Karol May

JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

W POTRZASKU

ZAKŁAD

MIESZCZANIN OFICEREM

EMISARIUSZE

DWA POJEDYNKI

JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ

JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ

Karol May

W POTRZASKU

Doktor Hilario niespokojnie przemierzał pokój tam i z powrotem.

— Być może, palnąłem dziś największe w życiu głupstwo — mruczał do siebie. — Zdradziłem tajemnicę. Czy wyjdzie mi to na korzyść?

Wtem cicho zapukano do okna. Otworzył je i wyjrzał. Na dworze stał jakiś mężczyzna.

— Kto tam? — zapytał ostro.

— To ja, stryju.

— Manfredo? Już idę.

Otworzył boczną furtkę i wpuścił bratanka.

— Nie oczekiwałem ciebie — powiedział. — Czy masz coś ważnego?

— Tak, nawet bardzo.

— Chodź ze mną do pokoju!

Przez pewien czas przypatrywał się młodemu mężczyźnie.

— Skąd przybywasz? — spytał wreszcie.

— Z hacjendy del Erina.

— Dlaczego stamtąd? Przecież wysłałem cię do stolicy, abyś odszukał kogoś z werbujących dla Corteja.

— Byłem tam, stryju. Udało mi się spotkać jednego z jego ludzi. Powiedział, że Cortejo przebywa w hacjendzie del Erina. Zaciągnąłem się wraz z innymi i wyprawiono mnie tam.

— Po co zatem tu przyjechałeś?

— Proszę, abyś wyświadczył przysługę Cortejowi, o ile oczywiście zechcesz. Potrzebne mu schronienie. Jest zbiegiem.

Zdziwienie odmalowało się na twarzy starca. Manfredo poinformował go w paru słowach o fatalnych przygodach Corteja, zdobyciu hacjendy przez Miksteków oraz powrocie hrabiego Fernanda i jego przyjaciół.

— Nie mam czasu, aby wszystko ci dokładnie opowiedzieć. Uwierz mi jednak, że przeżyliśmy wiele okrutnych dni i że z całą pewnością zarządzono za nami pościg. Z ogromnym trudem uratowaliśmy córkę Corteja, której groziło poważne niebezpieczeństwo.

— A więc i ona jest z wami?

— Tak. Cortejo, Josefa, Grandeprise, którego ongiś wyleczyłeś, i pewien Meksykanin.

— Gdzie są?

— Niedaleko. Przyszedłem tu sam, aby się dowiedzieć, czy skłonny jesteś przyjąć Corteja.

Doktor przechadzał się zamyślony po celi.

— Co za przypadek! Oczywiście przyjmę. Przyprowadź go!

Manfredo wyszedł i niebawem wrócił z Cortejem. Na skinienie stryja wyszedł ponownie, zostawiając ich samych.

Cortejo stał przy drzwiach. Ukłonił się i z nieufnością przyglądał się starcowi. Ten zaś zmierzył przybysza spojrzeniem od stóp do głów i zapytał:

— Cortejo to pańskie nazwisko, senior?

— Tak.

— Jest pan owym Cortejem, który służył u hrabiego Fernanda Rodrigandy?

— Zgadza się.

— Witam pana. Proszę usiąść.

Cortejo usiadł, Hilario jednak stał i nie spuszczając z gościa przenikliwego spojrzenia mówił dalej:

— Bratanek powiedział mi, że szuka pan na pewien czas schronienia. Jestem gotów udzielić go panu.

— Dziękuję. Ale czy będę tu bezpieczny? Nikt się o tym nie dowie?

— Ma pan powody do obaw?

— Niestety Czy zna pan moje koleje losu?

— Wiem, że zabiegał pan o fotel prezydenta.

— Właśnie. I z tego powodu wygnano mnie z kraju.

— Francuzi?

—- Właściwie to cesarz Maksymilian: ale on nic nie uczyni bez zgody Francuzów. Nie chcąc rezygnować z kandydowania, wyruszyłem na północ, gdzie zamierzałem zgromadzić swoich popleczników. Znienacka napadnięto na mnie w hacjendzie del Erina. Rozgromiono moich ludzi i jestem pewien, że zorganizowano pościg.

— U mnie będzie pan całkowicie bezpieczny. Ten stary klasztor ma tyle jaskiń, korytarzy i podziemi, że można tu ukryć tysiące ludzi.

— To znakomicie! Zwłaszcza że w mieście są Francuzi, o czym się przed chwilą dowiedziałem. Poznaliby mnie na pewno.

— Nie powinien się pan niczego obawiać. Juarez rozbroił Francuzów. Będą więc zadowoleni, jeżeli pozwoli im spokojnie wyjechać. Co się tyczy wynagrodzenia...

— Jestem bogaty — przerwał mu Cortejo.

— Co to za bogactwo? Cortejo się speszył.

— Dlaczego pana to interesuje?

— Nie ze względów osobistych, bo zrzekam się zapłaty. Chcę jednak poznać pańską sytuację i powiązania, aby wiedzieć, w czym mógłbym być przydatny.

— Dziękuję. Ale niech mi pan powie, czemu zawdzięczam takie zainteresowanie moją osobą?

— Dowie się pan wkrótce. A teraz ponawiam pytanie: co to za bogactwo?

— Zarządzam majątkiem hrabiego Rodrigandy. Nieokreślony uśmiech pojawił się na twarzy doktora:

— To znaczy, że zagarnął pan majątek hrabiego? Cortejo zmieszał się.

— Tego nie chciałem powiedzieć.

— Nie obchodzi mnie, co pan chciał powiedzieć. Rozpatruję tylko fakty. Zresztą, stracił pan stanowisko. Nie mógłby mnie zatem senior wynagrodzić.

— Mam pieniądze! I to dużo! — Cortejo zląkł się, że doktor go nie przyjmie. — Są dobrze schowane. Musiałem być przygotowany na wszelką ewentualność.

— A więc ukrył pan część bogactw hrabiego? Odpowie pan za to!

— Co to ma znaczyć?

— To chyba jasne, że hrabia Fernando udzieli panu dymisji.

— Co?! — wykrzyknął Cortejo. — Hrabia już dawno nie żyje!

Doktor znowu się uśmiechnął.

— Sam pan w to nie wierzy. Wie pan równie dobrze jak ja, że don Fernando żyje.

Krew uderzyła do głowy Corteja.

— Kto panu o tym powiedział?

— Mój bratanek Manfredo. Był z panem dosyć długo, aby zorientować się w niejednym.

— Pański bratanek źle pana poinformował.

— Nie usiłuj mnie pan oszukać! Wiem dokładnie, jak się rzeczy mają. Nie jest pan szczery ze mną i dlatego nie przyjmę pana!

— Ale co pana obchodzi rodzina Rodrigandów?

— Nic, absolutnie nic. Ale nie mogę ukrywać człowieka ściganego, nie wiedząc, co może mi grozić ze strony jego prześladowców.

— Nie powinien się pan nikogo lękać.

— Znowu powtarzam: sam pan nie wierzy w to, co mówi. Mój bratanek niewiele mi przekazał, ale zrozumiałem, że ci, którzy was ścigają, są bardzo odważnymi ludźmi. Co mają przeciwko panu? Musi mi pan zaufać i wyjawić całą prawdę.

Cortejowi pot wystąpił na czoło. Był w potrzasku. Tylko doktor Hilario mógł mu pomóc. Ale odsłonić się przed nim? Wyspowiadać? Nie ma jednak innego wyjścia. Przecież później będzie go można usunąć. Kiedy i jak, czas pokaże. Szybkim, zdecydowanym ruchem podniósł głowę rzekł:

— No dobrze, wtajemniczę pana w swoje sprawy. Ale czy naprawdę mogę panu zaufać?

— Przysięgam, że nikomu nie powiem o tym, czego się od pana dowiem.

— Mam nadzieję. Może senior być pewny, że w przeciwnym przypadku zabiję pana.

I oto Cortejo zrobił coś, co uważał dotychczas za niemożliwe — dopiero co poznanego człowieka wtajemniczył w sekrety rodu Rodrigandów. Omijał wszystko, co go mogło ośmieszyć. Mimo to doktor Hilario dowiedział się tyle, że kiedy Cortejo skończył, zapytał z niedowierzaniem:

— Czy to prawda, senior? Może opowiedział mi pan treść jakiejś przeczytanej czy usłyszanej historii?

— Najszczersza prawda.

— Czy sądzi senior, że niebawem przybędą pana wrogowie?

— Tak. Wyruszyli natychmiast za nami i jestem pewien, że nie zgubią mojego śladu.

— A więc przyjmiemy ich. Ale czy muszę ukryć także pańskiego towarzysza, Meksykanina? Nie będzie mi potrzebny.

— Mnie także. Oddal go.

— Dobrze. Inna rzecz z Grandeprisem. Jest mi wielce zobowiązany i na pewno nas nie zdradzi. Idźże teraz, senior Cortejo, i przyprowadź córkę. Wskażę wam ukryte podziemne mieszkanie.

W tym czasie seniorita Emilia siedziała w swoim pokoju. Biła się z myślami, czy już dziś przejąć tajną korespondencję doktora. Pokój jej znajdował się blisko pokoju Hilaria. Dzięki temu usłyszała, że ktoś odwiedził ordynatora. Zgasiła światło i uchyliła lekko drzwi, aby podsłuchiwać. Po pewnym czasie znowu rozległy się czyjeś kroki. Kiedy drzwi pokoju doktora zostały otwarte, ujrzała w blasku lampy, że wchodzi tam mężczyzna i kobieta. Jak zdążyła zauważyć, mężczyzna był ślepy na jedno oko.

Przez pewien czas nic się nie działo. Potem usłyszała szmery. Zobaczyła, jak Hilario i dwoje przybyszów kierują się ku schodom, prowadzącym do podziemi. Kiedy mijali jej pokój, dotarło do niej kilka słów z prowadzonej szeptem rozmowy:

— Seniorita Josefa, na dole będzie pani zupełnie...

Ledwo zniknęli, wpadła jej do głowy śmiała myśl. Nie zastanawiała się ani chwili. Wzięła kilka zapałek i zakradła się do pokoju Hilaria. Było tam ciemno. Zapaliła zapałkę, by oświetlić ścianę, gdzie wisiały klucze. Zdjęła odpowiednie i wróciła do swego pokoju, znów nie domykając drzwi. Wkrótce wrócił Hilario. Był teraz sam. Widocznie ukrył tamtych w podziemiach — pomyślała. Postawiwszy lampę na stole, przechadzał się, mówiąc do siebie (tego już jednak Emilia słyszeć nie mogła):

— Co za wieczór! Ale ten Cortejo głupi i nieostrożny. Zdradzić mi taką historię? Do licha! Zrobię Manfreda hrabią! A że trzeba będzie usunąć wszystkich wtajemniczonych w tę sprawę... No cóż... Tylko nie wolno działać pochopnie. Jutro prawdopodobnie zjawią się ścigający. Muszę mieć się na baczności. Położę się, muszę wreszcie wypocząć.

Emilia czekała dosyć długo. Kiedy sądziła, że cały dom pogrążył się we śnie, wymknęła się z pokoju, wziąwszy ze sobą sporo papieru, ołówek, lampę i flaszeczkę oliwy. Drzwi zamknęła na klucz, aby nikt się nie dowiedział o jej nieobecności. Ze schodów zeszła po omacku, dopiero na dole zapaliła lampę. Dość szybko dotarła do ukrytego pomieszczenia.

Natychmiast zabrała się do pracy. Otworzyła szafkę, a w niej wszystkie szuflady. Leżące w nich dokumenty były niesłychanie ważne dla Juareza. Z najcenniejszych zaczęła sporządzać odpisy. Robiła to z niezwykłą szybkością, a mimo to ledwie skończyła przed świtem.

Jeszcze wcześniej usłyszała nagle odgłosy rozmowy. Wyraźnie dochodziły z kąta izby. Gdy oświetliła go lampą, zauważyła otwór w rodzaju ścieku. Widać łączył się z pokojem, w którym rozmawiano. Nachyliła się i przystawiwszy ucho do otworu nasłuchiwała. Teraz słyszała wyraźnie męski i kobiecy głos.

— Czy ufasz całkowicie doktorowi? — pytała kobieta. — Należy być przezornym, ojcze!

— Nie lękaj się o mnie, Josefo. Niełatwo oszukać Pabla Corteja. Wiesz przecież o tym!

— Czyż nie doświadczyliśmy ostatnio, że są ludzie przebieglejsi od nas?

— To był szereg fatalnych zbiegów okoliczności, ale już się to nie powtórzy. Gdyby mi się powiodło z Anglikiem i jego ładunkiem, zamierzałem zawrzeć sojusz z Juarezem z pozycji siły.

Prezydent, rad nierad, przyjąłby nas z otwartymi rękami i byłby zmuszony podporządkować się nam. Teraz jednak wszystko przepadło.

— Gdzie może być obecnie Juarez?

— Jeśli dotarły już do niego oddziały ochotnicze ze Stanów Zjednoczonych, odważy się zapewne na mocne i szybkie uderzenie. Chyba niebawem przybędzie do hacjendy del Erina.

— Dlaczego właśnie tam?

— Tak mi się wydaje. Ci diabelni Mikstekowie nie powstaliby przeciwko nam, gdyby nie spodziewali się wkrótce prezydenta.

Rozmowa umilkła. Emilia jeszcze przez chwilę wytężała słuch, ale na próżno.

— Zasnęli — szepnęła do siebie. — Co za przypadek! Przecież to Cortejo i jego córka Josefa! Ale najważniejsze dla mnie, to wiadomość, że Juarez zmierza do hacjendy del Erina. Chyba nie będzie miał mi za złe, że zamiast jechać do stolicy, tam się z nim spotkam. Tajemnic doktora nikomu powierzyć nie mogę.

Wróciła do przerwanej pracy. Kiedy skończyła robić odpisy, odłożyła wszystko na miejsce i poszła do swego pokoju. Podniecenie nie pozwoliło jej spać. Zaczęła więc przygotowywać się do wyjazdu.

Hilario zbudził się wcześnie. Niosąc posiłek dla Corteja i jego córki, musiał ominąć pokój Emilii, która usłyszawszy kroki, wyszła mu naprzeciw.

— Już na nogach, moja piękna seniorita! — ucieszył się. — Czyżby nie spała pani dobrze?

— Spałam wyśmienicie, ale ranek taki piękny, że chcę odbyć przechadzkę.

— Pochwalam, bardzo pochwalam. A nie zapomni pani podczas spaceru zastanowić się nad odpowiedzią, której oczekuję z niecierpliwością?

— Na pewno nie, senior — rzekła przyjaźnie.

— Czy będzie przychylna?

— Cierpliwości! — uścisnęła lekko jego dłoń.

— O, seniorita, znam już odpowiedź!

Ukłonił się i odszedł. Ledwo zniknął za zakrętem korytarza, Emilia zawróciła do jego pokoju. Klucz tkwił w zamku. Weszła tam i zawiesiła na ścianie wykradzione klucze. Następnie, z dużą paczką w ręku, wymknęła się niepostrzeżenie z klasztoru.

W mieście poszła prosto do handlarza koni.

— Pożycza pan konie? — spytała.

— Tak, seniorita. Chce pani jechać na spacer?

— Nie. Muszę i to zaraz odbyć długą podróż. Czy potrafi pan milczeć?

— Jestem przyzwyczajony do brania zapłaty i do milczenia.

— Pieniądze dostanie pan z góry. Czy zna pan hacjendę del Erina?

— Tak. Jazda tam potrwa kilka dni. Czy ktoś pani towarzyszy?

— Nie.

—- Odważna z pani dama! Czy mam się postarać o eskortę?

— Dwóch ludzi wystarczy.

— Jak pani sobie życzy. Dam pani dwóch vaquerów. To pewni ludzie. Za pół godziny będą gotowi.

— Doskonale! Niech wezmą ze sobą tę oto paczkę. Ja pójdę naprzód. Spotkają mnie za miastem. Nikt nie powinien wiedzieć, w jaki sposób i w jakim kierunku opuściłam Santa Jaga.

Omówiła z kupcem cenę, zapłaciła sowicie i odeszła wolnym krokiem.

W oznaczonym czasie dogonili ją dwaj jeźdźcy prowadzący konia z damskim siodłem. Zatrzymali się przy niej i pomogli dosiąść wierzchowca.

Prawie w tym samym czasie mknął na północ mały oddział złożony z dziesięciu jeźdźców. Był to Sternau i jego towarzysze. W pewnej odległości za nimi jechali Mikstekowie, których zabrał ze sobą Bawole Czoło.

Długie milczenie przerwał Sternau. Wskazując na trawę powiedział:

— Nie zgubiliśmy tropu. Uciekinierzy odpoczywali tutaj. Patrzcie, jak ta ziemia wygląda.

Zeskoczyli z koni, aby obejrzeć miejsce.

— Tak — potwierdził Bawole Czoło — to oni. Taka sama liczba koni i wielkość kopyt.

— Dokąd prowadzi ta droga?

— Do Santa Jaga.

Podjęli przerwaną jazdę, tym razem w szybszym tempie. W południe ujrzeli w oddali trzy postacie na koniach, jadące im naprzeciw. Zatrzymali się znowu.

— Dama i dwóch mężczyzn — oznajmił Sternau. — Aha, zobaczyli nas. Skręcają, aby nas wyminąć. Musimy im przeszkodzić.

— Jedźmy za nimi! —zaproponował Bawole Czoło.

Puszczono konie w cwał. Amazonka zrozumiała zapewne, że nie ujdzie pościgowi, gdyż zawróciła. Kiedy zbliżyli się do siebie na tyle, że można było rozpoznać się nawzajem, Bawole Czoło osadził wierzchowca na miejscu i zawołał:

— Uff! Wszak to piękna squaw z Chihuahua.

— Z Chihuahua? 0 kim mówi mój brat?

— O damie, która była u wodzów francuskich.

— Seniorita Emilia? Ach, mój Boże, to rzeczywiście ona! Co tu robi?!

Popędzili konie i wkrótce spotkali się z Emilią.

— Doktor Sternau! — krzyknęła zdumiona.

— We własnej osobie. Ale skąd pani się tu wzięła? Sądziłem, że seniorita jest w drodze do Meksyku.

— Owszem, byłam. Ale teraz jadę do hacjendy del Erina. Czy zastanę tam Juareza?

— Nie, ale niedługo tam przybędzie.

— Mam dla niego bardzo ważne wiadomości. Nie mogłam ich powierzyć posłańcowi.

— Służymy pani pewnymi ludźmi — Sternau spojrzał na Miksteków. — Porozmawiamy, tylko zsiądźmy wpierw z koni, aby trochę wypocząć.

Za chwilę mówił dalej:

— Nie problem z zaufanym gońcem. Ale może musi pani osobiście porozumieć się z Juarezem?

— Bynajmniej. Chodzi tylko o to, aby dokumenty, które mam przy sobie, dostały się do jego rąk.

— Niech pani to poleci dwóm naszym Mikstekom. Zawiozą je do hacjendy i wręczą prezydentowi, gdy tylko tam się zjawi.

— Chętnie skorzystam z tej przysługi, senior. Muszę bowiem jak najszybciej znaleźć się w stolicy.

— Skąd pani teraz jedzie?

— Z Santa Jaga.

— Właśnie tam podążamy. Spodziewamy się znaleźć w tym mieście osoby, które od kilku dni ścigamy.

— Czy może Corteja? — zapytała. — I jego córkę Josefę?

— Seniorita! Czyżby widziała ich pani?

— W pobliskim klasztorze delia Barbara. Zjawili się tam wczoraj wieczorem i ukryto ich w podziemiach.

Po kolei opowiedziała o wydarzeniach dnia poprzedniego, oczywiście z wyjątkiem tych, których nie chciała ujawniać. Najwięcej zdumiała słuchaczy wiadomość, że to Cortejo z czyjąś pomocą uwolnił swoją córkę. Kiedy skończyła, Sternau zwrócił się do niej:

— Chciałbym, aby w drodze do stolicy towarzyszyli pani Mikstekowie.

— A panu nie są oni potrzebni?

— Francuzi zajęli Santa Jaga siłą, nic więc nie wskóramy. Musimy użyć podstępu, a w tej sytuacji Indianie będą nam tylko przeszkadzać.

— Chcecie schwytać Corteja i jego córkę?

— Naturalnie.

— No, to powinniście zwrócić się do Francuzów. Kiedy się dowiedzą, że ten śmieszny pretendent Cortejo ukrywa się w klasztorze, wygarną go stamtąd i uwiężą.

— Nie o to mi chodzi. To my, tylko my, musimy mieć Corteja! Czy może mi pani powiedzieć, jak dostać się do podziemi klasztoru?

— Oczywiście.

Dokładnie opisała drogę i sposób przedostania się tam.

— Zrozumiałem, lecz jak rozpoznam klucze?

— Wiszą kolejno w pobliżu okna.

— A zatem wiem już wszystko, seniorita. Chciałaby pani już stąd pojechać do Meksyku?

— Tak, jeśli da mi pan eskortę Miksteków.

— A pani bagaż?

— Niektóre rzeczy mam przy sobie, a resztę na pewno przywiozą Francuzi, chociaż nie wiedzą jeszcze, dokąd wyjechałam.

— W tym nie pomogę pani, mimo że chciałbym, ponieważ ci Francuzi widzieli mnie w Chihuahua i na pewno poznają. A wtedy zechcą policzyć się ze mną.

— Nie wolno więc panu pokazywać się w mieście.

— I ja tak myślę. Kiedy wyjechała pani z Santa Jaga?

— O siódmej rano.

— Zatem my przybędziemy tam w nocy. To i dobrze, bo nikt nas nie zauważy. Czy mogłaby pani opi- sać mieszkanie doktora Hilaria, abym je od razu odnalazł?

Emilia uczyniła zadość prośbie Sternaua i wręczyła mu tajne dokumenty. Władca Skał wtajemniczył Bawole Czoło, komu je mają oddać posłańcy, po czym dwaj Mikstekowie, otrzymawszy dokumenty, z miejsca na rozkaz wodza zawrócili do hacjendy. Pozostali czerwonoskórzy przygotowali się do towarzyszenia senioricie do Meksyku.

Obaj vaquerzy z Santa Jaga chętnie odstąpili konie za dobrą zapłatą. Dosiadłszy wierzchowca, Emilia rzekła do Sternaua:

— Senior, muszę pana ostrzec, że doktor Hilario to niebezpieczny człowiek.

— Niech pani będzie spokojna, seniorita! Ten człowiek nie jest dla nas niebezpieczny. Niech Bóg pani sprzyja!

— Do widzenia!

Emilia wraz z Mikstekami udała się w drogę. Obaj vaquerzy zawrócili do miasta. Oczywiście, nie słyszeli rozmowy Sternaua z Emilią.

— Czy nie powinniśmy byli zatrzymać Miksteków, doktorze? — zapytał Unger. — Jest nas dziewięciu, ale przecież nie wiemy, co nas czeka. Kto wie, czy nie przydałaby się ich pomoc.

— Nie sądzę. Ten Hilario nie wyrządzi nam krzywdy. Będzie musiał wydać Corteja. Jedyny błąd to to, że nie zawiadomiliśmy o celu naszej podróży obu czerwonych gońców wysłanych do hacjendy.

— Słyszeli chyba o tym.

— Wątpię, stali za daleko. Jednak nie sądzę, żeby istniały jakieś powody do obaw. Ruszajmy, aby nie przybyć za późno do Santa Jaga.

Popędzili co koń wyskoczy i po pięciu godzinach zbliżyli się do miasta. Chociaż był wieczór, klasztor zarysował się dosyć wyraźnie.

— Gdzie zatrzymamy konie? — zapytał Unger.

— Nigdzie — oświadczył Sternau. — W klasztorze nie powinniśmy tego robić, a w mieście nie możemy się pokazać. Musimy znaleźć miejsce na wzgórzu, gdzie je ukryjemy.

W pobliżu klasztoru, z data od szosy, rósł zagajnik. Tam ukryto konie.

— Kto przy nich zostanie? — zwrócił się Sternau do towarzyszy.

— Nie ja — odpowiedział Bawole Czoło.

— Niedźwiedzie Serce musi iść do Corteja.

— Ja też nie będę tutaj sterczeć — żachnął się Piorunowy Grot.

— Ale przecież i ja nie mogę ich pilnować. Pozostawmy więc je bez straży — zdecydował Sternau. — Miejmy nadzieję, że ich nikt nie ruszy. Zatem chodźmy!

— Czy przedostaniemy się przez bramę?

— Nie. Musimy być ostrożni. Nikt oprócz Hiaria nie powinien nas zobaczyć.

W chwili gdy Sternau i jego towarzysze zaczęli wchodzić na górę, opodal, niedaleko szosy, podniósł się z ziemi jakiś mężczyzna i pobiegł do klasztoru. Otworzył boczną furtkę, zamknął za sobą i czym prędzej poszedł do mieszkania Hilaria. Był to Manfredo, bratanek doktora.

— Ledwo dyszysz — zauważył starzec. — No, co tam?

— Zjawili się. Jest ich dziewięciu. Jeden z nich — istny olbrzym.

— To chyba Sternau. Wyjdź stąd. Nie chcę, by cię tu spotkali. Pamiętaj, że nikt, nawet Grandeprise, nie może ich widzieć.

— Jeszcze nieprędko tu będą. Najpierw wjechali do zagajnika, chyba po to, by ukryć konie. Dopiero przed chwilą zaczęli wspinać się do klasztoru.

— To i dobrze. Czy wszystko zapamiętałeś dokładnie? Ty masz tylko świecić za nami, ja zaś z lampą w ręku będę szedł pierwszy. Ale gdy wejdziemy, to znaczy ja i oni, do oznaczonego korytarza, zatrzaśniesz szybko za nimi drzwi i zamkniesz na zasuwy. To wszystko, a teraz idź już!

Bratanek szybko się oddalił, doktor został sam. Siedział przy stole, rzekomo zatopiony w księdze, w istocie zaś czujny na najmniejszy szmer. Ale doktor Hilario nie był myśliwym. Podczas gdy natężał słuch, na próżno usiłując uchwycić jakiś dźwięk, drzwi otworzyły się bez szmeru i wszedł Sternau, a za nim ośmiu towarzyszy.

— Czy to pan jest senior Hilario?

Doktor zerwał się z krzesła i odwrócił. Był tak przerażony, że dopiero po pewnym czasie mógł dobyć głosu. — Tak. Kim jesteście?

— Wkrótce się pan dowie.

Mówiąc to, Sternau wszedł do pokoju, a za nim pozostali. Oczy starca wpiły się z niekłamanym przerażeniem w olbrzymią postać Niemca. Czy z tymi ludźmi, uzbrojonymi od stóp do głów, można podjąć walkę?

Gdy drzwi się zamknęły, Sternau zapytał:

— Czy jest pan sam, senior?

— Tak.

— Nikt nas nie podsłucha?

— Nikt.

— Pragnę więc panu oznajmić, że mam do seniora prośbę.

Sternau mówił tonem życzliwym, który uspokajał Hilaria.

— Czy nie zechciałby pan raczej powiedzieć mi, kim jesteś? — zapytał.

— Dowie się pan. Uprzednio prosimy seniora o szczere odpowiedzi na kilka pytań.

— Nie wiem, co o tym myśleć, senior! Zdaje się, że wtargnęliście do klasztoru nielegalnie?.

— Ano tak. Mieliśmy jednak ważne po temu powody, drogi panie. Jeśli obecność nasza niepokoi seniora, to przecież jest w pańskiej mocy pozbyć się nas bardzo prędko. Powiedz mi pan przede wszystkim, czy byłeś uprzedzony o naszym przybyciu.

— Nie. Kto miał mnie uprzedzić?

— Czy nie przybyli tu wczoraj wieczór pewien pan i pani?

— Nie.

— Nazwiskiem Cortejo?

— Nie. Nie znam tego nazwiska. Żyję nauką i leczeniem chorych, nie zajmuję się polityką.

— Skądże pan wie, że to nazwisko ma związek z polityką? Zdradziłeś się, senior! Nie próbuj nas dłużej oszukiwać. Prowadzisz ożywioną korespondencję ze wszystkimi politykami kraju.

Hilario zląkł się. Skąd Sternau się o tym dowiedział?

— Myli się pan — zaprzeczył energicznie. — Nigdy nie słyszałem o żadnym Corteju.

— To znaczy, że Cortejo i jego córka nie ukrywają się u pana?

— Nie.

— Nie są w podziemiach?

— Nie.

— W pobliżu komory, gdzie znajduje się skrytka z pańską tajną korespondencją?

Teraz naprawdę dreszcz strachu przeszył Hilaria. Opanował się jednak i krzyknął oburzony:

— Jakim prawem wtargnął pan do mego mieszkania i stawia pytania, których nie pojmuję? Wezwę pomoc!

— Nie radzę. Źle pan na tym wyjdzie.

— A więc mów pan jaśniej, abym wiedział wreszcie, czego ode mnie żądasz.

— Ma pan nam wydać Corteja i jego córkę.

— Ależ nic o nich nie wiem!

— Sądzi pan, że wykręci się tym kłamstwem? Chwycę pana za gardło... O, w ten sposób... I jeśli nie powiesz całej prawdy, to ścisnę tak, że za chwilę oddasz ostatnie tchnienie. A potem już sami zdołamy odszukać zbiegów.

Sternau ścisnął Hilaria tak mocno, że oczy wyszły doktorowi na wierzch. Zrozumiał widać, że to nie przelewki, bo wybełkotał:

— Ja... chcę... Sternau zwolnił uścisk.

— Cortejo i jego córka są zatem u pana? — powtórzył.

— Tak.

— Gdzie?

— W podziemnym lochu.

— Chyba nie powie pan, że zamknął ich w lochu.

— Oni są moimi więźniami — skłamał Hilario. Sternau przypatrzył mu się badawczo.

— Ostrzegam pana, żebyś nie próbował mnie znowu podejść!

— Nie oszukuję, senior! Nie wiem, skąd się pan o tym wszystkim dowiedział, ale skoro już wiesz, muszę poinformować, że uważam Corteja za wroga. Przypadek oddał go w moje ręce. On sądzi, że znalazł tu schronienie, ale w samej rzeczy jest moim więźniem. Zamierzam go trochę pomęczyć, a następnie wydam Francuzom.

— Lepiej pan zrobi wydając go nam.

— Co z tego będę miał?

— Zdaje się, że myśli pan o zapłacie. Posłuchaj, senior, ta zapłata może wyjść panu bokiem. Pytam krótko: czy wyda nam pan ojca i córkę, czy nie?. Daję seniorowi minutę do namysłu. Hilario zawołał udając przerażenie:

— Mój Boże, jestem gotów! Pozwól mi. tylko, senior, zawołać bratanka. To on jest strażnikiem więźniów i ma klucze.

— No to wezwij go.

Starzec zastukał w ścianę i po chwili zjawił się Manfred o z zapaloną latarką w ręku. Pełnym ciekawości i przerażenia wzrokiem zmierzył przybyszów.

— Seniores przybyli, aby zabrać naszych więźniów — wyjaśnił Hilario.

— Kto to?

— Niech cię to nie obchodzi! Czy droga wolna?

— Sądzę, że nikogo nie spotkamy. Hilario sięgnął po latarkę.

— Po co dwa światła? — zapytał Sternau.

— Jedno na jedenaście osób nie wystarczy w tych podziemiach. A może mam Cortejów tu przyprowadzić?

— Nie, pójdziemy z panem. Nie usiłuj nam zbiec! Jeden z was pójdzie przodem, a drugi z tyłu. Pierwszy będzie zakładnikiem. Jeśli zdarzy się coś złego, natychmiast roztrzaskamy mu głowę.

Wyruszono w szyku wskazanym przez Sternaua i zgodnym, niestety, z planami Hilaria. Doktor szedł pierwszy. Minął jeden korytarz, po schodach zszedł do drugiego, a następnie do piwnicy. Wreszcie stanął przed mocnymi, obitymi blachą drzwiami i odsunął dwie zasuwy.

— Daj klucz! — zwrócił się do bratanka.

— Czy Cortejowie są w tym pomieszczeniu? — zapytał Sternau.

— Nie, w następnym, senior.

Manfredo otworzył zamek i odsunął się, aby przepuścić pozostałych. Hilario poszedł naprzód, a za nim przybysze. Nie zauważyli, że przeciwległe żelazne drzwi są nie domknięte. Zanim zdążyli powziąć podejrzenie, zanim spostrzegli niebezpieczeństwo, już doktor błyskawicznym susem skoczył naprzód i zatrzasnął za sobą drzwi. W tej samej chwili usłyszeli za plecami taki sam odgłos. To Manfredo wykonał rozkaz stryja. Znaleźli się w potrzasku. W dodatku w całkowitych ciemnościach.

— Do stu tysięcy piorunów! Jesteśmy uwięzieni!

— zawołał Unger.

— Uff! — westchnął Apacz.

Miksteka, nic nie mówiąc, strzelił do drzwi.

— Dlaczego mój brat strzela? — zapytał Sternau.

— By roztrzaskać zamek!

— To się na nic nie zda. Zasuwy są mocne.

Wyjął z kieszeni zapałki. W ich świetle ujrzeli mglistą smugę wydobywającą się spod drzwi. Jednocześnie poczuli silny, duszący zapach.

— Chcą nas otruć albo zadusić! — krzyknął Sternau.

— Wpuszczają jakiś gaz!

— Wysadźmy drzwi! — poradził Piorunowy Grot.

Z całej siły naparli na nie. Na próżno jednak. Ani drgnęły.

Doktor Hilario stał w pobliżu i nasłuchiwał. W lewej ręce trzymał latarkę, a w prawej pulweryzator zawierający tajemniczy gaz. Na twarzy jego malowała się złośliwa, iście piekielna radość.

— Zwycięstwo! — rzekł do siebie. — Ale walczą o życie. Teraz szturmują kolbami. 0, żelazo wytrzyma nie taki atak! Zasuwy nie puszczą. A za dwie minuty będzie po wszystkim.

Istotnie. Uderzenia słabły i wkrótce zupełnie ucichły.

— Czy już mam tam wejść? — zastanawiał się głośno Hilario. — Jeżeli wejdę za wcześnie, będą jeszcze przytomni i mogą mnie zabić, jeśli się spóźnię, zastanę trupy, a przecież nie o to mi idzie. No, odwagi!

Odsunął rygle i ostrożnie odemknął drzwi. Uderzył go ostry, przenikliwy zapach. Otworzył drzwi na oścież i szybko się cofnął.

— Manfredo! — zawołał. — Otwieraj swoje! Bratanek natychmiast spełnił polecenie. Zabójczy gaz miał ujście. Niebawem można było bez obawy podejść do dziewięciu mężczyzn, leżących nieruchomo na ziemi. Doktor ukląkł i obnażywszy ich piersi, badał, czy żyją.

— Czy aby nie pomarli? — zaniepokoił się Manfredo.

— Nie. Żyją. Stało się zgodnie z moim życzeniem. Zabierz wszystko, co znajdziesz przy nich i zatrzymaj przy sobie. Potem ich zwiąż. Będziesz tu siedział, dopóki nie wrócę. Chcę przyprowadzić Cortejów. Niech się ucieszą widokiem tych więźniów. Potem ja się będę cieszył tym, co im zgotowałem.

Hilario odszedł. Bratanek przetrząsnął kieszenie pojmanych i zagrabione rzeczy przeniósł do drugiej piwnicy. Po czym bardzo starannie związał jeńcom ręce i nogi, aby żadną miarą nie mogli się uwolnić.

Doktor Hilario, minąwszy szereg korytarzy, zapukał do drzwi Cortejów.

— Czy mogę wejść?

— Ach, Hilario! Nareszcie pana widzę!

Doktor wszedł do znośnie urządzonego pokoju, w którym płonęła lampa. Cortejo i Jego córka siedzieli na macie rozesłanej na ziemi.

— Dobrze, że pan przyszedł — ucieszyła się Josefa. — Cierpię jeszcze bardzo. Czy zrobi mi pan nowy opatrunek?

— Nie, seniorita. To zbyteczne. Pani rana była źle gojona. Teraz za późno. Umrze pani.

Josefa wbiła swe sowie oczy w doktora.

— Żartuje pan! Chce mi pan napędzić strachu?

— Przydałoby się, aby pani odczuła choćby trochę strachu, seniorita.

Chłodno i obojętnie spoglądał na jej pobladłą z przerażenia twarz. Nie uwierzyła mu jednak.

— Jestem przekonana, że rychło wyzdrowieję.

— Miej nadzieję, Josefo! — pocieszał ją Cortejo. — Senior Hilario jest w złym humorze i chce go na nas wyładować. Jak tam na górze? Czy szybko będzie można wyjść stąd? Czy Francuzi są jeszcze w mieście?

— Nieprędko się wyniosą.

— Niech ich diabli porwą! Już dość mam tylko nocnych spacerów! Nie mógłby pan przynajmniej dać nam innego pomieszczenia?

— Zastanowię się nad tym.

— A co z naszymi prześladowcami? Nie zjawili się jeszcze?

— A i owszem. Było ich dziewięciu. Wydali mi się niezwyczajnymi ludźmi. Szczególnie jeden: olbrzym, prawdziwy Goliat.

— To zapewne Sternau.

— Dwóch Indian...

— Bawole Czoło i Niedźwiedzie Serce! Co pan z nimi zrobił?

— Ja? Nic. Absolutnie nic, seniorita. Byłem zadowolony, że oni mnie nic nie zrobili.

— Ale przecież postanowiliśmy ich uwięzić!

— Jakże mogłem to zrobić, seniorita?

— Mnie pan o to pyta? Jesteś tchórzem, senior!

— Czy mówi pani poważnie? A więc takie mam podziękowanie za moją ofiarność! Najlepiej zrobię, jeśli wydam was Francuzom!

— Nie żartuj pan! — zawołał Cortejo. — Moja córka nie chciała pana obrazić! Ja również wierzyłem, że uwięzi pan tych drabów. Tak przecież ustaliliśmy. A teraz będziemy musieli czekać na okazję, by ich unieszkodliwić. Ale powiedz nam, senior, co oni mówili, jak się zachowywali...

— Potem. Teraz spełnię waszą prośbę. Jeśli zechcecie pójść za mną, wskażę wam inny pokój.

Ochoczo przystali na tę propozycję. Kiedy minęli korytarz, ujrzeli światełko dobywające się zza jakichś drzwi. Wszedłszy do środka, zobaczyli Manfreda, który siedział przy dziewięciu skrępowanych jeńcach. Cortejo podszedł bliżej i krzyknął zdumiony:

— Niech to wszyscy diabli! Przecież to Sternau!

— Rzeczywiście — dodała dziewczyna. — A tu leży Bawole Czoło, Niedźwiedzie Serce i Piorunowy Grot. Sądziłam, że uciekli — zwróciła się do Hilaria.

— Ja tylko żartowałem — oświadczył starzec. — Mnie nikt nie ujdzie.

Już wszyscy więźniowie odzyskali przytomność. Leżeli milcząc, z otwartymi oczami.

— Jest także Mariano! — cieszył się Cortejo. — Do pioruna! Takiej radości już dawno nie zaznałem! A ten tu, a ten... Trudno uwierzyć, ale to naprawdę don Fernando de Rodriganda! Senior, proszę mi powiedzieć, w jaki sposób wydostał się pan z więzienia?

Wulkan wrzał w piersiach starego hrabiego. Jakże pragnął spotkania z tym łotrem, któremu „zawdzięczał” osiemnaście lat nieszczęść, i jakże to spotkanie wyglądało inaczej, niż sobie wymarzył. Gdyby tak mógł powiedzieć, co o nim myśli! Wiedział wszakże, że w tej sytuacji tylko sprawi tym przyjemność swemu dręczycielowi, więc nie odezwał się ani słowem.

— A, jesteśmy dumni i odgrywamy jaśnie oświeconego — szydził Cortejo. — Niech i tak będzie! Duma panu przejdzie. — I zwracając się do Hilaria dodał: — Niech pan powie, jak zostali schwytani!

— Później się pan dowie. Teraz musimy przede wszystkim ustalić, co z nimi zrobić.

— Zamknąć, oczywiście! —zawołała Josefa. — W najcięższych lochach, senior! I takie będą dla nich jeszcze za dobre. Codziennie. wymierzać im chłostę, a jedzenie dawać tylko raz na tydzień.

— Prosiłbym panią, abyś była nieco wyrozumialsza, seniorita. Może i pani znajdzie się kiedyś w takiej sytuacji, że przyda się jej czyjaś pobłażliwość.

— Żadnej wyrozumiałości! Nieprawda, ojcze?

— Pobłażliwość byłaby nie na miejscu — przytaknął Cortejo.-— Straciłem oko. Zabrano mi moją hacjendę i wymordowano ludzi. Nie ma dla nich kary za okrutnej! Gdzie są lochy, w których senior ich uwięzi?

— O piętro niżej. Czy chciałby je pan obejrzeć?

— Oczywiście! Takiego widoku się pozbawić?! Czy zabierzemy ich wszystkich na raz? Ale trzeba by rozluźnić im więzy, aby mogli chodzić.

— Ani myślę! Tym ludziom nie wolno dać najmniejszej okazji do ucieczki. Na razie niech tu zostaną. Potem zaniesiemy ich tam pojedynczo. Chodźmy więc!

Doszli do schodów.

— To tu — powiedział Hilario zatrzymując się w wąskim i długim korytarzu. Ż obu stron znajdowały się bardzo małe celki, ledwo mogące zmieścić człowieka. W drzwiach były judasze.

— Czy to te lochy? — zapytała Josefa. — Niech pan pokaże jeden.

Hilario otworzył drzwi i oświetlił celę.

— O, dwa żelazne pierścienie — zainteresował się Cortejo. — Do czego służą?

— Do unieruchomienia więźnia.

— W jaki sposób?

— To misterne cacko, senior. Może się pan sam przekonać.

— Chętnie.

— Ja także! — zawołała Josefa.

— No dobrze. Tu, z prawej strony, jest podwójny loch doskonale nadający się do takiej próby.

Odsunął dwa rygle i weszli do dwumetrowego lochu w kształcie sześcianu. Podłoga była kamienna; ani słomy, ani maty, ani dzbana. Na wprost drzwi, w ścianie, sterczały na wysokości szyi i bioder siedzącego człowieka podwójne pierścienie żelazne.

— W tych pierścieniach zamyka się więźnia? — zapytała Josefa. — Przecież są otwarte, a nie widzę kłódek.

— Nie są one potrzebne. Pierścienie mają sekretny mechanizm, który je zamyka. A zatem, czy państwo chcecie przejść próbę?

— Tak! — odpowiedzieli chórem.

— A więc usiądźcie przy sobie w pierścieniach. Kiedy to zrobili, jednym ruchem zamknął dokoła nich

żelazne obręcze.

— Znakomicie! —zachwycała się Josefa. — Nic podobnego nigdy nie widziałam!

— Zatem uważacie państwo, że ten loch to dobre więzienie? — zapytał Hilario.

— O, tak! — uśmiechnął się Cortejo. — Nikt się stąd nie wydostanie. Ale otwórz już pan pierścienie. Dostatecznie zakosztowaliśmy tej przyjemności!

— Ależ senior, wszak powiedział pan, że jesteś zadowolony, a pańska córka stwierdziła to samo.

— Oczywiście, jestem zadowolony, że nasi wrogowie będą tutaj uwięzieni.

— A ja się cieszę — przerwał mu Hilario — że nie tylko oni.

Zaległa głucha cisza. Strach pozbawił mowy ojca i córkę. Teraz dopiero zdali sobie sprawę, że wpadli w pułapkę.

— Czy pan oszalał?! — zawołał wreszcie Cortejo.

— Ja?! To pan był szalony, że w tak głupi sposób oddał się w moje ręce. Powiadam panu: nigdy nie wyjdziecie z tego lochu.

— Niech pan nie żartuje dłużej! — błagał Cortejo. — Wiemy już, co chcieliśmy wiedzieć, wiemy, jak się czuje człowiek skazany na zagładę w tym lochu.

— Wcale jeszcze nie wiecie! Dopiero z czasem się przekonacie.

— Senior, jesteś potworem! — krzyknęła Josefa. — Nie możemy zginąć. Ja tego nie wytrzymam!

— Rozumie się — szydził Hilario. — Nikt nie potrafi wytrzymać śmierci.

— Przecież nic złego panu nie zrobiliśmy!

— Faktycznie. Ale czy myślicie, że nie należy mi się zapłata za unieszkodliwienie waszych wrogów?

— Uwolnij nas tylko, a dam panu wszystko, czego zechcesz!

— Nie obiecuj zbyt pochopnie, senior! Nie wiesz przecież, czego od was żądam.

— No, czego?

Doktor zrobił minę, jakby chodziło o bagatelkę:

— Sukcesji hrabiów Rodrigandów.

— Sukcesji... hrabiów Rodrigandów...? Tylko wariat może tego żądać!

— A kim pan byłeś, kiedy uroiłeś sobie, że masz w kieszeni Rodrigandów?

— Jesteś niegodziwym łotrem!

— Niech się pan liczy ze słowami! Sam jesteś największym łotrem, jakiego kiedykolwiek widziałem, spełnię więc dobry uczynek, jeśli pozbawię pana majątku.

— Oszukał mnie pan haniebnie! Bądź przeklęty, szubrawcze!

— Nie gorączkuj się, nic to nie pomoże. Zrobię lepszy pożytek z bogactw Rodrigandów niż pan, który wmówiłeś sobie, że mógłbyś zostać prezydentem. Tak nieuleczalnie głupi człowiek — prezydentem! Ha, ha, ha! Powiadam panu całkiem paważnie, że mam pewne plany, do których wykonania przyda mi się bardzo ten majątek. Mój bratanek Manfredo zostanie hrabią zamiast pańskiego Alfonsa, a ja będę z tego czerpał profity dla siebie.

Oszołomieni Cortejowie nie mogli dobyć głosu, Hilario zresztą nie oczekiwał odpowiedzi. Wziął lampę, wyszedł i zaryglował drzwi za sobą. Wrócił do Manfreda, który, jak mu kazał, pilnował jeńców. Zanieśli ich po kolei do dużego lochu i przymocowali pierścieniami do murów. Hilario polecił bratankowi zaopatrzyć więźniów w wodę i chleb, po czym wrócił do siebie.

— Czy coś mówili? — zapytał Manfreda, gdy ten przyszedł do niego po spełnieniu zadania.

— Nic. Tylko Cortejowie lamentują i wrzeszczą, aż uszy puchną. Czy naprawdę zostawisz ich w lochu?

— Naturalnie.

— I umrą tutaj?

— To się zobaczy. Ale, ale... Mówiłeś mi, że nasi więźniowie ukryli konie w zagajniku. Zwierzęta mogą nas zdradzić. Idź więc tam, zdejmij z nich uprząż, wyprowadź w pole i rozpędź.

— Szkoda. Lepiej byłoby sprzedać.

— Mogłoby to sprowadzić na nas nieszczęście. A gramy o wyższą stawkę.

Manfredo odszedł posłusznie. Przybywszy do zagajnika sprzągł konie razem i sprowadził z góry. Potem skoczył na jednego z nich i prowadząc pozostałe za wodze, pomknął ku równinie. Tam rozsiodłał wierzchowce i rozpędził, po czym pieszo wrócił do miasta. Ślad po dziewięciu jeźdźcach, którzy kilka godzin wcześniej zjawili się pod klasztorem, był całkowicie zatarty.

Nazajutrz Hilario zawołał bratanka i razem zeszli do lochu Corteja i jego córki.

— Czy przychodzi nas pan uwolnić, senior Hilario? — zapytał więzień.

— To zależy od pana. Jestem gotów dać wam lepszą celę, a także wikt, o ile udzieli mi pan szczerych i prawdziwych informacji o korsarzu Enrique'u Landoli.

—- Po co to panu?

— To moja rzecz! Przyrzekł pan myśliwemu Grandeprise'owi, że wyda mu Landolę?

— Tak.

— A więc sądzi pan, że znajdzie tego człowieka?

— Nie wiem. Ale czego chce senior od Landoli?

— Mam z nim porachunki.

— Uwięzi go pan i będzie dręczyć tak jak nas?

— Tak, a nawet nieco bardziej, oczywiście, gdy go schwytam.

— I ja mu życzę wszystkiego, co najgorsze. Ale niestety nie wiem, gdzie teraz przebywa.

— Ale może się pan dowiedzieć? Cortejo milczał.

— A więc zdecydował pan. Gnijcie tu do końca życia! — powiedział Hilario surowym tonem i skierował się ku wyjściu.

— Na miłość boską! — zawołała Josefa. — Powiedz mu, ojcze! Nie chcę umrzeć, ja muszę żyć! Och, jak mnie bolą piersi!

— Wierzę pani — roześmiał się Hilario. — Źle panią leczono. Mógłbym senioritę wyleczyć, ale widać tego nie chcecie.

— Chcę, chcę! Ojcze, powiedz mu! Błagam!

— Oszuka nas i nie przestanie dręczyć.

— Jeśli szczerze odpowie pan na moje pytania, wyprowadzę was z tego lochu.

— Dobrze więc, odpowiem, ale najpierw zabierz nas stąd, senior.

— Nie dowierza mi pan! No, rozumiem pana. Uwolnię więc was z pierścieni, przedtem jednak mocno zwiążę.

Z pomocą Manfreda spętał Cortejów tak, że mogli się podnieść i powoli poruszać. Dopiero potem odemknął pierścienie.

— Teraz chodźcie za mną! — rozkazał. Zaprowadził ich na koniec korytarza, gdzie mieściła się cela przypominająca raczej pokoik niż więzienie.

— Wejdźcie tutaj! — polecił otwierając drzwi. Odetchnęli z ulgą; można tu było nie tylko stać, ale nawet się położyć.

— Oto wasze obecne mieszkanie. A teraz czekam na informacje! Gdzie i od kogo można się dowiedzieć o miejscu pobytu Landoli?

— Od mego brata — odpowiedział Cortejo.

— A więc w Rodrigandzie, w Hiszpanii? To za daleko. Czy nie ma innego sposobu?

Cortejo spojrzał na doktora ze złością.

— Czy naprawdę zostaniemy tutaj i przestanie nas pan głodzić?

— Tak, o ile mnie pan nie okłamie.

— Wyjawię wszystko, senior przyrzeknie mi jeszcze, że nie zamorduje nas i że wyleczy moją córkę.

— Przyrzekam pod warunkiem, że powie pan prawdę.

— W sprawie tego Landoli pisałem do brata. Ja również chciałem wiedzieć, gdzie drań przebywa.

— I oczekuje pan odpowiedzi?

— Tak. Powinna była już nadejść do mego agenta w Veracruz.

— Dlaczego nie do Meksyku?

— Zapomina pan, że nie mogę się pokazać w stolicy.

— Rzeczywiście. Kto jest pańskim agentem?

— Podam panu jego nazwisko dopiero wówczas, kiedy dostaniemy jedzenie i kiedy pan zbada moją córkę.

— Senior Cortejo, to śmieszne, że pan stawia mi warunki! Ale jestem dziś w dobrym humorze i spełnię je. Manfredo, przynieś wina, chleba i sera, ja tymczasem zbadam senioritę.

Manfredo wyszedł. Zanim wrócił, doktor zbadał Josefę.

— Spełniłem przyrzeczenie. W dodatku obiecuję, że szybko panią wyleczę. A teraz na was kolej.

— Moim agentem jest rybak Gonsalvo Verdillo — oświadczył Cortejo.

— W jaki sposób można od niego wydostać odpowiedź pańskiego brata?

— Wystarczy wysłać gońca.

— Czy wyda ją?

— Jeśli goniec będzie miał list ode mnie.

— Napisze więc pan ten list.

— Pod warunkiem, że będę mógł przeczytać list mego brata.

— Zgoda. Przyniosę przybory do pisania. Manfredo, zostań tutaj.

Oprócz przyborów Hilario przyniósł także stołek. Rozluźnił Cortejowi pęta u rąk, aby mógł swobodnie nimi poruszać. Wkrótce list był gotów. Hilario przeczytał uważnie.

— Nie budzi podejrzeń. Jeśli jednak oszukał mnie pan, źle się to dla was skończy — rzekłszy to, wyszedł wraz z bratankiem i zamknął drzwi na klucz.

— Kto zawiezie list do Veracruz? — zapytał Manfredo. — Amerykański myśliwy.

— Grandeprise? A jeśli będzie się dopytywał o Corteja?

— Zostaw to mnie. Czas nagli. Przyprowadź go więc zaraz do mojego pokoju.

Gdy Grandeprise stanął na progu, Hilario powiedział:

— Mam dla pana polecenie, senior. Był już pan chyba w Veracruz? Chcę pana prosić, abyś zawiózł tam list.

Grandeprise odparł z zakłopotaniem:

— Senior uratował mi życie, chciałbym więc wyświadczyć panu tę przysługę, ale teraz jestem na służbie u seniora Corteja i nie mogę się stąd oddalać.

— Właśnie jest to list seniora Corteja! Grandeprise rzucił nań okiem.

— Do stu piorunów, pojmuję! Ten człowiek chce się mnie pozbyć, aby nie spełnić danego mi przyrzeczenia.

— Ma pan na myśli wydanie Landoli w pańskie ręce?

— Tak. Skąd pan wie?

— Cortejo mi powiedział. A przypuszczenie pańskie jest niesłuszne. Senior Cortejo nie chce pana oszukać, wręcz przeciwnie. Wysyła pana do Veracruz właśnie po to, by wywiązać się z przyrzeczenia. Tamtejszy jego agent ma wiadomości o korsarzu.

— Chyba że tak. Ale dlaczego Cortejo sam mi tego nie przekazał?

— Dzisiaj wczesnym rankiem opuścił klasztor.

— To mi się wydaje podejrzane, senior Hilario!

— W obecnej sytuacji zdarzają się rzeczy niezwykłe. Przybył goniec z poleceniem, aby Cortejo natychmiast jechał do Pantery Południa.

— Niech go diabeł porwie!

— Cortejo ledwie zdążył napisać ten list i prosił, bym go panu wręczył. Niech pan czyta.

— Hm, faktycznie jest tu mowa o Landoli. Kto ma być adresatem listu? Pokaż pan!

— Rybak Gonsalvo Verdillo. To właśnie ów agent Corteja. Otrzyma pan od niego pismo z informacjami o Landoli.

— Dokąd mam je przywieźć? Czy do Pantery Południa?

— Nie, do mnie. Cortejo do tego czasu wróci tutaj.

— A więc niech pan daje ten list! Wyruszam natychmiast.

— Niech pan wraca jak najszybciej. Ale proszę być ostrożnym. Dziś nie jest bezpiecznie mieć przy sobie list Corteja.

Tymczasem stan zdrowia starego hacjendera polepszył się znacznie. Było to wielką zasługą Marii Hermoyes, która dniem i nocą opiekowała się swym panem.

Arbellez na tyle odzyskał siły, że spróbował wstać z łóżka. Siedział oto okryty kocami przy oknie wychodzącym na północ i rozmawiał z Marią.

— Wszystko bym zniósł, bylebym tylko zobaczył ją raz jeszcze — mówił. — Dlaczego dotąd jej nie ma? Miała przecież już dawno przyjechać!

— Nie wolno tracić cierpliwości, senior. Juarez na pewno ją przywiezie.

Podeszła do okna, zasłoniła oczy ręką i spojrzała uważnie na drogę.

— Senior, zdaje się, że widzę jeźdźców.

— Santa Maria? Może to nareszcie Juarez! Oboje wytężyli wzrok.

— To jakiś oddział — powiedział Arbellez. — Są tam biali i Indianie. Oby moja córka była z nimi!

Zamknął oczy ze wzruszenia, ale słuch rejestrował coraz bliższy tętent koni. Wkrótce rozległy się radosne okrzyki powitania. Po chwili usłyszeli szybkie, zdecydowane kroki na schodach. Otworzono na oścież drzwi. Arbellez utkwił wzrok w człowieku, który przestępował próg.

— Juarez — szepnął słabym ze wzruszenia głosem. —   Prezydent! — zawołała Maria.

— Tak, to ja — uśmiechnął się Zapoteka. — Witam pana z Bogiem, senior Arbellez! Jak się panu wiodło?

— Źle, bardzo źle, senior — odpowiedziała Maria.

— Josefa Cortejo wtrąciła go do lochu. Miał tam umrzeć z głodu. Nasz dobry pan straszliwie cierpiał.

Juarez ściągnął groźnie brwi. Chciał o coś zapytać, ale przeszkodził mu radosny okrzyk:

— Ojcze!

— Emmo, moje dziecko!

Z zamkniętymi oczami wyciągnął ramiona. W milczeniu trzymali się w objęciach. Łzy tylko spływały obojgu po policzkach.

Juarez ujął Marię za rękę i wyprowadził z pokoju.

— Zostawmy ich samych. Ta szczęśliwa chwila należy wyłącznie do nich. Ale powiedz mi, gdzie jest senior Sternau.

— Wyjechał. A także Bawole Czoło, Niedźwiedzie Serce i inni towarzysze doktora. Dokąd, nie wiadomo.

— Musieli przecież powiedzieć.

— Nie mogli, bo sami nie wiedzieli. Udali się w pościg za Josefą Cortejo.

W paru słowach poinformowała prezydenta o wszystkim, co zaszło w hacjendzie. Tymczasem nadeszła Karia. Wraz z Marią weszła do Arbellezów, aby przywitać się ze starcem, Juarez zaś zajął się swoimi sprawami.

Pół godziny później prezydent rozmawiał w swoim pokoju z lordem Drydenem. Zapukano do drzwi i stanął w nich wódz Miksteków. Trzymał w ręku jakieś papiery.

— Co mój brat przynosi? — zapytał Juarez.

— Listy dla ciebie od pewnej kobiety. Senior Sternau pojechał ścigać wrogów i spotkał ją po drodze. Wziął od niej listy i przesłał tutaj.

Były to owe odpisy, które zrobiła Emilią z tajnej korespondencji doktora Hilaria. Bawole Czoło wyszedł. Juarez przeprosiwszy lorda, zaczął przeglądać dokumenty. Po chwili Anglik ujrzał na jego twarzy wyraz skupionej uwagi.

Wreszcie Zapoteka skończył czytać.

— Proszę mi wybaczyć, senior, że trwało to tak długo. Ale nie mogłem przerwać lektury. To bardzo ważne wiadomości. Opowiadałem panu o senioricie Emilii?

— Tym pańskim szpiegu?

— Raczej nazwałbym ją sojuszniczką. Zawdzięczam jej bardzo wiele. Teraz znowu wykonała coś, co tylko jej mogło się udać. Jeszcze dziś muszę opuścić hacjendę, aby jak najszybciej znaleźć się w Durango.

— To ryzykowne.

— Bynajmniej. We wszystkich obozach oczekują mnie niecierpliwie. Są gotowi do walki. Czytaj, senior!

Dryden przejrzał odpisy.

— Czy jest pan pewny, że to wiarygodne dokumenty?

— Całkowicie.

— W takim razie rzeczywiście nie wolno panu tracić czasu i musi pan natychmiast wyruszyć. Ale ja...

— Pan wypocznie i pojedzie za mną, gdy wróci senior Sternau.

— Sądzi pan, że on przybędzie do hacjendy?

—- Na pewno. Jak tylko schwyta Corteja i jego córkę. Tragedia Rodrigandów dobiega końca i winni poniosą zasłużoną karę.

Przed wieczorem prezydent opuścił hacjendę. Zabrał z sobą wojsko, zostawiając niewielką załogę. Hacjenda była dla Juareza ważnym punktem strategicznym na drodze do północno-wschodnich prowincji kraju.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ZAKŁAD

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MIESZCZANIN OFICEREM

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

EMISARIUSZE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DWA POJEDYNKI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ

Kiedy Kurt się obudził, jasne słońce zaglądało przez okno. Całą noc przespał na kanapie. Wyszedł do ogrodu na krótką przechadzkę. Gdy wrócił do domu na śniadanie, wszyscy już siedzieli przy stole w jadalni. Spojrzał na Różyczkę. Wyglądała blado, jak gdyby spała niewiele, i unikała jego wzroku. Czyżby taki był skutek ich wieczornej rozmowy? — zmartwił się Kurt. Za to pani Roseta Sternau wpatrywała się w niego swymi pięknymi, spokojnymi oczami. Czytał w nich niemą obietnicę, że jego sekret zachowa w tajemnicy.

Zaraz po śniadaniu musiał zameldować się w szwadronie. Służący Ludwik osiodłał konia. Był to wspaniały andaluzyjski ogier, podarunek hrabiego. Kurt dosiadł go i ruszył do koszar. Gdy wjeżdżał w podwórze, szwadrony już się zbierały. Korpus oficerski — prawie w komplecie — czekał na pułkownika, by rozpocząć ćwiczenia.

Spojrzenia wszystkich spoczęły na Kurcie. Von Rave-now zaś, który czuł się już dobrze po wczorajszym wypadku, odwrócił głowę, gdy zobaczył zbliżającego się przeciwnika.

— Do licha, co za rumak! — szepnął von Branden. — Za czyje pieniądze ten synalek marynarza kupił to wspaniałe zwierzę!? I na takim rumaku zamierza jeździć podczas zwykłej służby?!

Kurt ukłonił się kolegom, a ci ledwo mu odpowiedzieli. Jedynie von Platen podjechał do niego, podał przyjaźnie dłoń i powiedział tak głośno, by wszyscy słyszeli:

— Dzień dobry, Unger. Przepyszny ogier! Gzy więcej takich stoi w pana stajni?

— To mój koń, rzec można, służbowy. Pozostałe muszę oszczędzać.

— Do pioruna! — mruknął adiutant. — Ten plebejusz chce nam wmówić, że inne jego konie są jeszcze cenniejsze! Jestem pewny, że łajdak puszy się tylko! A ten von Platen to też ziółko! Trzeba mu będzie dać nauczkę.

Nadjechał pułkownik. Wyraz jego twarzy wskazywał ledwo hamowaną wściekłość. Adiutant, salutując, zbliżywał się do niego.

— Co ma pan do zameldowania poza codziennym raportem? — zapytał dowódca.

— Według rozkazu, nic, panie pułkowniku. Podporucznik Unger stawił się do służby.

— Podporucznik Unger, wystąpić! — rozkazał ostrym głosem pułkownik.

Kurt podjechał i w milczeniu zatrzymał się przed pułkownikiem. Prezentował się doskonale: jak gdyby wraz z wierzchowcem był odlany z brązu. Przełożony bardzo chciał go skarcić za jakąś niezgodność z regulaminem, ale nie znalazł pretekstu.

— Może pan opuścić koszary — powiedział opryskliwym tonem. — Zawiadomię pana, czy będzie pan w ogóle potrzebny.

Kurt zasalutował i odjechał.

— Świetny jeździec! — adiutant odprowadzał go spojrzeniem. — Gdzie się tego nauczył?

Unger doskonale zdawał sobie sprawę, że dwa wyzwania są dostatecznym powodem, aby odsunąć go, przynajmniej na jakiś czas, od służby. Z kolei gdyby nawet wyszedł z obu pojedynków zwycięsko, oczekiwało go uwięzienie w twierdzy. Wrócił do domu. Tak wczesny powrót wytłumaczył tym, że nie uważano za konieczne, by już dzisiaj brał udział w ćwiczeniach.

Trwały one niemal dwie godziny. Zaledwie pułkownik znalazł się w domu, adiutant zameldował von Platena.

— A, dobrze, że pana widzę, podporuczniku — powitał go cierpko komendant. — Nie pojmuję pańskiego postępowania wczoraj wieczorem. Dlaczego pozwolił pan temu człowiekowi usiąść przy sobie? Co więcej, grał pan z nim w szachy!

— Uważam, że niegrzeczność nie przystoi nikomu, zwłaszcza oficerowi. Przypuszczam ponadto, że minister, przysyłając nam nowego kolegę, spodziewał się, iż go godnie przyjmiemy.

— Ale znał pan przecież nasze ustalenia!

— Nie przyłączyłem się do tego spisku!

— W dodatku, jak mi się zdaje, wyszedł pan za nim z kasyna.

— Wyszedłem. Uważam go za człowieka ze wszechmiar godnego szacunku. Zostaliśmy przyjaciółmi.

— To tak?! — pułkownik już nie panował nad słowami. — Nie liczy się pan z kolegami! Nie obchodzi pana, że źle ich usposobisz do siebie! A może pan myśli, że nie zareagujemy na to, iż bierzesz pod opiekę parszywą owcę?!

— Podporucznik Unger, powtarzam, zyskał mój szacunek i przyjaźń, proszę więc, by zechciał pan nie używać w mojej obecności tego rodzaju określeń. Zresztą, na jego to prośbę pozwoliłem sobie odwiedzić pana pułkownika.

— Chyba nie jako sekundant?

— Właśnie w tej roli.

— Do pioruna, a więc naprawdę ośmielił się mnie wyzwać?

— W jego imieniu proszę pana o zadośćuczynienie.

— To wielce nierozsądny postępek, podporuczniku. Czy zapomniał pan, że jestem jego przełożonym?

Von Platen odpowiedział z godnością:

— W stosunkach służbowych jestem pana podwładnym, ale w sprawach honoru jesteśmy sobie równi. Mój przyjaciel żąda satysfakcji i prosi, abym ustalił z panem pułkownikiem warunki.

Pułkownik chodził po pokoju w tę i z powrotem. Nie mógł sobie darować, że dał się wciągnąć w tak nieprzyjemną sytuację! Istniało tylko jedno, bardzo wątpliwe zresztą, wyjście.

— Pojedynkuję się tylko ze szlachcicem — oznajmił.

— Nie uważa więc pan Ungera za człowieka honoru i odmawia mu satysfakcji?

— Odmawiam.

— A zatem z jego upoważnienia zwrócę się do majora von Palma, aby jako radca w sprawach honorowych naszego regimentu zwołał sąd honorowy. Niech on orzeknie, czy mój przyjaciel ma prawo żądać satysfakcji czy nie. Ponieważ już jest po służbie, sąd zbierze się jeszcze dziś po obiedzie. Mam nadzieję, że wyrok będzie przychylny dla mego przyjaciela. Żegnam.

Niebawem również pułkownik wyszedł z domu, aby zabiegać u członków sądu o wyrok pomyślny dla siebie.

Von Platen udał się teraz do von Ravenowa. Podporucznik przyjął go chłodno i zapytał obcesowo:

— Czemu zawdzięczam tę zaszczytną wizytę, von Platen?

— Zaszczytną wizytę? Dlaczego tak oficjalnie mnie witasz?

— Skoro przeszedłeś na stronę wroga, mogę być wobec ciebie tylko oficjalny i uprzejmy. Proszę, abyś tak samo odnosił się do mnie.

Von Platen skłonił się.

— Jak chcesz. Kto broni niewinnego, ten musi być przygotowany na wszystko. Nie będę ci zresztą długo przeszkadzał, zostawię tylko adres mego przyjaciela Ungera.

— A to po co?

— Abyś mógł mu przekazać pilną, jak mniemam, wiadomość.

— Zgadłeś. Ale nie muszę chyba znać adresu, ponieważ przypuszczam, że masz od niego pełnomocnictwo.

— Nie mylisz się. A więc informuję, że Unger jest do twojej dyspozycji.

— Doskonale. Von Golzen będzie moim sekundantem. Jaką broń wybrał twój tak zwany przyjaciel.

— Tobie pozostawia wybór.

— A więc jest aż tak pewny siebie! — zawołał z gniewem von Ravenow. — Czy powiedziałeś mu, że jestem najlepszym szermierzem regimentu?

— Nie. Obraziłbym go. Zresztą nie boi się ciebie. Chyba nie zapomniałeś, że dowiódł już tego...

— Zaskoczył mnie i oszołomił! A więc ja wybieram?

— Oczywiście.

— W takim razie przeliczył się. Przez dłuższy czas ćwiczyłem z pewnym Czerkiesem, mistrzem we wschodniej szermierce. Wybieram krzywe szable tureckie, grube i ciężkie. To najlepsza broń do odcięcia głowy!

— Czy cię diabeł opętał!? — przeraził się von Platen. — Tutaj nie używa się takiej broni!

— Co z tego? Dał mi prawo wyboru!

— Skąd wziąć te handżary czy jatagany, czy jak te szable się zwą?!

— Mam parę.

— Ależ to nieuczciwe! Proponujesz broń, którą umiesz władać, a on jej wcale nie zna!

— Był tak bezczelny, że dał mi prawo wyboru. Niech teraz tego żałuje. O nieuczciwości nie ma mowy.

— A więc watka na śmierć i życie? To straszne!

— Nie lamentuj! Znieważył mnie śmiertelnie, powalił na ziemię. Ponieważ nie powinien zostać w regimencie, stawiam warunek, aby walczyć tak długo, dopóki jeden z nas nie padnie martwy lub co najmniej będzie niezdolny do służby.

— Zbyt ostro sobie poczynasz. Muszę ci przypomnieć, że Unger ciebie oszczędził, chociaż mógł zhańbić spoliczkowaniem, tak jak ty zamierzałeś.

— To przypomnienie jeszcze bardziej mnie utwierdza w powziętym zamiarze.

— Wszystko więc spadnie na twoje sumienie! A czas i miejsce?

— Niech się zastanowię... Czy Unger wyzwał pułkownika?

—Tak. Ale von Winslow odmawia zadośćuczynienia. Właśnie idę do sądu honorowego.

— Nie pojmuję pułkownika! Czyżby był aż tak tchórzliwy? Obraża oficera, pozwala się przez niego ośmieszyć i w końcu stara się uniknąć rozprawy. Jeśli sąd wypowie się za pojedynkiem, chciałbym, aby oba spotkania odbyły się kolejno w tym samym miejscu. W przeciwnym razie mój sekundant zawiadomi cię, co postanowiłem. Czy masz mi jeszcze coś do powiedzenia?

— Nie. A zatem żegnam. Do zobaczenia!

Von Platen poszedł prosto do majora von Palma. Radca spraw honorowych przyrzekł mu jak najszybciej zwołać sąd. Po tej wizycie zjawił się u Kurta. Podporucznik na wiadomość o tureckich szablach wzruszył tylko ramionami.

— Ten dżentelmen chce mnie zabić. Ja będę bardziej wspaniałomyślny. Pułkownik jest tchórzem. Niepodobna, aby sąd honorowy wydał pomyślny dla niego wyrok.

Von Winslow zdecyduje się zapewne na pistolety, i to na duży dystans. Jestem gotów go oszczędzić. Twierdza to kara wystarczająca. Kiedy mam się spodziewać werdyktu sądu?

— Przed wieczorem.

— Przyniesie mi pan wiadomość?

— Tak. Jeszcze zanim pójdę na bal wielkiego księcia. Znowu potraktowano pana haniebnie. Miał pan prawo do zaproszenia, a jednak pominięto pana...

— Niech się pan nie przejmuje! — roześmiał się Kurt. — Obejdę się bez ich zaproszenia, mam prywatne od wielkiego księcia.

— O! — von Platen był zaskoczony. — A więc przyjdzie pan?

— Oczywiście. Muszę panu wyznać, że cieszę się względami mojego władcy. Dowiedział się, jak mnie tu przyjęto, i wczoraj wieczorem mi powiedział, że urządza bal właśnie w tym celu, aby dać mi publiczną satysfakcję.

Von Platen jeszcze bardziej się zdumiał.

— To więcej niż względy! Musi pan być jego ulubieńcem!

— Może i tak. Ale proszę pana, abyś nikomu nie wspominał, że przyjdę. Niech koledzy, którzy uważają mnie za intruza, mają niespodziankę! Na balu więc powie mi pan o wyroku sądu. A ja przedstawię pana wielkiemu księciu, hrabiemu Rodrigandzie oraz damom.

— Wielkie nieba, co za wyróżnienie. Czy zechce mnie pan także przedstawić owej pięknej, młodej damie, której dotyczył zakład?

— Jakżeby nie? A teraz czas się pożegnać, mój drogi. Musimy przygotować się do balu.

Po południu zebrał się sąd honorowy. Członkami byli wyłącznie arystokraci, którzy uważali Ungera za parszywą owcę według wyrażenia pułkownika. Wydali stronniczy wyrok. Niewątpliwie przyczyniły się do tego zabiegi pułkownika. Stwierdzono w werdykcie, że obraza była wzajemna; pułkownik zaparł się swego oficera, a on wytknął przełożonemu słabą pamięć; obie te obrazy się równoważą. Zatem podporucznik Unger nie ma prawa żądać zadośćuczynienia, a pułkownik baron von Winslow go udzielać; co za tym idzie, o pojedynku nie ma mowy. Dodano również, że postępowanie podporucznika Ungera było naganne i nie mogło uzyskać przychylności oficerów. Jego pochodzenie oraz usposobienie nie odpowiadają korpusowi oficerów gwardii. Powinien wyciągnąć z tego wnioski i prosić o inny przydział.

Wyrok był ujęty w formę protokołu. Von Platen otrzymał odpis dla Ungera. Choć widział, że oczekują od niego uwagi, nie odezwał się ani słowem, schował odpis i wyszedł. Był przeświadczony, że sprawa nie zakończy się na tym.

Pułkownik za to czuł się już zwycięzcą. Przypuszczał, że po takim orzeczeniu Kurt nie ośmieli się nalegać, aby pozwolił mu przystąpić do służby. Z uczuciem satysfakcji wrócił do domu. Przebrał się w mundur galowy i ponaglał damy; nie wypadało się spóźnić na bal.

Letni zamek królewski, leżący nad Szprewą, w uroczej okolicy, na przedmieściu Spandau, był tego wieczora odświętnie udekorowany. W ogrodzie płonęły niezliczone lampiony, ukryte pośród krzewów i kwiatów. W salonach błyszczało morze świateł. Służba krzątała się, mistrz ceremonii stał przed drzwiami i witał licznych gości.

Zgodnie z obowiązującą zasadą najpierw przybyli podporucznicy, a po nich kolejno coraz wyżsi rangą oficerowie. W przedpokoju witał ich adiutant wielkiego księcia, wskazując każdemu właściwy stolik. Na koniec zjawili się generałowie brygady i dywizji wraz z małżonkami.

W dużym salonie siedziała na podium orkiestra, która miała przygrywać do tańca. Panowała atmosfera oczekiwania. Służący roznosili chłodzące napoje, z jadalni rozlegały się dźwięki porcelany i szkła.

Wreszcie otworzyły się drzwi i oznajmiono wielkiego księcia. Wszyscy wstali. Gospodarz balu prowadził pod rękę Rosetę Sternau. Za nimi szedł don Manuel z Amy Dryden i matką Sternaua, a po tej trójce Kurt i Różyczka.

Huzarzy wybałuszyli oczy. Na torsie podporucznika błyszczał austriacki order Żelaznej Korony, wojskowy order Marii Teresy, heski Ludwika, order Lwa i order Żelaznego Hełmu, a także Krzyż Zasług Wojennych.

Spojrzenia kobiet spoczęły na przystojnym podporuczniku. Tylko niektóre go znały. Panowie za to wpatrywali się w młodziutką dziewczynę, która z wdziękiem opierała się na ramieniu Ungera.

Wielki książę podszedł do generała dywizji, prosząc, by przedstawiono go paniom; wymienił przy tym członków swojej świty.

Nietrudno pojąć, jakie wrażenie wywarła na podporucznikach obecność Kurta. Adiutant von Branden szepnął do von Golzena:

— Ty, czy dobrze widzę?... Czy to Unger?

— Na Boga! To rzeczywiście on...

— Skąd Unger w świcie wielkiego księcia?

— Nie mam pojęcia! Ale spójrz... Niech mnie licho porwie! Pięć orderów i jeden krzyż zasługi! Czy ja śnię?

— A pod rękę trzyma tę córkę stangreta! Zdaje się, von Branden, że zakpiono z nas.

— Zobaczymy, zobaczymy! Jego wysokość przedstawia ich właśnie. Do pioruna! Co on powiedział teraz naszemu generałowi? Nie dosłyszałem!

Von Platen, który stał w pobliżu, uśmiechnął się.

— Polecił generałowi podporucznika Ungera i jego damę oraz kazał oboje przedstawić oficerom gwardii.

— Niech mnie wszyscy diabli porwą! Nigdy nie przeżyłem czegoś takiego! — niemal krzyknął von Branden.

— Wygląda to na wspaniałe zadośćuczynienie dla tego podporucznika i...

— Tak jest — przerwał von Platen. — Wiem, że bal został wydany właśnie dla Ungera. I ma być nauczką dla oficerów gwardii za to, że odtrącili ulubieńca wielkiego księcia. Pułkownik zapomniał wczoraj nazwiska podporucznika, dziś przedstawia go nam wszystkim naczelny dowódca gwardii.

— Nigdy nie oglądałem tak pysznej sceny, na honor — mruczał von Branden. — Podporucznik przechodzi z rąk do rąk. Patrzcie i słuchajcie! Teraz zbliżają się do pułkownika.

— Panie pułkowniku — oświadczył dowódca — mam honor przedstawić panu pannę Sternau i pana podporucznika Ungera. Wstąpił do pana regimentu. Polecam go pańskiej łaskawej życzliwości, baronie von Winslow!

Pułkownika dusiło w gardle, nie mógł wykrztusić słowa, zdobył się jedynie na ukłon. Unger zwrócił się do generała:

— Ekscelencjo, za bardzo nadużywaliśmy pańskiej dobroci. Pozwoli pan, że pan pułkownik zastąpi ekscelencję i dokona dalszej prezentacji?

— Istny diabeł! — ekscytował się von Branden.

— Zmusza do tego pułkownika, który wczoraj uznał go za niezdolnego do dania satysfakcji?! To niesłychane!

Generał rzekł przyjaznym tonem:

— Sprawiło mi to przyjemność, ale jeśli pan sobie życzy, poruczniku, odstąpię pana pułkownikowi.

Odszedł, a pułkownik, chcąc nie chcąc, musiał wypić nawarzone przez siebie piwo. Skinął na oficerów regimnetu, a kiedy zbliżyli się, po kolei wymieniał ich nazwiska Kurtowi. — Dziękuję, panie pułkowniku — podporucznik skłonił się chłodno, po czym podszedł do von Platena i zwrócił się do Różyczki: — To mój przyjaciel. Czy zechcesz go przedstawić wielkiemu księciu?

— Czy pan tańczy, panie podporuczniku? — spytała podając mu rękę.

Ucałował ją i powiedział:

— Oczywiście, łaskawa pani!

— A więc wpisuję pana do karnetu. Jako przyjacielowi Kurta przyrzekam panu drugi taniec. Teraz zaś chodźmy do wielkiego księcia.

Oddalili się. Pułkownik został sam wśród oficerów. Wyjął chustkę, otarł czoło i głęboko oddychając wyznał:

— Myślałem, że zemdleję. Muszę usiąść! Wybaczcie, idę do żony.

Jak zwykle na takich przyjęciach potworzyły się większe lub mniejsze gromadki gości. Jedni siedzieli, drudzy stali. Niemal wszyscy rozmawiali o Ungerze i nauczce, jakiej ten mieszczanin udzielił oficerom gwardii. Damy były zachwycone. Okazał się nie tylko pięknym mężczyzną, ale mężczyzną w pełnym tego słowa znaczeniu! Panowie też zaczęli patrzeć na niego innymi oczyma. Ale największa sensacja miała ich dopiero spotkać.

Nagle otworzono drzwi na oścież i rozległo się donośne:

— Jego królewska mość!

Monarsze towarzyszył von Bismarck. Za nimi szedł minister wojny wraz z szambelanem dworu, który trzymał w ręku skórzane puzderko.

— Nie mogłem sobie odmówić spędzenia paru chwil u waszej wysokości — król zwrócił się do wielkiego księcia. — Proszę przedstawić mi swoich gości.

Najwyżsi szarżą i godnościami natychmiast skupili się wokół króla, pozostali stanęli w odpowiednim oddaleniu. Niektórzy szeptem komentowali wydarzenia. Wśród nich prym wiódł von Branden. Ani przez chwilę nie mógł utrzymać języka za zębami.

— Król, Bismarck, minister wojny tutaj?! Skąd tak wielkie wyróżnienie dla naszego regimentu?! Możemy być dumni! Widzicie szkatułkę w ręku szambelana? Dam sobie głowę uciąć, że to order! Na pewno otrzyma go wielki książę! A że w tak dużym, szacownym gronie — to zaszczyt podwójny! Spójrzcie, hrabia de Rodriganda i minister wojny stanęli w niszy okiennej! Rozmawiają szeptem, mają poważne miny, spoglądają na pułkownika: Moi panowie, podejdźmy do naszego dowódcy. Coś tu się święci! Mówi mi to nos adiutancki!

I rzeczywiście doświadczenie nie zawiodło von Brandena. Niebawem minister podszedł do pułkownika. Von Winslow podniósł się z lękliwym szacunkiem.

— Panie pułkowniku, czy dostał pan moje pismo dotyczące podporucznika Ungera? — zapytał minister niezbyt przyjaznym tonem.

— Miałem zaszczyt — brzmiała odpowiedź.

— I przeczytał pan?

— Natychmiast, jak wszystko, co otrzymuję z rąk waszej ekscelencji.

— A więc dziwić się należy, że to pismo wywarło wręcz przeciwny skutek. Przypomina pan sobie, że poleciłem panu pana podporucznika?

— Tak jest.

— A mimo to, jak się dowiedziałem, okazano mu niechęć w pańskim regimencie. Panie pułkowniku! Niejedna dobrze urodzona głową jest pusta w środku. Szef spraw wojskowych bywa wielce zadowolony, kiedy udaje mu się znaleźć zdolnego oficera, i zmartwiony, kiedy takiego właśnie człowieka spotykają nieusprawiedliwione, a w dodatku złośliwie robione trudności. Mam nadzieję, że wkrótce usłyszę, iż sytuacja uległa całkowitej zmianie.

Obrócił się ostro na obcasie i odszedł. Pułkownik stał przez chwilę jak rażony piorunem. Wreszcie zgarbiony, wrócił na swoje miejsce.

— Ten jest dzisiaj moralnie i fizycznie zmiażdżony — szepnął adiutant. — Nie chciałbym znaleźć się w jego skórze. Podporucznik wpadł jak bomba w nasze ciche życie, a teraz odłamki walą nam się na głowy. Gdzież jest ten bohater?

— Tam, przy zwierciadle. Von Bismarck z nim rozmawia — powiedział von Golzen.

— Von Bismarck?! Co za zaszczyt! Dałbym dwadzieścia pensji miesięcznych, gdyby kanclerz skinął mi tylko głową. Niebiosa, dochodzi do nich... sam król!

Wszyscy zazdrościli młodemu człowiekowi. Rozmawiali z nim przecież dwaj najpotężniejsi w Prusach mężowie stanu. Nie słyszano, co mówili, ale z wyrazu ich twarzy można się było domyślić, że życzliwie odnosili się do podporucznika.

Naraz król skinął na szambelana. Ten wyszedł na środek sali i oznajmił donośnym głosem:

— Mam honor oznajmić panom, że jego królewska mość raczył mianować pana podporucznika Ungera rycerzem drugiej klasy Orderu Czerwonego Orła, a to ze względu na wielce ważne zasługi, które w ostatnich dniach położył dla ojczyzny.

Jego królewska mość rozkazał równocześnie wręczyć wymienionemu panu podporucznikowi insygnia orderu.

Otworzył puzderko, podszedł do Ungera, bladego ze wzruszenia, i przypiął mu order na piersi.

Panowała cisza głucha jak w kościele. Jakież to zasługi? Widać nie byle jakie, gdyż Czerwony Orzeł miał cztery klasy. Szczęściarz z tego podporucznika!

Dokoła młodzieńca skupiło się grono winszujących mu dostojników, na których czele był sam król, Bismarck i minister wojny. Wkrótce monarcha ze świtą opuścił zamek.

Odejście króla i dygnitarzy ożywiło młodzież. Już głośno komentowano wypadki. Wszyscy wyżsi oficerowie gratulowali Kurtowi. Kiedy został sam, podeszła do niego Różyczka.

— Drogi Kurcie, co za radość! Czy spodziewałeś się takiej nagrody?

— Skądże! Jeszcze nie mogę ochłonąć ze zdumienia! Zdaje mi się, że śnię.

— A więc usługa, o której wczoraj mówiłeś, musi być bardzo zacna... Ale nie chcę wystawiać na próbę twojej dyskrecji. Winszuję ci z całego serca. Twoi wrogowie zostali strasznie skompromitowani. Ale co z pojedynkiem? Czy pułkownik przyjął twoje wyzwanie?

— Nie, jak mi oznajmił von Platen. Potem odbył się sąd honorowy. Jego członkowie orzekli, że nie mam prawa żądać zadośćuczynienia. Na początku przyjęcia von Platen wręczył mi protokół z przebiegu obrad sądu i wyrok.

— Pokaż mi, proszę!

— Tu, teraz? Czy nie lepiej poczekać, aż wrócimy do domu?

— Nie. To sprawa zbyt poważna! A ponieważ jesteś moim rycerzem — uśmiechnęła się — musisz w lot spełniać prośby swojej damy.

— No dobrze.

Wyjął z kieszeni kopertę. Ukryła ją pod szalem i wyszła z sali. Kiedy wróciła, jej piękna twarzyczka była zarumieniona ze złości. Stojąc w drzwiach, rozglądała się dokoła. Jej wzrok zatrzymał się na pułkowniku, który przechadzał się w otoczeniu majora von Palma, adiutanta von Brandena i podporucznika von Ravenowa. Szybko zbliżyła się donich.

— Panowie wybaczą — powiedziała — że im przeszkadzam. Muszę z panem pomówić, panie pułkowniku.

— Jestem do usług, łaskawa pani — ukłonił się z kurtuazją. — Przepraszam panów — uśmiechnął się do towarzyszy — ale prośba damy jest dla mnie rozkazem.

— Wolę tu zostać — oświadczyła. — Ci panowie powinni usłyszeć, co mam panu do zakomunikowania. Czy pan podporucznik Unger wyzwał pana?

— Niestety, tak.

— A pan stwierdził, że uważa go za niezdolnego do dania satysfakcji?

— Łaskawa pani — szepnął — muszę pani wytłumaczyć...

— Proszę nie przerywać! Odbył się sąd honorowy, który wypowiedział się przeciw podporucznikowi. Oto protokół. Podporucznik nosi uniform gwardii królewskiej, w kwestiach honoru dorównuje panu. Będę więc uważała pana za tchórza, jeśli odmówi mu pan satysfakcji! Człowiek honoru musi zareagować na obrazę tak samo, jak broniąc czci kobiety, którą bezczelnie napadnięto i którą czyni się przedmiotem grubiańskiego zakładu! Rozstrzygnięcie sądu honorowego nie świadczy, że panowie sędziowie wiele sobie robili z honoru. Jeśli pan dziś nie zawiadomi podporucznika Ungera, że przyjmuje jego wyzwanie, jutro rano udam się do jego królewskiej mości.

aby go poinformować, jak zachowują się pułkownicy gwardii. Bardzo mi przykro, że nie jestem mężczyzną i że nie mogę poprzeć tych słów szpadą czy pistoletem.

Odeszła z dumnie podniesioną głową. Pułkownik był blady jak ściana.

— Mnie, mnie tak spostponować! — wybełkotał. — Ten łotr dał jej odpis! Zastrzelę go jak wściekłego psa!

— To mnie—pienił się von Ravenow — miała namyśli, mówiąc o bezczelności i grubiaństwie. Jaka szkoda, że nie jest mężczyzną! Już bym ją umiał poskromić! Ulubieniec jej drogo mi za to zapłaci!

— Przeklęta sekutnica! — dodał adiutant. — Niech mnie licho porwie, jeśli nie odważy się pójść do króla! Co pan zrobi, panie pułkowniku?

— Jak pan myśli, majorze von Palm? Jesteś radcą w tych sprawach.

— Sądzę, że niepodobna upierać się przy wyroku sądu honorowego. Dzisiaj okazało się, że Unger jest godny dać zadośćuczynienie. Zresztą, napaść tej damy była tak zuchwała, że należy zmyć ją krwią.

— Będę się więc pojedynkował. Daję panom słowo honoru, że postaram się zabić tego drania!

— Niech pan pozostawi to mnie, pułkowniku — powiedział von Ravenow. — Wyzwałem go na tureckie szable, nie ujdzie z życiem. Mamy się bić tak długo, dopóki jeden z nas nie padnie martwy lub co najmniej będzie niezdolny do służby.

— Gdzie, kiedy nastąpi spotkanie? — zapytał pułkownik.

— Oczekuję pańskich propozycji. Chyba dobrze byłoby, aby oba pojedynki odbyły się jeden po drugim. Jak pan uważa?

— Zgoda. Powiem von Platenowi, że przyjmuję wyzwanie. Jakie miejsce pan wybiera, podporuczniku?

— Może w parku za browarem na Kreuzbergu?

— Doskonale! A czas?

— Jak najszybciej chciałbym rozpłatać łeb temu Ungerowi! Opuśćmy więc bal nie później niż o drugiej, no, pół do trzeciej nad ranem. Godzina wystarczy na załatwienie niezbędnych spraw. A więc o czwartej?...

— Wyśmienicie.

— Ale mam prośbę, panie pułkowniku. Jest pan ojcem rodziny, ja kawalerem, pańskie stanowisko jest inne niż moje. I pan za udział w pojedynku poniesie większą karę niż ja. Proszę więc pana, abyś mi ustąpił pierwszeństwa.

Ze względu na swą rangę pułkownik nie powinien był na to przystać. Ale pomyślał o rodzinie, o karach, które mu grożą za pojedynek... A jeśli von Ravenow zabije przeciwnika, on uniknie wszelkich kłopotów. Odpowiedział więc:

— Jest pan zuchem, podporuczniku. Nie odmówię pańskiej prośbie. Majorze von Palm, jako radca spraw honorowych, musisz być przy tym obecny. A pan von Branden, czy zechce mi sekundować?

— Z największą przyjemnością, panie pułkowniku.

— A więc idźże pan natychmiast do von Platena, sekundanta Ungera, i powiedz, że oczekuję przeciwnika jutro o czwartej rano w oznaczonym miejscu. Przyniosę ze sobą pistolety. Odległość dwadzieścia kroków. Będziemy strzelać dopóty, dopóki jeden z nas nie padnie martwy lub tak ranny, że będzie niezdolny do służby. Postaram się o lekarza.

— W jakim porządku padną strzały?

— Na komendę i równocześnie.

— Pańskie warunki są równie surowe jak moje — zauważył von Ravenow. — Unger nie opuści placu. Zaraz porozmawiam z von Golzenem. Jako mój sekundant pójdzie do von Platena razem z von Brandenem i zakomunikuje nasze warunki.

Po kilku minutach von Golzen, adiutant i von Platen podeszli do Kurta, który siedział z Różyczką na kanapie.

— Panie podporuczniku, mamy sprawę do pana — rzekł von Platen.

— Wyjdźmy stąd — powiedział Kurt. — Różyczko, wybacz mi, że cię opuszczę na chwilę.

— Nie. Chcę być przy tej rozmowie. Sądzę, że będzie dotyczyła pojedynku. Czyż nie tak, moi panowie?

Adiutant skinął głową i spojrzawszy na Kurta oświadczył:

— Tak, łaskawa pani. Ponieważ pan Unger, co nie spotykane, wtajemniczył damę w sprawę honorową, przeto nie widzę przeszkód, aby pani uczestniczyła w rozmowie.

— Cóż to za zarzut wobec mojego przyjaciela? — odpaliła Różyczka. — Powiedział mi o pojedynku, ponieważ domyśliłam się wszystkiego i nie mógł zaprzeczyć, o ile nie chciał kłamać. Zresztą, mam prawo być w tę sprawę włączona, gdyż to ja zostałam obrażona przez jednego z przeciwników.

Oficerowie wymienili pytające spojrzenia. Von Golzen zwrócił się do Kurta:

— Co pan podporucznik na to?

— Wszystko mi jedno! Cała rzecz nie wydaje mi się tak ważka, abym miał się zastanawiać, czy można o niej mówić w obecności damy.

Adiutant odezwał się ze złością:

— Wkrótce przekona się pan, że jednak jest dosyć poważna, przynajmniej dla pana. Spotka się pan z dwoma przeciwnikami i to w walce na śmierć i życie. W naszym środowisku nie uważa się pojedynku za zabawę! Może pan być pewny, że żaden z pańskich adwersarzy nie będzie pana oszczędzać!

— Wiem to — rzekł spokojnie Unger.

— A więc do rzeczy!

Obaj sekundanci zaczęli objaśniać warunki.

— Widzę — zauważył Kurt, kiedy skończyli — że przeciwnicy godzą na moje życie. Podporucznik von Ravenow zaproponował turecką broń, myśląc, że nią nie władam. Moi panowie, już chłopcem będąc ćwiczyłem tymi szablami! Przyjmuję wasze warunki. Jednocześnie oświadczam, że ponieważ nie jestem rzeźnikiem, chętnie dam posłuch próbom pojednania, które pan major von Palm jako radca spraw honorowych zapewne przedsięweźmie. Szczere odwołanie lub przeproszenie ma dla mnie taką samą wartość co satysfakcja.

— Kolego — powiedział von Branden z dwuznacznym uśmiechem — o odwołaniu nie ma mowy, o ile znam obu panów. A co się tyczy pańskiej gotowości do pojednania, to wolę o niej nie wspominać mojemu mandatariuszowi, bo pomyśli, że spowodowana jest brakiem odwagi.

— Nie obchodzi mnie, jakie wnioski wyciągnie von Winslow z mojego oświadczenia. Dopiero po spotkaniu będzie mógł mnie ocenić. Kończymy tę rozmowę. Zastaną mnie panowie na miejscu punktualnie o czwartej.

— Panie podporuczniku von Golzen — dodała Różyczka — zechce pan oznajmić panu podporucznikowi von Ravenowi, że i ja będę tam obecna.

— Ach! — zdumieli się oficerowie.

— Nie możesz, Różyczko. To jest sprzeczne ze zwyczajem — starał się ją przekonać Kurt.

— I co z tego?! Ten bezczelny człowiek napadł na mnie publicznie, publicznie kłamał! Czy jest to zgodne ze zwyczajem czy nie, ja chcę być świadkiem pojedynku!

I żądam, by von Ravenow wyznał na placu, że jest kłamcą i że musiał wyskoczyć z powozu, aby nie wpaść w ręce policjanta!

— Nie możemy przystać na to, czego sobie pani życzy — rzekł von Golzen.

Oczy jej zabłysły i spojrzała mu prosto w twarz.

— Panie von Golzen, nazywam się Sternau, ale w żyłach moich płynie także krew hrabiów Rodrigandów. Tak łatwo nie ustąpię! Pomów, pan, ze swymi mocodawcami! Jeśli nie otrzymam pozytywnej odpowiedzi, zanim zasiądziemy do stołu, to daję panu słowo, że przy kolacji uraczę wszystkich opowieścią, w jaki sposób byłam zmuszona odbyć spacer z niejakim panem von Ravenowem. Przeciwnicy mego przyjaciela nie znają pobłażliwości, niechże więc nie liczą na moją wyrozumiałość! Żegnam panów!

Odeszli jak niepyszni, nie śmiejąc się odezwać. Kurt z podziwem spoglądał na nią. Czyżby to była ta słodka, cicha i łagodna istotka, z którą tak często dawniej się bawił? — Żądałaś zbyt wiele. Różyczko.

— Bądź spokojny. Przystaną na te żądania. Von Rave-now nie zechce się wystawić na kompromitację.

— Ale trudno mu będzie przyznać się wobec sekundantów do kłamstwa. Mniejsza zresztą z nim. Chciałem na miejsce pojedynku pojechać konno, z tobą będę musiał wziąć pojazd, a to...

— Poprosisz swego sekundanta — przerwała mu — aby załatwił powóz i czekał na nas w oznaczonym miejscu. Wymkniemy się z domu, nie zwracając niczyjej uwagi.

Nie sprzeciwiał się dłużej. Wiedział, że jej postanowienie jest niezłomne. Pułkownik stał we wnęce salonu wraz z von Golzenem, von Ravenowem i adiutantem. Nawet niezbyt bystry obserwator mógł spostrzec, że spierają się o coś gwałtownie.

Tymczasem poproszono gości do stołu. Wielki książę wziął pod rękę matkę Sternaua, a za nimi utworzył się długi szereg par.

— Nie ma chwili do stracenia — rzekł von Golzen do von Ravenowa. — Czy mam zakomunikować pannie Sternau twoją zgodę, czy też chcesz się narazić na kompromitację?

Na twarzy podporucznika malowała się wściekłość, zakłopotanie, złość i zawstydzenie. Opanował się jednak i powiedział dość spokojnie:

— Tam do licha! Idź i powiedz tej sekutnicy, że nic nie stoi na przeszkodzie, by asystowała przy pojedynku.

Von Golzen odszedł. Pułkownik i adiutant odwrócili się od von Ravenowa. A więc rację miał Kurt, że podporucznik kłamał. Zezwoleniem danym Różyczce sam przyznał się do łgarstwa.

Kolacja była wspaniała. Potrawy wyszukane, a nastrój bardzo ożywiony.

Potem zaczęła grać orkiestra. Różyczka tańczyła to z Kurtem, to z von Platenem, a także z kilkoma wyższymi oficerami, którym obyczaj dworski nakazywał prosić do tańca damy znajdujące się w orszaku wielkiego księcia.

Na krótko przed północą wielki książę opuścił bal. Hrabia de Rodriganda pojechał również do domu wraz ze swoim towarzystwem. Tak samo uczynili i inni dostojnicy. Zabawa toczyła się dalej.