Gabriela Zapolska

PIELGRZYMKA PANI JACENTOWEJ

Konwersja: Nexto Digital Services

PIELGRZYMKA PANI JACENTOWEJ

Gabriela Zapolska

— Żeby cię wszystkie cholery zatłukły, tak... pońdę.

— Nie pońdziesz, mówię ci, jakem uczciwy! Skórę ci zgarbuję, a zostaniesz w domu.

Jacentowa parsknęła śmiechem.

— Skórę mi zgarbujesz? Ty psiakrewska niedojdo? Czym? Garściom? Może miotłom?... Co?...

Jacenty spojrzał z góry na żonę.

Chłop to był setny, wielki jak dąb, choć pochyło się trzymający, o długich rękach orangutanga, zwieszających się miękko i leniwie po obu stronach jego postaci.

Postąpił kilka kroków i machnął miotłą, którą wlókł za sobą jak kometa ogon. W kącie dziedzińca kilka kur chudych, pokrytych kojcem, zagdakało ze strachu.

Tymczasem Jacentowa, siedząc na progu drzwi z rękami splecionymi na kolanach, chichotała, złośliwie mrugając maluchnymi oczkami, ponad którymi pasma lśniących od pomady włosów kleiły się w wężowate smugi.

— Zgarbujesz mi skórę — piszczała cieniuchnym głosikiem — a to się przechwala!... Niby ty jak każdy inny masz siłę i chętkę jaką... A toć, cholero jedna, jeżeli odprawię tę świętą pielgrzymkę, którą sobie ślubowałam, to może i tobie wyńdzie taka odpustowa ochwiara na pożytek... Może cię Najświętsza Panienka odmieni i lenia z ciebie wypędzi, a to nie tylko, że mi zagradzać drogi nie powinieneś, ale wyprawić jeszcze i Bogu polecić!...

Mówiła jednym tchem, bez przerwy, jakby się nauczyła lekcji i słowa jej szemrały cicho a dobitnie wśród ciasnej a smrodliwej przestrzeni podwórka. Jacentowa nie otwierała ust, mówiąc; sine i wąskie wargi zaciskały się prawie. Nozdrza spłaszczonego nosa nie poruszały się, to samo i deka piersiowa, pokryta cienką tkaniną perkalowego kaftana. Jedynie oczy migotały i latały pod zamkniętymi silnie brwiami i skóra na olbrzymim, wypukłym czole marszczyła się w masę fałd jak zwoje zbyt obszernego płaszcza. Kobieta była chuda, mała, mizerna, czarna, ze skórą spaloną, a mimo to lśniącą. Ot, mucha wobec olbrzymiej postaci Jacentego. A przecież chichotała ciągle, jak mała małpka, skurczona na progu izby. Resztki zachodzącego słońca wydobywały z ciemni jasną barwę jej kaftana i kładły migocący punkt na samym środku jej czoła. Ot, jak dukat złoty ruchomy i nieuchwytny, migocący tuż pod pasmami ciemnych włosów.

Jacenty machnął raz jeszcze miotłą i podszedłszy ku kątowi dziedzińca, gdzie skład był wszelakich rupieci, wielką polewaczkę z łoskotem i brzękiem wydobył.

Nie mówiąc ani słowa, ku studni podszedł i wodę do konewki ściągać zaczął. Na odgłos plusku wody zadudniło w głębi izby i jak bomba z ciemnego wnętrza domu wyleciała na dziedziniec mała dziewucha bosa i zasmolona, w perkalowej sukience i z cieniuchnymi warkoczykami po obu stronach olbrzymiej jak dynia głowy.

Z rękami rozczapierzonymi pędziła w stronę studni i nie zatrzymała się aż w brylantach wody, która całą kaskadą rozpryskiwała się dokoła.

Jacentowa uderzyła się po kolanach.

— Julka!... Wiedźmo zatracona!... — zawołała — pońdziesz precz od wody... kieckę na nic zamoczysz, flądro jedna!...

Koniec wersji demonstracyjnej.