James Fenimore Cooper

JEZIORO ŚMIERCI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

JEZIORO ŚMIERCI

James Fenimore Cooper

tłum. Nieznany

Rozdział I

Do połowy zeszłego stulecia północno-zachodnia część Ameryki, to jest obecne stany: Vermont, Massachusets, Connecticut i New York były jeszcze zupełnie dzikie i służyły za przytułek dla różnego rodzaju awanturników, pragnących koczować w lasach i dołach. Anglicy wszakże rościli sobie prawa do tych obszarów, w istocie jednak władali nimi Delawarowie, Irokezi, Huronowie i inne plemiona indiańskie.

W jeden z upalnych lipcowych dni 1745 roku, w gąszczach dziewiczego lasu, rozległy się echa dwóch zbłąkanych myśliwych, którzy długi czas usiłowali odnaleźć właściwą ścieżkę. Wreszcie jeden z nich wyszedłszy na leśną polankę, zawołał:

— Zwierzobójco, chodź tu prędzej, odetchniemy znakomicie. Jaki jestem szczęśliwy, żeśmy się wydostali na świat Boży. Otóż i jezioro...

— Czy jednak dobrze znasz tę miejscowość, Harry? — pytał idący za nim drugi myśliwy.

— Jakże możesz o to pytać? Niechaj nie nazywam się Huori Garry, jeżeli to nie jest zeszłoroczna stacja myśliwych. Ot, tam były rozbite namioty, tutaj znów strumień. Rozwiązuj pakunki, bo jestem wściekle głodny.

Siadłszy pod drzewem rozłożystej limby myśliwi wzięli się do jedzenia. Obaj ubrani byli w skórzaną odzież, zaopatrzeni w długą broń, zawieszoną na zielonym sznurze prochownicę, oraz ogromny nóż myśliwski w rogowej oprawie.

Starszy z nich, Huori Garry, będący typem męskiej piękności, wyróżniał się lekkością i elegancją ruchów. W istocie nazywał się Henryk March, tu jednak znano go pod nazwiskiem Huori Garry.

Zwierzobójca w niczym zupełnie nie był podobny do swego towarzysza. Był to szczupły, wysoki, niezwykle muskularny człowiek.

Jakkolwiek nie wyróżniał się pięknością, twarz jego była szlachetna i nosiła znamiona żelaznej woli.

— Słuchaj, Zwierzobójco — zwrócił się doń Harry — przezwano cię tym mianem z powodu celności w polowaniu na zwierzęta. Czy jednak udało ci się kiedy równie celnie trafić do ludzi, usiłujących cię zamordować?

— Nie, Harry. Nigdy nie zabijałem ludzi. Mógłbym to tylko uczynić w otwartej uczciwej walce.

— Jeżeli zabijasz same czworonogi, to wybacz, ale długo nie będziemy ze sobą — mówił Harry z ironią.

— Dobrze — odrzekł. — Możemy się rozstać. Jeszcze dziś udam się do jednego z przyjaciół, który nie będzie mi miał za złe, iż nie zabijam ludzi.

— Gdzie myślisz spotkać twego przyjaciela, Delawara?

— Tuż około jeziora. Mingowie oraz ich przyjaciele Mohikanie, potomkowie wielkiego plemienia Delawarów uważają w czasie pokoju to jezioro za własność ogólną.

— Za ogólną własność! — zawołał Harry z głośnym śmiechem. — Chciałbym wiedzieć, co też Tom Hutter na to powie. On uważa, że jezioro należy tylko do niego, pragnie go więc zatrzymać, nie bacząc na Mingów i Delawarów.

— Zatem ów Tom Hutter musi być jakimś dzielnym człowiekiem. Opowiedz mi Harry o nim coś więcej.

— Mówią, iż we wczesnej młodości był rozbójnikiem morskim. Niezbyt dawno osiedlił się tutaj, spokojnie oczekując starości na zagrabionych majątkach. Człowiek ten o wielce elastycznym sumieniu, zamieszkuje to pustkowie z dwoma córkami.

— Ma zatem dwie córki? — pytał Zwierzobójca. — Delawarowie mówili mi tylko o jednej, Judycie. Wnioskując z ich opisu, nie myślę, aby mi miała przypaść do gustu.

— Bądź spokojny, — zawołał Harry — nie zwróci ona na ciebie uwagi. Piękna i wspaniała jak młoda palma, jest bardzo lekkomyślna, żądając, aby ją tylko czczono i ubóstwiano. Gdyby nie to, z ochotą ożeniłbym się z nią, pozostawiając starego Toma opiece młodszej córki, Getti.

— Zatem w gniazdku jest jeszcze jeden ptaszek. Czemuż Delawarowie mówili mi tylko o jednym?

— Bardzo słusznie, Judyta jest bowiem odważna, stanowcza i podstępna, jak wojownik indiański, biedna Getta zaś naiwna i słaba rozumem.

— I pięknie — odpowiedział Zwierzobójca. — Należy ona więc do tych istot, które Bóg przyjmuje pod swoją obronę. Nawet między dzikimi czerwonoskórymi nie znajdzie się nikt taki, kto by miał uchybić temu miłemu stworzeniu. Wstawaj jednak. Czas iść dalej.

Myśliwi powstali i, wziąwszy broń, weszli w drzemiący dziewiczy las. Po upływie pół godziny przed oczami ich ukazało się jasne je zioro, a wraz z nim zabłysnął tak przepiękny widok, iż Zwierzobójca nie mógł wyjść z podziwu.

Zza kryształowej tafli jeziora tu i ówdzie widniały malownicze szczyty wysokich gór.

— Jakie to wspaniałe! — zawołał Zwierzobójca. — Co tam widać, w oddali, nieruchome w wodzie? Na wyspę to za małe, na łódź znów za wielkie.

— Oficerowie angielscy najbliższej twierdzy nazywają to siedzibą piżmowego szczura. Nazwa zupełnie trafna i więcej niż odpowiednia, gdyż stary Tom bardziej przypomina szczura niż człowieka. Prócz tego ma jeszcze pływający dom, w którym porusza się po jeziorze. Chodźmy, zobaczymy, czy właściciel jest w domu.

Z tymi słowami Harry rozgarnął krzewy, i wyciągnąwszy schowaną tam łódkę, spuścił ją na wodę.

Myśliwi ulokowali się w niej, odbili od brzegu.

Harry machnąwszy wiosłami pomknął jak strzała. Po kwadransie podpłynęli ku mieszkaniu piżmowego szczura.

„Zamek" stał na piaszczystej wydmie, o którą rozbijały się fale. Tom Hutter wbiwszy w piasek mocne pale, zbudował dom tuż nad samą wodą.

Rzecz prosta, iż kosztowało to niemało trudu i sztuki, za to jednak dom ten był bezpieczniejszy niż wszystkie fortece.

Przypłynąwszy do tajemniczego ustronia myśliwi przywiązali łódź do drewnianej przystani, sami zaś wyszli na brzeg.

— Domyślałem się — zawołał Harry, przechadzając się po przystani, którą właściciel nazywał podwórzem, — że w domu nie ma nikogo. Widocznie wszyscy gdzieś podróżują.

Harry pozostał na przystani, a Zwierzobójca, bynajmniej nie krępując się niczym, udał się na oględziny fortecy, po czym otworzywszy pierwsze lepsze drzwi z brzegu, znalazł się w pokoju, który musiał należeć do młodych dziewcząt.

Tu i ówdzie znajdowały się porozmieszczane piękne ubrania i czepeczki ze wstążkami, buciki ze srebrnymi klamerkami oraz masa wachlarzy i rękawiczek. Z drugiej strony wisiały różne ubrania ze zwykłego prostego płótna niezwykłej jednak białości.

Myśliwy obejrzawszy pokoje powrócił do towarzysza, bezustannie obserwującego jezioro.

— Łodzi nigdzie nie widać. Widocznie stary korzystając z pięknej pogody popłynął w dół rzeki. Ciężko nam będzie go dopędzić.

Towarzysze usadowili się w czółnie i popłynęli jeziorem. Za każdym obrotem łodzi Harry oglądał się w nadziei ujrzenia łodzi.

— Nadzieje jego zdawały się być płonnymi, wreszcie skierował łódź ku południowo-wschodnim brzegom jeziora; po chwili znaleźli się w szerokim ujściu rzeki, porosłym dokoła wspaniałymi sosnami i niebotycznym zadrzewieniem, którego gałęzie zwieszały się w wodę.

Lekka łódka szybowała z prądem rzeki, która zwężała  się coraz bardziej, tak dalece, iż lękać się zaczęli, aby łódź nie roztrzaskała się o brzegi.

Nagle Harry, chwyciwszy za zwieszające się gałęzie, zatrzymał łódź, a Zwierzobójca zwyczajem myśliwskim wziął broń, chociaż żadnego niebezpieczeństwa na razie nie było i nic im nie zagrażało.

— Ot, widzisz starca — powiedział Harry, wskazując palcem ku dołowi rzeki — stoi po kolana w błocie i zakłada pułapki na bobry. Łodzi nigdzie nie widać. Założę się o skóry wszystkich zwierząt, które zabiję w tym roku, iż Judyta nie wejdzie w to wodniste błoto. Na pewno czesze się teraz nad strumieniem.

Nagle spoza krzewów z figlarnym uśmiechem ukazała się twarzyczka Judyty, której się tu nie spodziewano, stojącej właśnie w owej łodzi, której tak pilnie szukano.

Rozdział II

Łódź, a raczej pływający dom Toma Huttera był bardzo prymitywny. Pośrodku szerokiego dna stał malutki domek, podobny do fortecy na jeziorze, zbudowany jednak z tak lekkiego materiału, iż z łatwością można by go rozbić.

W rzeczywistości cała ta konstrukcja była czymś w rodzaju wielkiej łódki, która pomimo swej wielkości i ciężaru bardzo łatwo ślizgała się po wodzie.

Harry w jednej chwili wyskoczył na brzeg, przymocował łódź do krzewów, po czym rozpoczął ożywioną rozmowę z młodą dziewczyną, zapomniawszy o wszystkim innym.

W tym czasie Zwierzobójca zbliżywszy się do łodzi zaczął przyglądać się jej budowie. Siostra Judyty siedziała na pokładzie z robótką w ręku. Była to miła, skromna dziewczyna. Getti nie była tak. piękna jak jej siostra, jednak wyraz twarzy miała niezwykle miły i przyjemny.

— Ty jesteś Getti Hutter? — zapytał ją Zwierzobójca. — Słyszałem o tobie od Harry'ego.

— Tak — odpowiedziała bardzo cicho. A pan jak się nazywa?

— Niełatwo odpowiedzieć na to pytanie. Mimo moich młodych lat mam więcej imion niż pierwszy lepszy wódz delawarski.

— Mimo tego, musi pan mieć jakieś własne stałe imię. Niepodobna mieszać imion bez żadnej przyczyny.

— Naturalnie. Zmiana mych imion nie była jednak ode mnie zależna. Posłuszny byłem tylko obyczajom Delawarów, wśród których wyrosłem. Ojca mego zwano Bumpo, a na chrzcie dano mu imię Nataniel, lub jak tu mówią Natti.

— Natti i Getti — rzekła dziewczyna z miłym uśmiechem. — Pan Natti a ja Getti, pan Bumpo, a ja Hutter. O! Hutter brzmi daleko piękniej, stokroć piękniej!

— To rzecz gustu, — odparł z uśmiechem młody łowca — chociaż jednak Bumpo nie brzmi dźwięcznie, nosili je zwykle zacni ludzie., Niedługo jednak mnie tak wołano. Z początku Delawarowie nazywali mnie Prawdziwym Językiem, ponieważ nienawidzę chytrości i kłamstwa, następnie Jeleniem, z powodu ,mojej szybkości, potem Ostrym Uchem wskutek daru wyszukiwania dziczyzny, wreszcie Zwierzobójcą z powodu celności strzałów na polowaniu.

Rozmowa młodych ludzi przerwana została przybyciem Toma Huttera, który nie zdziwił się bynajmniej przybyciem myśliwych i mile witał się z gośćmi.

— Cieszę się niezwykle, widząc cię Harry — rzekł. — Tydzień temu przybył do mnie goniec z Kanady, donosząc o wynikłych tam niepokojach. Pośpieszyłem też czym prędzej do domu, ponieważ nie ma komu bronić córek. Nie przybywasz jednak sam jeden — mówił starzec, obrzucając Zwierzobójcę badawczym spojrzeniem.

—- Nudno jest chodzić samemu. Mówią, że w drodze zadowolonym się bywa z byle jakiego towarzystwa, a ten młodzieniec jest wybornym kolegą. To słynny Zwierzobójcą, znakomity wódz Delawarów. W razie napadu Indian, człowiek ten oddać może ważne usługi celnym swoim strzelaniem.

— Bądź pozdrowiony, młodzieńcze — rzekł z przyjaźnią w głosie Tom, podając grubą, spracowaną rękę. — W obecnych czasach przyjacielem jest każdy biały, stąd liczę na twoją pomoc. W tutejszych lasach pojawili się już dzicy. Godzinę temu płynąc w dół rzeki, dojrzałem świeże ślady. Wnosząc z miary nogi był to Indianin, w dodatku znalazłem jeszcze parę starych mokasynów.

— Być może, iż był to ślad mego przyjaciela, wodza Delawarów — zauważył Zwierzobójcą. — Czy można spojrzeć na mokasyny?

Judyta przyniosła mokasyny i młody myśliwy uważnie obejrzawszy je wywnioskował, iż są one roboty delawarskiej i należą do Indianina, mieszkającego na północ od wielkich jezior.

— W takim razie nie możemy pozostawać tu ani chwili dłużej, — zawołał Hutter. — Słyszałeś pan, nie dłużej jak pół godziny temu wystrzał w górach.

— Ten wystrzał pochodził ode mnie — odpowiedział przygnębiony Zwierzobójcą.

— Młodzieńcze, w czasie wojennym nie strzela się bez żadnej przyczyny — upomniał go stary.

Po krótkiej naradzie postanowiono niezwłocznie udać się do fortecy. Hutter podniósł kotwicę i mężczyźni przy pomocy liny, znajdującej się na bloku podnieśli ciężką łódź i puścili po wodzie. Judyta pod prąd zaczęła kierować sterem.

Już się zmierzchało i mężczyźni lękając się niespodziewanego napadu, uważnie przyglądali się gałęziom gęstych krzewów, wreszcie ciężka łódź wpłynęła w szerokie koryto rzeki.

— Dzięki Bogu! — zawołał Harry. — Teraz już będzie widniej i mniej zadrzewienia.

— Mylisz się Harry. Miejscowość ta bardziej niż inna odpowiednia jest do napadu i musimy trzymać się bacznie — wyszeptał Tom Hutter.

— Wejdziemy teraz do przedniej kajuty — mówił dalej — przeciągniemy linę przez drzwi, wskutek czego będziemy w miarę bezpieczni, Zwierzobójca niechaj wartuje, stojąc u okna. Nie radzę mu tylko zanadto wysuwać głowy.

Zbliżali się z wolna do ostatniego zakola rzeki. Obejrzawszy prawy brzeg Zwierzobójca przeszedł na drugą stronę, aby poobserwować lewy.

Gdy łódź przepływała przez największe zwężenie rzeki, oczom myśliwych przedstawił się straszny widok.

Na wysokim drzewie, którego gałęzie zwieszały się ponad głową, siedziało kilkunastu uzbrojonych dzikich, którzy widocznie przygotowywali się do napadu na łódź.

— Słuchaj Harry — krzyknął Zwierzobójca z przerażeniem — ciągnij silniej, jeżeli ci życie drogie!

Zrozumiawszy o co chodzi, Tom wraz z Harrym używali nadludzkich wysiłków, aby nadać szybszy bieg łodzi, Indianie zaś widząc, iż ich dostrzeżono, z głośnym wojennym okrzykiem rzucili się na nią.

Skok ich na szczęście był źle obliczony i wszyscy, z wyjątkiem wodza, wpadli do wody; ten zaś ogłuszony upadkiem, rozpłaczliwie się zaczął czepiać łodzi, aby nie utonąć.

W jednej chwili z kajuty wyskoczyła Judyta i silnym pchnięciem strąciła wodza do rzeki. Zaledwie Zwierzobójca zdołał wciągnąć ją z powrotem do środka, gdy z lasu dobiegały wojownicze okrzyki tubylców i ściany kajuty w jednej chwili obsypane zostały gradem kul. Dzięki zręcznemu sterowaniu Huttera statek szczęśliwie wypłynął z rzeki i wkrótce podpłynął do siedliska na cyplu.

Zabroniwszy zapalać ognie, Tom polecił córkom, aby poszły spać, sam zaś z towarzyszami pozostał na pokładzie celem odbycia narady

— Musimy pozostać zupełnymi panami na jeziorze — rzekł — dokąd nie przybędą inne łodzie, nie mamy czego się obawiać. Prócz mego kajaka mamy tu jeszcze dwie łodzie, ale pomimo iż są dobrze ukryte w gąszczach, dzicy niezawodnie już jutro odszukają je.

— A więc należałoby co rychlej łodzie przetransportować do fortecy — zauważył Zwierzobójca.

— Może pomożesz nam w tym?— zapytał Tom.

— Oczywiście, i nie tylko w tym, lecz wezmę czynny udział we wszystkim, co jest zgodne z sumieniem. Nawet w razie bitwy z czer wonoskórymi, postaram się uczciwie spełnić swój obowiązek. Zresztą nie uczestniczyłem nigdy w takiej potyczce, nie wiem więc na ile mogę się okazać przydatnym,

— Mówisz uczciwie i szlachetnie — rzekł Harry — nie wiemy tylko, jakie okażą się twoje zdolności żołnierskie.

— Kto dożyje, zobaczy — odpowiedział ze spokojem Zwierzobójca. — Nigdy nie zwykłem się przechwalać.

— W każdym razie wiosłować umiesz, a na razie więcej nam nie potrzeba — rzekł Hutter. — Czas jednak nagli.

Mężczyźni weszli do kajaka, przywiązanego do łodzi, Tom skierował go ku owemu brzegowi, gdzie były ukryte łódki, które, po wyjściu na brzeg, rychło odszukano. Zadowolony z szybkiego obrotu sprawy, Tom Hutter zaproponował sprawdzenie sąsiedniego cypla, w celu przekonania się, czy stamtąd nie zagraża jakieś niebezpieczeństwo. Objechawszy cypel ujrzeli tu i ówdzie wybuchające jasne płomyki, skąd wywnioskowano, iż to obóz Indian.

Tom wraz z Harrym wymienili z sobą wielce znaczące spojrzenia.

— W obozie, jak się zdaje — szepnął Hutter Harremu — pozostały tylko kobiety i dzieci. Tym lepiej dla nas. Rząd płaci za skalpy kobiet i dzieci tyle, co za skalpy mężczyzn, a w obozie znajduje się ich niemała liczba.

— Słuchaj Zwierzobójco — rzekł, zwracając się do niego Harry, wsiadaj do łodzi, zabieraj z sobą łódki, następnie puść je z prądem, potem popłyń wzdłuż 'brzegu i zatrzymaj się u wierzchołka cypla, od strony zatoki. W razie potrzeby, zawołamy cię. Skoro posłyszysz wystrzały, przybywaj i dowiedź nam swego męstwa czynem. Zobaczymy, czy potrafisz równie zręcznie załatwiać się z dzikimi, jak z jeleniami.

Zwierzobójca smutnie pokręcił głową, potem wyciągnął łódki na sam środek jeziora i pchnął je w kierunku zamku, sam zaś w głębokim zamyśleniu powrócił do cypla, wyczekując dalszych wydarzeń.

Zapadł zmierzch, a z nim ciemność coraz większa. Nad jeziorem tu i ówdzie przebiegały jakieś cienie, z gęstwin zaś prawie co chwila dobiegał uszu dziwny szelest. Upłynęła godzina, gdy rozległ się wystrzał umówiony pomiędzy nim a Harrym.

Zwierzobójca gotował się  już do skoku do łodzi, chcąc płynąć na pomoc towarzyszowi, gdy nocną ciszę rozdarł straszny, przeraźliwy krzyk. Tak krzyczeć mogły tylko przestraszone kobiety i dzieci. Po chwili dał się słyszeć trzask łamanych gałęzi. Zwierzobójcy krew zastygła w żyłach na ów przenikliwy jęk, pomimo tego szybko przybił do skalistego brzegu do miejsca skąd dobiegały odgłosy walki. Padło kilkanaście wystrzałów, silnie odbijając się w górach, krzyki dobiegały tu i ówdzie. Widocznie bój wrzał w gąszczu.

Naraz uszu Zwierzobójcy dobiegły okrzyki Toma Huttera:

— Puszczajcie mnie wściekłe psy. Mało wam, że mnie katujecie, chcecie mnie jeszcze zadusić!

— Stało się więc — pomyślał Zwierzobójca. — Tom wraz z Harrym wpadli w ręce Indian. Pomóc im nie jestem w stanie, sam tylko mogę zginąć...

— Odbijaj co prędzej, zuchu — dobiegł go głos Toma. — Opiece twojej oddaję moje córki. Uciekaj od przeklętych tubylców i niechaj Bóg nagrodzi cię w przyszłości za wszystko, co uczynisz dobrego dla bezbronnych sierot.

Zwierzobójca odbił od brzegu i zatrzymał łódź, zaczął nasłuchiwać. Wkrótce dały się słyszeć z wolna oddalające się kroki. To Indianie prowadzili więźniów do swego obozu. Zmartwiony wypłynął na środek jeziora, a puściwszy łódź na los wiatru, wyczerpany przebytymi wrażeniami, padł na dno zasnąwszy głębokim snem.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Rozdział III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Rozdział IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Rozdział V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Rozdział VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej