyrosła na kobietę niezwykłej piękności. Była to uroda osobliwa i dostatecznie wschodnia, aby zaintrygować każdego etnologa. Charakteryzował ją gibki, smukły wdzięk. Prócz żywej wyobraźni udział Celta nie zaznaczył się w żaden szczególny sposób. Może Spike'owi O'Brien zawdzięczała Jees to, że pod jej skórą płynęła gorąca krew, dzięki której twarz dziewczyny była mniej śniada, ciało zaś bielsze. Ale z drugiej strony mogła to być zasługa Shpacka, Wielkiego Tłuściocha, który odziedziczył kolor skóry po słowiańskim ojcu. Oczy miała Jees-Uck duże, ogniste, czarne — okrągłe, wypukłe, zmysłowe oczy mieszańca, spotykane zawsze tam, gdzie nastąpiło połączenie rasy białej z ciemną. A co więcej, biała krew w jej żyłach oraz świadomość, że krew tę posiada, uczyniła Jees-Uck kobietą w pewnym sensie dumną. Poza tym, z wychowania i zapatrywań na życie, Jees-Uck była stuprocentową Indianką z plemienia Toyaatów.

Pewnej zimy, gdy Jees-Uck dojrzała w swej kobiecości, wszedł w jej życie Neil Bonner, Ale wszedł w jej życie podobnie jak na ziemie Północy — nie bez ociągania. Prawdę mówiąc, nie chciał wyruszać w te strony świata. Mając ojca, który obcinał kupony i hodował róże, oraz matkę, która żyła życiem towarzyskim, młody Neil Bonner trochę się rozkiełznał. Nie był zły, ale mężczyzna dobrze odżywiony i nie mający absolutnie nic do roboty musi przecież jakoś wyładować nagromadzoną energię. Tak też było z Neilem Bonnerem. Wyładowywał więc energię w taki sposób i w takich ilościach, że kiedy nastąpił nieuchronny kryzys, jego ojciec, Neil Bonner senior, wypełznął przerażony spomiędzy swoich róż i zdumionym okiem spojrzał na syna. Następnie pospieszył do przyjaciela o podobnych zamiłowaniach, z którym omawiał zwykle sprawy róż i kuponów, i wraz z nim postanowił o losie młodego Neila. Musi wyjechać, by odbyć czas próby, musi wzorowym życiem zatrzeć wspomnienia swych niewinnych szaleństw, aby potem mógł sprostać wysokim wymaganiom ich moralności.

Gdy to zostało postanowione, reszta poszła gładko, tym bardziej że młody Neil był trochę skruszony i ogromnie zawstydzony. W posiadaniu przyjaciół Neila Bonnera seniora znajdowała się większość akcji Towarzystwa Handlowego Oceanu Spokojnego. Towarzystwo rozporządzało flotyllą parowców rzecznych, a także jednostkami morskimi i prócz dochodów z morza eksploatowało jakieś sto tysięcy mil kwadratowych, które na mapach świata bywają zwykle oznaczane białymi plamami. Tak więc Towarzystwo posłało młodego Neila Bonnera na północ, gdzie są te białe plamy, aby pracował dla Towarzystwa i stał się z czasem tak zacnym człowiekiem, jak jego ojciec. —

Koniec wersji demonstracyjnej.