Alfred de Musset

NIE MOŻNA PRZEWIDZIEĆ WSZYSTKIEGO

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY.

Scena 1.

Scena 2

Scena 3.

Scena 4.

Scena 5.

Scena 6.

Scena 7.

Scena 8.

Scena 9

Scena 10.

NIE MOŻNA PRZEWIDZIEĆ WSZYSTKIEGO

przysłowie dramatyczne w jednym akcie

Alfred de Musset

Tłum. Zofia Mellerowa

OSOBY.

MARGRABIA de VILBERG.

BARON.

HRABINA de VERMON.

HERMAN, służący Margrabiego.

WIKTORJA, pokojówka Hrabiny.

Rzecz na wsi.

Scena przedstawia salon gustownie umeblowany, w nim pianino lub fortepian, troje drzwi, — z lewej strony do pokoju Hrabiny.

(Amatorowie nie potrzebują wcale wiązać się kostiumem, dosyć będzie opuścić kilka słów w sztuce, gdzie o nim mowa, a akcję przenieść na czasy Ludwika XVIII lub Karola Xgo, w których już noszono współczesne nam ubiory).

Scena 1.

BARON, HERMAN.

BARON.

Mówisz więc, że nie ma tu mojego synowca?

HERMAN.

Nie, panie baronie — szukałem go wszędzie.

BARON.

To szczególne, punkt piąta. Wszakże znajdujemy się u hrabiny?

HERMAN.

Nie inaczej. Oto jej fortepian.

BARON.

Mój synowiec miałżeby już przestać ją kochać?

HERMAN.

Przeciwnie — kocha ciągle podług zwyczaju.

BARON.

Może więc nie odwiedza jej codziennie?

HERMAN.

Nic innego nie robi.

BARON.

Musiał chyba nie odebrać mojego listu ?

HERMAN.

Przepraszam pana barona, odebrał dziś rano.

BARON.

Powinien przeto znajdować się w tym zamku, skoro go nie zastałem w domu. — Zawiadomiłem go przecież, że o kwadrans na drugą wyjeżdżając z Paryża, o trzeciej będę w Montgeron. Z Montgeron do tej miejscowości, jest pól trzeciej mili. Jedzie się...... dajmy na to, pięć kwadransów licząc na złe drogi; tymczasem drogi są, wcale niezgorsze.

HERMAN.

Owszem, doskonałe.

BARON.

Ruszywszy z Montgeron o trzeciej, staję u celu o kwadrans na piątą nieodwołalnie. Wizyta, którą muszę oddać panu Duplessis, zajmuje mi kwadrans, następnie przybycie tu, jeszcze kilkanaście minut, czyli razem schodzi do piątej. Wszystko to wyłuszczyłem mojemu synowcowi, z największą skrupulatnością. Otóż właśnie zegarek wskazuje piątą i kilka sekund ubiegłych obecnie. Mój rachunek nie wydajeż ci się dokładnym?

HERMAN.

Trudno zaprzeczyć, panie baronie ale mojego pana jak nie ma, tak nie ma.

BARON.

Rzeczy jego zpakowane przynajmniej?

HERMAN.

Jakie rzeczy, p. baronie?

BARON.

No, walizy czy przygotowane do podróży?

HERMAN.

Wcale nie — ja o niczem nie wiem.

BARON.

A przecież doniosłem mu o rozwiązaniu wielkiej księżnej. Księżnej Sasko-Gotha Hermanie, to nie bagatela!

HERMAN.

Spodziewam się!

BARON.

Nadmieniłem mu nadto, że p. Desprez odwiedził mig onegdaj wieczorem. P. Desprez przyjechał z Saint Cloud. Przybył zaś z uwiadomieniem, że minister oczekuje mnie na drugi dzień rano, to jest wczoraj, w swoim gabinecie. Posłuszny wezwaniu spieszę o naznaczonej godzinie, gdy oto dowiaduję się, że minister bawi w Compiegne towarzysząc królowi. Udaje się przeto do Compiegne. Świadomy wypadku, nie chcę tracić czasu — pojmujesz?

HERMAN.

Dokładnie.

BARON.

Minister znajdował się na polowaniu, król zaś odjechał do Fontainebleau.

HERMAN.

Do licha! To źle!

BARON.

Bynajmniej. Zwracam jedynie twoją uwagę jak jestem akuratny w każdej okoliczności.

HERMAN.

Oh! co to, to prawda.

BARON.

Punktualność, na tym świecie uważam za najpierwszą z zalet. Wypadałoby nawet nazwać ją fundamentem, kluczem do wszystkich innych. Bo podobnie jak najpiękniejsza arja opery lub najsilniejszy ustęp krasomówczy, nie wywierają spodziewanego wrażenia, w niewłaściwym zaprodukowane czasie i miejscu — tak równie najrzadsze cnoty, najszlachetniejsze czyny, wówczas dopiero prawdziwej nabierają wartości, skoro w stosownej i przychylnej występują chwili. Przekonałem się niejednokrotnie, że nie ma nic smutniejszego nad zjawienie się nie w porę, choćby z najsłuszniejszemi zasługami, dowodem ów sławny dyplomata przybyły na pogrzeb swojego monarchy, a schodzący królowę na zawijaniu loków. W ten sposób Hermanie, przepadają marnie największe zdolności. Wszakże widziano nie raz, ludzi okrytych chwałą na polu bitwy lub w parlamencie, tracących w jednej chwili owoc długoletnich zasług, jedynie z przyczyny niedbale nakręconego zegarka. Twój regularnie chodzi, przyjacielu?

HERMAN.

Reguluję go bezustanku panie baronie.

BARON.

Postępujesz roztropnie. Lecz słuchaj dalej ! Otóż spotkawszy w Compiegne margrabinę de Morivaux, która mnie zabrała do swojej karety, dowiedziałem się, żem został w błąd wprowadzony przez niedokładne informacje. Minister bowiem wrócił był do Paryża; dokąd mówiąc nawiasem — podążyłem i ja coprędzej o w pół do trzeciej. Jego Ekselencja raczył przyjąć mnie uprzejmie, ' zawiadamiając osobiście o Szczęśliwem rozwiązaniu wielkiej księżnej de Gotha, jak to ci już wspomniałem przed chwilą — i oznajmiając jednocześnie o łasce królewskiej przeznaczającej mojego synowca i mnie na posłów nadzwyczajnych do zawiezienia powinszowań dostojnej rodzicielce.

HERMAN.

Do Gotha?

BARON.

Do Gotha. Wielki to zaszczyt dla twojego pana.

HERMAN.

Bezwątpienia. Ale cóż kiedy wyszedł.

BARON.

I tego właśnie pojąć nie mogę. Jest więc wciąż równie roztrzepanym, roztargnionym jak dawniej? Czy zawsze zapomina o wszystkiem według zwyczaju?

HERMAN.

On właściwie nie zapomina, tylko myśli o czem innem.

BARON.

Powinien koniecznie jutro puścić się w drogę, do Niemiec. A dotąd zapewne nie wydał jeszcze żadnego rozporządzenia tyczącego się wyjazdu.

HERMAN.

Nie, panie baronie. Dziś rano tylko przed wyjściem, otworzył wielki kufer podróżny i przechadzał się wokoło niego czas długi.

BARON.

I co tam włożył?

HERMAN.

Nuty.

BARON.

Nuty?

HERMAN.

Tak p. baronie. Następnie zamknął kufer starannie i klucz schował do kieszeni.

BARON.

Nuty.... Same szaleństwa! Gdyby król domyślił się tej choroby, czyżby mu powierzał tak ważną misję?... Na szczęście zostaje pod moim dozorem — A potem cóż mówił? co robił?

HERMAN.

Śpiewał p. baronie — śpiewał cały boży dzień.

BARON.

Śpiewał?

HERMAN.

Znakomicie. Słuchałem go z rozkoszą.

BARON.

Śliczne zdolności dla ambasadora, zaprawdę! Ty posiadasz nieco zdrowego rozsądku Hermanie, wyznaj mi więc otwarcie, czy uważasz swego pana za zdolnego do spełnienia tak delikatnej missyi.

HERMAN.

Jakto panie baronie? Pojechać do Gotha i ukłonić się chorej? Ależ to ja bym potrafił bez niczyjej pomocy.

BARON.

Nie wiesz o czem mówisz.

HERMAN.

Bak! o wielkiej księżnie. Wszak pan baron sam powiedziałeś, że powiła.....

BARON.

Istotnie wydała na świat nową latorośl dostojnego szczepu. — Lecz czemże więcej zajmował się mój synowiec?

HERMAN.

Przybył tu, by pukać co parę sekund do drzwi p. hrabiny.

BARON.

A gdzież jest hrabina?

HERMAN.

Nie wstała jeszcze.

BARON.

Do tej pory! To nie do pojęcia! Więc ona nie obiaduje wcale?

HERMAN.

Nie panie baronie — za to jada kolację.

BARON.

Druga mózgownica przewrócona. Piękne sąsiedztwo dla warjata!

HERMAN.

Mój pan rozgniewałby się mocno, słysząc taki o sobie wyrok. Za najmniejszą, bowiem uwagą nad jego roztargnieniem, wpada w tak straszliwą wściekłość, że któregoś dnia o mało mnie nie zamordował za to tylko, że poziomki posypał tabaką, zamiast cukrem, o czem ośmieliłem się mu przypomnieć, — a wczoraj znowu.....

BARON.

Sprawiedliwe niebo! Nie jestże to nadprzyrodzonem zjawiskiem, ażeby człowiek ukształcony i to ukształcony co się zowie, bo mój synowiec, Hermanie, jest wielce dystyngowany, popadł bezmyślnie w tak i opłakany obłęd!

HERMAN.

To bardzo boleśne w istocie.

BARON.

Nie widziałżem go na własne oczy tańczącego kotredansa, w którym król brał udział z rękami w kieszeniach i spacerującego w kadrylu jak po aleach ogrodu!

HERMAN.

Na szatana panie baronie — z czemś podobnem popisał się niedawno u hrabiny. Zebrało się było mnóstwo gości, na usilne prośby których p. Vertigo, poeta z sąsiedztwa czytał swój melodramat wierszem. W najtkliwszym ustępie p. baronie, kiedy otruta dziewczyna między swojemi zabójcami poznaje własnego ojca i kiedy wszystkie damy w salonie, rozpływają się we łzach, mój pan powstaje z miejsca i najobojętniej w świecie wypija szklankę, wody, przygotowaną dla autora. Cały efekt sztuki przepadł od razu.

BARON.

Nie dziwi mnie to wcale. Wszakże przed niedawnym czasem, ślicznej osobie częstującej go herbatą, wrzucił 30 sous do filżanki, w mniemaniu, że podająca kwestuje na ubogich.

HERMAN.

Zeszłej zimy, podczas nieobecności p. barona, żenił się jego brat; rozumie się, że podejmowaniem zaproszonych, miał zająć się pan margrabia. Otóż przed wieczorem wchodzę do niego, by mu pomódz w toalecie. Odprawia mig, pragnąc sam się ubrać zdejmuje więc z siebie wszystko, następnie przechadza się po pokoju przez godzinę z przeproszeniem w bieliźnie tylko. Nagle zatrzymuje się spoglądając zwierciadło i pyta zdziwiony: - "Cóż ja robię u diabła?... Noc już, pora spać i kładzie się w łóżku, zapominając o weselu i gościach. Na szczęście przybiegłem przypomnieć mu o uroczystości.

BARON.

I ty twierdzisz, że podobny fixat, potrafi przyzwoicie zachować się w Gotha?.... Raczej podziwiaj podjęte przezemnie zadanie, gdyż w zły czy w dobry sposób wolę królewską, spełnić go zmuszę. Nie należy łudzić się, Hermanie; — poselstwo powierzonem zostało mojemu synowcowi. Otrzymał tytuł, ponieważ nosi nazwisko ojca dawniejsze niż moje. Ja dodany mu zostałem do towarzystwa jedynie, a na domiar niedoli cała odpowiedzialność na mnie tylko cięży.

HERMAN.

P. Margrabia posiada osobiste zasługi.

BARON.

Zapewne — ależ czyż to dostateczne? Wprawdzie przyrzekł mi poprawę....

HERMAN.

Gotuje się do niej wolno, wolniuteńko! Nadewszystko zaś nie znosi najlżejszej przeciwności i jeżeli p. baron zechce mi wierzyć, to radziłbym mu.... Otóż i on.

Scena 2

BARON, MARGRABIA, HERMAN.

MARGRABIA.

Ah! więc to jakieś sprzysiężenie! Wciąż mi będziesz kraść papiery!

HERMAN.

Panie margrabio, oto stryj pański.

MARGRABIA.

Niegodziwcze, gdzie podziałeś arkusz nut, który miałem w rękach niedawno? Gdzie go włożyłeś? gdzie schowałeś?

BARON.

Dobry dzień Valbergu, cóż tu słychać nowego?

MARGRABIA.

Raz już oczyszczę z łotrów mój dom! Wszystkich powyrzucam za drzwi, (do barona który się śmieje) A ciebie najpierwej mazgaju!

HERMAN.

Panie — to p. baron.

MARGRABIA.

Ah! przebacz mi stryju! Przyjechałeś z Paryża witam cię serdecznie w moim domu.

BARON.

W jego domu!

MARGRABIA.

Przytrafiła mi się smutna przygoda, zgubiłem nuty.

HERMAN  (n. s).

Niewątpliwie te, które tak starannie zamknął w walizie.

BARON.

Zważ kochany synowcze na moją akuratność; przybyłem w oznaczonej godzinie. A ty przygotowałeś się też do drogi?

MARGRABIA.

Do drogi?

BARON.

Nieinaczej — jutrzejszego ranka.

MARGRABIA.

Tak, przysięgam ci, że jeżeli otrzymam odmowę wyjeżdżam natychmiast; już nie spotkamy się na tym padole.

BARON.

Jaką odmowę? O czem ty mówisz?

MARGRABIA

Na honor jeżeli mnie przyjmie chłodno, jeżeli uważać będzie za niewłaściwy ten zamiar, od którego nic mnie odwieść nie zdoła — wiem już co mi czynić wypadnie.

BARON.

Jakiegoż chłodu, jakiego złego przyjęcia obawiać się możesz, przybywając w imieniu króla?

MARGRABIA.

Alboż król mięsza się, do tej sprawy?

BARON.

Do stu katów! Oczywiście, skoro wręczyć masz własnoręczny list Jego królewskiej mości.

MARGRABIA.

Hrabinie?

BARON.

Wielkiej księżnie. Zapomniałżeś już o wybraniu cię na....

MARGRABIA.

Pomieszało mi się w głowie, ponieważ umyśliłem także napisać do hrabiny. Widziałeś się z nią stryju?

BARON.

Zkądże znów, przecież śpi.

MARGRABIA.

Jakże zatem? Cóż mówisz o moim zamiarze?

Czy źle czynię?

BARON.

O jakim zamiarze?

MARGRABIA.

Ob, mój Boże! Najprzód zgaduję twoją odpowiedź. Zawsze jej nie nawidziłeś, aż pokłóciwszy się o nędzny kawałek winnicy, wytoczyłeś proces.

I cóż zyskasz z podobnego obrotu rzeczy? Twój adwokat wypowie z tej okazji parę, mniej więcej zręcznych frazesów, obecnie gardłuje już w parlamencie, w jego mowach nie masz ani odrobiny sensu — wy to nazywacie wysoką polityką, ja zaś czczą gadaniną. W rezultacie, ty zapłacisz koszta a słuszność powędruje na manowce.

BARON.

O czem ty pleciesz? i to w chwili, kiedy ważność przedmiotu wymaga całej twojej baczności.

MARGRABIA.

W takim razie, przystąp baronie do rzeczy. Mów słucham cię uważnie.

BARON.

Idzie tu o twoje poselstwo. Czytałeś, co ci donosiłem?

MARGRABIA.

O moje poselstwo?.... Bezwątpienia.... Jam zawsze posłuszny rozkazom króla.

BARON.

To twoja powinność, margrabio.

MARGRABIA.

Jego królewska mość, zna moje przywiązanie.

BARON.

Wyśmienicie! Będziesz zatem gotów....

MARGRABIA.

Możesz że wątpić, stryjaszku. Rozporządzenia oddawna wydane, Hermanie, czy wszystko już przygotowano jak należy?

HERMAN.

Panie margrabio, ja nie otrzymałem żadnych rozkazów.

MARGRABIA.

Jakto łotrze! A wielka waliza, którą ci poleciłem przynieść do mojego pokoju?

HERMAN.

Ha, jeśli p. margrabia zamierza śpiewać przez drogę....

MARGRABIA.

Śpię wad po drogach! zuchwalcze!

HERMAN.

Nuty już zapakowane w walizie, a klucz w kieszeni p. margrabiego.

MARGRABIA.

W wali....ach! do pioruna! prawda. Podano mi go zapewne z chustką i rękawiczkami. Ci ludzie myślą zawsze o czem innem.

HERMAN.

Upewniam p. margrabiego, że...

BARON.

No, dość już dość, ani słowa więcej. Idź....lepiej i spakuj rzeczy (Herman odchodzi) Tymczasem Valbergu, ja wracam do p. Duplessis po dworskie listy. Na pożegnanie zaś dorzucę ci tylko dwa słowa; zastanów się chłopcze, twoja podróż nie jest zwykłem zleceniem, od zręczności jaką w niej rozwiniesz, zależy cała twoja przyszłość.

MARGRABIA

Niestety, wiem o tem aż nadto dobrze.

BARON.

Przyrzecz mi przeto, że wszelkiemi siłami postarasz się przezwyciężyć samego siebie, zapanować nad ciągłem roztargnieniem, nad bezustanną ruchliwością umysłu nie umiejącego stale zatrzymać się na danym przedmiocie. Nakoniec pamiętaj, że należy być uważnym, przytomnym i roztropnym w wypełnianiu powierzonej przez króla missji.

MARGRABIA

Oh, co do tego, bądź spokojnym mój stryju, — możesz polegać na mnie, jakby na sobie samym.

BARON.

Z pewnością?

MARGRABIA.

Największą.

BARON.

Idź tedy, rozporządź wszystkiem jak należy. Ja biegnę do p. Duplessis, ztąd bliziuteczko (spoglądając na zegarek) Dziesięć minut po , wpół do szóstej — wrócę na obiad. Do widzenia — Obiecujesz więc ściśle zastosować się do moich rad....Wiesz przecie co to za szpaki ci panowie urzędnicy.

MARGRABIA

Nie troszcz się o nich, stryjaszku. Umiem ja sobie radzić z niemi, zapiszę się u wszystkich. Twojego zaś referenta, skoro mi tylko wymienisz nazwisko odwiedzę osobiście. .

BARON.

Ależ ja nie nam żadnego referenta, co przez to rozumiesz!

MARGRABIA.

Jeżeli nie masz referenta, przeto jeszcze nie pora robić starania u sędziów.

BARON.

Robić starania u sędziów? Z jakiego powodu?

MARGRABIA.

No, z powodu twojego procesu, stryju.

BARON.

Ależ, ja tam nie prowadzę żadnego procesu!

MARGRABIA.

Jakto! nie mówiłżeś przed chwilą o urzędnikach?

BARON.

Dworu Saskiego, ale nie sądowych! ah!....

MARGRABIA.

A, tak, tak, wzmianka była o ambasadzie, prawda. Jestem nieco zajęty, roztargniony. Bo to stryjaszku hrabina prowadzi proces, którym zająć się przyrzekłem. Ah, cóż to za śliczna kobieta!

BARON

No, no, wszyscy wiemy oddawna, żeś zagrząsł tam po uszy i że to jej sąsiedztwo jest przyczyną twojego zakopania się na wsi. Ale przyznaj, że to przywiązanie żadną miarą nie powinno przeszkadzać naszym przedsięwzięciom, a tern mniej niszczyć nasze zamiary.

MARGRABIA.

Uspokój się, uspokój, kochany stryju i spiesz do p. Duplessis. Ja wydaję się, czasem cokolwiek nieprzytomnym, lecz to wówczas jedynie, gdy nie my. ślę o interesach, bo skoro już raz przyłożę się do nich, to nie znajdziesz człowieka uważniejszego nademnie.

BARON.

To i dobrze.

MARGRABIA.

Idź po listy — resztę, biorę na siebie.

BARON.

Zobaczymy twoją gorliwość.

MARGRABIA

Najpierw dojrzę Hermana, by nie popełnił jakiej omyłki.

BARON.

Wybornie.

MARGRABIA.

Dalej, uporządkuję papiery, których posiadam niemało.

BARON.

Nie zatrzymuj mnie dłużej.

MARGRABIA.

Niech mig Bóg uchowa. Biegnij stryju — ja tymczasem napiszę do matki, wypadałoby również podziękować ministrowi. Psy podaruje pani de Balleroche, zawiadomię moich krewnych i za powrotem zastaniesz już małżeństwo moje zupełnie ułożone.

BARON

(zatrzymując się w chwili odejścia).

Jakie małżeństwo u sto djabłów? Jakie małżeństwo?

MARGRABIA.

No moje, nie wiedziałżeś o niem stryju?

BARON.

Co znaczy ten nowy koncept?... Żartujesz czy co?

MARGRABIA.

Bynajmniej. Czyż ci nie mówiłem że się żenię z hrabiną.

BARON.

Nie, na honor! Pierwsze słyszę!

MARGRABIA.

Widzisz tedy stryjaszku, jaki nawał interesów wali się na moją biedną głowę.

BARON.

Ależ nikt się nie żeni, w przeddzień odjazdu.

Uczynisz to chyba za powrotem.

MARGRABIA

Przeciwnie, los mój roztrzygnie się dzisiaj.

BARON.

Nie zastanowiłeś się chyba ani trochę nad twoim projektem.

MARGRABIA.

Mylisz się baronie, zastanowiłem się i bardzo — a na dowód, nie ruszę się z domu, aż po otrzymaniu jej odpowiedzi.

BARON.

Wszakże jakiejbądź natury będzie ta odpowiedź, w niczem ona nie zmieni charakteru naszego poselstwa. Nie zechcesz przecie zabrać hrabiny ze sobą ?

MARGRABIA.

Czemużby nie — jeżeli przystanie....

BARON.

Litości, miłosierdzia!.. Kobieta w podróży co za nieprzyjemność ! Kapelusze, suknie, garderobiane, stosy

pudełek, noclegi w oberżach, wrzaski z powodu stłuczonej szyby, spazmy nad złamanem kołem i tam

dalej i tam dalej.

MARGRABIA.

Przytaczasz same drobnostki.

BARON.

Przytaczam co przyzwoite, a twój zamysł jest niedorzecznym. W listach, które wiozę. nie masz wzmianki o żonie i wątpię czy podobna samowolność byłaby zcierpianą.

MARGRABIA.

O to bynajmniej się nie troszczę

BARON.

Ale ja się troszczę, ja! I jeżeli zechcesz nalegać, co oznajmiam ci (Margrabia siada do fortepianu i preludjuje) Nie, ten chłopak oszalał... niepodobieństwem wieźć go do Gotha.... Co począć?... Nie sposób udać się samemu, jego nazwisko jak długie wypisane w liście królewskim. Wyjawieniem istotnego położenia, narobiłbym niepotrzebnego skandalu, nic więcej. Bo gdybym nawet zdołał sprawić zamieszczenie mojego nazwiska w miejsce jego — co należy mi się najsłuszniej, naraziłbym całą sprawę na znaczną zwłokę, a tem samem i siebie na utratę tego a propos, tej właściwej pory, która jest kamieniem węgielnym wszelkiego powodzenia (słychać dzwonek). Wielkie nieba! to dzwonek hrabiny! Spóźnię się do pana Duplessis. Mój synowcze posłuchaj mię, błagam..

MARGRABIA  (j. w.).

Sądziłem, żeś pan już odszedł.

BARON.

Kochasz hrabinę....

MARGRABIA.

To moja tajemnica.

BARON.

Wyjawiłeś ją przed chwilą.

MARGRABIA.

Jeźlim się wygadał, nie będę ukrywać jej dłużej.

BARON.

Porzućmy żarty, proszę cię.... Nienawidzony przez hrabinę, nie mogę z nią mówić w twoim interesie.

Zresztą czas nagli Słuchaj zatem mojej propozycji. Dwie sprawy należy załatwić szybko, oświad

czenie się i poselstwo. Nie poświęcaj drugiego dla pierwszego.

MARGRABIA.

Czyli pierwszego dla drugiego.

BARON

Zobacz się z hrabiną żądając stanowczej odpowiedzi. Skoro ta okaże się przychylną, ja nie będę opierał się wyjazdowi jej do Niemiec, ponieważ wyjazd ten i tak nie może nastąpić jutro, to się rozumie samo z siebie.

MARGRABIA.

Rzeczywiście.

BARON.

Łatwo jednak mogłaby nas doścignąć...

MARGRABIA.

Projekt przewyborny!

BARON.

Nieprawdaż? W razie odmowy.....

MARGRABIA.

W razie odmowy, porzucam ją na zawsze.

BARON.

Doskonale! Uciekniesz od niewdzięcznej do Gotha.

MARGRABIA.

Chociaż ubóstwiać jej nie przestanę!

BARON.

Bezwątpienia. (n. str.) Nie zły chłopak, roztargnienia jego nawet, pokierowane roztropną ręką, mogłyby się obrócić na własną jego korzyść. Nie umiano dotąd zażyć go właściwie. Cierpliwości, można ryzykować go do Gotha (głośno). Zatem wszystko już ułożone — odchodzę. Za powrotem zastanę cię po deklaracji, uwieńczonej pomyślnym skutkiem, gdyż jak mniemam, hrabina z dawna już przewidywała twoje oświadczenie.

MARGRABIA.

Wątpię, ilekroć bowiem przybyłem tu z zamiarem rozmówienia się z nią w tej materji, zawsze jakoś wychodziło mi to z myśli. Dziś wszakże dla pamięci, włożyłem kawałek papieru w tabakierkę.

BARON.

Małżeństwo tedy nie bardzo postępuje pospiesznie.

MARGRABIA.

Nie jestem pewnym jej przyzwolenia. Umysł to nadzwyczaj niestały, niezdolny długo zatrzymywać się na jednym i tym samym przedmiocie. Mówiąc do niej sądzisz, że cię słucha, tymczasem myśl jej błądzi o sto mil od ciebie.

BARON.

Bywa więc roztargnioną?

MARGRABIA.

Niestety — I to jest nieznośne!

BARON.

Oh! tym razem masz słuszność najkompletniejszą!.. Lecz biegnę do pana Duplessis.

MARGRABIA.

Dobrze, gdyż ja i tak za wiele mam na głowie: oświadczyny, proces, poselstwo, tysiące odpowiedzi na listy, nowy romans przeczytać z jej polecenia, wszystko to niepodobna uskutecznić jednocześnie — pojmujesz....

BARON.

Zapewne, zapewne, przedewszystkiem nie zapomnij prosić o jej rękę..

MARGRABIA

Dobrze. To ten przeklęty proces, co mi wciąż snuje się po mózgu, myśl moją tak zamąca. — Przebacz stryju, że cię nie odprowadzam.

BARON.

Eh, eh, nie trudź się, nie trudź.... (n. str.) Chciał pilnować Hermana, a to jego raczej spuszczać z oczu nie można na chwilę (odchodzi).

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena 3.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 9

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 10.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej