Karol May

SKARB W SREBRNYM JEZIORZE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

SKARB W SREBRNYM JEZIORZE

Karol May

I

Około południa bardzo gorącego dnia czerwcowego ,,Dogfish”, jeden z największych parowców osobowo - pocztowych na Arkansasie, rozbijał swymi potężnymi kołami fale rzeki. Wczesnym rankiem opuścił Little Rock, a wkrótce miał dotrzeć do Lewisburga.

Niesamowity upał spędził garstkę zamożniejszych pasażerów do kabin i kajut, większość natomiast podróżnych pokładowych leżała poza beczkami, pakami i innymi pakunkami, które użyczały im skąpego cienia. Dla tych pasażerów kapitan kazał urządzić pod rozpiętym płótnem ,,bed and board”, na którym stały wszelkiego rodzaju szklanki i flaszki, a ostra ich zawartość przeznaczona była naturalnie nie dla zbyt delikatnych języków i podniebień. Za bufetem siedział kelner z zamkniętymi oczami i, wyczerpany upałem, kiwał głową, a ilekroć podniósł powieki, spoza warg jego wychodziło przekleństwo albo jakieś dosadne słowo. Ta jego niechęć zwracała się ku grupie około dwudziestu mężczyzn którzy siedząc na ziemi przy stole, podawali sobie z rąk do rąk kubek z kośćmi. Grano o tak zwany drink, to znaczy, że przegrywający musiał po skończeniu partii zapłacić każdemu z partnerów szklankę wódki; to ostatnie właśnie było przyczyną niechęci kelnera, budzonego ciągle z drzemki. Ludzie ci nie spotka- li się z pewnością dopiero tutaj na pokładzie steamera, gdyż zachowywali się bardzo poufale względem siebie i widać było z ich przypadkowych wynurzeń, że znają się dokładnie. Mimo tej ogólnej poufałości jeden z grona cieszył się pewnego rodzaju szacunkiem. Nazywano go kornelem, co jest zwykłym przekształceniem słowa "colonel”, pułkownik.

Był to człowiek długi i chudy. Jego gładko wygoloną, ostro i kanciasto zarysowaną twarz okalała ruda, szczeciniasta broda; krótko ostrzyżone włosy były także rude, co można było sprawdzić, gdyż stary, zużyty kapelusz filcowy zsunął mu się daleko na kark. Ubranie jego składało się z ciężkich butów skórzanych, podbitych gwoździami, oraz spodni nankinowych i krótkiej bluzy z tejże materii. Kamizelki nie miał, a zamiast niej nosił pomiętą i brudną koszulę, której kołnierz, nie przytrzymywany chustką, był szeroko otwarty i ukazywał nagie, spalone od słońca ciało. Dookoła bioder owinął czerwony szal, spoza którego wyglądała rękojeść noża i głownie dwu pistoletów. Obok leżał prawie nowy karabin i torba skórzana, zaopatrzona w dwa rzemienie, przy których pomocy nosił ją na plecach.

Inni mężczyźni ubrani byli w podobny sposób, niestarannie i równie niechluj- nie, ale za to także uzbrojeni po zęby. Nie bynieo wśród nich ani jednego, który by na pierwszy rzut oka wzbudzał zaufanie. Grali namiętnie, a toczyli przy tym rozmowę tak niewybredną, że choć trochę porządniejszy człowiek nie zatrzymałby się przy nich na chwilę. W każdym razie łyknęli już niejeden drink; twarze ich były rozgorączkowane nie tylko od słońca; także wódka roztaczała nad nimi swą władzę.

Kapitan opuścił mostek i udał się na tylny pokład sternika, aby mu udzielić kilku niezbędnych wskazówek.

— Co pan sądzi, kapitanie — spytał sternik — o tych drabach, którzy tam siedzą przy kościach? Zdaje mi się, że należą do tego rodzaju ludzi, których nie widzi się chętnie na pokładzie.

— Tak i ja myślę — odparł zapytany. — Podali się wprawdzie za harvesterów (żniwiarzy), udających się na Zachód, aby się nająć do pracy na farmach, ale nie chciałbym być tym, u którego pytaliby o pracę.

— Well, sir. Ja nawet uważam ich za rzeczywistych trampów. Może przynajmniej na pokładzie zachowają się spokojnie.

— Nie radziłbym im uprzykrzać się nam więcej, niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni! Mamy na pokładzie dosyć rąk, aby ich wszystkich wrzucić do starego, błogosławionego Arkansasu. Zresztą, przygotujcie się do lądowania, bo w ciągu dziesięciu minut zobaczymy Lewisburg.

Kapitan wrócił na mostek, by wydać zwykłe przy lądowaniu rozkazy. Wkrótce ukazały się domy miasta, które okręt pozdrowił przeciągłym gwizdem syreny. Z przystani dano znak, że steamer ma zabrać ładunek i pasażerów. Podróżni, znajdujący się dotąd pod pokładem, wyszli, aby zażyć choć tej krótkiej przerwy w nudnej podróży.

Jednakże widok, jaki im się ukazał, nie był zbyt zajmujący. Lewisburg nie miał w owym czasie jeszcze tego znaczenia, co dzisiaj. W przystani stało tylko trochę gapiów, do zabrania leżało kilka pak i pakunków, a nowych pasażerów, którzy weszli na pokład, nie było więcej jak trzech.

Jednym z nich był biały o wysokiej i nadzwyczaj silnej postaci. Nosił tak gęstą i ciemną brodę, że widać było spoza niej tylko oczy, nos i górną część policzków. Na głowie miał starą czapkę bobrową, prawie całkowicie wyłysiałą i tak zdeformowaną, że określić jej dawny kształt było niemożliwością. Ubranie tego człowieka składało się ze spodni i bluzy z mocnego, szarego płótna. Za szerokim pasem tkwiły dwa rewolwery, nóż i kilka niezbędnych dla westmana drobiazgów; poza tym miał ciężką dubeltówkę, do której łożyska przywiązany był długi topór.

Kiedy zapłacił należność za przejazd, rozejrzał się badawczo po pokładzie. Porządnie odziani pasażerowie kajutowi zdawali się go nie obchodzić. Wzrok jego badał pozostałych, którzy wstali od gry, aby się przyjrzeć wchodzącym na pokład; lustrując każdego z osobna, ujrzał kornela; wtedy szybko odwrócił oczy, jak gdyby go zupełnie nie zauważył; podciągając jednak na mocne uda cholewy wysokich butów, mruczał cicho do siebie:

— Do diaska! Jeśli to nie jest czerwony Brinkley, to niech mnie uwędzą i pożrą razem z łupiną! Widać nie zna mnie!

Ten, o którym myślał, zdziwił się również jego widokiem i zwrócił się cicho do swoich towarzyszy:

— Spójrzcie tylko na tego czarnego draba! Czy zna go który z was?

Na pytanie odpowiedziano przecząco.

— Hm, musiałem go już kiedyś widzieć, i to wśród okoliczności dla mnie nie bardzo przyjemnych. Plącze mi  się jakieś niejasne wspomnienie o tym.

— To i on musiałby cię znać — odparł jeden. — Tymczasem spojrzał na nas, a na ciebie nie zwrócił uwagi.

— Hm! Może jeszcze wpadnę na to. Albo lepiej zapytam go o nazwisko. Wtedy będę wiedział, na jakim jestem świecie. Namówimy go na drink.

— Jeśli tylko zechce!

— Nie? To byłoby haniebną obrazą, jak wiecie. Ten, komu odmówią drinku, ma w tym kraju prawo odpowiedzieć nożem lub rewolwerem, a jeśli zakłuje obrażającego, nie zatroszczy się o to ani pies z kulawą nogą.

— Ale czarny nie wygląda na to, aby go można było zmusić do tego, co mu nie będzie miłe.

— Pshaw! Załóżmy się!

— Dobrze! Zakład, zakład! — rozległo się wokoło. — Przegrywający płaci każdemu trzy szklanki.

— Zgadzam się! — oświadczył kornel.

— Ja też — odpowiedział drugi. — Ale musi być sposobność rewanżu. Trzy zakłady i trzy drinki.

— Z kim?

— Najpierw z czarnym, którego, jak utrzymujesz, znasz, ale nie wiesz, kim jest. Potem z jednym z tych dżentelmenów, którzy gapią się na brzeg. Weźmy tego wielkiego draba, który wygląda przy nich jak olbrzym między karłami. A wreszcie z tym czerwonym Indianinem, który przyszedł na pokład z synkiem. A może się go boisz?

Odpowiedzią był ogólny śmiech, a kornel odparł pogardliwie:

— Ja miałbym się bać tego czerwonego błazna? Pshaw! A może także tego olbrzyma, przeciw któremu mnie podszczuwasz? Do wszystkich diabłów! Ten człowiek musi być silny! Ale właśnie tacy giganci mają zwykle najmniej odwagi, a ten jest tak wyelegantowany, że z pewnością umie się obracać tylko w salonie, a nie wśród ludzi naszego pokroju. A więc przyjmuję zakład. Drink z trzech szklanek z każdym z nich. A teraz do dzieła!

Ostatnie trzy zdania wypowiedział tak głośno, że musieli go słyszeć wszyscy podróżni. Każdy Amerykanin i każdy westman zna znaczenie słowa drink, zwłaszcza gdy zostanie wypowiedziane tak głośno i groźnie, jak to tutaj miało miejsce. Dlatego oczy wszystkich zwróciły się na kornela. Widziano, że jest mocno pijany, tak jak i jego towarzysze, a mimo to nikt nie odchodził, ponieważ każdy oczekiwał ciekawej sceny.

Kornel kazał napełnić szklanki, wziął swoją do ręki, podszedł do czarnego i rzekł:

— Good day, sir! Chciałbym wam ofiarować tę szklankę brandy. Uważam was naturalnie za dżentelmena, bo pijam tylko z ludźmi rzeczywiście szlachetnymi; spodziewam się, że wypróżnicie tę szklankę za moje zdrowie!

Broda zagadniętego zrazu rozszerzyła się, a potem ściągnęła, z czego można było wnosić, że przez twarz jego przebiegł uśmiech zadowolenia.

— Well — odpowiedział. — Nie jestem od tego; mogę uczynić wam tę przyjemność, ale chciałbym wiedzieć, kto mi wyświadcza ten nieoczekiwany zaszczyt.

— Zupełnie słusznie, sir! Powinno się wiedzieć, z kim się pije. Nazywam się Brinkley, kornel Brinkley, do usług. A wy?

— Moje nazwisko jest Grosser, Tomasz Grosser, jeśli nie macie nic przeciw temu. A więc za wasze zdrowie, kornelu!

Wypróżnił szklankę, przy czym wypili i inni, i zwrócił ją „pułkownikowi”. W poczuciu zwycięstwa Brinkley zmierzył swego rozmówcę lekceważącym spojrzeniem od stóp do głów i rzekł grubiańsko:

— Zdaje mi się, że to nazwisko niemieckie. Jesteście więc przeklętym dutchmanem, hę?

— Nie, Austriakiem, sir — odpowiedział Europejczyk w sposób bardzo uprzejmy, nie dając się wyprowadzić z równowagi. — Swego przeklętego dutchmana musicie skierować pod innym adresem; do mnie się nie stosuje. A więc dziękuję za drink i żegnam!

Obrócił się energicznie na pięcie i odszedł szybko, mówiąc do siebie po cichu:

— A więc rzeczywiście Brinkley! I nazywa się teraz kornelem! Ten drab knuje coś niedobrego. Muszę mieć oczy otwarte.

Brinkley wygrał wprawdzie pierwszą część zakładu, lecz nie wyglądał przy tym na zwycięzcę; mina mu zrzedła. Spodziewał się, iż Grosser będzie się wzbraniał wypić i trzeba go będzie zmusić do tego groźbą; ten jednak okazał się mądrzejszy: wypił i uchylił się od zwady. Kornel był wściekły. Napełniwszy szklankę, podszedł do drugiej upatrzonej ofiary — Indianina.

Wraz z Grosserem weszło na pokład w Lewisburgu dwóch Indian. Jeden starszy, drugi młodszy, liczący może piętnaście lat. Uderzające podobieństwo ich twarzy kazało się domyślać, że są to ojciec i syn. Byli tak jednakowo ubrani i uzbrojeni, że syn wydawał się odmłodzonym portretem ojca.

Odzież ich składała się ze skórzanych legginów, ozdobionych po bokach frędzlami, i żółtych mokasynów. Koszuli czy bluzy myśliwskiej widać nie było, gdyż ciało od ramion nosili okryte pstrymi i lśniącymi kocami zuni, z tego gatunku, które kosztują często ponad sześćdziesiąt dolarów za sztukę. Czarne włosy, gładko sczesane do tyłu, opadały na barki, nadając im kobiecy wygląd. Pełne, okrągłe twarze miały nadzwyczaj dobroduszny wyraz, a powiększało go jeszcze i to, że policzki ich były pomalowane cynobrem na kolor jasnoczerwony. Flinty, które trzymali w rękach, wydawały się niewarte razem ani dolara; w ogóle wyglądali obaj zupełnie niegroźnie, a przy tym tak osobliwie, że jak wspomnieliśmy, wywołali śmiech wśród pijących. Usunęli się nieśmiało na bok, jakby bali się ludzi, i stali oparci o szeroką i długą skrzynię z masywnego drzewa, wysokości człowieka.

— Ma tylko trzy lata, sir, nie więcej!

— Tylko? I to pan nazywasz „tylko”? To przecież zupełnie dojrzała pantera! Mój Boże! I taka bestia znajduje się na pokładzie! Któż zechce za to odpowiadać?

— Ja, sir, ja — odpowiedział elegancki pan kłaniając się damom i mężczyznom. — Pozwólcie mi, myladies and gentlemen, przedstawić się. Jestem Jonatan Boyler, właściciel słynnej menażerii, a przebywam od pewnego czasu z moją trupą w Van Bueren. Ponieważ ta czarna pantera nadeszła do mnie do Nowego Orleanu, udałem się tam z moim doświadczonym pogromcą zwierząt, aby ją odebrać. Kapitan tego dzielnego statku udzielił mi za wysokim wynagrodzeniem pozwolenia załadowania tego zwierzęcia, stawiając przy tym warunek, aby pasażerowie, o ile możności, nie dowiedzieli się, w jakim znajdują się towarzystwie. Dlatego karmiłem panterę tylko w nocy i dawałem jej zawsze całe cielę, aby się tak nażarła, by się ruszać nie mogła i cały dzień przespała. Ale jeżeli pięściami bić w skrzynię, to panterka musi się obudzić i wtedy daje się słyszeć także jej głos. Mam nadzieję, iż szanowne damy i panowie nie wezmą za złe pobytu na okręcie tej panterki, bo przecież nie czyni najmniejszej subiekcji.

— Co? — zawołał mały pan w okularach. — Nie czyni subiekcji? Nie brać za złe? Do wszystkich diabłów! Muszę przyznać, że z takim żądaniem nie zwracano się do mnie jeszcze nigdy! Ja mam przebywać na tym okręcie z czarną panterą? Niech mnie powieszą, jeśli to uczynię! Albo ona musi iść precz, albo pójdę ja. Wrzućcie tę bestię do wody! Albo wysadźcie klatkę na brzeg!

— Ależ, sir! Nie ma rzeczywiście żadnego niebezpieczeństwa — zapewnił właściciel menażerii. — Przypatrzcie się tej silnej skrzyni i...

— Ach, co tam skrzynia! — przerwał człowieczek. — Tę skrzynię potrafię ja rozbić, a cóż dopiero pantera!

— Proszę, pozwólcie mi wyjaśnić, że w skrzyni znajduje się właściwa klatka żelazna, której nawet dziesięć lwów czy panter nie mogłoby rozbić.

— Czy aby naprawdę? Pokażcie 'nam tę klatkę!. Musimy wiedzieć, jak jest! — zawołało dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści głosów.

Właściciel menażerii był jankesem i pochwycił tę sposobność, aby ogólne żądanie obrócić na swą korzyść.

— Bardzo chętnie, bardzo chętnie... — odpowiedział. — Ale, myladies and gentlemen, łatwo to zrozumieć, że nie można oglądać klatki, nie widząc pantery; na to nie mogę jednak pozwolić bez pewnego wynagrodzenia. Aby przyjemność tego rzadkiego widowiska podnieść, nakażę karmienie zwierzęcia. Urządzimy trzy miejsca: pierwsze za dolara, drugie za pięćdziesiąt, a trzecie za dwadzieścia pięć centów. Lecz ponieważ tu znajdują się jedynie dżentelmeni, więc jestem przekonany, że z góry możemy wykreślić drugie i trzecie miejsca. A może jest ktoś taki, kto chce zapłacić tylko pół, a nawet ćwierć dolara?

Nikt naturalnie nie odpowiedział.

— A więc tylko pierwsze miejsca. Proszę, myladies and mylords, dolara od osoby!

Zdjął kapelusz i zbierał dolary, podczas gdy pogromca, którego przywołał, czynił przygotowania do przedstawienia.

Podróżni byli przeważnie jankesami i jako tacy oświadczyli, że zgadzają się zupełnie z tym obrotem sprawy. Jeśli przedtem większość z nich oburzało, że kapitan zezwolił na transport tak niebezpiecznego zwierzęcia na swym steamerze, to teraz wszystkich pogodziła okoliczność, że to właśnie przyniesie pożądaną rozrywkę w nudnym życiu na statku. Nawet mały uczony przemógł swą obawę i przyglądał się przygotowaniom z wielkim zaciekawieniem.

— Słuchajcie, chłopcy! — rzekł kornel do swych towarzyszy. — Jeden zakład wygrałem, drugi przegrałem, bo czerwony drab nie wypił. To się znosi. Trzeci zakład zrobimy nie o trzy szklanki brandy, lecz o dolara wstępu. Czy zgadzacie się?

Towarzysze przyjęli naturalnie tę propozycję, bo olbrzym nie wyglądał na takiego, który by dał sobie napędzić stracha.

— Dobrze — zawołał kornel, którego nadmiar alkoholu uczynił pewnym zwycięstwa — uważajcie, jak chętnie i prędko ten Goliat będzie pił ze mną!

Kazał napełnić szklankę i zbliżył się do wspomnianego. Kształty tego człowieka musiało się rzeczywiście uważać za olbrzymie. Był jeszcze wyższy i szerszy niż czarnobrody, który nazywał się wielgusem (Gross — wielki), a liczył prawie lat czterdzieści. Jego gładko wygolona twarz była brunatna od słońca; piękne, męskie rysy miały śmiały zakrój, a siwe oczy ów szczególny, nie dający się opisać wyraz, którym odznaczają się ludzie, żyjący na wielkich płaszczyznach, gdzie horyzontu nic nie zacieśni, a więc marynarze, mieszkańcy pustyni i ludzie prerii. Nosił elegancki garnitur podróżny, a broni przy nim nie było widać. Obok stał kapitan, który zszedł z mostka, aby również przyjrzeć się przedstawieniu z panterą.

Teraz przystąpił do nich kornel, stanął szeroko rozkraczony przed swą domniemaną trzecią ofiarą i rzekł:

— Sir, proponuję wam drink. Prawdopodobnie nie będziecie się wzdragać powiedzieć mi, jako prawdziwemu dżentelmenowi, kim jesteście.

Zagadnięty rzucił na niego zdziwione spojrzenie i odwrócił się, aby ciągnąć dalej rozmowę z kapitanem, przerwaną przez zuchwałego pijaka.

— Halo! — zawołał kornel. — Czyście ogłuchli, czy nie chcecie mnie słuchać? Tego drugiego bym nie radził, bo nie znam żartów, gdy mi kto odmówi drinku. Życzliwie radzę wam wziąć sobie przykład z Indianina.

Zaczepiony wzruszył lekko ramionami i zapytał kapitana:

— Czy pan słyszał, co ten chłopaczyna do mnie mówił?

— Yes, sir, każde słowo — przytaknął zapytany.

— Well, a więc jesteście świadkiem, że ja go nie przywołałem.

— Co?! — wrzasnął kornel. — Nazywacie mnie chłopaczyną? I drinku odmawiacie? Czy ma się wam przy-_ darzyć to, co Indianinowi, któremu ja...

Więcej nie powiedział, bo w tej chwili otrzymał od olbrzyma tak siarczysty policzek, że padł na ziemię i przekoziołkował daleko. Leżał przez chwilę jak martwy, lecz zerwał się szybko, wyciągnął nóż i podniósłszy go do ciosu, rzucił się na olbrzyma.

Ten wsadził ręce do kieszeni od spodni i stał tak spokojnie, jakby mu nie groziło najmniejsze niebezpieczeństwo i jakby kornela zupełnie nie było.

— Psie! Mnie policzek? — zaryczał kornel. — To się płaci krwią, i to twoją!

Kapitan chciał interweniować, ale olbrzym wstrzymał go energicznym skinieniem głowy, a kiedy kornel zbliżył się do niego na dwa kroki, podniósł prawą nogę i przyjął go takim kopnięciem w brzuch, że uderzony padł po raz drugi i potoczyopn się po ziemi.

— A teraz dość, bo inaczej... — zawołał groźnie Goliat.

Lecz kornel zerwał się znowu, zasadził nóż za pas i rycząc z gniewu, wyciągnął jeden z pistoletów, kierując go ku przeciwnikowi; ten jednak wyjął prawą rękę z kieszeni, uzbrojoną w rewolwer.

— Precz z pistoletem! — zawołał zwracając lufę swej małej broni ku prawej ręce napastnika.

Jeden — dwa — trzy cienkie, ale ostre trzaski... kornel krzyknął i wypuścił pistolet.

— Tak, chłopcze — rzekł olbrzym. — Nieprędko będziesz znowu wymierzał policzki, gdy kto odmówi pić ze szklanki, w której przedtem umaczałeś twój ryj. A jeżeli chcesz jeszcze teraz wiedzieć, kim jestem, to...

— Do diabła z twoim nazwiskiem! — pienił się kornel. — Nie chcę go słyszeć! Ciebie jednak samego chcę i muszę dostać. Hej, na niego, chłopcy, go on!

Teraz dopiero pokazało się, że draby tworzyły prawdziwą zgraną bandę. Wyrwali noże zza pasów i rzucili się na olbrzyma; ten jednak wyciągnął nogę, podniósł ramiona i krzyknął:

— Chodźcie, jeśli macie odwagę zadzierać z Old Firehandem!

Dźwięk tego imienia wywołał natychmiastowy skutek; Brinkley, który chwycił znowu za nóż nie zranioną lewą ręką, zawołał przerażony:

— Old Firehand! Do wszystkich diabłów, kto by to pomyślał! Dlaczego nie powiedzieliście tego przedtem?

— Czy tylko nazwisko chroni dżentelmena przed waszym grubiaństwem? Zabierajcie się stąd, siadajcie spokojnie w kącie i nie pokazujcie mi się więcej na oczy, bo was wszystkich zdmuchnę!

— Well, pomówimy jeszcze potem!

Kornel odwrócił się i poszedł na przód okrętu; towarzysze powlekli się za nim jak obite psy. Usiadłszy na boku, zawiązali swemu przywódcy rękę, rozmawiając przy tym cicho a żywo i rzucając na sławnego myśliwego spojrzenia, które acz nie przyjazne, wskazywały, jak wielką mieli przed nim obawę.

Lecz nie tylko na nich wywarło to znane nazwisko wrażenie. Wśród pasażerów nie było z pewnością ani jednego, który by nie słyszał o tym odważnym człowieku, którego cale życie złożone było z najniebezpieczniejszych czynów i przygód. Kapitan uścisnął mu rękę i rzekł w najuprzejmiejszym tonie:

— Ależ, sir, powinienem był o tym wiedzieć! Byłbym wam odstąpił własną kajutę. Na Boga, toż to zaszczyt dla “Dogfisha“, że wasze stopy dotknęły jego desek. Dlaczego nazwaliście się inaczej?

— Powiedziałem wam moje prawdziwe nazwisko. Old Firehandem nazywają mnie westmani, bo ogień z mej strzelby, kierowany moją ręką, przynosi zawsze zgubę.

— Słyszałem, że nigdy nie chybiacie?

— Pshaw! Każdy dobry westman potrafi to tak samo, jak ja. Ale widzicie, jaką korzyść daje znane nazwisko wojenne. Gdyby nie to, doszłoby z pewnością do walki.

— I wy musielibyście ulec przemocy.

— Tak sądzicie? — po twarzy Old Firehanda przebiegł lekki uśmiech. — Skoro idzie o walkę na noże, nie obawiam się niczego; trzymałbym się z pewnością, aż nadeszliby wasi ludzie.

— Ci w każdym razie nie zawiedliby. Ale co mam teraz robić z tymi łotrami? Jestem panem i sędzią na okręcie. Czy mam ich zakuć w kajdany?

— Nie.

— A może mam ich wysadzić na brzeg?

— I to nie. Chyba nie chcecie po raz ostatni odbywać podróży na waszym steamerze?

— Ani myślę! Mam nadzieję, że jeszcze przez wiele lat będę pływał w dół i w górę starego Arkansasu.

— Dobrze! A zatem strzeżcie się narazić na zemstę tych ludzi! Są w stanie zamelinować się gdzie bądź na brzegu i wypłatać wam figla, który kosztowałby was nie tylko statek, ale i życie.

Teraz dopiero spostrzegł Old Firehand czarnobrodego, który stał w pobliżu, utkwiwszy w myśliwym proszący wzrok.

Old Firehand przystąpił do niego i zapytał:

— Czy chcecie ze mną mówić, sir? Czy mogę wyświadczyć wam jaką przysługę?

— Bardzo wielką — odrzekł Austriak. — Pozwólcie mi uścisnąć waszą rękę, sir! To wszystko, o co was proszę. Potem zadowolony odejdę i nie będę się wam więcej naprzykrzał, tę zaś godzinę będę wspominał z radością przez całe życie.

Widać było po jego otwartym spojrzeniu i po tonie, że słowa te pochodziły rzeczywiście z serca. Old Firehand wyciągnął do niego rękę i zapytał:

— Czy daleko jedziecie?

— Tym okrętem? Tylko do portu Gibson, a potem dalej łódką. Obawiam się, że wy, nieustraszony, weźmiecie mnie za tchórza, ponieważ przedtem przyjąłem drink od tego tak zwanego “kornela“.

— O, nie! Mogę was tylko pochwalić, że byliście tak rozważni. Chociaż, kiedy potem uderzył Indianina, postanowiłem dać mu ostrą nauczkę.

— Prawdopodobnie posłuży mu ona za przestrogę; jeśliście mu dokładnie przestrzelili palce, to skończył już swoją karierę jako westman. Nie wiem jednak, co myśleć o Indianinie, zachował się jak tchórz, a przecież ani drgnął usłyszawszy ryk pantery. Nie wiem, co o tym sądzić.

— Więc ja wam pomogę. Czy znacie Indianina?

— Słyszałem, jak wymówił swe nazwisko, ale jest to słowo, na którym można sobie język połamać.

— Bo posługiwał się językiem ojczystym, zapewne aby kornel nie domyślił się, z kim ma do czynienia. Nazwisko jego brzmi Nintropan-hauey, a syn jego nazywa się Nintropan-homosz, to znaczy Wielki Niedźwiedź i Mały Niedźwiedź.

— Czy to możliwe? O tych dwu słyszałem w istocie już nieraz. Tonkawa się wyrodzili i tylko ci dwaj Nintropanowie odziedziczyli po przodkach zamiłowanie do wojny i snują się po górach i prerii.

— Tak, ci dwaj są dzielnymi ludźmi. Nie widzieliście, jak syn sięgnął pod koc po nóż czy tomahawk? Zobaczył, że twarz ojca pozostała nieporuszona, zaniechał dlatego natychmiastowej zemsty za tę obelgę. Mówię wam, tym Indianom wystarczy mgnienie oka tam, gdzie my, biali, potrzebujemy długiej mowy. Od tej chwili, gdy kornel uderzył starego w twarz, śmierć jego jest rzeczą postanowioną. Obaj Niedźwiedzie nie prędzej zejdą z jego tropu, aż go zdmuchną. Ale wymieniliście mu wasze nazwisko; jak słyszałem, jesteście Austriakiem. Jesteśmy więc krajanami.

— Jak to, sir? Wy jesteście także Austriakiem? — zapytał wielgus zdziwiony.

— Tak. Moje właściwe nazwisko jest Winter. I ja także jadę tym okrętem dość daleko, więc będziemy mieli jeszcze nieraz sposobność porozmawiać. Czy jesteście na Zachodzie dopiero od niedawna?

— Nie — odrzekł brodacz skromnie — jestem tu już nieco dłużej. Nazywam się Tomasz Grosser. Nazwisko rodowe się tu pomija, z Tomasza robi się Toma, a ponieważ noszę tak potężną czarną brodę, nazywają mnie Czarnym Tomem.

.— Jak? Co? — zawołał Old Firehand. — Wy jesteście Czarnym Tomem, słynnym rafterem?

— Tom się nazywam, rafterem jestem, a czy słynnym, w to wątpię. Ale, sir, kornel nie powinien słyszeć mojego nazwiska, gdyż mógłby mnie po nim poznać.

— A więc mieliście już z nim do czynienia?

— Trochę. Opowiem wam to przy okazji. Wy go nie znacie?

— Widziałem go dziś po raz pierwszy, jeśli jednak dłużej pozostanie na pokładzie, będę musiał mu się bacznie przyglądać. I was muszę także bliżej poznać. Jesteście człowiekiem, jakiego mi potrzeba. Jeśliście się już nie zaangażowali, mógłbym was wyzyskać.

— Tak — powiedział Tom patrząc w zamyśleniu ku ziemi — ten zaszczyt przebywania z wami wart jest daleko więcej niż wszystko inne. Wprawdzie zawarłem umowę z innymi rafterami, a nawet obrali mnie swoim dowódcą, ale jeśli mi tylko dacie czas zawiadomić ich o tym, to umowę da się łatwo rozwiązać. Patrzcie! Zdaje mi się, że przedstawienie się zaczyna.

Właściciel menażerii przygotował z pak i skrzyń kilka rzędów siedzeń i teraz w pompatycznych słowach zapraszał publiczność do zajęcia miejsc. Tak się też stało, również załoga statku mogła przyglądać się widowisku, o ile nie była zajęta; tylko kornel nie zjawił się ze swymi ludźmi; stracił bowiem całą ochotę.

Obu Indian nie pytano o to, czy zechcą wziąć udział w przedstawieniu. Dwu czerwonoskórych obok pań i dżentelmenów, płacących po dolarze od osoby! Na taki zarzut nie chciał się narazić właściciel zwierzęcia. Stali więc z dala i zdawało się, że nie zwracają uwagi ani na klatkę, ani na widzów, ale ich bystrym ukradkowym spojrzeniom nie uszła nawet najmniejsza drobnostka.

Większość widzów, siedzących przed zamkniętą jeszcze skrzynią, nie miała należytego pojęcia o czarnej panterze. Drapieżniki z rodziny kotów, żyjący w Nowym Świecie, są znacznie mniejsze i mniej groźne niż koty Starego Świata. Gaucho na przykład chwyta jaguara, którego nazywają tygrysem amerykańskim, na lasso i ciągnie za sobą. Na to nie odważyłby się z królewskim tygrysem bengalskim. A lew amerykański, puma, ucieka przed człowiekiem, nawet głodem dręczony. Toteż większość widzów spodziewała się, że zobaczy wcale nie strasznego rabusia, wysokiego co najwyżej na pół metra. Jakże się zdziwili, kiedy usunięto przednią ścianę skrzyni i ujrzeli panterę.

Od Nowego Orleanu leżała ona w ciemności, bo skrzynię otwierano tylko w nocy; teraz więc po raz pierwszy zobaczyła znowu światło dzienne, które ją oślepiło. Zamknęła oczy i leżała dalej wyciągnięta; potem mrugnęła lekko powiekami, przy czym dostrzegła siedzących dokoła ludzi.

W mgnieniu oka zerwała się i wydała ryk, który wywarł takie wrażenie, że większość widzów zerwała się do ucieczki.

Tak, był to wyrośnięty, wspaniały egzemplarz, wysoki z pewnością na metr, a na dwa długi. Pantera szczerząc straszliwe zębiska chwyciła przednimi łapami pręty żelaznej klatki i tak nimi potrząsała, że aż skrzynia się poruszyła.

— Myladies and gentlemen! — powiedział właściciel menażerii tonem objaśnienia. — Czarna odmiana pantery zamieszkuje wyspy Sunda, ale te zwierzęta są małe. Prawdziwa czarna pantera, która jednak jest rzadkością, pochodzi z Afryki Północnej — na granicy Sahary. Jest ona równie silna, a znacznie niebezpieczniejsza od lwa i jest w stanie unieść w swej paszczy dużego wołu. Co potrafią jej zęby, zaraz zobaczycie, bo karmienie się zaczyna.

Pogromca przyniósł pół owcy i położył przed klatką. Pantera, czując mięso, zachowywała się jak wściekła: rzucała się, parskała i ryczała tak, że bojaźliwsi z widzów cofnęli się jeszcze dalej.

Zajęty przy maszynie Murzyn nie mógł oprzeć się ciekawości i wśliznął się między patrzących, ale kapitan, zobaczywszy to, kazał mu natychmiast wracać do pracy. Jednak czarny nie posłuchał zaraz; kapitan pochwycił linę i wymierzył mu kilka uderzeń. Skarcony cofnął się szybko, a stanąwszy w otworze, prowadzącym do maszynowni, zrobił pod adresem kapitana kilka groźnych grymasów i pogroził mu pięścią. Ponieważ jednak widzowie patrzyli tylko na panterę, nie zauważyli tego, ale spostrzegł to kornel i rzekł do towarzyszy:

— Ten smoluch nie wydaje się żywić dla kapitana przyjaznych uczuć! Musimy się nim zająć. Kilka dolarów sprawia u Murzynów cuda.

Tymczasem pogromca wsunął mięso między pręty klatki, spojrzał badawczo na widzów i powiedział kilka słów po cichu do swego pana, który potrząsnął z powątpiewaniem głową. Tamten jednak tłumaczył mu coś dalej i zdawało się, że rozproszył jego obawy, bo właściciel menażerii skinął wreszcie głową i oświadczył głośno:

— Myladies and messurs! Mówię wam, macie ogromne szczęście! Ułaskawionej czarnej pantery nie widziano jeszcze nigdy, przynajmniej tu w Stanach. W czasie trzytygodniowego pobytu w Nowym Orleanie mój pogromca wziął panterę do swej szkoły i teraz oświadcza, że po raz pierwszy wejdzie publicznie do klatki i usiądzie obok zwierzęcia, jeśli mu przyrzekniecie odpowiednie wynagrodzenie.

Pantera rzuciła się na swe żarcie, a jej zęby miażdżyły kości jak papier; zdawało się, że nic poza tym jej nie obchodzi, toteż można było mniemać, że wejście właśnie teraz do klatki nie będzie połączone ze zbytnim niebezpieczeństwem.

Nie kto inny, jak mały uczony, poprzednio tak bojaźliwy, odpowiedział entuzjastycznie:

— To byłoby wspaniałe, sir! Czyn brawurowy, za który warto coś zapłacić. Ile ten człowiek chce?

— Sto dolarów, sir. Niebezpieczeństwo, na jakie się naraża, jest niemałe, bo nie jest jeszcze zupełnie pewny zwierzęcia.

— Dobrze! Nie jestem wprawdzie bogaty, ale pięć dolarów ofiaruję. Messurs, kto jeszcze?

Zgłosiło się tylu chętnych, że potrzebna suma szybko się zebrała. Widowisko należało w pełni wykorzystać. Nawet kapitan dał się opanować gorączce i zaproponował zakład.

— Sir! — ostrzegł go Old Firehand. — Nie popełniajcie głupstwa! Proszę was, nie pozwalajcie na to! Właśnie ponieważ ten człowiek nie jest jeszcze zupełnie pewny swego zwierzęcia, macie obowiązek zabronić przedstawienia.

— Zabronić? — zaśmiał się kapitan. — Pshaw! Czy jestem może niańką pogromcy? Tu w tym błogosławionym kraju każdy ma prawo wystawiać swoją skórę na sprzedaż według własnego upodobania. Jeśli go pantera rozszarpie, no, to rzecz jego i pantery, a nie moja. A więc, dżentelmeni! Twierdzę, że ten człowiek nie wyjdzie bez szwanku, jeśli wejdzie do klatki, i stawiam zakład o sto dolarów. Kto się zakłada? Dziesięć procent wygranej otrzyma pogromca!

Ten przykład zelektryzował ludzi; zawarto zakłady o wcale znaczne sumy i pokazało się, że pogromcy, jeśli szalony zamiar się uda, przyniesie około trzystu dolarów.

Nie było powiedziane, czy pogromca ma być uzbrojony, toteż przyniósł “zabijak“, bicz, którego rękojeść zawierała kulę eksplodującą; gdyby zwierzę rzuciło się na niego, wystarczyło silnego uderzenia, aby panterę zabić w jednej chwili.

— Ja nie dowierzam nawet zabijakowi — odezwał się Old Firehand do Czarnego Toma. — Fajerwerk byłby daleko lepszy, bo odstraszyłby zwierzę, nie zabijając go.

Tymczasem pogromca wygłosił do publiczności krótkie przemówienie, podszedł do klatki i odsunąwszy ciężką zasuwę, usunął na bok wąską kratę, która otworzyła drzwi, mające niecałe pięć stóp wysokości. By wejść do środka, musiał się schylić i przy tym kratę przytrzymać rękami, a potem, będąc już w klatce, zamknąć ją za sobą; dlatego wziął zabijak w zęby, przez co stawał się zupełnie bezbronny, chociaż tylko na jedną chwilę. Wprawdzie był nieraz w klatce, ale wśród zupełnie innych okoliczności. Wówczas pantera nie przebywała całymi dniami w ciemności i nie było w pobliżu tyle ludzi, a także nie płoszyły jej stukanie maszyny, szum i łoskot kół. Tych wszystkich okoliczności nie wziął pod uwagę ani właściciel menażerii, ani pogromca, a skutki okazały się natychmiast.

Kiedy pantera usłyszała szelest kraty, odwróciła się. Właśnie w tej chwili pogromca schyliwszy się wsadził do klatki głowę. Prawie jak myśl szybkie poruszenie zwierza, błyskawiczne drgnięcie i głowa, z której wypadł zabijak, znalazła się w paszczy pantery i... jedno pociśnięcie zmiażdżyło ją na miazgę.

Krzyku, jaki się w tej chwili podniósł przed klatką, nie da się wprost opisać. Wszyscy zerwali się w dzikiej panice do ucieczki. Tylko trzy osoby pozostały na miejscu: właściciel menażerii, Old Firehand i Czarny Tom. Pierwszy usiłował zasunąć drzwi klatki, ale to było niemożliwe, bo ciało nieszczęsnego pogromcy leżało częścią w środku, a częścią na zewnątrz; właściciel menażerii chciał trupa chwycić za nogi i wyciągnąć.

— Na miłość boską, tylko nie to! — zawołał Old Firehand. — Pantera wyjdzie za nim. Wepchnijcie ciało zupełnie do wnętrza, przecież to już tylko trup, a wtedy dadzą się drzwi zamknąć.

Pantera leżała przed trupem pozbawionym głowy; rozwarta, skrwawiona paszcza, w której tkwiły potrzaskane kości, zwracała błyszczące oczy na swego pana; zdawało się, że odgaduje jego zamiar, bo ryknęła gniewnie i poczołgała się wzdłuż trupa, przytrzymując go ciężarem ciała. Głowa jej była zaledwie o kilka cali od otworu.

— Precz, precz! Wychodzić! — wykrzyknął Old Firehand. — Tom, wasz karabin! Wasz karabin! Rewolwer tylko powiększy nieszczęście!

Od chwili kiedy pogromca wszedł do klatki, upłynęło zaledwie kilkanaście sekund. Cały statek tworzył mieszaninę uciekających i krzyczących z trwogi, a drzwi do kajut i pod pokład zostały zupełnie zapchane. Uciekający schylali się poza beczki i paki i znowu biegli dalej, nie czując się nigdzie bezpieczni.

Kapitan rzucił się ku swemu mostkowi i wskoczył nań, przesadzając po trzy, cztery schody na raz. Za nim szedł Old Firehand; właściciel menażerii schronił się za tylną ścianą klatki, a Czarny Tom pobiegł po swój karabin. Po drodze jednak, przypomniawszy sobie, że przywiązał do niego topór, a więc nie będzie go mógł natychmiast użyć, wyrwał starszemu Indianinowi strzelbę z ręki.

— Sam strzelać! — rzekł ten, wyciągając rękę ku broni.

— Puść! — krzyknął rozkazująco brodacz. — Ja strzelam w każdym razie lepiej niż ty!

Odwrócił się ku klatce, którą pantera teraz opuściła podniósłszy głowę do góry, ryknęła. Czarny Tom złożył się i strzelił. Strzał zagrzmiał, ale kula chybiła; wyrwał więc spiesznie młodszemu Indianinowi strzelbę i wy- palił z niej ku zwierzęciu — z tym samym skutkiem owej kobiety, którą Old Firehand uratował przed pan terą. Dziecko samo uciekało, gdy zobaczywszy matkę w niebezpieczeństwie, osłupiało w przerażeniu, a jasna, z dala widoczna sukienka wpadła w oczy zwierza. Pantera zdjęła łapy ze schodów, obróciła się i w długich na sześć do ośmiu łokci skokach rzuciła się na dziewczynkę.

— Moje dziecko, moje dziecko! — rozpaczała matka.

Wszyscy, widząc to, krzyczeli, lecz nikt nie mógł pomóc. Nikt? Przecież znalazł się jeden, i to ten, któremu najmniej przypisywano by odwagi i przytomności umysłu: młody Indianin.

Stał z ojcem w oddaleniu może dziesięciu kroków od dziewczynki, kiedy spostrzegł straszne niebezpieczeństwo; błysnął oczyma i spojrzał na prawo i lewo, jakby szukając drogi ratunku; potem zrzucił koc z ramion, a krzyknąwszy na ojca w języku Tonkawa: “Tiakaifaf; szai szoyana! — Pozostań; będę pływał!“ — skoczył w dwu susach ku dziewczynce, chwycił ją wpół, rzucił się z nią ku relingowi i stanął za nim. Tam zatrzymał się na chwilę, aby się obejrzeć. Pantera była poza nim i właśnie gotowała się do ostatniego skoku. Indianin rzucił się z poręczy w rzekę, nabierając rozpędu w bok, aby w wodzie nie znaleźć się obok zwierzęcia. Woda zakryła go wraz z dziewczynką; w tej chwili pantera, której siła skoku była ogromna, skoczyła na poręcz i runęła w rzekę.

— Stop, stop, na miejscu! — zakomenderował przytomny kapitan przez tubę do hali maszyn.

Dano kontraparę, steamer zatrzymał się i stanął spokojnie, bo koła nabierały tyle wody, ile było potrzeba, aby uniknąć cofania się.

Ponieważ niebezpieczeństwo dla podróżnych minęło, wszyscy wybiegli pośpiesznie ze swych kryjówek ku burcie. Matka dziecka wpadła w omdlenie, a ojciec krzyczał przeraźliwie:

— Tysiąc dolarów za uratowanie mej córki! Dwa, trzy, pięć tysięcy dolarów.

Nikt go jednak nie słuchał: wszyscy pochylili się nad burtą, patrząc w rzekę, gdzie pantera, będąc znakomitym pływakiem, leżała w wodzie z szeroko rozłożonymi łapami i rozglądała się za łupem — nadaremnie.

— Utonęli, dostali się pod koło! — biadał ojciec wyrywając sobie włosy.

Nagle rozległ się po drugiej stronie statku ostry głos starego Indianina:

— Nintropan-homosz być mądry; przypłynąć pod okrętem, żeby pantera nie zobaczyć. Tu być w dole!

Podróżni tłoczyli się ku sterowi, a kapitan rozkazał rzucić liny. Rzeczywiście, w dole, tuż przy ścianie okrętu płynął na wznak, aby go nie uniosły fale, młody Niedźwiedź, podtrzymując nieprzytomną dziewczynkę. Liny prędko znalazły się pod ręką i zrzucono je; chłopiec jedną przywiązał dziewczynkę pod ramiona, a sam wdrapał się zwinnie po drugiej na pokład.

Przyjęto go burzliwie i radośnie, lecz on odszedł dumnie, nie rzekłszy ani słowa. Kiedy jednak przechodził koło kornela, który również się przypatrywał, stanął przed nim i odezwał się tak głośno, aby każdy musiał go usłyszeć:

— No, czy Tonkawa obawia się małego wściekłego kota? Kornel uciekł wraz z dwudziestu bohaterami, a Tonkawa skierował wielkiego potwora na siebie, aby uratować dziewczynkę i pasażerów. Kornel wnet jeszcze więcej usłyszeć od Tonkawa!

Uratowaną wyciągnięto i zaniesiono do kajuty. Wtem sternik wskazał ręką ku przodowi okrętu i zawołał:

— Patrzcie na panterę! Patrzcie, tratwa!

Teraz skoczyli wszyscy ku wskazanej stronie, gdzie oczekiwało ich nowe, niemniej emocjonujące widowisko. Nie spostrzeżono przedtem małej tratewki, zbudowanej z chrustu i sitowia, na której siedziały dwie osoby, chcąc z prawego brzegu rzeki dostać się do steamera; robiły one wiosłami, sporządzonymi byle jak z gałęzi. Jedną z tych osób był chłopiec, drugą, jak się zdawało, kobieta, ubrana bardzo osobliwie. Zobaczono nakrycie głowy, podobne do starego czepka; pod nim widać było pełną, rumianą twarz z małymi oczkami. Reszta postaci tkwiła w szerokim worku czy czymś podobnym, fasonu czego i kroju nie można było określić, bo osoba ta siedziała. Czarny Tom zapytał Old Firehanda:

— Sir, znacie tę kobietę?

— Nie. A czy powinienem ją znać?

— Tak sądzę. Nie jest to mianowicie kobieta, lecz mężczyzna — myśliwy  preriowy i zastawiacz sideł. A tam płynie pantera. Zobaczycie teraz, czego potrafi dokonać kobieta, która jest mężczyzną.

Potem pochylił się przez poręcz i krzyknął:

— Hola! Ciotko Droll, baczność! To bydlę ma na was chrapkę!

Tratwa była oddalona od steamera o jakieś pięćdziesiąt kroków. Pantera, szukając swych ofiar, jeszcze ciągle pływała obok okrętu; teraz zobaczyła tratwę i skierowała się ku niej. Domniemana kobieta, znajdująca się na tratwie, spojrzała na pokład, a poznawszy tego, który ku niej wołał, odpowiedziała wysokim falsetem:

— Co za traf, czy to wy, Tom? Bardzo się cieszę, że was tu widzę, jeśli to potrzebne! Co to za zwierzę?

— Czarna pantera, która zeskoczyła z okrętu. Zejdźcie jej z drogi! Prędko, prędko!

— Oho! Ciotka Droll nie ucieka przed nikim, nawet przed panterą, obojętne — czarną, niebieską czy zieloną. Czy można to bydlę zastrzelić?

— Pytanie! Ale tego nie dokażecie! Należała do menażerii, a jest najniebezpieczniejszym na świecie drapieżcą. Uciekajcie na drugą stronę okrętu!

Śmieszna postać zdawała się znajdować przyjemność w zabawie ze ścigającą panterą; poruszała kruchym wiosłem prawdziwie po mistrzowsku i umiała ze zdumiewającą zręcznością omijać zwierzę. W czasie tego zawołała swym piskliwym głosem:

— Zaraz ci pokażę, stary Tomie, gdzie się strzela do takiej kreatury, jeśli to potrzebne!

— W oko! — odpowiedział Old Firehand.

— Well! Pozwólmy teraz temu szczurowi wodnemu zbliżyć się.

Po tych słowach przyciągnął wiosło i chwycił za strzelbę, leżącą obok niego. Tratwa i pantera posunęły się szybko ku sobie. Drapieżca szeroko otwartymi, nieruchomymi oczyma patrzył na wroga, który przyłożywszy strzelbę do ramienia, zmierzył się i wypalił dwukrotnie. Odłożyć strzelbę, chwycić za wiosło i cofnąć tratwę — było dziełem jednej chwili. Pantera zniknęła, a tam gdzie ją po raz pierwszy widziano, wir wskazywał na miejsce walki jej ze śmiercią; potem zobaczono, że wypłynęła znacznie niżej na powierzchnię bez ruchu i martwa; płynęła tak przez kilka sekund, po czym woda pociągnęła ją znowu w głąb.

— Mistrzowski strzał! — zawołał Tom z pokładu, a zachwyceni pasażerowie mu wtórowali.

— Były dwa strzały — odpowiedziała awanturnicza postać na rzece. — W każde oko jeden! Dokąd płynie ten steamer, jeśli to potrzebne?

— Tam, gdzie znajdzie dość wody — odparł kapitan.

— Chcemy się dostać na pokład i w tym celu zbudowaliśmy tę tratwę. Czy zechcecie nas przyjąć?

— Czy możecie zapłacić za jazdę, maam (madame — pani) czy też sir? Nie wiem rzeczywiście, czy mam was wyciągnąć na pokład jako mężczyznę, czy jako kobietę,

— Jako ciotkę, sir. Jestem mianowicie Ciotką Droll, zrozumiano, jeśli to potrzebne? A co się tyczy zapłaty, to zwykłem płacić dobrym złotem albo nawet nuggetami.

— To chodźcie na pokład!

Kiedy spuszczano drabinę sznurową, wszedł na pokład chłopiec, również uzbrojony w strzelbę. Po czym “Ciotka“, zarzuciwszy karabin na plecy, podniósł się, chwycił drabinę, odepchnął tratwę i z kocią zręcznością wdrapał się na pokład, gdzie go przyjęto niezmiernie zdziwionymi spojrzeniami.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V

,,Rolling-orairie“ zalana była słońcem południowym. Pagórek za pagórkiem, porosłe gęstą trawą, podobne były do szmaragdowego morza, którego fale nagle stężały. Nic nie było widać dookoła, jak daleko horyzont sięgał, tylko same pagórki faliste. Kto się tu nie kierował kompasem lub słońcem, ten musiał zabłądzić, jak gubi się na szerokim morzu niedoświadczony żeglarz w malej łódce.

Zdawało się, że w tym zielonym pustkowiu nie ma żadnego życia — lecz był to tylko pozór; bo w tej właśnie chwili dało się słyszeć mocne parskanie i spoza jednego ze wzgórz ukazał się jeździec, i to w nadzwyczaj dziwacznym, stroju.

Człowiek ten, ani za wysoki, ani za mały, ani za gruby, ani za chudy, wydawał się silnym. Odziany był w długie spodnie, kamizelkę i krótką bluzę, a całe to ubranie sporządzone było z nieprzemakalnej materii gumowej. Na głowie miał hełm korkowy z zasłoną na kark, jaki zwykli nosić oficerowie angielscy w Indiach i krajach tropikalnych. Nogi jego tkwiły w indiańskich mokasynach.

Człowiek ów trzymał się na koniu jak doświadczony jeździec; twarz jego — tak, ta twarz była właściwie bardzo osobliwa. Wyraz jej był głupawy, a to głównie z powodu nosa, którego obie strony były do siebie zupełnie niepodobne. Lewa, biała, miała kształt lekko zakrzywionego nosa orlego; prawa natomiast była jakby nabrzmiała, o barwie, której nie można by nazwać ani czerwoną, ani zieloną, ani niebieską. Twarz tą okalała broda, której długie włosy sterczały z szyi aż poza podbródek. Brodę zaś podtrzymywał ogromny kołnierz, a błękitnawy jego połysk wskazywał, że jeździec nosi bieliznę gumową.

Do rzemienia strzemion przymocowane miał z prawej i lewej strony po jednym karabinie, których kolby opierały się obok nogi jeźdźca na strzemieniu kształtu trzewika.

Przed siodłem leżał na poprzek długi wałek czy puszka blaszana, której celu trudno się było domyślić. Na plecach człowiek ten dźwigał tornister średniej wielkości, a za nim kilka blaszanych naczyń i szczególnego kształtu druty żelazne. Pas nosił szeroki, również skórzany, podobny do tak zwanej kalety; zwisało z niej kilka woreczków, a od przodu tkwiły rękojeści noża i kilka rewolwerów, z tyłu zaś miał umocowane do niego dwie kieszenie, które mogły uchodzić za schowki na naboje.

Koń był zwierzęciem zwyczajnym, nie za dobrym i nie zanadto złym na trudy Zachodu; nie można było w nim zauważyć nic szczególnego, chyba to, że za czaprak miał koc, który na pewno kosztował wiele pieniędzy.

Zdawało się, że jeździec jest zdania, iż koń jego więcej rozumie się na podróżach po prerii niż on sam; przynajmniej nie widać było, aby nim kierował; owszem pozwalał mu biec, jak i dokąd chciał. Toteż zwierzę przeszło kilka dolin, wspięło się potem na pagórek, znowu zbiegło truchtem na dół, czasem puszczało się dobrowolnie kłusem, to znowu szło wolniej, słowem — ów człowiek w korkowym hełmie o arcyniemądrym wyrazie twarzy nie miał widocznie żadnego określonego celu, ale za to tym więcej wolnego czasu. ...

Nagle koń stanął i nastawił uszy, a jeździec wzdrygnął się lekko, bo przed nim dał się słyszeć ostry, rozkazujący głos:

— Stop! Ani kroku dalej, bo strzelam! Kto jesteście, master?

Jeździec podniósł głowę, spojrzał przed siebie, za siebie, spojrzał w prawo i w lewo, ale nigdzie nie było widać żadnego człowieka. Jednak twarz jego ani drgnęła; zdjął pokrywę z owej długiej puszki blaszanej w formie wałka, która wisiała na przodzie siodła, wytrząsnął z niej perspektywę i rozłożył ją tak, że wyciągnęła się na pięć stóp może, przymrużył lewe oko, umieścił lunetę przed prawym i... zwrócił ją ku niebu, które tak długo obserwował bacznie i starannie, aż nie odezwał się wśród śmiechu ten sam głos:

— Złóżcie z powrotem wasz teleskop astronomiczny! Ja siedzę nie na księżycu, lecz tu w dole na naszej poczciwej matce ziemi. A teraz powiedzcie mi, skąd jedziecie?

Jeździec, posłuszny rozkazowi, złożył lunetę, wsadził ją do puszki, zamknął troskliwie i powoli, wcale się nie spiesząc, po czym dopiero wskazał ręką poza siebie i odpowiedział:

— Stamtąd!

— To widzę, mój staruszku! A dokąd zmierzacie?

— Tam! — odrzekł zapytany, wskazując ręką przed siebie.

— Jesteście rzeczywiście niezrównanym chłopcem! — śmiał się pytający, którego ciągle jeszcze widać nie było. — Ponieważ jednak znajdujecie się teraz na tej przeklętej prerii, więc sądzę, że znacie jej zwyczaje. Włóczy się tu tyle podejrzanej hołoty, że człowiek uczciwy jest zmuszony każde spotkanie brać nieco poważniej. Z powrotem możecie jechać w imię Boże, jeśli macie ochotę; gdybyście jednak zamierzali jechać dalej, jak wszystko na to wskazuje, to musicie nam dać odpowiedź, i to prawdziwą. A więc gadajcie! Skąd jedziecie?

— Z zamku Castlepool — odpowiedział zapytany tonem ucznia, bojącego się surowego oblicza nauczyciela.

— Nie znam go! Gdzie to miejsce można znaleźć?

— Na mapie Szkocji — objaśnił posłusznie jeździec, a twarz jego przybrała wyraz bardziej niemądry niż dotąd.

— Niech Bóg się zlituje nad waszym rozumem, sir! Co mnie obchodzi Szkocja! A dokąd jedziecie?

— Do Kalkuty.

— Także mi nie znana. Gdzie leży ta piękna miejscowość?

— W Indiach Wschodnich.

—Tam do licha! Czy chcecie się tego słonecznego popołudnia dostać konno ze Szkocji przez Stary Zjednoczone do Indii Wschodnich? .

— Dziś niekoniecznie.

— Tak? No, to by nie było takie łatwe! Jesteście więc Englishman?

— Yes!

— Jaki wasz zawód?

— Lord.

— Do stu piorunów! Angielski lord z okrągłym pudłem na kapelusze na głowie! Trzeba się wam dokładniej przyjrzeć! Chodź, Uncle! Ten człowiek może nas nie ugryzie. Mam wielką ochotę uwierzyć jego słowom: Albo jest niespełna rozumu, albo to rzeczywiście angielski lord z pięciu hektolitrami splinu!

Teraz ukazały się na szczycie najbliższego pagórka dwie postacie leżące dotąd w trawie; jedna długa, druga bardzo mała. Obie były odziane zupełnie jednakowo, całe w skórze, jak na prawdziwych westmanów przystało; nawet kapelusze z szerokimi kresami nosili ze skóry.

— Naturalnie!

— Ależ, master! Żeby wygrać, musielibyście zabić nas, nim my was zastrzelimy, a jako zabici nie moglibyśmy wam długu zwrócić!

— To obojętne! Ja bym mimo to wygrał, a mam tyle pieniędzy, że waszych nie potrzebuję.

— Uncle! — rzekł mały do długiego, kiwając głową. — Takiego chłopa jeszcze nie widziałem. Musimy zejść ku niemu, aby mu się lepiej przypatrzyć.

Zszedł szybko z góry, a długi kroczył za nim sztywno, jakby kij połknął. Stanąwszy w dolinie, garbaty odezwał się:

— Schowajcie wasze pieniądze! Z zakładu nic nie będzie. Przyjmijcie jednak radę ode mnie: nie pokazujcie tego portfelu nikomu. Moglibyście gorzko żałować, a może nawet przypłacić życiem. Nie wiem doprawdy, co mam o was myśleć i co z wami począć. Zdaje mi się, że w waszej głowie nie wszystko jest w porządku. Musimy was wziąć na próbę. Lecz chodźcie kilka kroków dalej!

Wyciągnął rękę, aby wziąć konia Anglika za uzdę, gdy wtem w obu rękach lorda błysnęły dwa rewolwery i ten krzyknął krótko surowym tonem:

— Ręce precz — albo strzelam!

Mały cofnął się przerażony i chciał chwycić za swój karabin.

— Puścić! Ani jednego ruchu, inaczej strzelam! Postawa i twarz Anglika zmieniły się nagle. Nie były już te rysy, jak przedtem, nacechowane głupotą, a oczy jego błyszczały tak wielką inteligencją i energią, że obu przeciwnikom odebrały moc wykrztuszenia choćby jednego słowa.

— Czy myślicie naprawdę, że jestem szalony? — rzeki lord. — Uważacie mnie rzeczywiście za takiego, wobec którego możecie się zachowywać, jakby preria była tylko waszą własnością? To się mylicie! Dotąd wy pytaliście mnie, a ja odpowiadałem. Teraz jednak ja także chcę wiedzieć, kogo mam przed sobą. Jak się nazywacie i kim jesteście?

Pytanie zwrócone było do małego; ten spojrzał w bystro badające oczy obcego, które wywarły na niego szczególne wrażenie, i odpowiedział na pół gniewny, na pół zmieszany:

— Jesteście obcym i dlatego nie wiecie, że od Missisipi aż do Frisco (San Francisco) znają nas jako uczciwych myśliwych i zastawiaczy sideł. Znajdujemy się teraz w drodze ku górom, aby poszukać jakiego towarzystwa łapaczy bobrów, do których chcielibyśmy się przyłączyć.

— Well! A wasze nazwiska?

— Nasze prawdziwe nazwiska nie zdadzą się wam na nic. Mnie nazywają Humply-Billem, ponieważ jestem, niestety, garbatym — co prawda to z tego powodu nie myślę jeszcze umierać — a ten mój towarzysz znany jest jako Gunstick-Uncle (stempel armatni), gdyż łazi po świecie tak sztywno, jakby połknął pręt armatni. No, teraz znacie nas i możecie powiedzieć także prawdę o sobie, nie robiąc głupich żartów!

Anglik patrzył na nich wzrokiem przeszywającym, jakby chciał zajrzeć im w głąb serca; potem rysy jego przybrały wyraz przyjazny, wyciągnął z portfelu jakiś papier, rozłożył  go, a podając tamtym, odpowiedział:

— Nie żartowałem. Ponieważ uważam was za dzielnych i uczciwych ludzi, to popatrzcie na ten paszport.

Ci obejrzeli papier, przeczytali go i spojrzeli ku sobie; potem długi otworzył oczy i usta jak mógł najszerzej, a mały odezwał się tym razem bardzo przyjaznym tonem:

— Rzeczywiście lord, lord Castlepool! Ależ, mylordzie, czego chcecie na prerii? Wasze życie...

— Pshaw! — przerwał Anglik. — Czego chcę? Poznać prerię i Góry Skaliste, potem zaś dojść do Frisco. Byłem już wszędzie na świecie, a tylko jeszcze Stanów Zjednoczonych nie znam. Lecz chodźcie teraz do waszych koni! Bo myślę, że macie konie, chociaż ich jeszcze nie widziałem.

— Naturalnie, że mamy; stoją tam za pagórkiem, gdzie zatrzymaliśmy się, aby wypocząć.

— To chodźcie ze mną!

Sądząc po jego tonie, uważał się za uprawnionego do wydawania im rozkazów. Zsiadł z konia i szedł przodem; za pagórkiem skubały trawę dwa konie tego gatunku, jakie pospolicie nazywa się stępakami, kozłami, a nawet po prostu szkapami. Koń Anglika szedł za swym panem jak pies. Gdy tamte dwa chciały się do niego zbliżyć, zarżał gniewnie i wierzgnął kopytami.

— A to zjadliwa ropucha! — odezwał się Humply--Bill. — Wydaje się nietowarzyski.

— O, nie! — odparł lord. — Tylko wie, że nie zaznajomiłem się jeszcze dobrze z wami, i dlatego chce przez pewien czas trzymać się z dala od waszych koni.

— Czyż rzeczywiście taki mądry? Nie widać tego po nim. Wygląda na konia roboczego.

— Oho! Jest to prawdziwy kurdyjski “huzahn“ (ogier), jeśli łaska!

— Tak? A gdzie leży ten kraj?

— Między Persją a Turcją. Tam kupiłem to zwierzę i zabrałem je ze sobą do ojczyzny.

Powiedział to tak obojętnie, jakby przewieźć konia z Kurdystanu do Anglii, a stamtąd dalej do Stanów Zjednoczonych było równie łatwo, jak kanarka z Gór Harcu do Lasu Turyńskiego. Myśliwi spojrzeli na siebie ukradkiem, lord zaś usadowił się wygodnie na trawie, gdzie przedtem siedzieli tamci. Leżało tam napoczęte udo jelenia; lord wyciągnął nóż, odciął potężny kawałek i swobodnie zaczął jeść.

— To dobrze! — rzekł garbus. — Tylko żadnych ceremonii na prerii.

— Ja ich też nie robię — odpowiedział lord. — Jeśli wczoraj zdobyliście tę pieczeń dla siebie i dla mnie, to to samo zrobię ja dziś lub jutro.

— Tak? Myślicie, mylordzie, że jutro będziemy jeszcze razem?

— I jutro, i jeszcze dłużej. Załóżmy się! Stawiam dziesięć dolarów, a nawet więcej, jeśli chcecie! — odparł chwytając za portfel.

— Pozostawcie w spokoju wasze banknoty — odpowiedział Humply. — Nie zakładamy się.

— To siadajcie przy mnie! Zaraz wam to wyjaśnię. Obaj usiedli naprzeciw niego. Lord obejrzał ich jeszcze raz badawczo, a potem rzekł:

— Przybyłem w górę Arkansasu i wysiadłem w Mulvane. Chciałem tam nająć jednego lub dwu przewodników, ale nie znalazłem takiego, który by mi się podobał. Sama hołota! Ruszyłem zatem w drogę, bo powiedziałem sobie, że prawdziwych westmanów znajdę tylko na prerii. Spotkałem was i podobacie mi się. Czy pójdziecie ze mną do Frisco?

— Mówicie to tak spokojnie, jakby to była jazda na jeden dzień.

— To jest jazda, a czy potrwa dzień, czy rok, to obojętne.

— Hm, tak. Ale czy macie pojęcie, co może was spotkać w drodze?

— Mam nadzieję, że się dowiem.

— Nie życzcie sobie za wiele! Zresztą, nie możemy jechać z wami. Nie jesteśmy tak bogaci, jak wy. My żyjemy z polowania i nie możemy robić wycieczki mogącej trwać ca z ymi miesiącami.

— Zapłacę wam!

— Tak? No, to można by jeszcze o tym pomówić.

— Umiecie strzelać?

Garbus rzucił na lorda spojrzenie prawie obrażone i odpowiedział:

— Myśliwy na prerii i czy umie strzelać?! To jeszcze gorsze, niż gdybyście zapytali, czy niedźwiedź umie gryźć. Obie te rzeczy są tak pewne, jak mój garb.

— Chciałbym jednak zrobić próbę. Czy możecie zestrzelić te sępy tam w górze?

Humply zmierzył okiem wysokość, na jakiej unosiły się ptaki, i odrzekł:

— Dlaczego nie? Wy naturalnie nie potraficie tego zrobić waszymi pięknymi flintami.

Wskazał przy tym na konia lorda, u którego siodła wisiały jeszcze karabiny; były tak oczyszczone, że wyglądały jak nowe, co dla westmana jest wstydem.

— To strzelajcie! — rozkazał lord nie zwracając uwagi na ostatnie słowa garbatego.

Ten wstał, złożył się, zmierzył krótko i pociągnął za kurek. Widać było, że jeden z sępów otrzymał postrzał, bo zatrzepotał skrzydłami i próbował się utrzymać w powietrzu, ale daremnie; musiał opaść, najpierw powoli, potem coraz prędzej, a wreszcie ściągnął skrzydła, przycisnął je do ciała i runął z góry na ziemię jak ciężka bryła.

— No, mylord, co powiecie na to? — zapytał strzelec.

— Nieźle! — brzmiała odpowiedź.

— Co? Tylko nieźle? Weźcie pod uwagę tę wysokość i to, że kula trafiła ptaka prosto w serce, bo już w górze był martwy! Każdy znawca nazwałby ten strzał mistrzowskim.

— Well! Drugi — skinął lord na drugiego, nie odpowiadając na zarzut garbusa.

Gunstick-Uncle podniósł się sztywno z ziemi, oparł lewą rękę na swym długim karabinie, wzniósł prawą jak deklamator, zwrócił oczy w niebo ku drugiemu sępowi i odezwał się patetycznie:

— Krąży orzeł po przestworzach nieba, patrzy, gdzie się rozciąga ziemi gleba; czy gdzie nie leży martwe cielę; ja go jednakże i tak zastrzelę!

Przy wygłaszaniu tych rymów postawa jego była tak sztywna i kanciasta jak u manekina. Nie odezwał się dotychczas ani słowem, toteż tym większe wrażenie musiały wywołać te wspaniałe rymy. Tak myślał długi; dlatego opuścił wyciągniętą rękę, zwrócił się ku lordowi i spojrzał na niego w dumnym oczekiwaniu. Anglik od dawna przybrał już swą niemądrą minę; teraz przez twarz jego przebiegło drgnienie, jakby walczył ze śmiechem lub płaczem.

— Czy słyszeliście dobrze, mylordzie? — zapytał garbaty. — Tak. Gunstick-Uncle jest wykształconym człowiekiem. Był dawniej aktorem, a dotąd jest jeszcze poetą. Mówi nadzwyczaj mało, ale gdy raz otworzy usta, to płyną z nich tylko anielskie pienia, to jest rymy.

— Well! — odparł Anglik. — Czy mówi w rymach, czy nie, to jego rzecz; ale czy umie strzelać?

Długiemu poecie wyciągnęły się usta od ucha do ucha i wyrzucił rękę daleko przed siebie, co miało być gestem pogardy; potem podniósł karabin, aby się złożyć, ale opuścił go zaraz, bo stracił stosowną chwilę; podczas jego patetycznego występu samica, przerażona śmiercią swego towarzysza, postanowiła się oddalić. Ptak odleciał już dość daleko.

— Niemożliwe trafić — rzekł Humply. — Prawda, Uncle?

Zapytany podniósł obie dłonie ku niebu w stronę, gdzie widać było sępa, i odpowiedział doniośle:

— Niosą go skrzydła hen, w przestwory, gdzie widać w dali ciemne bory i ku swej wielkiej radości uniósł stąd zdrowe swe kości; a kto by go chciał zastrzelić, musiałby lot z nim dzielić!

— Bzdura! — krzyknął lord. — Czy sądzicie rzeczywiście, że nie można go trafić?

— Tak, sir — odparł Humply. — Żaden westman tego już nie dokona.

— Tak?

Przez twarz lorda przeszło szybkie jak błyskawica drgnienie. Przystąpił spiesznie do konia, zdjął z rzemienia jeden ze swych karabinów, odsunął bezpiecznik, złożył się, wycelował, nacisnął kurek — a wszystko to w ułamku sekundy — spuścił sztucer ku ziemi, usiadł, chwycił udo jelenie, aby odciąć z niego jeszcze kawałek, i rzekł:

— No i jak? Można go było trafić?

Na twarzach obu myśliwych pojawił się wyraz najwyższego zdumienia, a nawet podziwu. Ptak został trafiony, i to dobrze, bo spadał na ziemię ze zwiększającą się szybkością po linii spiralnej, coraz się zwężającej.

— Wonderful! — zawołał Humply zachwycony. — Mylordzie, jeśli to nie przypadek...

Przerwał, bo obróciwszy się ku Anglikowi, ujrzał, że ten siedzi na ziemi odwrócony plecami w tę stronę, w którą skierował swój strzał myśliwski. Było to wprost nie do wiary.

— Ależ, mylordzie — podjął. — Obróćcież się przecież! Nie tylko trafiliście tego sępa, ale rzeczywiście zabiliście go!

— Wiem o tym — odparł Anglik i nie oglądając się, wsadził do ust nowy kawałek mięsa.

— Przecież nawet nie patrzycie na to!

— To niepotrzebne. Moje kule nigdy nie chybiają.

— Jesteście więc człowiekiem, który, przynajmniej co się tyczy strzelania, może zupełnie śmiało mierzyć się z najznakomitszymi westmanami Zachodu: Winnetou, Old Firehandem lub Old Shatterhandem. Czy nie, Uncle?

Wuj-stempel przybrał znowu swą postawę aktora i odpowiedział gestykulując obu rękami:

— Sępowi na zgon grajmy, bo strzał był nadzwyczajny, a mojej sławy dzwony...

— I przestań pleść androny! — przerwał Anglik, wpadając w jego ton. — Po co te rymy i pozy! Chciałem wiedzieć, jakimi strzelcami jesteście. Teraz usiądźcie i pomówmy rozsądnie! A więc pojedziecie ze mną, a ja wam zapłacę za podróż. Zrozumiano?

Tamci spojrzeli po sobie, porozumieli się skinieniem głowy i odpowiedzieli zgodnie:

— Tak!

— Well! A ile żądacie?

— Hm! Mylord, wasze pytanie wprawia nas w kłopot. Jeszcze nigdy nie byliśmy w niczyjej służbie, a o tak zwanej zapłacie wobec scoutów (przewodnik — wynajdywacz ścieżek), za jakich mamy uchodzić, właściwie nie może być mowy.

— All right! Macie swój honor i to mi się podoba. Może tu być mowa tylko o honorarium, do którego, gdy będę z was zadowolony, dodani gratyfikację. Przyszedłem na prerię, aby zażyć przygód i zobaczyć sławnych myśliwych; dlatego stawiam wam taką propozycję: za każdą przeżytą tu przygodę płacę pięćdziesiąt dolarów.

— Sir! — zaśmiał się Humply. — Staniemy się ludźmi bogatymi, bo przygód tu nie brak. Dożyć ich można, tak, ale czy przeżyć także, to jeszcze pytanie. My dwaj nie uchylamy się od nich, ale dla obcego byłoby lepiej unikać przygód, zamiast ich szukać.

— Ja ich jednak chcę doświadczyć! Zrozumiano? Chcę się również zetknąć ze słynnymi westmanami. Wymieniliście poprzednio trzy nazwiska, o których już wiele słyszałem. Za spotkanie każdego z tych myśliwych płacę sto dolarów!

— Do wszystkich diabłów! Czy macie tyle pieniędzy przy sobie, mylordzie?

— Mam tyle, ile potrzebuję na drogę. Pieniądze otrzymacie dopiero we Frisco u mojego bankiera. Czy jesteście zadowoleni?

— Tak, bardzo! Tu nasze ręce!

Obaj podali mu ręce, po czym lord przesunął drugą torbę ku przodowi, otworzył ją i wyciągnął książeczkę.

— To jest mój notatnik, w którym wszystko zostaje zapisane — oświadczył. — Każdemu z was otworzę w nim konto, a nad tym umieszczę jego głowę i nazwisko.

— Jego głowę? — zapytał garbus zdziwiony.

— Tak! Głowę! Siedźcie przez chwilę, nie ruszając się, tak jak teraz.

Otworzył książeczkę i wziął do ręki ołówek.

Widzieli, jak na przemian spoglądał to na nich, to znowu na papier, a przy tym poruszał ołówkiem. Po paru minutach pokazał im, co narysował: ujrzeli swe twarze, dosyć podobne, a pod nimi nazwiska.

— Na tych kartkach będziemy kolejno umieszczać, co wam będę winien — oświadczył lord. — Jeśli przydarzy mi się nieszczęście, to zabierzcie tę książeczkę do Frisco i pokażcie ją bankierowi, którego nazwisko tu wpisałem; ten wypłaci wam natychmiast należną sumę bez żadnych potrąceń.

— To wspaniałe urządzenie — odparł Humply. — Wprawdzie nie życzymy wam, byście... Patrz no, Uncle, spojrzyj tylko na nasze konie! Strzygą uszami i wydymają nozdrza. Musi być w pobliżu ktoś obcy. Rolling-prairie jest niebezpieczna. Gdy się jest na górze, każdy cię spostrzeże, a zostaniesz na dole, to nie możesz zauważyć zbliżania się nieprzyjaciela. Muszę jednak wejść na górę.

— Ja pójdę z wami — oświadczył lord.

— Pozostańcie tu lepiej, sir! Moglibyście mi zepsuć sprawę.

— Pshaw! Ja niczego nie psuję.

Poszli więc obaj z doliny ku szczytowi pagórka. Kiedy go już prawie dosięgli, położyli się na ziemi i poczołgali ostrożnie na górę. Trawa zakrywała ich ciała, a głowy podnosili tylko tyle, ile było konieczne, aby rozejrzeć się dookoła.

— Hm, jak na nowicjusza zaczynacie, sir, wcale nieźle — chwalił Humply. — Ja sam mógłbym zaledwie to lepiej zrobić. Czy widzicie tego człowieka tam na drugim pagórku, wprost przed nami?

— Yes, Indianin, jak się zdaje.

— Tak, to czerwonoskóry. Czyżbym — ach, sir, pobiegnijcie na dół i przynieście waszą perspektywę, abyśmy mogli zobaczyć twarz tego człowieka.

Lord usłuchał wezwania.

Indianin leżał w trawie na pagórku i patrzył uważnie ku wschodowi, gdzie jednak nic nie było widać. Kilkakrotnie unosił tułów, aby rozszerzyć swój widnokrąg, zaraz jednak opuszczał się szybko na ziemię. Jeśli oczekiwał kogo, musiała to być zapewne osoba wroga.

Tymczasem lord przyniósł perspektywę, nastawił ją i podał garbusowi.

Gdy Humpley skierował szkła na Indianina, ten spojrzał właśnie na krótką chwilę w tył, tak że można było zobaczyć jego twarz. Garbus odjął natychmiast lunetę od oczu, zerwał się zupełnie, aby Indianin mógł ze swego stanowiska dojrzeć jego postać, przyłożył ręce do ust i zawołał głośno:

— Meneka szecha, meneka szecha! Niech mój czerwony brat przyjdzie do swego białego przyjaciela!

Indianin obrócił się szybko, a poznawszy garbatą postać wołającego, zsunął się błyskawicznie ze szczytu pagórka i znikł w dolinie.

— Teraz, mylordzie, będziecie musieli zaraz zapłacić pierwsze pięćdziesiąt dolarów — odezwał się Humply do Anglika, schylając się znowu.

— Czy będzie jaka przygoda?

— Bardzo prawdopodobne, bo wódz z pewnością wypatrywał wroga.

— On jest wodzem?

— Tak, to dzielny człowiek, wódz Osedżów. Uncle i ja wypaliliśmy z nim fajkę pokoju i braterstwa; jesteśmy więc zobowiązani przyjść mu z pomocą.

— Well. W takim razie chciałbym, żeby oczekiwał nie tylko jednego, ale możliwie wielu przeciwników!

— Nie wywołujcie wilka z lasu! Tego rodzaju życzenia są niebezpieczne, bo się bardzo łatwo spełniają. Chodźmy na dół. Uncle się ucieszy, ale też i zdziwi, że wódz znajduje się w tej okolicy.

— Jak nazwaliście Indianina?

— W języku Osedżów “Meneka szecha“, co znaczy “Dobre Słońce“ albo “Wielkie Słońce“. Słońce jest bardzo odważnym i doświadczonym wojownikiem, a przy tym przyjacielem białych, chociaż Osedżowie należą do nie ujarzmionego jeszcze plemienia Sjuksów.

Przyszedłszy na dół, zastali Uncle'a w jego sztywnej, teatralnej pozie; słyszał, co mówili, i chciał jak najgodniej przywitać swego czerwonego przyjaciela. Tymczasem konie zaczęły znów parskać i ukazał się Indianin. Nosił zwykłą indiańską odzież skórzaną, podartą jednak w kilku miejscach i poplamioną świeżą krwią. Broni nie miał żadnej. Na jego policzkach widniało wytatuowane słońce. Skórę w przegubach obu rąk miał startą; widocznie związano go, lecz zdołał te wiązy rozerwać — w każdym razie uciekał ścigany przez wrogów. Mimo niebezpieczeństwa, które mu groziło i mogło być już blisko, zbliżał się bardzo powoli i nie zwracając początkowo uwagi na Anglika, podał rękę obu myśliwym. Rzekł też spokojnie najczystszą angielszczyzną:

— Poznałem zaraz głos i postać mojego brata i przyjaciela; cieszę się, że mogę was powitać.

— My cieszymy się również, możesz być tego pewny — odpowiedział Humply, a długi Uncle, trzymając obie ręce wyciągnięte nad głową Indianina, jakby go chciał pobłogosławić, zawołał:

— Witaj mi po tysiąc razy, gdyś zestąpił na te głazy, wielki wodzu, skarbie mój — siądź tu przy mnie i nie stój; i uciąwszy kęs pieczeni, zjedz, usiadłszy, ot na ziemi!

Tu wskazał na trawę, gdzie leżało to, co lord z uda zostawił, mianowicie kość z kilku żyłami, których nawet nożem nie można było przeciąć.

— Cicho, Uncle! — nakazał Humply. — Teraz rzeczywiście nie ma czasu na twoje poezje. Czy nie widzisz, w jakim stanie wódz się znajduje?

— Związany, lecz uwolniony,' umknął szczęściem w nasze strony i tu będzie ocalony — odpowiedział złajany.

Garbus odwrócił się od niego, wskazał na lorda i rzekł do Osedża:

— Ta blada twarz jest mistrzem w strzelaniu, a naszym nowym przyjacielem. Polecam go tobie i twemu szczepowi.

Teraz czerwonoskóry podał także Anglikowi rękę i odpowiedział:

— Jestem przyjacielem każdego dobrego i uczciwego białego; złodziei, morderców i gwałcicieli niechaj jednak pożre mój tomahawk!

— Czy spotkałeś się z tak złymi ludźmi? — dowiadywał się Humply.

— Tak! Niech moi bracia trzymają swe strzelby w pogotowiu, bo ci, którzy mnie tropią, mogą tu zjawić się każdej chwili, chociaż ich dotąd dojrzeć nie mogłem. Oni jadą konno, a ja musiałem iść pieszo, ale nogi Dobrego Słońca są tak szybkie i wytrwałe jak nogi jelenia, którego żaden koń nie dopędzi. Zrobiłem w ucieczce wiele łuków i zakrętów, a także wracałem często z powrotem. Oni dybią na moje życie.

— Czy jest ich wielu?

— Tak, jest wiele, wiele ludzi, kilkuset złych mężów, których blade twarze nazywają trampami.

— Trampi? Skąd się tu wzięli i czego chcą w tej ustronnej okolicy? Gdzie się znajdują?

— W tym kącie lasu, który nazywa się Osage-nook, a jak my mówimy “róg mordu“, ponieważ tam zamordowano podstępnie naszego najsławniejszego wodza wraz z jego dzielnymi wojownikami. Każdego roku, kiedy księżyc wypełni się po raz trzynasty, kilku wysłańców naszego szczepu odwiedza to miejsce, aby przy grobach zabitych bohaterów odprawić taniec śmierci. Tak samo i w tym roku ja z dwunastu wojownikami opuściliśmy nasze pastwiska, aby udać się do Osagenook. Przybyliśmy tam przedwczoraj i rozbiliśmy obóz przy grobach, a dziś mieliśmy rozpocząć święte obrzędy. Wystawiłem dwie straże, lecz białym mężom udało się niepostrzeżenie podkraść w nasze pobliże. Widzieli zapewne ślady, pozostawione przez nasze stopy i przez kopyta naszych koni, i w czasie tańca napadli na nas tak nagle, że zaledwie znaleźliśmy czas do oporu. Byli w sile kilkuset głów; zabiliśmy kilku z nich, a oni zastrzelili ośmiu naszych; mnie i czterech pozostałych pokonali i związali. Dowiedzieliśmy się, że dziś wieczór mamy być męczeni i spaleni na stosie. Trampi rozłożyli się obozem przy grobach; odsunęli mnie od moich wojowników, abym nie mógł z nimi rozmawiać, i przywiązali do drzewa. Pozostawiono przy mnie jednego białego jako strażnika, ale rzemień, którym byłem skrępowany, był dość słaby i rozerwałem go. Wprawdzie werżnął mi się głęboko w ciało, jednak uwolniłem się, a kiedy strażnik na chwilę się oddalił, skorzystałem z tego, aby się po kryjomu wymknąć.

— A twoi czterej towarzysze? — zapytał Bill.

— Ci są tam jeszcze. Czy sądzisz, że powinienem był ich poszukać? Nie byłbym mógł ich uratować i sam zginąłbym wraz z nimi. Postanowiłem pospieszyć do farmy Butlera, który jest moim przyjacielem, i stamtąd sprowadzić pomoc.

Humply-Bill potrząsnął głową i powiedział:

— Prawie niemożliwe! Z Osage-nook do farmy Butlera jest dobrych sześć godzin konno; na złym koniu trzeba jeszcze znacznie więcej czasu. Jak możesz więc powrócić stamtąd na wieczór, zanim twoi towarzysze umrą?

— Nogi Dobrego Słońca są równie szybkie jak konia — odpowiedział wódz pewny siebie. — Moja ucieczka będzie miała ten skutek, że odłożą wykonanie wyroku śmierci i będą się przede wszystkim starali wszelkimi siłami schwytać mnie na powrót. Pomoc nadeszłaby w stosownym czasie.

— Ten wniosek może być prawdziwy lub też nie. Dobrze, że spotkałeś się z nami, bo teraz nie potrzebujesz pędzić do farmy Butlera. Pójdziemy z tobą, aby ocalić twoich towarzyszy.

— Czy mój biały brat chce rzeczywiście tak uczynić? — zapytał radośnie Indianin.

— Naturalnie! Jakżeby inaczej? Osedżowie są przecież naszymi przyjaciółmi, gdy tymczasem trampi to wrogowie każdego uczciwego człowieka.

— Ale jest ich tak dużo, tak bardzo dużo, a my mamy zaledwie osiem rąk.

— Pshaw! Cztery chytre “głowy mogą się ważyć na to, aby się podkraść pod całą bandę trampów dla wydobycia z ich rąk kilku jeńców. Co mówisz na to, stary Uncle?

Zapytany wyciągnął obie ręce, zamknął w ekstazie oczy i zawołał:

— Pojadę chętnie, z radością dużą, tam gdzie te białe łotry leżą, i bez obawy dla mej przyszłej doli wyciągnę wszystkich czerwonych z niewoli!

— Pięknie! A wy, mylordzie?

Anglik wyjął tymczasem swój notatnik, aby zapisać w nim imię wodza; teraz schował go do kieszeni i odpowiedział:

— Naturalnie, że jadę z wami; przecież to jest przygoda!

— Ale bardzo niebezpieczna, sir!

— Tym lepiej! Za to zapłacę o dziesięć dolarów więcej, a więc sześćdziesiąt. Jeśli jednak chcemy jechać, to musimy postarać się o konia dla Dobrego Słońca!

— Hm, tak! — odrzekł garbaty, patrząc na niego badawczo. — Ale skąd go weźmiecie, hę?

— Naturalnie, że od jego prześladowców, którzy prawdopodobnie znajdują się niedaleko za nim.

— Bardzo słusznie, bardzo słusznie! Nie jesteście, sir, niezaradny i myślę, że możemy z przyjemnością popracować razem. Tylko byłoby przy tym pożądane, ażeby nasz czerwony przyjaciel miał jaką broń.

— Odstąpię mu jeden z moich karabinów. Oto jest! Sposób użycia zaraz mu wyjaśnię. A teraz nie traćmy czasu, lecz ustawmy się tak, aby prześladowcy, przyszedłszy tutaj, znaleźli się zamknięci ze wszystkich czterech stron.

Wyraz zdumienia na twarzy małego stawał się coraz

— Wprost na wschód. Zobaczyłem przez lornetę dwu ludzi stojących na wzgórzu. Patrzą zapewne, czy nie ujrzą gdzie wodza.

Przeszedł znowu jakiś czas w spokoju, nim dał się słyszeć stukot kopyt końskich. Wreszcie ukazało się dwóch ludzi, jadących obok siebie; byli bardzo dobrze uzbrojeni i siedzieli na dobrych koniach; oczy mieli utkwione bacznie w ślady wodza, którego ścigali. Tuż za nimi ukazało się jeszcze trzech; było więc pięciu prześladowców. Kiedy dotarli do połowy doliny, Bill zawołał:

— Stop, panowie! Ani kroku dalej, albo posłyszycie moją strzelbę!

Przybyli zatrzymali się zaskoczeni i spojrzeli w górę, ale nie zobaczyli nikogo, bo garbus leżał głęboko w trawie; jednakże posłuchali jego rozkazu, a jadący przodem odpowiedział:

— Do wszystkich diabłów! Cóż to za opryszki? Pokażcie się i powiedzcie, jakie macie prawo zatrzymywać nas?

— Prawo każdego myśliwego!

— My jesteśmy także myśliwymi. Jeśliście człowiekiem uczciwym, to się pokażcie!

Trampi wzięli przy tych słowach karabiny do rąk; choć nie wyglądali wcale pokojowo, mimo to Humply odpowiedział:

— Jestem uczciwym człowiekiem i mogę się wam pokazać. Oto jestem!

Zerwał się tak, że mogli zobaczyć całą jego postać; oczy jednak miał bacznie zwrócone na nich.

— Do pioruna! — zawołał jeden. — Jeśli się nie mylę, to jest Humply-Bill.

— Tak mnie rzeczywiście nazywają.

— To i Gunstick-Uncle jest w pobliżu, bo ci dwaj nie rozłączają się nigdy.

— Czy nas znacie?

— To się rozumie! Mam z dawna z wami do pogadania!

— A ja was jednak nie znam.

— Możliwe; widzieliście mnie z daleka. Chłopcy, ten drab włazi nam w paradę, a może i zwąchał się z czerwonoskórymi. Musimy go skrócić o głowę!

Zmierzył do małego człowieczka i nacisnął kurek. Humply-Bill upadł błyskawicznie, jakby ugodzony kulą.

— Tam do licha, to było dobrze wycelowane! — zawołał drab. — Teraz jeszcze Gun...

Nie dokończył zdania. Bill rzucił się na ziemię, aby nie zostać trafionym; teraz obie lufy jego strzelby błysnęły szybko, a zaraz potem zagrzechotały karabiny trzech innych. Pięciu trampów runęło, a zwycięzcy zeszli w dolinę, aby nie dopuścić do ucieczki koni. Trampów przeszukano.

— Niezła robota — rzekł Bill. — Ani jeden strzał nie chybił! Śmierć nastąpiła natychmiast.

Wódz Osedżów przyglądał się obu ludziom, do których celował w czoło, a widząc małe otwory tuż nad nasadą nosa, zwrócił się do lorda:

— Strzelba mojego brata jest małego kalibru, lecz to niezwykła broń, na której można polegać.

— Tak myślę! — odparł Anglik. — Zamówiłem obie strzelby specjalnie na prerię.

Osedż zwrócił karabin, lecz zrobił to z wyraźnym żalem. Zabitym zabrano wszystko, co się mogło przydać, po czym Anglik zapytał:

— Czy teraz do trampów?

— Naturalnie! Znam tę okolicę i wiem, że przed wieczorem nie dostaniemy się do Osage-nook, bo musimy zatoczyć łuk, aby dostać się do lasu poza nimi.

— A te trupy?

— Pozostawimy je po prostu. A może macie ochotę wyprawić tym drabom pogrzeb i zbudować mauzoleum? Niech ich pochowają sępy i kujoty w swych brzuchach!

Konie związano razem, po czym wszyscy dosiedli wierzchowców i ruszyli wprost na północ, aby potem zawrócić ku wschodowi. Wódz był przodownikiem. Przez całe popołudnie jechano przez falistą prerię. Kiedy słońce miało się już skryć za horyzontem, ujrzano w oddali ciemny pas lasu. Osedż oświadczył:

— To jest tylna ściana lasu; przednia zgina się ku wewnątrz i tworzy kąt — “róg mordu“. Tam leżą grobowce naszych pomordowanych. Za ćwierć godziny możemy się dostać do obozu trampów.

Na to Humply-Bill zatrzymał konia, zeskoczył i nie mówiąc ani słowa, siadł na trawie. Uncle i Indianin poszli za tym przykładem. Wobec tego i Anglik zsiadł również.

— Myślę, że nie powinniśmy tracić czasu. Jak uwolnimy Osedżów, jeśli będziemy siedzieli tutaj z założonymi rękami? — zapytał.

— Nie macie racji, sir! — odpowiedział garbaty. — Czy sądzicie, że trampi będą siedzieć spokojnie w swoim obozie?

— Chyba nie!

— Z wszelką pewnością nie! Muszą przecież jeść, a w tym celu będą polować. Będą więc włóczyć się po lesie, który w tym miejscu, gdzie do niego wejdziemy, ma szerokości co najwyżej kwadrans drogi. Należy się spodziewać, że właśnie tam znajdują się ludzie, którzy by nas zobaczyli. Musimy więc poczekać, aż się ściemni; wtedy wszystkie draby ściągną do boru, a my będziemy mogli dostać się niepostrzeżenie do lasu. Czy zgadzacie się?

— Well — skinął lord siadając teraz również. — Nie myślałem, że mogę być laki głupi!

— Tak! Wpadlibyście tym włóczęgom prosto w ręce, a Uncle i ja musielibyśmy nosić wasz notatnik aż do Frisco, za co nie dano by nam. ani dolara.

— Nie dano? Dlaczego?

— Bośmy naszej przygody nie przeżyli jeszcze.

— Przeżyliśmy! Już się skończyła i została wciągnięta. Spotkanie z wodzem i zastrzelenie pięciu trampów było całą przygodą — za pięćdziesiąt dolarów. Już jest w notatniku zapisane. Uwolnienie Osedżów jest nową przygodą.

— Także za pięćdziesiąt dolarów?

— Yes!

— No, to notujcie ciągle, sir! — śmiał się Bill. — Jeśli każde zdarzenie rozkładacie na tyle podprzygód, to zapłacicie nam we Frisco taką sumę, że nie będziecie wiedzieć, skąd wziąć pieniędzy!

Lord uśmiechnął się lekko.

— Wystarczy! Mogę wam zapłacić, nie będąc zmuszonym do sprzedania zamku Castlepool.

Słońce wreszcie zaszło, a przez dolinę przemykały już cienie mroku, podnosiły się coraz wyżej, zalały także pagórki, a wreszcie osłoniły całą- ziemię ponurą szatą. Niebo było ciemne i bez gwiazd.

Teraz ruszono w dalszę drogę; ale nie dojechano do samego lasu. Ostrożność nakazywała pozostawić zwierzęta na miejscu otwartym; drewniane paliki, które wbija się w ziemię, aby uwiązać do nich konie, nosi każdy westman ze sobą. W taki też sposób przywiązano zwierzęta i zwrócono się potem gęsiego ku lasowi.

Czerwonoskóry szedł przodem. Stopy jego dotykały ziemi tak cicho, że ucho nie mogło usłyszeć żadnego szmeru. Lord, idący za nim, zadawał sobie wiele trudu, aby iść równie niedosłyszalnie. Wokoło nie było nic słychać, jedynie lekki wiaterek poruszał wierzchołki drzew.

Nagle Osedż chwycił Anglika za prawą rękę i szepnął:

— Niech mój brat poda rękę następnemu, aby blacie twarze tworzyły łańcuch, który ja poprowadzę.

Macając przed sobą wyciągniętą ręką, drugą ciągnął za sobą białych. Tak szli przez dłuższy czas. W końcu wódz stanął i szepnął:

— Niech moi bracia słuchają! Głosy trampów!

Rzeczywiście usłyszeli rozmowę, choć w wielkiej odległości, tak że słów nie można było zrozumieć. Po kilku jeszcze krokach spostrzeżono słaby blask.

— Niech moi bracia zaczekają, aż powrócę — powiedział Słońce i natychmiast pomknął naprzód.

Minęło przeszło pół godziny, zanim powrócił, a nikt nie wiedział ani nie słyszał jego przyjścia; tak nagle wychylił się przed nimi, jakby wyrósł spod ziemi.

— No? — zapytał Bill. — Co nam powiesz?

— Że więcej trampów przyszło, znacznie więcej.

— Do licha! Czy draby myślą odbywać tu mityng? Wtedy biada farmerom tej okolicy! Czy coś słyszałeś?

— Rozpalono kilka ognisk i cały plac był oświetlony, a trampi utworzyli koło, w którym stała jakaś blada twarz z czerwonymi włosami i przemawiała długo i bardzo głośno. Uwaga moja jednak zwrócona było na to, aby odszukać czerwonych braci, i dlatego zapamiętałem bardzo mało z tego, co tramp mówił. Wiem tylko, że obiecywał im, że bardzo prędko się wzbogacą, jeżeli pójdą za jego radą i ograbią bogatych.

— Cóż jeszcze?

— Nie zważałem dobrze na jego słowa. Wspomniał również o jakiejś wielkiej, pełnej kasie kolejowej, którą chcą opróżnić. Potem jednak nie słuchałem więcej, bo zobaczyłem miejsce, w którym znajdują się moi czerwoni bracia.

— Gdzież to jest?

— Przy mniejszym ognisku. Stoją przywiązani do drzewa, a przy każdym z nich siedzi tramp, pilnując go.

— To niełatwo tam się zakraść?

— Można. Mógłbym nawet sam rozciąć ich więzy, ale chciałem wpierw sprowadzić moich białych braci. Poczołgałem się jednak do moich wojowników i powiedziałem im, że będą uratowani.

— Ci trampi nie są wcale westmanami! Jest to przecież wielką głupotą nie umieszczać jeńców w środku obozu. Zaprowadź nas do nich!

Prowadzona przez wodza czwórka przemykała się od drzewa do drzewa, starając się przy tym pozostać o ile możności w cieniu pni. Tak zbliżyli się szybko do obozu, w którym naliczyli teraz siedem ognisk. Najmniejsze płonęło w samym środku kąta, bardzo blisko drzew, i tam wódz skierował swe kroki. Raz zatrzymał się na krótko i szepnął do towarzyszy:

— Teraz siedzi przy tym ognisku kilka bladych twarzy. Przedtem nie było przy nim nikogo. Mąż z czerwonymi włosami jest tam także. Ci ludzie są, jak się zdaje, przywódcami. Czy widzicie o kilka kroków dalej, przy drzewach, moich Osedżów?

— Tak — odpowiedział garbus. — Rudy przestał przemawiać i teraz te draby siedzą z dala od innych, zapewne dla narady. Będzie więc bardzo ważne dowiedzieć się, co zamierzają. Tak wielu trampów nie zgromadziło się tu dla drobnostki! Szczęściem, pod drzewami jest kilka krzaków. Poczołgam się więc, aby podsłuchać, o czym rozmawiają.

— Niech mój brat tego nie czyni — ostrzegał Wielkie Słońce.

— Dlaczego? Czy myślisz, że dam się schwytać?

— Nie! Ja wiem, że mój brat zna się dobrze na podkradaniu, ale mogliby jednak zobaczyć.

— Zobaczyć, ale nie schwytać!

— Tak. Mój brat ma lekkie nogi i potrafi szybko uciec, ale wówczas będzie dla nas niemożliwe uwolnić Osedżów.

— Nie! Powalimy strażników i rozetniemy Osedżom więzy; a potem szybko przez las i do koni. Chciałbym zobaczyć trampa, który by nam przeszkodził! A więc poczołgam się. Jeśli mnie zauważą, to skoczcie szybko po jeńców. Stać nam się nic nie może. Tu moja strzelba, Uncle!

Oddawszy towarzyszowi strzelbę, położył się na ziemi i poczołgał ku ognisku. Celu swego dopiął znacznie łatwiej, niż myślał. Trampi bowiem rozmawiali tak głośno, że Bill zatrzymał się prawie wpół drogi, a mimo to słyszał każde słowo.

Wódz nie pomylił się, sądząc, że czterej ludzie, siedzący przy małym ognisku, są przywódcami. Jednym z nich, owym z czerwoną głową, był kornel Brinkley, który z kilku swymi ludźmi, zbiegłymi przed rafterami, przybył do obozu tego dnia pod wieczór. Właśnie przemawiał w tej chwili, a Humply-Bill słyszał jego słowa:

— Mogę wam przyrzec, że wynik będzie nadzwyczajny, bo tam znajduje się główna kasa. Zgadzacie się więc?

— Tak, tak! — odpowiedzieli pozostali.

— A co będzie z farmą Butlera? Czy chcecie ją napaść razem ze mną, czy też mam to zrobić na własną rękę?

— Idziemy naturalnie z tobą! — oświadczył jeden. — Nie widzę powodu, dlaczego mielibyśmy pozwolić, ażeby pieniądze wpadły jedynie do twojej kieszeni. Pytanie tylko, czy rafterzy się tam znajdują?

— Jeszcze nie. Rafterzy nie mieli koni, podczas gdy ja zaraz następnego dnia zdobyłem dobrego kłusaka. Nie mogą zatem być już na farmie. Ale Butler jest i poza tym dość bogaty. Napadniemy na farmę, złupiemy ją, a potem będziemy spokojnie oczekiwać przybycia rafterów i tych łotrów, którzy nimi dowodzą.

— Czy wiesz na pewno, że przyjdą?

— Z wszelką pewnością. Ten Old Firehand ma tam przybyć ze względu na inżyniera, który zapewne już kawał czasu na niego oczekuje.

— Jakiego inżyniera? Co to za interes?

— Nic. To jest sprawa dla was zupełnie obojętna. Może opowiem wam o tym innym razem. A może was wezmę jeszcze i do innej sprawy, przy której będzie można zarobić pieniędzy w bród.

— Gadasz zagadkami! Otwarcie mówiąc, wolałbym z tym Old Firehandem nie mieć nic do czynienia.

— Bzdura! Cóż wam może zrobić? Pomyśl tylko, że jest nas czterystu chłopców, którzy by z diabłem nie wahali się zadrzeć.

— Hm, to prawda. A kiedy ruszamy?

— Jutro po południu, tak żebyśmy do farmy dostali się wieczorem. Jest spora i da ładny ogień, przy którym uwędzimy niejedną pieczeń.

Humply-Bill usłyszał dosyć; powrócił do towarzyszy i wezwał ich, aby udali się teraz na oswobodzenie Osedżów. Zdaniem jego, każdy z nich miał podkraść się do jednego jeńca. Wódz przerwał mu:

— To, co teraz trzeba zrobić, jest rzeczą nie białych, lecz czerwonych mężów. Pójdę sam, a moi bracia skoczą mi na pomoc tylko wtedy, gdyby mnie zauważono.

Po tych słowach poczołgał się ku Osedżom.

— Co wódz zamierza zrobić? — zapytał cicho Anglik.

— Figiel — odpowiedział Bill. — Patrzcie tylko uważnie, gdzie stoją jeńcy. Jeśli się nie uda, to popędzimy z pomocą. Trzeba nam będzie tylko przeciąć rzemienie, a potem pędem do koni.

Lord posłuchał wezwania. Ognisko, przy którym siedzieli dowódcy trampów, znajdowało się może o dziesięć kroków od drzew, do których przywiązano jeńców. Obok każdego z nich siedział albo leżał uzbrojony strażnik. Anglik wysilał wzrok, chcąc zobaczyć wodza, ale na próżno; widział tylko, że jeden z siedzących strażników położył się teraz, i to ruchem tak szybkim, jak gdyby upadł. Także trzej pozostali poruszyli się po kolei i, dziwnym trafem, głowy ich znalazły się w cieniu, rzucanym przez drzewa. Przy tym nie było słychać żadnego dźwięku ani nawet najlżejszego szmeru.

Minęła znowu krótka chwila, a potem lord zobaczył wodza pomiędzy sobą a Billem na ziemi.

— Gotowe? — zapytał Humpley.

— Tak — odpowiedział czerwonoskóry.

— A przecież twoi Osedżowie są jeszcze skrępowani — szepnął do niego lord.

— Nie. Czekają tylko w tej samej postawie, aż się z wami rozmówię. Mój nóż ugodził strażników w samo serce, a potem zabrałem im skalpy. Teraz wrócę jeszcze do nich, aby pójść z moimi czerwonymi braćmi do koni trampów, przy których i nasze się także znajdują. Ponieważ wszystko poszło tak dobrze, nie odejdziemy nie odebrawszy swoich koni.

— Dlaczego narażać się jeszcze i na to niebezpieczeństwo? — ostrzegał Bill.

— Mój biały brat się myli! Teraz nie ma już żadnego niebezpieczeństwa. Skoro zobaczycie, że Osedżowie zniknęli spod drzew, odejdźcie stąd. Wkrótce potem usłyszycie tętent koni i krzyk trampów. Zejdziemy się w miejscu, gdzieśmy poprzednio się zatrzymali. Howgh!

Tym ostatnim słowem chciał dać do zrozumienia, że wszelki sprzeciw jest daremny; potem oddalił się. Lord patrzył na jeńców; stali oparci sztywno o drzewa, aż nagle zniknęli w jednej chwili, jakby się w ziemię zapadli.

— Wonderful! — zawołał zachwycony do garbusa. — Zupełnie jak w romansie!

— Hm! — odpowiedział mały. — Przeżyjecie u nas jeszcze niejeden romans; chociaż czytać jest łatwiej niż przeżyć samemu.

— Idziemy?

— Jeszcze nie. Chciałbym widzieć miny tych drabów, gdy spostrzegą ucieczkę. Zaczekajmy jeszcze chwilę!

Nie upłynęło wiele czasu, gdy z drugiej strony obozu rozległ się głośny krzyk trwogi; odpowiedział mu drugi, po czym nastąpiło kilka przeraźliwych okrzyków, po których łatwo było poznać, że pochodzą z gardeł indiańskich — wreszcie dało się słyszeć parskanie, tętent, rżenie i dudnienie, tak iż się zdawało, że ziemia drży.

Trampi zerwali się. Każdy krzyczał, wrzeszczał i pytał, co się stało. Nagle rozległ się głos rudego kornela:

— Osedżowie uciekli! Do wszystkich diabłów! Kto ich...

Przerwał przerażony, gdyż mówiąc te słowa, skoczył do strażników i chwycił jednego, aby go podnieść; lecz spostrzegł jego szkliste oczy i krwawą, pozbawioną włosów czaszkę. Pociągnął więc drugiego, trzeciego, czwartego ku światłu ogniska i krzyknął straszliwie:

— Zabici! Oskalpowani! Wszyscy czterej! A czerwonoskórzy uciekli!

— Indianie! Indianie! — rozległo się w tej chwili od strony, w której stały konie.

— Za broń! Do koni! — ryczał kornel. — Zostaliśmy napadnięci! Chcą nam ukraść konie!

Nastąpiło teraz straszne zamieszanie. Wszyscy biegali w popłochu, choć nieprzyjaciela nie było widać. Dopiero kiedy po dłuższym czasie nieco się uspokoiło, okazało się, że brakło tylko złupionych koni Indian. Teraz przeszukano okolice obozu, lecz bez żadnego skutku. Trampi doszli więc do przekonania, że w lesie znajdowali się jeszcze inni Osedżowie i ci podkradli się, aby uwolnić swoich towarzyszy, a przy tym, zakłuwszy strażników, oskalpowali ich i uprowadzili konie, zabrane jeńcom. Trudno jednak było pojąć trampom, że zamordowanie strażników odbyło się bez żadnego szmeru. Dziwiliby się jeszcze bardziej, gdyby wiedzieli, że tylko jeden człowiek dokonał tego.

Kiedy przywódcy zebrali się znowu dookoła ogniska, odezwał się kornel:

— To zajście nie stanowi wprawdzie żadnego nieszczęścia, ale zmusza nas do zmiany planu. Musimy jutro ruszyć stąd skoro świt.

— Dlaczego? — zapytano.

— Ponieważ Osedżowie słyszeli wszystko, o czym rozmawialiśmy. Prawdziwe szczęście, że nie wiedzą nic o naszych zamiarach co do Eagle-tail, bo o tym mówiliśmy nie tutaj, lecz poprzednio przy dużym ognisku. Wiedzą jednak, jakie mamy zamiary co do farmy Butlera.

— Czy myślisz, że nas zdradzą?

— Naturalnie!

— Czyżby te łotry były zaprzyjaźnione z Butlerem?

— Zaprzyjaźnieni czy nie, doniosą mu o tym, aby się na nas pomścić i zgotować nam gorące przyjęcie.

— Racja! Wyruszamy rano! Chciałbym tylko wiedzieć, gdzie siedzą nasi ludzie, którzy ścigają wodza?

— Dla mnie to także niepojęte! Gdyby Osedż szukał schronienia w lesie, to znaleźć byłoby go ciężko, a nawet niemożliwe; ślad jego jednak prowadzi na prerię, a konia nie miał. Musieli go chyba pochwycić.

— Z pewnością. Ale w drodze powrotnej pewnie ich noc zaskoczyła i jutro rano natkniemy się na nich. W każdym razie znajdziemy ich ślady, bo  poszli w tym samym kierunku, którego musimy się i my trzymać.

Jednakże mówiący był w błędzie. Niebo, a raczej chmury postarały się o to, ażeby wszelkie ślady zostały zatarte, bo wkrótce spadł gwałtowny deszcz, trwający przez kilka godzin, który zmył ślady tak ludzi, jak i koni.

Bill, Uncle i Anglik pospieszyli, o ile na to pozwalały ciemności, przez las czym prędzej do swoich koni. Jedynie zmysłowi orientacji obu myśliwych zawdzięczano, że nie zabłądzono, gdyż w nocy wzgórza i doliny jeszcze bardziej były do siebie podobne niż za dnia. Odwiązawszy konie, dosiedli ich, a luźne ujęli za lejce.

Zaledwie to uczynili, usłyszeli, że Indianie nadciągają.

— Ci trampi są ślepi i głusi — rzekł Wielkie Słońce. — Wielu z nich powędruje do wiecznych ostępów, aby służyć duchom Osedżów.

— Czy chcesz się pomścić? — zapytał Bill.

— Czyż nie zginęło dziś ośmiu Osedżów, których śmierć musi być pomszczona? Czyż my, pozostali przy życiu, nie mieliśmy być umęczeni i zamordowani? Pojedziemy do wigwamów Osedżów, aby sprowadzić wielu wojowników. Potem pójdziemy śladami tych bladych twarzy, aby tylu z nich sprzątnąć ze świata, ilu Manitou odda nam w ręce.

— W której stronie pasą się trzody Osedżów?

— Ku zachodowi.

— To musicie przejeżdżać koło farmy Butlera?

— Tak.

— A jak długo musicie jechać stamtąd, aby dostać się do swoich?

— Pierwsze trzody można napotkać już po upływie połowy dnia, jeśli się ma dobrego konia i jedzie szybko.

— To bardzo dobrze! Będziemy musieli się spieszyć, aby uratować farmę Butlera.

— Co mówi mój brat? Butler jest przyjacielem i obrońcą Osedżów. Czy grozi mu jakieś niebezpieczeństwo?

— Tak. Nie mówmy jednak teraz o tym. Musimy przede wszystkim odjechać stąd, aby oddalić się z sąsiedztwa trampów. Mają oni jutro napaść na farmę; trzeba się tam udać, aby mieszkańców ostrzec.

— Uff! Niech moi czerwoni wojownicy poprowadzą luźne konie, ażeby biali bracia mogli łatwiej iść za mną!

Ludzie jego, posłuchawszy tego wezwania, wzięli do rąk zdobyte luźne konie; potem ruszono galopem pomiędzy niskimi wzgórzami i po śladach, które rano pozostawili wódz i jego prześladowcy. Siady te prowadziły prosto w tym kierunku, gdzie leżała farma Butlera, do której Osedż chciał się dostać.

Galopem! I to w takich ciemnościach! Nawet za dnia jedynie dla dobrze znającego tę okolicę było możliwe utrzymać się we właściwym kierunku bez zabłądzenia w prerii falistej; aby po nocy nie zmylić drogi, mogło uchodzić prawie za cud. Kiedy Anglik uczynił tego rodzaju wzmiankę małemu Billowi, jadącemu obok niego, ten odpowiedział:

— Tak, sir! Zauważyłem już wprawdzie, że i wy jesteście nie w ciemię bici, ale ujrzycie tu i usłyszycie, a także przeżyjecie jeszcze niejedno, czegoście przedtem nie uważali za możliwe.

— Czy i wy nie zabłądziliście tutaj?

— Ja? Hm! Prawdę mówiąc nie przyszłoby mi do głowy tak pędzić między te falujące pagórki. Jechałbym bardzo powoli i badałbym dokładnie zakręty każdej doliny z osobna. Mimo to jednak jestem pewny, iż jutro rano nie znalazłbym się na tym miejscu, do którego bym chciał się dostać.

— To może się przecież przydarzyć także wodzowi?

— Nie. Taki czerwonoskóry wprost węszy kierunek i wyczuwa drogę, a co jest rzeczą najgłówniejszą, ma teraz znowu własnego konia. To zwierzę nie zboczy ani na krok ze śladu, który zrobił dziś jego pan. Niebo jest czarne jak worek pełen sadzy i nie widzę ziemi ani na owinięcie palca; mimo to pędzimy galopem, jakby w jasny dzień po równej drodze, a założę się, że nim jeszcze sześć godzin minie, konie nasze zatrzymają się tuż u bramy farmy Butlera.

— Doprawdy? — zawołał Anglik ucieszony. — Chcecie się założyć? To wspaniale! A więc jesteście tego pewni? To ja twierdzę przeciwnie i Stawiam pięć dolarów albo dziesięć. A może chcecie więcej postawić?

— Dziękuję, mylordzie! To był tylko zwykły sposób mówienia. Powtarzam, że nie zakładam się nigdy. Zatrzymajcie swe pieniądze! Będziecie ich potrzebować na co innego. Pomyślcie tylko, co musicie zapłacić jedynie za dzisiejszy dzień mnie i Uncle'owi.

— Sto dolarów. Pięćdziesiąt za pięciu zabitych trampów i pięćdziesiąt za uwolnienie Osedżów. A napad na farmę, który odeprzemy, jest nową przygodą, kosztującą pięćdziesiąt dolarów.

— Czy odparcie napadu poszczęści się nam, nie jest tak pewne, jak sądzicie. Ale jak to było właściwie z Old Shatterhandem, Winnetou i Old Firehandem? Ile zapłacicie, jeśli przypadkiem zobaczycie którego z tych trzech mężów?

— Sto dolarów.

— Dobrze! Jest bardzo prawdopodobne, że jutro lub pojutrze spotkamy Old Firehanda. Ma mianowicie przybyć na farmę Butlera.

Słowa te słyszał jadący na przedzie wódz; odwrócił się, nie powstrzymując jednak konia, i zapytał:

— Old Firehand, ta słynna blada twarz, ma tam przybyć?

— Tak. Kornel to mówił.

— Człowiek z czerwonymi włosami, który przemawiał? Skąd wie o tym? Czy widział wielkiego myśliwego, a może nawet z nim mówił? Bill opowiedział, co słyszał.

— Uff! — zawołał wódz. — Wobec tego farma jest uratowana, bo rozum tej bladej twarzy wart jest więcej niż broń tysiąca trampów. Jakże się cieszę, że go zobaczę!

— Czy znasz go?

— Paliłem z nim kalumet. Czy czujesz, że zaczyna deszcz padać? To dla nas dobrze, bo deszcz pozwoli stratowanej trawie wkrótce się podnieść i trampi nie będą mogli jutro rano dostrzec naszych śladów.

Droga sama nie nastręczała żadnych trudności; ani kamień, ani rów, ani żadna tego rodzaju przeszkoda nie zatrzymywała jazdy, a doliny były tak szerokie, że zupełnie wygodnie mogło biec razem obok siebie kilka koni. Grunt stanowiła wyłącznie miękka murawa.

Czasem jeźdźcy pozwalali koniom iść stępa, aby ich zbytnio nie nużyć; przeważnie jednak jechano kłusem lub galopem. Kiedy minęło kilka godzin, zdawało się, że poprzednia ufność cokolwiek Billa opuściła, bo zapytał wodza:

— Czy mój brat jest pewny, że jedziemy w dobrym kierunku?

— Niech się mój biały brat nie obawia — odpowiedział zapytany. — Spieszyliśmy się bardzo i niedługo już staniemy na tym miejscu, gdzie spotkałem dziś ciebie i Unele'a.

Wkrótce koń wodza przeszedł nagle z galopu w powolnego stępa, a potem nawet, chociaż go jeździec nie wstrzymywał, stanął i parsknął cicho.

— Uff! — odezwał się Indianin głosem stłumionym. — Przed nami muszą znajdować się jacyś ludzie. Niech moi bracia posłuchają, nie ruszając się, i niech mocno pociągną powietrze nosem!

Kiedy zatrzymali się cicho, posłyszano, że wódz bada woń powietrza.

— Ogień! — szepnął po chwili.

— Nie widać przecież ani śladu ognia! — zauważył Bill.

— Ja jednak czuję dym, który wychodzi, jak się zdaje, spoza najbliższego pagórka. Niech mój brat zsiądzie z konia i wejdzie ze mną na wzgórze.

Pozostawiwszy konie, pomknęli obok siebie ku pagórkowi; nie uszli jednak dziesięciu kroków, gdy dwie ręce pochwyciły Indianina, ściskając go mocno za gardło; ten, przygnieciony do ziemi, bił wokoło siebie rękami i nogami, nie mogąc jednak wydobyć głosu. Równocześnie dwie inne ręce pochwyciły garbusa za gardło i pociągnęły również ku ziemi.

— Trzymacie go mocno? — spytał zupełnie cicho ten, który trzymał obezwładnionego Indianina.

— Tak jest! Chwyciłem go tak mocno, że nawet mówić nie może — brzmiała również cicha odpowiedź.

— A więc szybko stąd za pagórek! Musimy się dowiedzieć, kogo mamy przed sobą. A może tamten za ciężki dla was?

— Nic podobnego! Ten drab jest lżejszy od muchy, która od trzech tygodni nic nie jadła ani nie piła. Przebóg! Zdaje mi się, że ma z tyłu garb, jak nazywają taki krzywy kręgosłup! Chyba to nie...

— Co?

— Chyba to nie będzie Humply-Bill, mój dobry przyjaciel!

— Dowiemy się o tym przy ogniu. Na teraz jesteśmy spokojni, że nikt nas nie będzie ścigał. Tamci ludzie nie poruszą się z miejsca, bo mają czekać na powrót naszych jeńców.

Wszystko to odbyło się błyskawicznie i bez najmniejszego szmeru, tak że towarzysze obu pojmanych, mimo tak małej odległości, ani się tego domyślali. Olu Firehand — bo on to był — wziął swego jeńca na ręce, a Droll ciągnął swojego za sobą po trawie. Po drugiej stronie pagórka leżały strudzone konie i palił się niewielki ogień, a przy jego blasku widać było przeszło dwadzieścia postaci, stojących z wycelowanymi karabinami i gotowych przywitać ewentualnych nieprzyjaciół tyluż kulami.

— Do pioruna! — odezwał się Old Firehand, przyniósłszy swego jeńca do ogniska. — To Meneka szecha, wódz Osedżów. Z jego strony nie potrzebujemy się niczego obawiać.

— Do kaduka! — dodał Droll. — To rzeczywiście Humply-Bill! Chłopie, przyjacielu, dziecko kochane, czy nie mogłeś mi tego powiedzieć, kiedym cię brał za gardło? Teraz leżysz tutaj, nie mogąc ani mówić, ani nawet dychać! Wstawaj i chodź w moje ramiona, bracie mój najukochańszy! Ale chyba mi nie umrze! Wstańże wreszcie, skarbie drogi! Ja cię naprawdę nie chciałem udusić, choć to się na poły stało!

Przyduszony leżał z zamkniętymi oczyma, chwytając z trudem powietrze; wreszcie podniósł powieki, rzucił długie, przytomne spojrzenie na pochylonego nad nim Drolla i zapytał ochrypłym głosem:

— Czy to możliwe? Ciotka Droll!

— Naturalnie, to ja! — zawołał ten radośnie.

— Zostałem tak nagle pochwycony, że... Nieba! Old Firehand!

Ujrzał sławnego myśliwego i ta nowa niespodzianka przywróciła mu zdolność ruchu. Ucisk dłoni Old Firehanda był jednak znacznie silniejszy niż Ciotki Droll, wódz bowiem leżał ciągle jeszcze na ziemi nieruchomo z zamkniętymi oczyma.

— Czy nieżywy? — zapytał Bill.

— Nie — odpowiedział olbrzym podając małemu rękę. — Jest tylko nieprzytomny, lecz wnet przyjdzie do siebie. Witajcie, Bill! Kto jest z wami? Prawdopodobnie Indianie ze szczepu wodza?

— Tak, czterech.

— Tylko? Więc macie ze sobą luźne konie?

— Rzeczywiście. Poza tym jest z nami Gunstick-Uncle i pewien lord angielski.

— Lord? A więc zaszczytne spotkanie! Sprowadźcie tutaj tych ludzi!

Bill pobiegł pospiesznie i zaledwie przebiegł połowę drogi, zawołał z daleka:

— Uncle! Chodźcie wszyscy prędko! Jesteśmy wśród przyjaciół. Old Firehand i Ciotka Droll są tutaj!

Zawołany posłuchał tych słów. Rafterzy, którzy leżeli w trawie gotowi do walki, podnieśli się, aby przywitać przybyszów. Jakże zdumieli się ci ostatni, dowiedziawszy się, co zaszło, i widząc, że wódz leży nieprzytomny.

Osedżowie, zsiadłszy z koni, stanęli z daleka i spoglądali na słynnego myśliwego wzrokiem pełnym uszanowania. Lord zrobił wielkie oczy i zbliżył się do niego krokiem powolnym; uczynił przy tym tak niemądrą minę, że można było śmiać się zarówno z niej, jak i z nosa opuchniętego z jednej strony. Old Firehand podał mu rękę i rzekł:

— Witajcie, mylord! Byliście w Turcji, w Indiach, a może i w Afryce?

— Skąd wiecie o tym, sir? — zapytał Anglik.

— Domyślam się tego, bo jeszcze teraz nosicie na nosie ślady “Bouton d'Alep“ (Guz z Aleppo). Kto odbył takie podróże, ten da sobie zapewne radę i tutaj, chociaż...

Zamilkł i uśmiechając się, rzucił okiem na wyekwipowanie Anglika, a zwłaszcza na przyrząd do pieczenia, przyczepiony do tornistra. W tej właśnie chwili wódz przyszedł do siebie, a otworzyć oczy, zerwać się i wyciągnąć nóż — było dziełem jednej sekundy. Nagle jednak wzrok jego padł na myśliwego; opuścił więc rękę, trzymającą nóż, i zawołał:

— Old Firehand! Czy to ty mnie pochwyciłeś?

— Tak. Było tak ciemno, że nie mogłem poznać mego czerwonego brata.

— To się cieszę. Być zwyciężonym przez Old Firehanda nie jest wcale hańbą. Czy mój biały brat udaje się na farmę Butlera?

— Na farmę pójdę później. Teraz celem moim jest Osage-nook.

— Kogo tam mój słynny brat szuka?

— Pewnego białego, który nazywa się kornel Brinkley, i jego towarzyszy — samych trampów.

— To może mój brat jechać spokojnie z nami na farmę, bo kornel jutro tam przyjdzie, aby na nią napaść.

— Skąd wiesz o tym?

— Sam to mówił, a podsłuchał go Bill. Trampi napadli dziś na mnie i na moich Osedżów; ośmiu z nich zabili, a mnie i pozostałych wzięli do niewoli. Ja jednak umknąłem i sprowadziłem Billa i Uncle'a, którzy razem z tym Anglikiem pomogli mi uwolnić moich czerwonych braci.

— To ciebie ścigało aż tutaj pięciu trampów?

— Tak!

— A Bill i Uncle obozowali na tym miejscu?

— Tak jest!

— A Anglik spotkał się z nimi na krótko przedtem?

— Jest tak, jak mówisz; ale skąd wiesz o tym?

— Jechaliśmy wzdłuż Black-bear-river w górę i dziś rano opuściliśmy ją, aby się dostać do Osage-nook. Tu znaleźliśmy zwłoki pięciu trampów i...

— Sir — przerwał mu Humply-Bill. — Skąd wiecie, że ci ludzie byli trampami?

— Ten kawałek papieru powiedział mi to — odrzekł Old Firehand. — Obszukaliście wprawdzie tych drabów, ale pozostawiliście w kieszeni jednego z nich kawałek gazety.

Wyjąwszy skrawek kuriera, zbliżył się do ognia i czytał:

— “Dzięki komisarzowi biura krajowego Stanów Zjednoczonych wyszło na jaw zapomnienie czy przeoczenie, którego by nikt nie mógł uważać za możliwe. Urzędnik mianowicie zwrócił uwagę rządowi na ten niewiarogodny fakt, że w środku Stanów Zjednoczonych istnieje pas ziemi, większy niż niejeden stan, który jest w tym niezwykłym, a miłym położeniu, że nie podlega żadnemu rządowi ani administracji. Ów godny uwagi obszar kraju jest czworobokiem szerokości 40, a długości 150 mil i obejmuje blisko 4 miliony akrów ziemi. Leży między terytorium Indian a Nowym Meksykiem, na północ od Teksas, a na południe od Kansas i Kolorado. Jak się okazało, obszar ten pominięto przy publicznym pomiarze, toteż swoje wyjątkowe położenie zawdzięcza błędowi, jaki się wkradł przy wyznaczaniu linii granicznej między sąsiednimi terytoriami. Wskutek tego nie przydzielono go do żadnego stanu i nie podlega rządowi w żadnej formie, a więc również nie ma nad nim żadnej jurysdykcji. Ustawy i prawa są tam nie znane. Eaport komisarza określa ten obszar jako okolicę najpiękniejszą i najżyźniejszą na całym Zachodzie, nadającą się nadzwyczajnie pod hodowlę bydła i rolnictwo. Jednak tych kilka tysięcy «wolnych Amerykanów», którzy zamieszkują ten obszar, nie zajmuje się wcale rolnictwem czy pasterką, lecz tworzą bandy, złożone ze zbierającej się tu ze wszystkich stron świata hołoty, drabów, koniokradów, «desperados» i zbiegłych zbrodniarzy. Są oni postrachem sąsiednich terytoriów, a zwłaszcza hodowcy bydła cierpią wiele na ich wyprawach rabunkowych.

Ci udręczeni sąsiedzi żądają usilnie, aby położono kres temu wolnemu państwu rozbójników przez wprowadzenie na jego obszarze prawowitej władzy“.

Indianie, słysząc te słowa, pozostali obojętni, biali jednak spojrzeli po sobie zdumieni.

— Czy to prawda? Czy to możliwe? — zapytał lord.

— Ja uważam to za prawdę — odpowiedział Old Firehand. — Zresztą, czy artykuł kłamie, czy nie, jest rzeczą podrzędną; znamienne jest, iż tylko tramp mógł taką gazetę nosić ze sobą tak długo i daleko, i ten papier jest powodem, dla którego uważałem tych pięciu ludzi za trampów. Kiedyśmy przybyli i ujrzeli trupy, domyśliliśmy się naturalnie, że odbyła się tu jakaś walka. Przeszukaliśmy martwych i wszystkie ślady, a to pozwoliło ustalić przebieg zajścia. Kiedy zobaczyłem, że biali z Indianinem ruszyli w kierunku Osage-nook, postanowiłem pośpieszyć im z pomocą, ale tymczasem zapadła noc i musiałem czekać, gdyż po ciemku nie mogliśmy podążać za śladami.

— Dlaczego mój biały brat napadł na nas? — zapytał wódz.

— Bo musiałem uważać was za trampów, wiedząc o tym, że przy Osage znajduje się wielka ich liczba. Pięciu z nich wyruszyło, aby ścigać Indianina. Zastrzelono ich, a więc nie wrócili do swoich. To musiało u reszty wywołać zaniepokojenie; było więc możliwe, że wysłano pomoc za nimi. Dlatego wystawiłem straże, które mnie uprzedziły, iż zbliża się oddział jeźdźców, a ponieważ wiatr wiał od Osage-nook, więc mogliśmy wasze zbliżenie się zauważyć bardzo wcześnie. Kazałem moim ludziom chwycić za broń, a sam poczołgałem się z Drollem naprzeciw was. Dwaj ludzie zsiedli z koni, aby nas podpatrzyć. Resztę wiecie!

— A co teraz myśli mój brat czynić? Czy trampi są jego osobistymi wrogami?

— Tak. Ścigam rudego. Co jednak zrobię, będę wiedział dopiero wtedy, gdy się dowiem, jak sprawy stoją przy Osage-nook i co tam zaszło. Czy zechcecie mi to opowiedzieć, Bill?

Humply-Bill złożył  mu dokładne sprawozdanie i zakończył słowami:

— Widzicie więc, sir, że musimy działać szybko. Chyba pojedziecie z nami zaraz na farmę?

— Ani mi w głowie! Pozostanę tutaj, chociaż wiem, że niebezpieczeństwo jest znacznie większe, niż myślicie. Czy sądzicie, że te draby wyruszą dopiero po południu?

— Tak!

— A ja wam mówię, że rozpoczną swą wyprawę z samego rana.

— Jednakże kornel tak mówił.

— Ale tymczasem się rozmyślił. Gdzie przywiązano pojmanych Osedżów?

— Blisko ogniska, przy którym siedział rudy.

— Czy Indianie słyszeli, że trampi mają napaść na farmę Butlera?

— Tak.

— Otóż to! A potem umknęli. Czy kornel nie musi wpaść na tę prostą myśl, że pospieszą do Butlera, aby go o napadzie powiadomić?

— Do diabła! To zupełnie zrozumiałe!

— Naturalnie. Chcąc możliwie zmniejszyć szkodę, jaką Indianie im mogą wyrządzić, ruszą wcześnie. Zakład, że już teraz postanowili o świcie dosiąść koni.

— Zakład? — zawołał lord. — Well! Wy jesteście, sir, człowiekiem w moim guście! Zakładacie się, że trampi ruszą już z rana? Dobrze! Więc ja utrzymuję, że opuszczą Osage-nook dopiero jutro wieczór! Stawiam dziesięć dolarów, nawet dwadzieścia, trzydzieści! A może wolicie pięćdziesiąt?

— Schowajcie, sir, wasz portfel. Ani mi się śni brać zakład na serio.

—  Ale ja chętnie się założę! — upierał się lord.

— A ja nie.

— To szkoda, wielka szkoda! Tak dużo dobrego i pięknego słyszałem o was. Taki dżentelmen jak wy powinien się bezwarunkowo zakładać!

— Idzie o własność i życie wielu ludzi i jest naszym obowiązkiem zapobiec nieszczęściu. Zakładem zaś tego nie dokażemy.

— Słusznie, sir. Ja też zakładam się tylko ubocznie. Jeśli przyjdzie czas na czyny, znajdziecie mnie na stanowisku równie pewnie, jak sami będziecie na swoim. Siła fizyczna nie jest jeszcze wszystkim!

Lord wpadł w gniew i obrzucił herkulesową postać myśliwego obraźliwym wzrokiem. Ten przez chwilę nie wiedział, jak postąpić z Anglikiem, lecz zachmurzona twarz jego prędko się rozjaśniła i odpowiedział:

— Dajmy spokój, sir! Zanim się lepiej nie poznamy, nie mówmy przynajmniej sobie grubiaństw. Wy jesteście na Zachodzie jeszcze nowym człowiekiem.

Lecz słowo “nowy“ wywarło skutek wręcz przeciwny i lord zawołał jeszcze gniewniej niż przedtem:

— Coście powiedzieli? Czy może wyglądam na nowicjusza? Jestem wyekwipowany, jak życie prerii wymaga, wy zaś wyglądacie, jakbyście przyszli wprost z klubu!

Old Firehand istotnie miał na sobie ten sam elegancki garnitur podróżny, co na parowcu. Nie zmienił go jeszcze, gdyż jego odzież myśliwska znajdowała się na farmie Butlera. Toteż uśmiechając się, odparł:

— Nie mogę wam, sir, nie przyznać racji, ale może się jeszcze przystosuję do Zachodu; na wszelki wypadek pozostańmy przyjaciółmi.

— Jeśli tak myślicie na serio, to nie gniewajcie się więcej o zakład, Ale nie pojmuję, dlaczego chcecie tutaj pozostać, zamiast jechać na farmę? — Mam do tego słuszny powód.

— Czy mój biały brat zechce nam ten powód wyjaśnić? — zapytał Osedż.

— Tak. Wystarczy, jeśli ty pojedziesz i zawiadomisz Butlera. Jest to człowiek, który potrafi poczynić wszelkie przygotowania, Ja pozostanę zaś z rafterami i będę trzymał trampów w szachu, tak że z pewnością nie prędzej przybędę pod farmę, aż ta będzie przygotowana na ich przyjęcie.

— Mój brat ma zawsze dobre pomysły; ale Butlera nie ma w jego wigwamie.

— Nie ma? — zapytał Old Firehand zaskoczony.

— Nie. Jadąc do Osage-nook, wstąpiłem na farmę, aby wypalić kalumet z moim białym bratem Butlerem. Lecz nie zastałem go w domu. Przyjechał do niego brat ze swoją córką i Butler pojechał wraz z nim do fortu Dodge celem zakupienia odzieży dla białej panienki.

— A więc brat jego już przybył! Czy wiesz, jak długo zamierza Butler pozostać w forcie?

— Jeszcze kilka dni.

— To naturalnie muszę się tam udać! — zawołał Old Firehand. — Jak długo potrwa, zanim mógłbyś sprowadzić z  pomocą twoich Osedżów?

— Jeśli zaraz wyruszę, to do jutra wieczór.

— Zbyt długo. Czy Osedżowie są teraz w przyjaźni z Szejenami i Arapahoesami?

— Tak. Zakopaliśmy topór wojenny.

— Te szczepy mieszkają po drugiej stronie rzeki i stąd można się tam dostać w cztery godziny, Czy mój brat wyruszy, aby im zanieść poselstwo ode mnie?

Wódz nie wyrzekł ani słowa i dosiadł konia.

— Powiedz — ciągnął dalej Old Firehand — obu wodzom, że ja proszę ich, aby przybyli zaraz do farmy Butlera każdy ze stu ludźmi.

Osedż uderzył konia piętami i po chwili znikł w ciemnościach. Również Old Firehand nie tracił czasu. Nim lord ochłonął ze zdumienia, że wódz usłuchał tak bezwzględnie tego człowieka ubranego jak w salonie, słynny westman siedział już w siodle, wołając:

— W drogę, panowie, nie traćmy ani chwili. Naprzód! Ogień zagaszono i w oka mgnieniu utworzył się pochód.

Początkowo jechano powoli, lecz kiedy oczy przyzwyczaiły się do ciemności, ruszono galopem. Lord przysunął się do Billa i zapytał:

— Czy Old Firehand nie zmyli drogi?

— Nie, równie jak wódz Osedżów. Mówią nawet, że widzi w nocy jak kot.

— A ma garnitur salonowy... Dziwny człowiek!

— Czekajcie tylko, aż zobaczycie go w bluzie bawolej! Wtedy wygląda zupełnie inaczej!

— No, postawę ma już i teraz. Ale kim jest ta pani, która porwała się na was?

— Pani? Ta lady jest mężczyzną.

— Przecież nazywają ją ciotką!

— To tylko dla żartu, ponieważ ma wysoki, piskliwy głos i ubiera się tak niezwykle. Nazywa się Droll i jest bardzo dzielnym myśliwym. Lecz przestańmy teraz rozmawiać. Przy takiej jeździe, jak ta, trzeba się mieć na baczności.

Miał słuszność. Old Firehand jechał przodem jak opętany, a inni za nim mniej więcej z równą szybkością. A wszystko wśród głębokiej ciemności. Zdawało się, że konie poruszają się w bezdennej, zupełnie światła pozbawionej otchłani, a mimo to nie zrobiły ani jednego fałszywego kroku, ani jednego potknięcia. Szły dokładnie jeden za drugim, a wszystko zależało od Old Firehanda. Lord począł odczuwać szacunek dla tego człowieka.

Jechano tak godzinę i jeszcze drugą z krótkimi tylko przerwami, w czasie których koniom dawano wytchnąć. Deszcz padał nieustannie, jednak już drobny i lekki. Po pewnym czasie usłyszano od przodu głos Old Firehanda:

— Baczność, panowie! Droga prowadzi w dół, a potem przez bród, lecz woda dosięgnie koniom zaledwie brzuchów.

Kiedy zwolniono biegu, usłyszano szum rzeki i ujrzano fosforyzującą powierzchnię wody. Stopy jeźdźców zanurzyły się w wodzie i wkrótce dotarto do przeciwnego brzegu. Nastąpiła jeszcze jazda kilkuminutowa, po czym zatrzymano się. Rozległ się ostry głos dzwonka.

— Co to? Kto dzwoni i gdzie jesteśmy? — zapytał Anglik Humply-Billa.

— Przed bramą farmy Butlera — odparł tamten. — Podjedźcie kilka kroków dalej, a dotkniecie muru.

Psy zaszczekały, a wkrótce potem dał się słyszeć głos:

— Kto dzwoni? Kto chce wejść?

— Czy master Butler powrócił? — zapytał Old Firehand.

— Nie.

— To przynieście klucze od lady i powiedzcie, że Old Firehand przybył.

— Old Firehand? Well, sir! Zaraz się zrobi. Ma'am jeszcze nie śpi, a również inni czuwają. Osedż tu był i doniósł, że przyjedziecie.

— Co za ludzie! — szepnął lord. — Toż wódz jechał jeszcze prędzej niż my!

Po jakimś czasie usłyszano, jak odpędzono psy; potem zadźwięczał klucz, zastukały żelazne zasuwy i wreszcie ujrzano latarnie podwórzowe. Nadbiegli parobcy, odebrali konie i wprowadzono gości do wysokiego, posępnie wyglądającego domu. Jedna ze służących poprosiła Old Firehanda, aby udał się do “Ma'am“, a dla pozostałych otwarto na parterze wielką salę, u której powały zwisała lampa naftowa. Przygotowano tam, dzięki temu, że wódz zawiadomił o przybyciu oddziału, mniejsze i większe stoły, pełne wszelkiego rodzaju prowiantów, flaszek i szklanek, a wokoneo nich dostateczną ilość ławek i stołków.

Rafterzy i Osedżowie zabrali się zaraz dzielnie do jedzenia, westman bowiem nie lubi niepotrzebnej gadaniny. Również lord zasiadł, przyzwawszy do swego boku Humply-Billa i Gunstick-Uncle'a; potem zbliżył się do nich Droll z Fredem Engel i Czarnym Tomem, a wreszcie przysiadł się także stary Missouryjczyk Blenter.

Po pewnym czasie nadszedł Old Firehand z panią domu, która bardzo uprzejmie powitała gości, po czym Old Firehand oświadczył, że towarzystwo ma przez resztę nocy wypocząć, aby rano móc stanąć ze świeżymi siłami na stanowisku; na dziś wystarczą mu parobcy i pastuchy, przy których pomocy poczyni konieczne przygotowania.

Lord nie mógł oderwać od niego oczu, bo słynny westman wdział swój strój myśliwski. Nosił, przybrane we frędzle, sięgające tylko do kolan i po obu bokach bogato haftowane legginy, których końce tkwiły w wysoko podciągniętych butach; kamizelka jego i bluza myśliwska były z miękkiej, garbowanej biało skóry jeleniej; na tym miał mocną kurtkę ze skóry bawolej. Za szerokim pasem skórzanym tkwiły rewolwery, a na głowie nosił czapkę bobrową. Na szyi jego, na długim łańcuchu z zębów szarego niedźwiedzia, wisiała fajka pokoju z główką wyrobioną po mistrzowsku ze świętej gliny. Szwy kurtki obramowane były pazurami grizzly'ego, a ponieważ taki człowiek jak Old Firehand nie nosiłby cudzej zdobyczy, więc zarówno ta ozdoba, jak i łańcuch do fajki wskazywały, jak wiele tych zwierząt padło od jego niechybnej kuli i pewnej pięści. Kiedy się oddalił z panią domu, lord odezwał się do sąsiadów:

— Teraz wierzę wszystkiemu, co p nim opowiadają. Ten człowiek to prawdziwy gigant!

— Pshaw! — odpowiedział Droll. — Westmana nie ocenia się tylko po jego postaci; duch tu ma większą wartość. Old Shatterhand nie jest taki szeroki ani wysoki, jak Old Firehand, a Winnetou jest jeszcze znacznie szczuplejszy. A wszak obaj dorównują tamtemu pod każdym względem.

— Czy również pod względem siły fizycznej?

— Tak. Mięśnie westmana stają się z biegiem czasu jak z żelaza, a ścięgna jak ze stali, nawet wtedy, gdy nie ma wzrostu olbrzyma.

— To i wy jesteście pewnie ze stali i żelaza, master Droll? — zapytał ironicznie lord. Mały człowieczek uśmiechnął się jednak uprzejmie,

— Czy chcecie się o tym przekonać, sir?

— Yes. bardzo chętnie.

— Zdaje się jednak, że wątpicie w to?

— Naturalnie, sir! Ciotka i stalowe mięśnie! Załóżmy się!

— O co i jak?

— Kto silniejszy, wy czy ja. — Dlaczego nie?

Wreszcie znalazł lord kogoś kto nie odtrącił jego propozycji. Zerwał się więc ucieszony:

— Ależ, Ciotko! Położyłem już niejednego, który musiałby się schylać, ażeby tylko spojrzeć na was! Czy naprawdę odważycie się?

— Rozumie się!

— O pięć dolarów? — Well!

— Ja wam je skredytuję.

— Dziękuję! Droll nie korzysta z kredytu.

— Macie więc pieniądze?

— Na to, co wygracie, sir, wystarczy na pewno.

— Nawet dziesięć dolarów?,

— I to.

— A dwadzieścia?

— Dlaczego nie?

— A może pięćdziesiąt? — zawołał lord uradowany.

— Zgoda! Ale nic więcej, bo nie chcę was odzierać z pieniędzy, sir!

— Czyżby? Lorda Castlepool odzierać z pieniędzy? Czyście zwariowali,, Ciotko? Na stół z nimi! Tu jest pięćdziesiąt dolarów!

Otworzywszy jedną z kieszeni, wiszących na rzemiennym pasie dookoła bioder, wyjął z niej dziesięć banknotów pięciodolarowych i położył na stole. Droll sięgnął ręką do zwisającego rękawa swego sleeping-gownu i wydobył woreczek; kiedy go otworzył, pokazało się, że pełno w nim było nuggetów. Położywszy pięć z nich na stole, schował woreczek i rzekł:

— Wy macie papier, mylordzie? Fi! Ciotka Droll używa tylko czystego złota. No, zaczynamy!

— Wy najpierw, ja po was — potem odwrotnie.

— Nie. Ja jestem tylko “ciotką“, wy zaś lordem; macie zatem pierwszeństwo.

— Dobrze! Ale stójcie mocno i brońcie się! Podniosę was na stół!

— Spróbujcie!

Droll rozstawił nogi, a lord chwycił go wpół; lecz nogi Ciotki nie podniosły się ani o cal nad ziemią, jakby Droll był z ołowiu. Anglik nadaremnie się natężał i w końcu musiał przyznać, że nie może dokonać swego zamiaru.

— Jeśli ja was nie podniosłem, to wy dopiero nie dacie sobie ze mną rady! — pocieszał się lord.

— Zobaczymy! — roześmiał się Droll, podnosząc wzrok ku powale, gdzie nad stołem umieszczony był hak żelazny do zawieszania drugiej lampy.

Inni, widząc to jego spojrzenie i znając pocieszną Ciotkę, będącą rzeczywiście niezwykle silnym mężczyzną, trącili się ukradkiem.

— No, naprzód! — nastawał lord.

— A więc tylko na stół? — zapytał Droll.

— Czy chcecie podnieść mnie jeszcze wyżej?

— Tak wysoko, jak tylko możliwe. Uważajcie, sir! Mimo krępującego ruchy ubrania jednym skokiem stanął na stole i chwycił Anglika za ramiona. Ten powędrował szybko w górę, wysoko ponad stół, i w chwilę później zawisł na pasie na wspomnianym haku; Droll zaś zeskoczył na ziemię i śmiejąc się, zapytał:

— No, jesteście w górze, sir?

— Nieba! Gdzież jestem! Woe to me! (Biada mi!) Na powale! Zdejmijcie mnie! Zdejmijcie mnie, bo kark skręcę!

— Powiedzcie przedtem, kto wygrał?

— Wy, naturalnie, że wy!

— A druga część zakładu?

— Daruję wam! Zdejmijcie mnie teraz! Prędko, prędko!

Droll wszedł znowu na stół, pochwycił Anglika wpół, podniósł go wyżej, tak że rzemień zsunął się z haka, i spuścił najpierw na stół, a potem na ziemię. Zeskoczywszy za nim, położył mu rękę na ramieniu:

— No sir, jak się wam podoba “ciotka“?

— Much, how much, too much! — Bardzo, jak bardzo, nadzwyczajnie — odpowiedział zapytany prędko.

— Więc do worka z tymi starymi papierami! — Potem, schowawszy banknoty i nuggety do worka, ciągnął dalej z uśmiechem: — Proszę was, mylordzie, jeślibyście mieli jeszcze kiedyś ochotę zakładać się, to zwróćcie się spokojnie do mnie. Ja wam zawsze dotrzymam placu.

Lord usiadł i począł dotykać rąk, nóg i bioder, aby się przekonać, czy jakaś śruba się nie rozluźniła; lecz, że wszystko było w porządku, uśmiechnął się:

— Śliczny zakład! Przecież to wspaniali ludzie, ci westmani! Należy tylko odpowiednio się z nimi obchodzić!

— No, sir, ja obszedłem się z wami wręcz przeciwnie!

— Także prawda! Jesteście dzielnym chłopcem, Ciotko! Bardzo mi się podobacie. Słuchajcie! Pochodzicie z Europy; czym był wasz ojciec i dlaczego przybyliście do Stanów Zjednoczonych?

— Mój ojciec nie był lordem, ale czymś o wiele, wiele większym.

— Pshaw! To niemożliwe!

— Owszem! Wy jesteście tylko lordem i prawdopodobnie niczym więcej. Mój ojciec zaś miał wiele zajęć.

— No, jakie? — napierał lord.

— Był drużbą na weselach, kumem na chrzcinach, łapiduchem aa pogrzebach, dzwonnikiem, kościelnym, kelnerem, grabarzem, szlifierzem, stróżem w ogrodach, a zarazem sierżantem gwardii obywatelskiej. Czy to nie wystarczy?

— Well, aż nadto! Mówicie: “był“. Czy umarł?

— Od dawna. Nie mam już żadnych krewnych.

— I z żalu udaliście się poza ocean?

— Nie z żalu. Żyłka podróżnicza, sir, żyłka podróżnicza!

W tej chwili wrócił Old Firehand, chcąc zwrócić uwagę, że byłoby pożądane udać się na spoczynek, bo muszą wstać bardzo wcześnie. Posłuchano wezwania i udano się do izby, gdzie znajdowały się zaciągnięte na drewniane ramy skóry, mogące służyć zarówno za hanocy na falistą prerię, skąpaną w trawie — od południa i zachodu na obszerne pola, obsiane kukurydzą i zbożem.

— Kiedy nadejdą oczekiwani Indianie? — zapytał Droll.

— Według wczorajszej rachuby wodza mogą się tu zjawić wkrótce — odpowiedział Old Firehand.

— Na to nie liczę. Ci czerwonoskórzy muszą się najpierw zebrać, może nawet z daleka; nie wyruszają nigdy na wyprawy wojenne, zanim nie uczynią zadość swoim starym obyczajom. Będziemy mogli się cieszyć, jeśli przybędą na południe. Wtedy jednak mogą i trampi znajdować się w pobliżu. Co do mnie, to nie mam zbyt wielkiego zaufania do tych Szejenów i Arapahoesów.

— Ja także nie — zgodził się Bill. — Oba te szczepy są bardzo nieliczne i od długiego czasu nie miały w rękach toporów wojennych. Nie możemy się zdać na nich; również silnych sąsiadów nie ma, musimy więc przygotować się na długie oblężenie.

— Nie mamy potrzeby łamać sobie nad tym głowy, bo w piwnicach znajdują się wszelkie zapasy żywności — oświadczył Old Firehand.

—: Ale woda, która przecież jest rzeczą główną! — zauważył Droll. — Kiedy trampi staną pod murem, nie będziemy mogli dostać się do rzeki, aby zaczerpnąć wody!

— Co jest niepotrzebne. W jednej z piwnic znajduje się studnia dostarczająca wyśmienitej wody ludziom, a zwierzętom dostarczy jej kanał.

— Czy aby jest taki?

— Tak. Wszystko tu zostało urządzone i przystosowane na wypadek walki. Poza domem możecie zauważyć spuszczane drewniane drzwi. Jeśli je otworzycie, zobaczycie schody prowadzące do sklepionego kanału, który tam ną zewnątrz łączy się z rzeką.

— Czy głęboki?

— Wysokości wzrostu ludzkiego; woda sięga prawie do piersi.

— Czy ujście do rzeki ma otwarte?

— O, nie! Wróg nie powinien go zauważyć i dlatego odpowiednia przestrzeń na brzegu została gęsto zasadzona krzakami i pnączami.

Droll nie miał właściwie żadnego skrystalizowanego planu w głowie, kiedy tak dokładnie wypytywał o ów kanał, jednakże wiadomość ta miała mu się później bardzo przydać.

Stoły, stołki i ławki, przy których posilano się wczoraj, przeniesiono na podwórze, aby śniadanie spożyć na świeżym powietrzu. Potem zgromadzono wszelką znajdującą się w domu broń i zapasy amunicji.

Old Firehand usiadł z żoną i siostrą Butlera na tarasie domu i patrzył ku południowi, skąd musieli nadejść oczekiwani niecierpliwie Indianie. Wreszcie, a było już południe, zbliżył się długi szereg czerwonoskórych wojowników, idących gęsiego; na czele ich jechał konno Wielkie Słońce.

Kiedy przechodzili przez bramę, Old Firehand naliczył przeszło dwustu. Niestety, rzeczywiście dobrze uzbrojonych było tylko niewielu. Większość nie miała nawet koni, a ci, którzy je posiadali, wzbraniali się wziąć je ze sobą — woleli raczej sami odnieść ranę lub dać się zastrzelić, byle nie utracić zwierząt.

Old Firehand podzielił Indian na cztery oddziały: mniejszy miał pozostać na farmie, a reszta pod przewodnictwem wodza Osedżów stanęła na granicy pastwisk sąsiada, na które spędzono trzody. Ludzie ci mieli odeprzeć ewentualny napad trampów, gdyby ci próbowali tam wypaść. Aby ich zachęcić do baczności i odwagi, wyznaczono nagrodę za każdego zabitego trampa.

W murach farmy znajdowało się teraz pięćdziesięciu z górą Indian, dwudziestu rafterów i czterech westmanów. Wobec wielkiej liczby trampów była to z pewnością garstka, ale jeden westman czy rafter mógł stanąć za wielu trampów, a osłony, jaką dawał dom i mur, również nie należało lekceważyć. Wielkim szczęściem było to, że pani Butler patrzyła niebezpieczeństwu w oczy z dostatecznym spokojem. Nie myślała przez narzekanie oziębiać zapału obrońców, owszem, przyrzekła im odpowiedniej nagrodę za wierność i odwagę. Poza tym było około dwudziestu parobków, umiejących obchodzić się z bronią, i Old Firehand mógł na nich śmiało liczyć.

Kiedy poczyniono wszystkie przygotowania, powrócił słynny westman z damami i Anglikiem na górną terasę i trzymając w ręce olbrzymią lornetę lorda, badał pilnie tę część horyzontu, skąd powinni byli pojawić się trampi. Po długim, nadaremnym oczekiwaniu ujrzał w końcu trzy postacie, które poruszały się w kierunku farmy, nie konno, lecz pieszo.

— Może to zwiadowcy — rzekł Old Firehand, — Zażądają pewnie, aby ich wpuszczono.

— O taką zuchwałość ich nie posądzam — zauważył lord,

— Czemu nie? Wysyłają trzech drabów, których tutaj nikt nie zna. Ci zaś wejdą pod jakimkolwiek pozorem; któż by mógł im coś zarzucić? Zejdźmy na piętro, aby nas nie widzieli. Będziemy ich jednak obserwować przez okno przy pomocy lornety.

Konie znajdowały się poza domem, tak“ że nie można ich było dostrzec. Również wszyscy obrońcy musieli się ukryć, gdyż trzej trampi powinni byli nabrać przekonania, że dom jest bez dostatecznej obrony.

Trampi przeszli przez bród zamknięty zasiekami, z trudem i pozornym zdziwieniem; zbliżali się powoli, a Old Firehand, dostrzegłszy, że jeden podniósł drugiego, aby ten mógł przez otwory strzelnicze spojrzeć w podwórze, szybko zszedł na dół. W tej chwili pociągnięto za dzwonek. Myśliwy podszedł ku bramie i zapytał, kto i dlaczego się dobija.

— Czy farmer w domu? — zapytał jakiś głos.

— Nie, wyjechał — odpowiedział westman.

— Chcieliśmy prosić o robotę. Czy nie potrzeba pastucha lub parobka?

— Nie!

— To prosimy przynajmniej o trochę pożywienia. Idziemy z daleka i jesteśmy głodni. Proszę, wpuść nas!

Słowa te wypowiedział bardzo płaczliwym głosem. Na całym Zachodzie nie znajdzie się farmera, który by głodnego odpędził. U wszystkich ludów pierwotnych i we wszystkich okolicach, gdzie nie ma hoteli ani zajazdów, panuje zwyczaj przestrzegania gościnności; tak jest i na dalekim Zachodzie. Wpuszczono więc tych ludzi, a kiedy zaryglowano z powrotem bramę, wskazano im siedzenia, znajdujące się z boku domu. To jednak zdawało się nie być po ich myśli. Wprawdzie starali się zachować pozory szczerości, ale nie mogło ujść uwagi, że przyglądali się bystro i badawczo domowi i jego otoczeniu. Jeden odezwał się:

— Jesteśmy biednymi i skromnymi ludźmi i nie chcemy się naprzykrzać. Pozwólcie nam pozostać przy bramie, gdzie będziemy mieli więcej cienia niż tam. Przyniesiemy sobie stół.

Zgodzono się na tę prośbę, chociaż krył się w niej podstęp: chcieli pozostać przy bramie, aby ją otworzyć swoim towarzyszom. Przynieśli stół i stołki, a służąca podała im obfite jadło. Po tej stronie domu nie było żywej duszy, bo wszyscy usunęli się, nawet służąca. Rzekomi robotnicy byli z tej okoliczności bardzo radzi, jak to poznały bystre oczy Old Firehanda z ich min i gestów, które towarzyszyły cichej rozmowie. Po jakimś czasie jeden wstał i podszedł ku najbliższemu otworowi w murze, przez który wyjrzał na zewnątrz.

Old Firehand stanął tymczasem przy oknie i przez lunetę obserwował okolicę, z której mieli nadejść trampi. I rzeczywiście, nagle z oddali wynurzył się potężny oddział jeźdźców galopujących ku farmie. Widać było, że znajdują się wśród nich ludzie znający okolicę, bo jechali wprost na bród. Dotarłszy do niego, spostrzegli, że jest zamknięty zasiekami; zatrzymali się więc, aby zbadać to miejsce. Teraz nadszedł dla Old Firehanda czas działania. Kiedy skierowali się ku bramie, właśnie jeden że szpiegów stał przy otworze i wyglądał ku swoim towarzyszom. Spostrzegłszy, że go na tym przydybano, skonsternowany, cofnął się szybko.

— Co tutaj robisz? Czego szukasz przy strzelnicy? — zapytał Old Firehand ostro.

Zapytany spojrzał z zakłopotaniem na olbrzyma i odpowiedział:

— Ja... ja chciałem zobaczyć, dokąd się teraz mamy udać!

— Nie kłam! Drogę swoją znacie dobrze. Prowadzi nad rzekę do ludzi, którzy się tam znajdują.

— O jakich ludziach mówicie, sir? — zapytał drab z udanym zdziwieniem. — Nie zauważyłem nikogo.

— Nie zadawaj sobie trudu udawania; to zbyteczne. Należycie do trampów z Osage-nook, którzy chcą na nas napaść, i zostaliście przez nich wysłani, aby otworzyć od wewnątrz wrota. Stąd też usiedliście tak blisko bramy.

— Sir! — wrzasnął drab sięgając do kieszeni.

Ale i Old Firehand chwycił w tej chwili rewolwer i odezwał się groźnie:

— Pozostaw w spokoju ukrytą broń! Skoro ją tylko ujrzę, pociągnę za kurek. Wasze przybycie tutaj było zuchwalstwem; mógłbym was kazać ująć i pociągnąć do odpowiedzialności, ale jesteście tak mało niebezpieczni, że pozwolę wam odejść. Wynoście się i powiedzcie tej hołocie, że każdemu, kto przejdzie przez rzekę, wpakuję kulę w łeb. Basta! Zabierajcie się stąd! Po tych słowach otworzył bramę. Draby milczały, widząc rewolwer skierowany ku sobie. Kiedy jednak znaleźli się poza bramą i zasunięto na nowo rygle, roześmiali się szyderczo:

— Głupcze! Dlaczego pozwoliłeś nam odejść? Policz tylko, ilu nas jest! Z twoimi kilkoma ludźmi sprawa będzie krótka. W ciągu kwadransa będziecie wisieć!

Old Firehand dał umówiony znak i niewidoczni dotąd obrońcy wyszli spoza domu. Zajęli stanowiska przy otworach, aby wraz z myśliwym obserwować ruchy napastników.

Wypędzeni szpiedzy, dotarłszy do brzegu rzeki, krzyczeli coś do stojących po drugiej stronie, czego jednak z murów nie można było zrozumieć. Potem trampi pojechali kawałek wzdłuż rzeki i próbując stamtąd przepłynąć na drugi brzeg, spędzili konie do wody.

— Weźcie szpiegów na siebie, aby nie uszli kary! — zawołał Old Firehand do Czarnego Toma, Blentera i Humply-Billa, stojących blisko niego. — Ja celuję do dwóch pierwszych, którzy wyjdą na brzeg. Po mnie strzelają Uncle, Droll, lord i inni kolejno tak, jak stoją. Każdy więc będzie miał przed sobą oznaczony cel; niechaj dwu z nas nie mierzy do tego samego. Unikajmy wszelkiego marnowania amunicji!

— Dobrze! — odpowiedział Humply-Bill. — Ja już mam jednego na muszce.

A jego przyjaciel Gunstick-Uncle dodał:

— Skoro który przejdzie rzekę, wraz na kulę go nawlekę; po kolei w nich celuję i do piekła ekspediuję.

Właśnie pierwszy jeździec dotarł do brzegu, a za nim szedł drugi. Na miejscu, gdzie mieli wyjść na brzeg, stali rzekomi robotnicy. Old Firehand dał Znak i prawie równocześnie huknęło pięć strzałów: obaj jeźdźcy spadli z koni; obok nich legli na ziemi trzej szpiedzy. Trampi, wydawszy okrzyk wściekłości, poczęli się cisnąć na-

przód, aby dosięgnąć brzegu; jeden drugiego pchał ku zgubie, bo skoro tylko jaki koń stanął na suchej ziemi, natychmiast kula któregoś z obrońców farmy wyrzucała jeźdźca z siodła. W ciągu zaledwie paru minut na brzegu biegało ze trzydzieści koni bez jeźdźców.

Takiego przyjęcia trampi się nie spodziewali. Wiadomość, jakiej im  szpiedzy  udzielili, była pomyślna. Na farmie znajdowało się śmiesznie mało obrońców. A teraz spoza murów padał strzał za strzałem i żadna kula nie chybiła! Wycie wściekłości zamieniło się w okrzyki trwogi; wśród zamętu jednak dał się słyszeć rozkazujący głos, po czym wszyscy znajdujący się w wodzie jeźdźcy zawrócili konie, aby się przedostać na drugi brzeg.

— Odparci! — odezwał się Missouri-Blenter. — Ciekaw jestem, co teraz zrobią?

— Spróbują przepłynąć przez rzekę w innym miejscu, poza doniosłością naszych strzałów, — odpowiedział Old Firehand.

— A potem?

— Potem? To się nie da powiedzieć. Jeśli wezmą się mądrze do rzeczy, to będziemy mieli ciężką przeprawę.

— A co uważacie za mądre?

— Nie powinni zbliżać się gromadnie, lecz rozproszyć luzem. Jeśli zejdą z koni i zbliżą się pędem ze wszystkich stron ku murom, szukając za nimi osłony, to będziemy za słabi, aby ich odeprzeć, gdyż musielibyśmy się rodzielić na cztery fronty. Gdyby wtedy zebrali się nagle w jednym punkcie, to mogliby; nawet przedostać się przez mur.

— To prawda, ale wielu z  nich zostało sprzątniętych“.

My naturalnie znaleźlibyśmy się wobec nich także prawie bez osłony.

— Pshaw! To mnie nie przeraża! Czekajmy, co zrobią.

Zdawało się, że tymczasem trampi powzięli jakiś plan; cała ich gromada ruszyła w górę rzeki, a więc ku północy, poza obręb strzałów, padających z farmy. Tam przeszli na drugi brzeg, gdzie utworzyli gęstą ciżbę, której front zwrócony był ku bramie w murze. Dotychczas obrońcy znajdowali się po stronie wschodniej, teraz jednak Old Firehand zawołał głośno:

— Wszyscy co tchu na stronę północną! Trampi chcą uderzyć na bramę.

— Nie mogą przecież przedostać się przez nią — zauważył Blenter.

— Nie; ale gdyby do niej dotarli, mogliby z siodeł tak szybko przeleźć przez bramę i mury, że łatwo by nas zgnietli w podwórzu.

— Przedtem jednak wielu z nich padnie!

— Lecz jeszcze więcej pozostanie! Nie strzelajcie, aż dam rozkaz; a wtedy wszyscy razem wypalimy w sam ich środek!

Szybko obsadzono północną część muru. Obrońcy stali częścią przy otworach strzelniczych, a częścią na podwyższeniach pomiędzy nimi. Ostatni pochylili się, aby ich nacierający nie zobaczyli za wcześnie.

Oddział ruszy! galopem wprost ku bramie. Dopiero kiedy trampi znaleźli się w odległości najwyżej osiemdziesięciu kroków od niej, Old Firehand dał rozkaz; huknęły strzały...

Zdawało się, jakby trampów, w pełnym galopie, wstrzymała linia pociągnięta w poprzek. Utworzyli dziki kłąb, którego nie mogli dość szybko rozerwać. Stąd obrońcy farmy mieli czas powtórnie naładować i strzelali teraz w tę bezładną masę nie salwami, lecz bez komendy nieustannie. To rozgromiło trampów do ostatka; rozbiegli się, pozostawiając zabitych i rannych. Konie, puszczone luzem, biegły instynktownie ku farmie, gdzie otwarto bramę, aby je wpuścić. Kiedy później trampi próbowali zabrać ranionych, nie przeszkadzano im, bo był to akt miłosierdzia. Rannych przeniesiono, jak widać było z farmy, ku odległej grupie drzew, aby im tam. przewiązać rany, o ile na to okoliczności pozwalały.

Tymczasem nadeszło południe i dzielnym obrońcom rozdano żywność i napój. Wkrótce ujrzano, że trampi, pozostawiwszy ranionych pod drzewami, oddalili się; odjechali w kierunku zachodnim.

— Co to, odchodzą? — zapytał Humply-Bill. — Otrzymali dobrą nauczkę i zrobiliby najmądrzej, gdyby sobie wzięli ją do serca.

— Ani im to w głowie — odpowiedział Ciotka Droll. — Gdyby rzeczywiście poniechali swego zamiaru, to zabraliby rannych. Ja sądzę, że przypomnieli sobie teraz o trzodach, należących do farmy. Spójrzcie aa dach! Tam stoi Old Firehand z lunetą w ręce. Obserwuje drabów i myślę, że wkrótce otrzymamy rozkaz pójścia z pomocą pastuchom i Indianom.

Przypuszczenie Ciotki okazało się słuszne, bo nagle Old Firehand zawołał:

— Siodłać szybko konie! Te draby zdążają na południe; spotkają się teraz z Wielkim Słońcem i jego ludźmi.

Nie upłynęło pięć minut, gdy konie stały gotowe i wszyscy dosiedli ich z wyjątkiem kilku parobków, którzy mieli pozostać na farmie i w razie potrzeby otworzyć szybko bramę. Z Old Firehandem na czele jeźdźcy, skręciwszy za najbliższym węgłem domu, skierowali się na południe.

Teraz nie widać już było trampów gołym okiem, ale Old Firehand wziął ze sobą lunetę, aby ich obserwować. Dzięki temu mógł oddział, niewidzialny dla trampów, jechać równolegle z nimi. Po kwadransie Firehand zatrzymał się, trampi również stanęli. Dotarli do granicy posiadłości sąsiada, gdzie zobaczyli nie tylko pasące się tam zwierzęta, ale również i zbrojnych obrońców.

Old Firehand badał kępy zarośli, rosnące na łące, szukając zasłony. Ukryty za nimi, zbliżył się ze swymi ludźmi ku miejscu, gdzie przypuszczalnie miało nastąpić starcie. Potem jeźdźcy zeskoczyli z koni i pochylając się, przemknęli dalej, aż do obszernej grupy krzaków, ku którym prawdopodobnie trampi w czasie walki musieli się zbliżyć. Z miejsca tego widać było nawet gołym okiem zarówno napastników, jak i obrońców.

Obecność Indian zaskoczyła trampów. Wkrótce jednak spostrzegli, że Indianie uzbrojeni są niedostatecznie, bo nie mają broni palnej, i to ich uspokoiło. Przywódcy odbyli krótką naradę, a potem wydano rozkaz do natarcia. Po sposobie przeprowadzenia tegoż można było zaraz poznać, że nie mają zamiaru zabawiać się długo walką na odległość, lecz chcą po prostu stratować kopytami czerwonoskórych. W zwartym szeregu i wśród groźnych okrzyków jeźdźcy rzucili się wprost na nich. Teraz okazało się, że Wielkie Słońce w zupełności dorósł do swego zadania. Wydał głośny rozkaz, wskutek którego jego ludzie, stojący dotąd gęsto obok siebie, rozproszyli się tak, że o stratowaniu nie mogło być mowy. Zrozumieli to trampi, bo wykonali zwrot, chcąc dostać się na prawe skrzydło Indian, aby ich potem zepchnąć na lewe. Lecz wódz Osedżów przewidział ten zamiar i znowu zabrzmiał jego donośny głos. Indianie krzyknęli, utworzyli na chwilę splątany pozornie kłąb, a potem rozbiegli się znowu. Stanowisko ich teraz zmieniło się zupełnie; przedtem stali w linii idącej ze wschodu na zachód, teraz zaś uszykowali się od południa na północ. Osedż nakazał zmianę frontu nie dlatego, iżby wiedział o bliskości sprzymierzeńców, lecz aby jak napadnięty bizon nastawić wrogowi nie odsłonięty bok, lecz uzbrojone silnymi rogami czoło. Ta kunsztowna zmiana miała jeszcze ten nieoczekiwany przez niego skutek, że rozbójnicy znaleźli się teraz nagle między Indianami a ukrytymi poza zaroślami białymi. Trampi widząc, że zamiar ich został udaremniony, zatrzymali się; było to nieostrożnością, którą srogo zapłacili. Okazało się, że pomylili się co do doniosłości broni Indian.

Tę przerwę wyzyskał Osedż; wydaj okrzyk“, po którym jego ludzie skoczyli szybko naprzód i nagle zatrzymawszy się, wypuścili strzały, po czym cofnęli się równie szybko. Pociski dosięgły celu; wielu trampów padło trupem, a jeszcze więcej było rannych, zarówno jeźdźców jak i koni. Te ostatnie poczęły się wspinać, chcąc pójść w rozsypkę, i zaledwie można je było uspokoić. Wywołało to zamieszanie, z którego skorzystał Old Firehand.

— Teraz zaczynamy! — zawołał. — Ale nie strzelajcie do koni!

Huknęły strzały; kule trafiły na gromadę trampów, którzy ze strachu wrzasnęli.

— Uciekać!— ryknął wśród nich jaki! głos. — Jesteśmy otoczeni! Przerwać linię czerwonych diabłów!

Rozkazu tego posłuchano natychmiast Trampi, porzuciwszy zabitych i ciężko rannych, rzucili się na Indian, którzy chętnie zrobili im przejście, podniósłszy za nimi triumfalne wycie.

— Ale wyrywają! — śmiał się stary Blenter. — Ci więcej nie wrócą. Czy wiecie, kto był ten, co wzywał do ucieczki?

— Naturalnie! — odpowiedział Tom. — Głos ten znam doskonale. To rudy kornel, którego widocznie diabli wzięli w obronę przed naszymi kulami. Czy pójdziemy za tymi hultajami, sir?

Old Firehand, do którego pytanie było skierowane, odpowiedział:

— Nie. Jesteśmy za słabi na to, aby podjąć z nimi walkę. Może zresztą domyślą się, iż pierwotnie nie znajdowaliśmy się tutaj, lecz że przyszliśmy z farmy na pomoc Indianom. W tym wypadku jest bardzo prawdopodobne, że zawrócą, aby się wedrzeć do farmy w  czasie naszej nieobecności. Musimy wirobc czym prędzej wracać.

— A co się stanie z rannymi trampami i z rozproszonymi końmi?

— Musimy to pozostawić Indianom. Nie traćmy teraz czasu, lecz szybko do koni!

Powiewając kapeluszami i rzucając Indianom gromkie “hura“, na które ci odpowiedzieli przeraźliwym zwycięskim wyciem, dosiedli koni i wrócili do farmy. Old Firehand udał się natychmiast na płaski dach domu, aby przy pomocy lunety zlustrować okolicę.

Zastał tam panią Butler pogrążoną w  trosce. Jakże wielka była jej radość, gdy dowiedziała się, że napad odparto.

— Więc jesteśmy uratowani? — zapytała odetchnąwszy z widoczną ulgą. — Ponieważ trampi ponieśli tak ciężkie straty, to można chyba się spodziewać, że odeszła ich ochota do dalszych zakusów.

— Może — odpowiedział zamyślony myśliwy.

— Tylko może?

— Niestety! Na stada wprawdzie nie ważą się więcej napaść, bo sądzą, że strzegą ich nie tylko Indianie, lecz także dostateczna ilość białych. Inaczej jednak ma się sprawa z farmą. Te draby zrozumieją naturalnie, że za dnia nie mogą nic wskórać, jednak mogą uważać za możliwe wtargnięcie tutaj pod osłoną ciemności. W każdym razie musimy być przygotowani na napad nocny. Możliwe, że...

Przerwał, bo patrząc ciągle jeszcze przez lornetę, skierował ją właśnie w stronę północną.

— Co się stało? — zapytała pani Butler. — Dlaczego nie kończycie, sir? Dlaczego zrobiliście nagle tak pełną wątpliwości minę?

Old Firehand patrzył jeszcze chwilę przez lornetę, a potem spuścił ją i odpowiedział spokojnie:

— Nic takiego, co by nas mogło przejmować szczególną obawą, mylady. Możecie spokojnie zejść na dół, aby podać ludziom jaki napój.

Odeszła uspokojona; kiedy jednak znikła, myśliwy zwrócił się do lorda, który właśnie ukazał się na tarasie ze swą olbrzymią perspektywą:

— Mam słuszny powód, aby teraz usunąć tę kobietę. Weźcie, mylordzie, swą lornetę do ręki i spójrzcie wprost za zachód! Kogo tam widzicie?

Lord posłuchał wezwania, a potem odpowiedział:

— Trampi. Widzę ich dokładnie. Nadchodzą.

— Czy rzeczywiście nadchodzą?

— Naturalnie, a cóż by mieli czynić?

— Zdaje się, że moje szkła są lepsze od waszych, chociaż o wiele mniejsze. Czy widzicie, że trampi są w ruchu?

— Nie. Oni stoją.

— A twarze dokąd mają zwrócone?

— Ku północy.

— Więc zwróćcie lornetę w tym kierunku! Może zobaczycie wtedy, dlaczego draby stanęły.

— Well, sir! Zobaczę... Tam jedzie trzech ludzi, nie spostrzegając trampów.

— Jeźdźcy? Rzeczywiście?

— Yes! Lecz nie! Zdaje się, że jest z nimi jakaś lady. Słusznie. To dama. Widzę jej długą amazonkę i powiewający welon.

— A czy wiecie, kim są ci troje?

— Nie! Jakże mógłbym o tym wiedzieć?... Na Boga, to chyba nie...

— Niestety... — skinął Old Firehand. — To farmer i jego brat z córką. Posłaniec, którego wysłaliśmy dla ostrzeżenia, nie spotkał się z nimi.

Lord złożył swą lornetę i zawołał:

— Musimy szybko wsiąść na konie i popędzić ku nim, inaczej wpadną trampom w ręce!

Chciał odejść, ale myśliwy wstrzymał go.

— Pozostańcie, sir, i nie podnoście hałasu! Kobiety nie powinny się teraz o tym dowiedzieć. Nie możemy tamtych ostrzec ani im pomóc, bo już za późno. Patrzcie! Prędko!

Lord, przyłożywszy znowu lornetę do oka, ujrzał, że trampi ruszyli z miejsca galopem naprzeciw owych ludzi.

— Do wszystkich diabłów! — zawołał. — Zabiją ich!

— Ani się śni! Jaką korzyść może im przynieść śmierć tych trzech osób? Żadnej. Jeśli zaś pozostawią ich przy życiu jako zakładników to mogą wymusić na nas ustępstwa. Patrzcie! Już się stało! Otoczono ich. Nie mogliśmy temu zapobiec.