Maria Konopnicka

O SIEDMIU KRASNOLUDKACH I SIEROTCE MARYSI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

JAK NADWORNY KRONIKARZ KRÓLA BŁYSTKA ROZPOZNAWAŁ WIOSNĘ

I

II

IV

V

VI

VII

VIII

WYPRAWA PODZIOMKA

I

II

III

IV

V

KRÓL BŁYSTEK OPUSZCZA KRYSZTAŁOWĄ GROTĘ

I

PODZIOMEK SPOTYKA SIEROTKĘ MARYSIĘ

I

II

III

IV

V

VI

VII

DOBRE CZASY

I

II

III

KONCERT MISTRZA SARABANDY

I

II

MODRACZEK I JEGO UCZEŃ

I

II

U KRÓLOWEJ TATRY

I

II

III

SOBÓTKA

I

II

III

SPRAWA WIECHETKA

I

III

IV

V

JAŁMUŻNA PÓŁPANKA

I

II

III

POWRÓT KRASNOLUDKÓW POD ZIEMIĘ

Z CAŁEGO NARODU

O SIEDMIU KRASNOLUDKACH I SIEROTCE MARYSI

Maria Konopnicka

Czy to bajka, czy nie bajka,

Myślcie sobie, jak tam chcecie.

A ja przecież wam powiadam:

Krasnoludki są na świecie.

Naród wielce osobliwy.

Drobny - niby ziarnka w bani:

Jeśli które z was nie wierzy,

Niech zapyta starej niani.

W górach, w jamach, pod kamykiem,

Na zapiecku czy w komorze

Siedzą sobie Krasnoludki

W byle jakiej mysiej norze.

Pod kominem czy pod progiem -

Wszędzie ich napotkać można:

Czasem który za kucharkę

Poobraca pieczeń z rożna...

Czasem skwarków porwie z rynki

Albo liźnie cukru nieco 

I pozbiera okruszynki,

Co ze stołu w obiad zlecą.  

Czasem w stajni z bicza trzaśnie,  

Koniom spląta długie grzywy,  

Czasem dzieciom prawi baśnie... 

Istne cuda! Istne dziwy!

Gdzie chce - wejdzie, , co chce - zrobi,

Jak cień chyżo, jak cień cicho,  

Nie odżegnać się od niego,  

Takie sprytne małe licho!  

Zresztą myślcie, jako chcecie,  

Czy kto chwali, czy kto gani,

Krasnoludki są na świecie!  

Spytajcie się tylko niani. 

JAK NADWORNY KRONIKARZ KRÓLA BŁYSTKA ROZPOZNAWAŁ WIOSNĘ

I

Zima była tak ciężka i długa, że miłościwy Błystek, król Krasnoludków, przymarzł do swojego tronu. Siwa jego broda uczyniła się srebrną od szronu, u brody wisiały lodowe sople, brwi najeżone okiścią stały się groźne i srogie; w koronie, zamiast pereł, iskrzyły się krople zamarzniętej rosy, a para oddechu osiadała śniegiem na kryształowych ścianach jego skalnej groty. Wierni poddani króla, żwawe Krasnoludki, otulali się, jak mogli, w swoje czerwone opończe i w wielkie kaptury. Wielu z nich sporządziło sobie szuby i spencery z mchów brunatnych i zielonych, uzbieranych w boru jeszcze na jesieni, z szyszek, z huby drzewnej, z wiewiórczych puchów, a nawet z piórek, które pogubiły ptaszki lecące za morze.

Ale król Błystek nie mógł się odziewać tak ubogo i tak pospolicie. On zimą i latem musiał nosić purpurową szatę, która, od wieków służąc królom Krasnoludków, dobrze już była wytarta i wiatr przez nią świstał. Nigdy też, za nowych swoich czasów nawet, bardzo ciepłą szata owa nie była, ile że z przędzy tych czerwonych pajączków, co to wiosną po grzędach się snują, utkana, miała zaledwie grubość makowego listka.

Drżało więc królisko srodze, raz w raz chuchając w ręce, które mu tak zgrabiały, że już i berła utrzymać w nich nie mógł.

W kryształowym pałacu, wiadomo, ognia palić nie można. Jakże? Jeszcze by wszystko potrzaskało: posadzki i mury.  

Grzał się tedy król Błystek przy blasku złota i srebra, przy płomieniach brylantów, wielkich jak skowrończe jaja, przy tęczach, które promyk dziennego światła zapalał w kryształowych ścianach tronowej sali, przy iskrach lecących z długich mieczów, którymi wywijały dzielne Krasnoludki, tak z wrodzonego męstwa, jak i dla rozgrzewki. Ciepła wszakże z tego wszystkiego było bardzo mało, tak mało, że biedny stary król szczękał zębami, jakie mu jeszcze pozostały, z największą niecierpliwością oczekując wiosny. 

- Żagiewko - mówił do jednego z dworzan - sługo wierny! ! Wyjrzyj na świat, czy nie idzie wiosna. A Żagiewka kornie odpowiedział:  

- Królu, panie! Nie czas na mnie, póki się pokrzywy pod chłopskim płotem nie zaczną zielenić. A do tego jeszcze daleko! ... 

Pokiwał król głową, a po chwili znów skinie i rzecze:  

- Sikorek! ! A może ty wyjrzysz?  

Ale Sikorkowi nie chciało się na mróz wystawiać nosa. Rzeknie tedy:  

- Królu, panie! Nie pora na mnie, aż pliszka ćwierkać zacznie. A do tego jeszcze daleko! . . .  

Pomilczał król nieco, ale iż mu zimno dokuczało srodze, skinie znów i rzecze :  

- Biedronek, sługo mój! A ty byś nie wyjrzał?  

Wszakże i Biedronkowi niepilno było na mróz i zawieję. I on się kłaniał i wymawiał:

- Królu, panie! Nie pora na mnie, aż się pod zeschłym listkiem śpiąca muszka zbudzi. A do tego jeszcze daleko! ...

Król spuścił brodę na piersi i westchnął, a z westchnienia tego naszła taka mgła śnieżna, że przez chwilę w grocie nic widać nie było.

Tak przeszedł tydzień, przeszły dwa tygodnie, aż pewnego ranka jasno się jakoś zrobiło, a z lodowych soplów na królewskiej brodzie jęła kapać woda.

We włosach też śnieg tajać począł, a okiść szronowa opadła z brwi królewskich i zmarzłe kropelki u wąsów wiszące spłynęły niby łzy.

Zaraz też i szron ze ścian opadać zaczął, lód pękał na nich z wielkim hukiem, jak kiedy

Wisła puszcza, a w komnacie zrobiła się taka wilgoć, że wszyscy dworzanie wraz z królem kichali jakby z moździerzy.

A trzeba wiedzieć, że Krasnoludki mają nosy nie lada.

Sam to naród nieduży: jak Krasnoludek but chłopski obaczy, staje, otwiera gębę i dziwuje się, bo myśli, że ratusz. A jak w kojec wlezie, pyta: "Co za miasto takie i którędy tu do rogatek?" A wpadnie w kufel kwarciany, to wrzeszczy: "Rety! Bo się w studni topię!"

Taki to drobiazg!

Ale nosy mają na urząd, że i organiście lepszego do tabaki nie trzeba. Kichają tedy wszyscy, aż się ziemia trzęsie, życząc sobie i królowi zdrowia.

Wtem chłop po drwa do boru jedzie. Słysząc owo kichanie, mówi:

- Oho, grzmi! Skręciła zima karku! - bo myślał, że to grzmot wiosenny.  

Zaraz konia przed karczmę zawrócił, żeby grosza na drzewo nie utrącać, i przesiedział tam do wieczora, rachując i rozmyślając, co kiedy robić ma, żeby mu czasu na wszystko starczyło.  

Tymczasem odwilż trwała szczęśliwie. Już około południa wszystkim Krasnoludkom poodmarzały wąsy.  

Zaczęli tedy radzić, kogo by na ziemię wysłać, żeby się przekonał, czy jest już wiosna.  

Aż król Błystek stuknął o ziemię berłem szczerozłotym i rzekł:  

- Nasz uczony kronikarz Koszałek- - Opałek pójdzie obaczyć, czy już wiosna przyszła.  

- Mądre królewskie słowo! - zakrzyknęły Krasnoludki i wszystkie oczy obróciły się na uczonego Koszałka-Opałka.  

Ten, jak zwykle, siedział nad ogromną księgą, w której opisywał wszystko, co się od najdawniejszych czasów zdarzyło w państwie Krasnoludków, skąd się wzięli i jakich mieli królów, jakie prowadzili wojny i jak im się w nich wiodło.  

Co widział, co słyszał, to spisywał wiernie, a czego nie widział i nie słyszał, to zmyślił tak pięknie, iż przy czytaniu tej księgi serca wszystkim rosły.  

On to pierwszy dowiódł, iż Krasnoludki, ledwie na piędź duże, są właściwie olbrzymami, które się tylko tak kurczą, żeby im mniej sukna wychodziło na spencery i płaszcze, bo teraz wszystko drogie.  

Krasnoludki tak dumni byli z kronikarza swego, że gdzie kto jakie zielsko znalazł, zaraz mu wieniec plótł i na głowę wkładał, tak iż mu te wieńce resztę rzadkich włosów wytarły i łysy był jak kolano.  

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej