Gioacchino Antonio Rossini

OTELLO CZYLI MURZYN W WENECJI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY.

AKT I

Scena Pierwsza.

Scena Druga.

Scena Trzecia.

Scena Czwarta.

Scena Piąta.

Scena Szósta.

Scena Siódma.

Scena Ósma.

Scena Dziewiąta.

Scena Dziesiąta.

AKT II.

Scena Pierwsza.

Scena Druga.

Scena Trzecia,

Scena Czwarta.

Scena Piąta.

Scena Szósta.

Scena Siódma.

AKT III.

Scena Pierwsza.

Scena Druga.

Scena Trzecia.

Scena Czwarta.

Scena ostatnia.

OTELLO CZYLI MURZYN W WENECJI

Trajedja liryczna we trzech aktach

z włoskiego, ściśle-miarowo przetłomaczona, i pod muzykę podłożona przez Józefa Dyonizego Minasowicza

Rossini Gioacchino Antonio

OSOBY.

[W oryginale podano również nazwiska aktorów grających w przedstawieniu premierowym]

OTELLO, afrykanin w służbie weneckiej ... Polkowski.

DESDEMONA, tajemna żona Otella ... Mejerowa.

ELMIRO, Senator, ojciec Desdemony ... Szczurowski.

RODRYGO, kochanek Desdemony ... Żyliński.

PEZAR, przyjaciel Rodryga ... Lanckoroński.

EMILJA, powiernica Desdemony... Nawrocka.

DOŻA ... Romanowski.

CHÓRY

Senatorów,Orszaku Otella i Rodryga,Towarzyszek Desdemony, Ludu.

Miejscem zdarzenia Wenecja.

AKT I

Scena Pierwsza.

Sala senatu; w głębi otwarta. Przez arkady widać brzeg morza napełniony ludem,oczekującym na przybycie Otella. — W odległości okręta.

Doza, Elmiro, Senatorowie w krzesłach, później Otello, Pezar i Rodrygo z hufcem wojennym.

Introdukcja.

LUD.

Wraca Otello! wraca waleczny!

Groźne szyki pomarniały,

znowu blaskiem wiecznej chwały

Adrja dziś zajaśnieć ma.

Męztwem złamał wrogów roty,

szczęście kroki jego wiodło

zbladnie xiężyc — Traków godło,

gdzie miecz jego połysk da.

OTELLO.

wysiadłszy na ląd, idzie ku Doży przy odgłosie muzyki wojskowej. Za nim Pezar i Rodrygo.

Zwycięztwo! Ojcowie!

zufałe najezdniki

srodze ukarane;

padły niewiernych szyki.

Znowu bezpieczna,świetny dziś wiek poczyna

twierdza Italji — nadobna Cypru kraina. —

Skończone moje dzieło;

oto wasz oręż! w każdej potrzebie

wrogów on wam pokona,

i będzie słać pod stopy

zgromionych znamiona.

wskazując na zdobyte oręże i bandery.

DOŻA.

O! jakżebym cię rad

spłacić sowicie.

OTELLO.

Dość mi na tym zaszczycie,

że'm waszą ufność miał. —

Afryki plemię,

dla was ja obcy jestem;

lecz jeźli serce to

godne waszego,

jeźli tę ziemię

drożej nad mą ojczyste

uwielbiam i cenię,

niech mię Adrja zwie synem!

to — me życzenie.

PEZAR.

na stronie.

Co za dusza zufala!

RODRYGO.

do siebie.

Ah czyżby miłość ma

tak spłacić się miała?

DOŻA.

Ty sam tej stali siłę,

ty jej wartość nadałeś;

ten miecz niezłomny przypasz do boku,

bo'ś ty już Adrji synem.

Niech lud zbawiony

twoje ci skronie ozdobi

tak zasłużonym wawrzynem!

RODRYGO.

do Pezara.

Co słyszę?... biada! skarb mi wydarto mój drogi.

PEZAR.

do Rodryga.

Ukój zawczesny żal!

OTELLO.

Jakie odpowiem

na tyle ah tyle oznaków

tak wspaniałego uczucia?...

Niestety!.. jak odmienna postać,

jak inne niebo jest moje!

Ach ten przedział jest wieczny!

DOŻA.

Gdzie bądź się rodził,

godzien jest czci waleczny.

OTELLO.

Ah jeźli duszę moją

męztwo zapala nowe,

to wdzięczność o połowę

pomnaża serca żar.

Droższej mi już nagrody

spodziewać się nie wolno.

(Ah! jedna miłość zdolna

przewyższyć każdy dar.)

PEZAR.

widząc Rodryga gniew.

(Powściągnij zemstę twoją;

musim' ostrożni bydź.)

LUD.

Idź z nami, idź !

chciej z nami zawsze bydź!

OTELLO.

(Już miłość swym powiewem

rozpędza moję troski,

zabłysnął promień boski,

poczęła nadzieja żyć.)

LUD.

Idź z nami, idz!

chciej z nami zawsze bydź!

Otello oddala się a za nim Senatorowie i lud..

Scena Druga.

Elmiro, Rodrygo i Pezar.

na stronie.

ELMIRO.

Rodrygo!

RODRYGO.

Elmiro! ojcze mój drogi! —

ah pozwól, że ci takie dam imię,

bo tobie życie winna

duszy mej dusza.

O! niechże wiem,

Desdemoną co mówi?

czy mi sprzyja?

mój los czy ja porusza ?...

ELMIRO.

Ah! jak trudna odpowiedź!

Łzy leje, wzdycha,

a ten, co je osusza,

nie zna źródła boleści,

chce odejść

RODRYGO.

Zlituj się, zostań!

ELMIRO.

Czas mi już nie pozwala; —

już mnie wzywają dźwięki trąb tryumfalnych,

w dzień powszechnej radości boleść ukrywaj!

czeka mnie lud,

wszak się zobaczem' ?... przybywaj!

odchodzi.

Scena Trzecia.

Rodrygo, Pezar.

RODRYGO.

Słyszałeś ?

PEZR.

Słyszałem.

RODRYGO.

Więc zaślepiony Elmiro

zwodniczej chwały pobłyskiem

zdrajcy zaufać ma?

a moie nawet...

skutkiem swojego obłędu

własny ród skazi

i własną dziś córkę poświęci.

PEZAR.

Ah wstrzymaj, wstrzymaj słuszny twój gniew!

Pezar ci znany,

więc zaufać mu chciej!

W żywej pamięci

i moje mam krzywdy i twoje;

Moiem' się zemścić;

lecz posłuchaj mych rad!..

Jeźli nikczemnik

tu z Afryki wygnany,

szalonem szczęściem pijany,

zbytnie zaufał sobie

aby się losu bał zmiany;

więc się nie lęka zdrad.

Przecież ta karta

więcej dokaże,

niź wszelka wojna otwarta.

podaje mu list.

RODRYGO.

Co widzę?.. wierzyć-że mam?..

PEZAR.

Więcej niebawem dowiesz się sam.

Wszelka przewłoka

mogłaby nasze zniszczyć zamiary.

RODRYGO.

O jak mię drażni

spór ten srogi

nadziei, gniewu, bojaźni!

PEZAR,

Nie, niech te czarne troski

nie chmurzą twego czoła,

niech grozi los do koła,

przyiaźń ochronę da.

serce twe

ulgi chce,

przyiaźń ochronę mu da.

RODRYGO.

Jakie te słowa pokoju

serce mi goją zranione!

Nieszczęście z tobą. dzielone,

zbyt łatwo znieść się da.

Próżno mie

gnębić chce,

bo wszystko znieść się da.

OBADWA.

Choć nas przed chwilą jeszcze,

bratała boleść sroga,

to dziś nadzieja droga.

stateczniej złączyć ma.

RODRYGO.

Stępiały pociski

przemogła odwaga

PEZAR.

(Już widzę, jak bliski

zagraża mu cios.)

OBADWA.

Im głębsza cierpienia

zadadzą nam rang

tem bliższy odmianę,

rokuje nam los.

Pezar.

Stałość miej!

RODRYGO.

Będę miał!

PEZAR.

Mnie ufać możesz.

RODRYGO.

Ah ufam tobie;

ty goisz mi ranę,

a blizką odmianęrokuje nam los.

odchodzą,

Scena Czwarta.

Pokoj w pałacu Elmira.

Desdemona, Emilja.

EMILJA.

Na Boga! ty łzy lejesz!

Ah o tej porze

nieprzystoi ten płacz.

Laurem okryty,

wraca luby do ciebie;

czyź'ci się godzi

płakać, gdy Adrja

tryumf Otella obchodzi?

DESDEMONĄ.

Emiljo! nie tajno tobie,

ilem go zawdy kochała,

ile ma dusza

wycierpiała na wieść

o krwawych bojach;

jej mękę cała.

bicie serca, to oko

ah za nadto zdradzało;

nawet wtedy,

gdy się nadzieję utracą,

ileż razy mawiałam:

czemuż nie wraca?...

Dziś gdy moim go mienię,

nowe mi zsyła

srogi los udręczenie.

EMILIA.

Czy to bydź moie?

DESDEMONA.

Ah wiedz, że jak miłość moją

zdobyła jego odwaga,

tak się nienawiść wzgarda,

w duszy ojca wzmaga.

EMILJA.

Gdyś pewną serca jego

niech cię nie dręczy.

nadaremna obawa!

DESDEMONA.

Ah czemuż nie wiem

czy tak myśli i on?

Wszakże pamiętasz,

gdy odjeżdżał, ty sama

scięłaś pukiel tych włosów, —

Ah! lecz Otella dar ten niedoszedł....

niedoszedł, biada!

ho ojciec pismo to przejął,

które drżąca ręka

słała lubemu.

Rozumiał że Rodrygo

jest tym wybranym;

mnie z błędu korzystać się udało,

przyznały usta, lecz serce to kłamało.

Od tego dnia mój ulubiony

nie śle mi więcej swoich pozdrowień.

Sroga niepewność

trwoży mię i udręcza

Kto wie?... może rozumie...

że dar tak drogi...

posłała innemu

Desdemona niewierna!...

EMILJA.

Trwożliwa zwykle jest miłość;

ściga ją nieskończenie

twór własnych myśli,

a jątrzy każde cierpienie.

DESDEMONA.

Twe słowa barwę bierą

pokoju duszy twej.

EMILJA.

Mnie zdawna znałaś sczerą,

więc ufność we mnie miej,

DESDEMONA.

Ale przychylna dusza

zwykle to widzi co życzy.

EMILJA.

Gdy boleść serce wzrusza,

samo szuka goryczy.

DESDEMONA.

Ah radabym ci wierzyć,

lecz broni serca głos.

EMILIA.

Tak powinnaś mi wierzyć,

i stłumić serca głos.

OBIEDWIE.

Sroga jest miłość, jednym tchem

obala życzeń kres;

uśmiech jej tylko marnym snem

śród wiecznych cierpień i łez.

DESDEMONA.

Lecz co widzę?

Wszak to zdradliwy Pezar

niesie tu kroki niepewne....

Ah! nie; uchodźmy!

Chytry niech mię nie pyta,

Skąd pochodzą te łzy,

ta boleść skryta?

odchodzą.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena Piąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Szósta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Siódma.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Ósma.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Dziewiąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Dziesiąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II.

Scena Pierwsza.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Trzecia,

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Piąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Szósta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Siódma.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III.

Scena Pierwsza.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Trzecia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena Czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena ostatnia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej