Frances Eliza Hodgson Burnett

KRAINA BŁĘKITNYCH KWIATÓW

Konwersja: Nexto Digital Services

KRAINA BŁĘKITNYCH KWIATÓW

Frances Eliza Hodgson Burnett

Ziemię tę zaczęto nazywać Krainą Błękitnych Kwiatów kiedy król Amor, silny, postawny monarcha o wielkiej urodzie, zszedł ze swego zamczyska na niedostępnym górskim szczycie i przejął władzę. Poprzednio zwano ją Krainą Króla Mordreth'a, a ponieważ pierwszy król o tym imieniu był nieokiełznanym i pełnym okrucieństwa władcą, imię jego przynosiło jedynie ponure wspomnienia.

Na kilka tygodni przed narodzinami Amora jego słaby, egoistyczny i bardzo młodziutki ojciec - który także nosił imię Mordreth - zginął w czasie polowania. A matka - jasnowłosa niewiasta o czystym, niewinnym spojrzeniu - zmarła zaledwie kilka godzin po porodzie. Zdążyła jednak nieco wcześniej posłać po swego czcigodnego przyjaciela i nauczyciela, który uchodził za najstarszego i najmądrzejszego człowieka na świecie. Mędrzec ów, dawno temu, schronił się w górskiej pieczarze, aby nie patrzeć na głód, zamieszki i nienawiść goszczącą w sercach ludzi, w kraju rozpościerającym się na równinach, u stóp gór.

Był to imponujący starzec o olbrzymim wzroście i wspaniałych błękitnych oczach, nasuwających myśl o morskich głębinach. Były one jednocześnie podobnie czyste jak oczy królowej. Zdawały się widzieć wszystko i odzwierciedlać jedynie myśli piękne i szlachetne. Wszyscy odczuwali pełen respektu lęk widząc go kroczącego majestatycznie po mieście. Nazywali go po prostu Starcem.

Piękna królowa odsunęła rąbek haftowanej kołdry pokrywającej łoże ze złota i kości słoniowej i pokazała mu maleńkie niemowlę uśpione u jej boku.

— Urodził się, by zostać królem. Tylko Ty możesz udzielić mu pomocy - rzekła.

Starzec spojrzał na maleństwo.

— Ma długie i silne rączki i nóżki. To dobrze świadczy na przyszłość. Będzie z niego wielki król - rzekł. - Oddaj mi go.

Królowa podała nowo narodzonego.

— Zabierz go stąd szybko, zanim usłyszy kłótnie pod wrotami pałacu - rzekła. - Weź go do zamczyska na szczycie niedostępnej skały. Zatrzymaj go tam, aż dorośnie na tyle, by zejść i zostać królem. Kiedy słońce zatopi się w chmurach odejdę z tego świata, ale jeśli mój potomek będzie z tobą, mimo swego sieroctwa nauczy się wszystkiego, co powinien wiedzieć król.

Starzec wziął dziecko, owinął je w fałdy swej długiej, szarej szaty i odszedł dostojnie pałacową bramą, przez brzydkie miasto, po równinach w stronę góry. Kiedy zaczął wspinać się po stromych zboczach słońce właśnie zachodziło, obrzucając złotem pomieszanym z różem wielkie skały, dzikie kwiaty i krzewy obrastające z obu stron prawie niewidoczną ścieżkę.

Starzec nie potrzebował żadnej ścieżki, gdyż wiedział doskonale którędy iść. Wspinał się coraz wyżej, a mały król Amor mocno spał opatulony w zwoje jego szaty. Wreszcie dotarli na szczyt i rozgarnąwszy chaszcze skręconych winnych latorośli, ugwieżdżonych bladymi pączkami o słodkim zapachu, Starzec zatrzymał się, by popatrzeć na zamczysko, które wisiało na najwyższej turni i wyglądało spoza górskiego szczytu na morze, niebo i równiny rozpościerające się w dole.

Teraz niebo przybrało barwę granatową, a usiane było miliardami gwiazd. Wokół panowała taka cisza, że reszta świata zdawała się być odległa o tysiąc kilometrów, zaś brzydota, nędza i ludzkie niesnaski były całkowicie nierealne. Owiewał ich wiaterek przynoszący słodką, świeżą woń. Starzec odwinął niemowlę z fałd swej szaty i złożył na dywanie pachnącego mchu.

— Gwiazdy są tu bardzo blisko - rzekł. - Obudź się, młody królu, i zobacz jak blisko. Dowiedz się, że to twoje siostry, a bratem jest wiatr, który ofiarowuje ci świeżość oddechu innych braci - drzew. Jesteś w domu.

Wówczas król Amor otworzył oczy, a ujrzawszy nad sobą gwiazdy pośród błękitu uśmiechnął się i chociaż nie przeżył jeszcze całego dnia, wyrzucił rączkę do góry i dotknął nią czoła.

— Salutuje im jako król i żołnierz - rzekł Starzec - chociaż czyni to nieświadomie.

Zamczysko było olbrzymie i wspaniałe, choć stało opuszczone od stulecia. Przez trzy pokolenia jego królewscy właściciele nie byli zainteresowani przyglądaniem się światu z tak wielkiej odległości. Nie wiedzieli nic o wietrze, drzewach i gwiazdach. Mieszkali na równinach, w miastach, polując, uśmierzając bunty i nakładając wielkie daniny na swoich nieszczęsnych poddanych.

Koniec wersji demonstracyjnej.