Bronisława Ostrowska

ŚWATŁA I CIENIE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

A KIEDY ĆMY WIECZOREM O SZYBY ŁOPOCĄ...

ALEJĄ BZÓW

BAŚŃ O TRZECH SIOSTRACH

BOGDAJEM...

BOŻĘ

CUD-KRÓLEWNA

CZEREŚNIE

DZIECIĘCTWO

DŁUGI PRZERWANY PEREŁ SZNUR

AJACCIO

ANIOŁOM DŹWIĘKU

BIAŁA GODZINA

BOŻA KRÓWKA PO TRAWIE SIĘ WSPINA...

CHUSTY OFIARNE

CICHE SZCZĘŚCIE, NAJLEPSZE NA ZIEMI...

CZEMU TY SIĘ ŚMIEJESZ, NIEBO...

DRZEWA

DZIEDZILIA

ECHA PIEŚNI ŻYWOTA WIECZYŚCIE POWROTNE!...

FORTEPIAN SIĘ SKARŻY I PŁACZE...

INWOKACJA

JESIEŃ

KOŁO ŚWIĘCONEJ KREDY

LANDA

MACIERZYŃSTWO

MACIERZYŃSTWO

NA KASZTANACH SREBRNE PĄKI...

NA TAFLĘ MORZA BŁĘKITNĄ...

NOC MIEJSKA

O, KOLOROWY UPIORNY UŁANIE...

ILEŻ TĘSKNOTY, ŚWIATŁA I LOTU SIĘ SKŁADA...

JEGO KRWAWY RUBIN W PIERŚCIONKU...

JUR

KSIENI TĘSKNOTA

LASY

MENUET

NA RANĘ SERCA ŚNIEG PADA...

NIE BÓJ SIĘ MNIE - PRZYJDĘ POGODNIE, ŁAGODNIE...

O SKWITNIJCIE, CZARNE KRZYŻE CMENTARNE...

ODCHODZĄCEMU ŻYCIU PRZEDŚMIERTELNA SPOWIEDŹ...

ODDECH MORZA

OKIENNEJ RAMY KRZYŻ...

OSTATNI MODREJ FALI PŁACZ...

OTWÓRZ, JANKU!

PAJĄK

PRACA

PRZED MADONNĄ

RUINY

SIENKIEWICZ

SNOBOM

OGNISKO

OKWIT

OTO W PIELGRZYMSTWIE, JAK OKOWNY OŁÓW...

OŚMIORNICA

POGODA

PROM

PRZEDWIECZERZ

SIEJBA GROBÓW

SIEWNA

SZCZĘŚCIE

TANCERKA Z KAMBODŻY

TEN SAM KWIATOWY SEN...

TYLE GODZIN PRZEDE MNĄ...

UPIÓR

WIOSNA

WOŁAŁAM PTAKA DZIKIEGO, BY PRZYSZEDŁ JEŚĆ MI Z RĄK...

WRÓŻ SOBIE, WRÓŻ...

WYCHODZĘ W POLE Z PSEM...

Z RAPTULARZA

ZIELONE ŚWIĘTA

TARTAK SŁONECZNY

TYCH, CO NA PIĘKNYM KŁAMSTWIE SPARLI ŻYCIA CHWAŁĘ...

TĘSKNOTA

WIDZIEĆ KREW ŚCIEKAJĄCĄ ŻŁOBIONYM...

WIOSNA 1915

WRACAJĄ, WRACAJĄ PUŁKI...

WSCHÓD KSIĘŻYCA

Z PANOPTICUM

ZIARNO

ZOSTAWCIE WY MNIE W SPOKOJU...

ŁÓDŹ MOJA

ŚMIERĆ

ZBUDOWAŁAM JASNĄ CHATĘ

ŚPIEWANKA IV

ŚPIEWANKA V

WIANKI MOJE, WIANKI...

ŚPIEWANKA VIII

ŚLUBOWANIE

ŚNIENIE

ŚWIATY

ŚWATŁA I CIENIE

Bronisława Ostrowska

A KIEDY ĆMY WIECZOREM O SZYBY ŁOPOCĄ...

A kiedy ćmy wieczorem o szyby łopocą,
A serce pierś rozrywa niespokojnym biciem -
Czy wiesz, co mały świerszczyk gra w kominie nocą?
Czy wiesz, że to bez ciebie życie nie jest życiem?

ALEJĄ BZÓW

Kiedy niebo lazurowe
Kryształową świeci głębią,
Tam, gdzie bujne bzy liliowe
Niby sina mgła się kłębią,
Chciałabym ja iść...
Szłabym w słońca złotej toni,
W złotych pyłów zawierusze,
Słuchająca bzowej woni,
W bzów patrząca pióropusze,
W ich skłębioną kiść...
Wtedy mnie by się wydało,
Że słonecznych skier zawieje
Pochłonęły mnie już całą!
Że ja w bezmiar olbrzymieję
Pozłocistą mgłą,
Że już krążę w złotym pyle,
Że się wtapiam w woń i słońce,
Ginąc w woni jak motyle
Oszalałe i mdlejące,
Co z rozkoszy mrą...

BAŚŃ O TRZECH SIOSTRACH

Posłał siostry trzy pan w babie lato na łan:
Która nici najwięcej umota,
Tej dostanie się korona złota -
Tej dostanie się korona złota.
Strój se godny ma zwić ta, co panią chce być:
Niechaj szatę z pajęczyn uszyje,
Jakiej oko nie znało niczyje -
Jakiej oko nie znało niczyje...
A jesienny był czas, i z wiatrami nad las,
By ze szatek anielskich len biały,
Pajęczyny we słońcu latały -
Pajęczyny we słońcu latały.
A świt modry już wszedł nad polami w mgle het,
Trzody z rykiem ciągnęły pod zorzę,
I żurawie leciały za morze -
I żurawie leciały za morze.
Więc najstarsza z trzech dziew siadła w cieniu śród drzew,
Pajęczyny zbierała te siwe,
Co upadły na łąkę, na niwę -
Co upadły na łąkę, na niwę.
A weśrednia w ten czas szła na wygon pod las;
Obaczyła z fujarką pastucha,
Więc przysiadła opodal a słucha -
Więc przysiadła opodal a słucha.
A najmłodsza szła w krąg wśród ugorów i łąk;
Obaczyła sznur długi żurawi,
Jak we słońcu jesiennym się pławi -
Jak we słońcu jesiennym się pławi.
Za ptakami tak szła po ugorach by mgła,
Aż zjaśniała po sobie od słońca,
Za ptakami na wyraj lecąca -
Za ptakami na wyraj lecąca.
A gdy skończył się dzień i na pola zszedł cień,
Powracały trzy siostry do chaty,
Że to jedzie królewicz bogaty -
Że to jedzie królewicz bogaty.
Starsza przodem w dom szła; kłębek nici już ma,
Więc po drodze się cieszy i chlubi,
Że ją właśnie królewicz poślubi-
Że ją właśnie królewicz poślubi.
I weśrednia szła z nią; oczy żarem jej skrzą,
Nie zbierała z pastuchem pajęczyn,
Myśli jeno o dniu swych zaręczyn -
Myśli jeno o dniu swych zaręczyn.
A najmłodszej to w krąg u korali i wstąg
Nitki lśnią jak haft słońca bogaty;
I tak wraca świecąca do chaty -
I tak wraca świecąca do chaty.
Pan przyjechał na dwór do rodziców trzech cór,
A że młodsza najpiękniej rozkwita,
Więc się do niej obraca i pyta -
Więc się do niej obraca i pyta:
"Takaś piękna jak cud! słońcem świecisz od wrót!
Czyś pajęczyn zebrała już wiele?
Czy nam, kraśna, zagrają w kościele -
Czy nam, kraśna, zagrają w kościele?"
Lecz ta oczy w dal śle, ani słuchać go chce:
"Miałam z bliska to słońce złocone,
Schowaj, panie, twą złotą koronę -
Schowaj, panie, twą złotą koronę!"
Więc przed średnią pan wstał, złoty pierścień jej dał:
"Ty mi będziesz kochanką i żoną,
Kraśna dziewko, już tak ci sądzono -
Kraśna dziewko, już tak ci sądzono."
Lecz ta, płonąc by mak, odpowiada mu tak:
"Niechaj siostra ci żoną ostanie,
Ja innego miłuję już, panie -
Ja innego miłuję już, panie.
Chcę w chałupie z nim żyć, z ust mu słodkość chcę pić:
On mi śpiewa za wsią na wygonie
Pasający tam bydło a konie -
Pasający tam bydło a konie..."
Pan odwrócił swój wzrok i ku starszej szedł krok,
Lecz miał lica okrutnie zsępione,
Bo nie była urodna na żonę -
Bo nie była urodna na żonę.
Uśmiechnęła się doń i podała mu dłoń,
Kłębek ręką trzymała już drugą.
Żyli z sobą szczęśliwie i długo -
Żyli z sobą szczęśliwie i długo.

BOGDAJEM...

Bogdajem rosła jako krzaki głogów
W słonecznym złocie
Albo wykwitła wśród pustych rozłogów
Jako stokrocie.
Bogdajem była jako brzoza biała
Liście rozwiała
Lub pokraśniała wśród leśnej gęstwiny
Jako kaliny.
Bogdajem była dziewanną tą złotą,
Słońca pieszczotą,
Albo wyrosła jak kwiecie kąkolu
We szczerym polu.

BOŻĘ

Żyje w sercu człowieczym jakieś jasne bożę,
Co się spod zwału smutków nagle nieraz budzi
I niespodzianie skrzydła rozwija pod zorzę -
Że tedy drobiazg: uśmiech przechodzących ludzi,
Wzrok dziecka, pąk rozkwitły lub przelot motyla
Całe światy radości niewiednie odchyla...

CUD-KRÓLEWNA

Cud-królewna złotowłosa,
piękna jak zorza,
Siedzi w słońcu na tarasach
nad brzegiem morza.
Włosów swoich zwój grający,
warkocz harfiany,
Opuściła na topiele,
na srebrne piany.
I tak siedzi zasłuchana
w słoneczną ciszę,
A warkocze jej grające
fala kołysze.
Modre oczy cud-królewny,
dwa boże gońce,
Wyleciały na niebiosa,
na złote słońce!
Wyleciały jak orlice
śmiałymi loty,
"Ktoś ty, pani, krasą lica
w słońca powodzi?
Ktoś ty, pani, krasą lica
podobna róży,
Która patrząc w oko słońca
płatków nie mruży?
Otom rozwiał na wsze wiatry
żagle tęskniące,
Szukający oczu jasnych
wpatrzonych w słońce!
Umęczone moje żagle
i serce moje...
Zaż przy twoich stopach, pani,
tęskność ukoję?"
Cud-królewna z swego brzegu
odrzekła smutnie,
A głos dzwonił nad wodami
jak złote lutnie;
"Nie rozumiem ciebie, panie,
ciemne twe słowa!
Noc wieczysta lice twoje
przede mną chowa.
Mrok tajemnic mię otacza,
groza bez końca:
Tęsknię jeno a wyglądam -
nie widzę słońca!
Ślepe oczy ślę na błękit
skargą daremną,
A szumiące wielkie morze
płacze nade mną."
I powracał na głębiny
żagiel - ptak biały
A warkocze cud-królewny
na falach grały.

CZEREŚNIE

W domu pachną smażone czereśnie,
Osy biją o nagrzane ściany...
W sercu wstaje z daleka, jak we śnie,
Obraz dawno, dawno zapomniany:
Siedzę w cieniu chmielowej altany,
Jest pogodnie, radośnie i wcześnie,
Świeci złotem kociołek miedziany,
A w nim pachną smażone czereśnie.
Walcząc witką z osami złotemi,
Aby która w płyn lepki nie padła,
Patrzę w czerwień wonnego zwierciadła
A w nim widzę - dalekie od ziemi -
Słodkich odbić różowe widziadła:
Wieczną bajkę dziecinnej alchemii.

DZIECIĘCTWO

Pamiętam cichą głowę o włosach jak len
I blade chabry oczu zza rzęs - ździebeł słomy,
I tych palców śnieżystych drobny splot ruchomy,
I ten głos oddalony i śpiewny - jak sen.
O latarnio magiczna ukochanych scen!
O wy w sadach tonące wiejskie strzeszne domy!
Obrazie jak mgła lotny, jak tęcza znikomy,
Omanie zatracony w gorzkich dalach, hen!
Jak kwiecie groszku z baśni szeptanej przez ciebie
Ożywa me dzieciństwo i rozchyla pąk,
I niesie mię w pachnącej kwiatowej kolebie
W twoich baśni powrotnych czarodziejski krąg,
Pod puchami obłoków na pogodnym niebie,
W zmartwychwstałej najsłodszej pieszczocie twych rąk.

DŁUGI PRZERWANY PEREŁ SZNUR

W albumie p. M. K.

Nie wiem, czy piję złote wino,
Czy wiosennego kwiecia pył?
Czuję na oczach bajkę siną...
Wspomnienia jakieś w górze płyną,
Jakby girlandę z duchów wił.
Jak mocno pachną krwawe róże!
Płomień pochodni w dymach drży...
Łuny się kładą na marmurze
I łzy z pochodni cieką duże -
Płonące krwawo smolne łzy.
Na biały marmur sypko spływa
Długi przerwany pereł sznur...
Snują się marzeń mdłe przędziwa
I owych pereł struga żywa
Echowym pieśniom daje wtór...
Cienie się włóczą w kątach sali
Pomiędzy kolumn smukły las,
W kielichach wino krwią się pali
I idzie stary sen z oddali -
I siada blady... obok nas...
Z wolna mi w piersi serce chłodnie,
Kiedy mu patrzę twarzą w twarz.
Księżyc nad morzem lśni pogodnie
I perły płaczą, i pochodnie,
I róże pachną...

AJACCIO

Uwieńczona gajami kwietnych pomarańczy,
Ujęta w gór śnieżystych zazdrosne koliska,
Modrooka zatoka śni jak odaliska,
Pod słońcem, co na falach dżdżem Danai tańczy.
Wesoły zefir lekko białe żagle niańczy;
Cicha woda jak turkus umarły połyska;
Od górskich hal niekiedy spiekło wrzosowiska
Dyszą nagłym powiewem woni opętańczej.
Wzdymaj się, lotny żaglu! Spiesz ku brzegom, łodzi!
Widzisz te domy białe wśród kwiecia powodzi,
Przyczajone jak stado gołębi na łanie?
Tu mieszka szczęście. Cicho! Wciąż senniej i słodziej
Płyniesz w czar miłowania... Zali wzrok cię zwodzi?
To kaplica umarłych. Wieczne spoczywanie...

ANIOŁOM DŹWIĘKU

Anioły dźwięku zaklęte w dzwonach,
Śpiewają w głos;
Na pozłocistych zbożnych zagonach
Ciężki zadumą o przyszłych plonach
Kłoni się kłos.
W żalu głębokim w dłonie się chyli
Pobladła twarz,
Wszystko się stapia w błysku tej chwili;
Czym my to byli? Co my to śnili?
Żywocie nasz...
Czemu w wieczornej żniwa godzinie
Nie niesiem nic?
Coś o zasłudze śniłam czy winie -
A jak sen próżny, to wszystko ginie
Sprzed moich lic.
Rodzeństwo moje, anioły dźwięku,
Grające z wież!
I moje serce Pan dzierżył w ręku,
Zanim je strącił, drżące od jęku,
Na ziemski ścież.
Przepoił całe pieśnią w błękicie
Niebiańskich pól,
Aby harmonii onej odbicie
Poniosło w ludzkie łono i życie
I w ludzki ból.
Pieśń swej miłości biło dzień cały
Serdeczną krwią,
Ale się bicia w głos nie rozgrały:
Próżno jej dzisiaj wasze hejnały
Do wtóru zwą.
Anioły dźwięku! wy mnie rozgrzeszcie,
Mnie - niemy dzwon,
I pieśń miłości z ziemi zabierzcie,
Gdzie, wolna życia, znajdzie nareszcie
Stracony ton.

BIAŁA GODZINA

I
Zszarzały klombów płomienne rabaty,
Zgasł żar nasturcji i szkarletów krew -
I nagle widać tylko białe kwiaty
Pod ścianą mrocznych drzew.
Gwiazdy zabłysły w gałęziach topoli.
W białych tytoniach krążą szare ćmy -
Pamięć nie boli i życie nie boli...
Srebrne są kwiaty i gwiazdy, i łzy.

II
Zapaliły się okna we dworze,
W białym dworze, w ganku z winogradem,
Świerszcze strzygą tak mocno - mój Boże -
Gwiazdy świecą w niebie takim bladem.
Płynie woda, płynie srebrna woda
Pod księżycem z daleka - z daleka...
Czego szkoda ci? czego ci szkoda?
Że ta rzeka - ucieka?
A jeżeli ja ciebie, jedyny,
Pokocham, pokocham na nowo,
U nóg się twoich położę
Tą jesienią gobelinową.
Roześmieję się w orzechach łuskanych,
Zacałuję w miodowych plastrach,
Zapłaczę w jaśminowych perłach
I w białych astrach.
I rozważę w ciężkich słonecznikach,
I zakrwawię w jarzębinach na strzesze,
I ziarnem z cienistych spichlerzy
Odchodzącego - rozgrzeszę?

BOŻA KRÓWKA PO TRAWIE SIĘ WSPINA...

Boża krówka po trawie się wspina;
Dąży w górę - radosna, niezgrabna;
Raz w raz pada i znowu zaczyna -
Lśni jej szatka jedwabna.
Ale wreszcie gdy stanie u szczytu
Ominąwszy wszystkie ździebeł sidła,
To się śmiało rzuca w głąb błękitu,
Jakby nagle poczuła swe skrzydła.
Boża krówko! O Baśni daleka...
Pomnę jeszcze, jak z drżeniem tęsknoty
Wzrokiem dziecka śledziłam twe loty
I aż ślepłam, patrząca pod zorze,
By wypatrzeć maleńkie to boże,
Co spragnione jest twojego mleka.

CHUSTY OFIARNE

Na rozdrożnym krzyżu wiszą chusty.
(Jezu gwiezdny, zmiłuj się nad nami!)
Chusty ofiarne, lniane,
Czekające chusty Weroniki,
Całowane gorącymi usty,
Zawieszone na twój czarny krzyż,
Ex voto.
Duszo sieroto,
Śnisz?
Noc taka cicha, cicha,
Strzyże świerszczowy chór,
Łąka wilgocią dycha
I duma czarny bór
W dali...
Jedyna kędyś w chmurach się pali
Gwiazda,
Po rowach krążą świetliki
I puszczyk leci do gniazda...
- Śnisz?
Twojeż to chusty?
Przylgnęłaś do nich usty
I łowisz okiem rozpaczy
Przelotne blaski,
Jakie rzuca na nie księżyc zza chmur.
- Czekasz łaski?
Czekasz tego, co przyjdzie i przebaczy,
I nie złamie łamiącej się trzciny,
Nie odtrąci rozpacznego ludu,
A oblicze swojej zbawczej męki
Na twojej chuście złoży?
Czekasz błogosławiącej ręki,
-Przed którą duch się korzy -
- Żebrzesz cudu?
Było ci, duszo, iść
Jak Ruth w pogodny dzień
Na łan
I żąć,
I zbierać plonów pokłosie.
Było ci konew wziąć
W pogodne rano
I czerpać wodę źródlaną
Z tysiącem słonecznych drżeń!
A tedy po rannej rosie
Szedłby ku tobie Pan
I dłoń położył na czole
Jasną...
- A ty? a ty?
Nie było ciebie stać
Na Bożej Zgody wolę
I cichą gwiazdę własną,
Świecącą spoza chmur
Na czekającą brać -
Nie było ciebie, duszo, na czyn królewski stać.
Ani na oną moc,
By w życia gorące południe
Znijść w własnej doli głąb
Jak w mroczną studnię,
Której otchłanny ziąb
Straszy dzieci ciągnące wiadra sznur.
Godziny twego żywota
Przepływały jako chmury ponad tobą
I nie uderzyły w grom.
Zmurszały szczęścia dom
Wieje próchna świecącą żałobą,
Zżęta przez innych niwa twoja złota,
Z wyschłej źrenicy studni wyjrzał szary cień
- Ślepota -
Minął twój dzień
I oto mija noc.
- O śnij:
Może polami pustemi,
Kędy prężą się bruzdy na kształt żmij,
W pomroce
Szedł twej tęsknoty Bóg
I krzyż swój ciężki wlókł
Po ziemi...
Może ci rzucił miłosierdzie cudu,
A ty go nie dojrzałaś w ciemności i we łzach.
- Słyszysz, jak ci serce łopoce?
A może krzyż rozdroża
Pod twoich łez ulewą
I znojem trudu
Wystrzelił w czarodziejskie, zaświatowe drzewo
Aż pod błękitów dach...
Może tak przepoiła go twych bólów krew,
Że rozpali go w Mocy gorejący krzew,
Wstająca zorza...
A on rozpostrze opiekuńcze dłonie
W dal,
Ponad ugór pusty,
Ponad drogi rozdrożne i tułacze,
Nad ludzki żal
I rozpacze,
I łódź żywota twego, co w bezmocy tonie,
Świecąca żaglem ofiarniczej chusty.
Cyt...
Kędyś w bezmiernej oddali się czyni
Świt.
Topole, jak kolumny strzaskanej świątyni,
Obrzeżyły twoją drogę tułaczą:
Słysz, w liściach wiatr łopota,
Drzewa płaczą -
Rosa opada z liści.
Powstaje pożoga złota
Nowego dnia:
Nowy dzień nowym żywotom się iści,
Precz ciebie gna!
Na krwawym tle pożogi,
Spod zwitych chust zawoja
Majaczy
Czarny krzyż:
Oto ofiara twoja,
Pogardzona jako łachman żebraczy.
Jeszcze śnisz?
Idź, idź!
Na twe pokutne, niewolnicze drogi
Idź!
Zawodne gniazdo wić
Pośród płonących strzech,
Po borach szukać ech,
Po bagnach gonić ogniki...
Idź! idź!
Ostaw nietknięte cudem chusty Weroniki,
Nadaremnej ofiary żywota
Zszarzały łach.

CICHE SZCZĘŚCIE, NAJLEPSZE NA ZIEMI...

Ciche szczęście, najlepsze na ziemi,
Idzie w słońcu drogami polnemi
I litosnym się śmieje uśmiechem
Nad człowieczym cierpieniem i grzechem.
Ciche szczęście, najlepsze na ziemi!
Czyś ty nie szło drogami błędnemi?
Tu są pola pod klęską i gniewem,
Kul posiane śmiertelnym posiewem.
Ciche szczęście, najlepsze na ziemi!
O, pójdź w słońcu drogami krwawemi
I na oczy krwią ślepe, w udręce,
Kładnij kwietne, słoneczne twe ręce!

CZEMU TY SIĘŚMIEJESZ, NIEBO...

Czemu ty się śmiejesz, niebo, niebo
Lazurową pogodą radosne?
Wszyscy moi pod skrwawioną glebą,
Z której kwiaty wywołasz na wiosnę...
A ty do mnie uśmiechasz się, niebo?
Co ty do mnie szeptasz, rzeko, rzeko,
Co pluskotasz wesoło mej łodzi?
Moje szczęście uciekło daleko
Jak twa fala, co w morze uchodzi...
I nie wróci tu już nigdy, rzeko!
Co ty szumisz do mnie, lesie, lesie,
Co powiadasz mej wielkiej tęsknocie?
Moje złudy chłodny wicher niesie
Jak twe liście w konającym złocie...
Ale one nie odkwitną, lesie!
Cóż ty mi się kłonisz, pole, pole,
Cóż się chylisz witalnymi kłosy?
Pożegnałoś idącą mą dolę
Z wyżartymi oczyma od rosy,
A mnie witasz - a mnie witasz, pole?
O wy - pole, rzeko, lesie, niebo!
Ja nie wrócę w sny wasze kochane
Aż się sama stanę dżdżem i glebą,
Aż się sama już na wieki stanę
Wami - pole, rzeko, lesie, niebo...

DRZEWA

O, któż człowieczym słowem wypowiedzieć zdoła
Tej wiekuistej łaski miłościwy wiew,
Co spływa na gorączką przepalone czoła
Z wniebowziętych wierzchołków wybujałych drzew?
Któż opowie różane żywota zachwyty,
Które rozkwitła jabłoń na błękicie śni,
Albo w słońcu wiosennym dreszcz brzóz złotolity
Wokół wiotkich gałązek i wysmukłych pni?
Któż wypowie dostojność kwitnącej pogody
W rojnym brzęku harf pszczelnych dumających lip
Pokraśniałych jarzębin dziewicze jagody
Lub sosnowego pyłu oszalały syp?
I wielki spokój dębów, i świerków żałobę,
I kolumnowych topól podobłoczny śmig,
I wszystkich drzew, pór wszystkich radosną ozdobę,
I ich wzrostu do słońca wieczny niemy krzyk?
O drzewa! mauzoleów przeszłości kolumny,
Z którymi się nasz żywot niewidzialnie sprzągł!
Wy, kolebki dzieciństwa i starości trumny -
Wierne przez cały życia niewiernego ciąg!
Błogosławione bądźcie, drzewa! drzewa! drzewa!
Błogosławion wasz spokój i cichość, i szum!
Oto mi waszą chwałą duch stęskniony śpiewa
I ucieka się modlić w wasz ojcowski tum.

DZIEDZILIA

Z pian słonecznych na kłosia powodzi
Krasopani sławiańska się rodzi:
Złotogłowa zbóż pani - pralilia -
Pól gospodza - słoneczna Dziedzilia -
Dziedzilia.
Jako lite makaty bezcenne
Kręgiem kłosie przelewa się senne;
Śnieżne gryki i krasę konicze
Ślą tchów miodnych gorące słodycze;
Złoty łubin pod kwietnym płomieniem
Pęka w słońcu dostałym nasieniem;
I jak wejrzeć pył złoty się wlecze
Skroś błękitnej pogody dalecze -
dalecze.
Pocałunki słonecznej spiekoty
Na pierś niwom rzucają żar złoty!
Pole kłosów rozkoszą omdlewa...
Pole kłosów się kłoni i śpiewa...
Dzwonnych świerszczy żarliwe chorały
W hymn szaleństwa się kołem rozgrały,
Zasię w pieśni ich skwarnej i chwiejkiej
Kadzą ziela balzamne duszejki
I kwitnących zbożowych źdźbeł rzesza
W lotnym wietrze miłosny pył miesza,
Falująca dreszczami ciężkiemi
Pod nagrzanym, zapiekłym tchem ziemi -
tchem ziemi.
Dziwo cudu nad światem się przędzie:
Legła ziemia w dosytnym obrzędzie,
Wyciągnięta miedz kwietnych ramiony
Ku rozdrożnej gontynie zwalonej,
Gdzie z samotni świętego zwaliska
Jasna boga by płomię wytryska,
By bijące pól serce odwieczne,
By ich pieśnia i skrzydło słoneczne -
słoneczne.
Nad jej głową u niebios podwoi
Złote słońce jak młody bóg stoi
I - porwaną głębokim szafirem -
Opłomienia zwichrzonych gwiazd wirem,
Że w szaleństwie drgającej otchłani
Tan poczyna wieść pól Krasopani,
Krąg ekstazy, co w żarach się siania,
Krąg niezmienny wiecznego kochania -
kochania.
W kształt lotnego złocistych skier leja
Tańczy boga, płomienna zawieja:
Jakby wszystkie kwiatowe opyły
W jeden złoty się tuman stopiły!
Wszystkie wonie, szalone tęsknotą,
Wszystkie luby, co w wichrze się plotą,
Wszystkie szały i sny, i pragnienia
Zatoczyły się w okrąg płomienia -
płomienia.
Wciąż szaleńszy ich tan i gorętszy
Ku słonecznej potędze się piętrzy:
Jakichś dłoni tęskniących wytryski...
Jakieś tchnienia i szepty, i błyski...
Rozkosz męki, co zda się konaniem,
A wieczystym odkwita zaraniem...
Tan żywota, co z śmiercią graniczy
W nieskończeniu bolesnej słodyczy -
słodyczy.
Coraz wyżej z gontynnych skał grani
W słońce wzbija się tan Krasopani!
Coraz letniej w słoneczne przędziwa
Miłośnicza tęsknica się zrywa!
Aż nad łanów dosytnym omdleniem
W słońce spłynie skrzydlatym płomieniem,
Aż zakryje paiżą słoneczną
Swych dopełnień tajnicę przedwieczną -
Złotogłowa zbóż pani - pralilia -
Miłośnica słoneczna - Dziedzilia -
Dziedzilia.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ECHA PIEŚNI ŻYWOTA WIECZYŚCIE POWROTNE!...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FORTEPIAN SIĘ SKARŻY I PŁACZE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

INWOKACJA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JESIEŃ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOŁO ŚWIĘCONEJ KREDY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LANDA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MACIERZYŃSTWO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MACIERZYŃSTWO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA KASZTANACH SREBRNE PĄKI...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA TAFLĘ MORZA BŁĘKITNĄ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NOC MIEJSKA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

O, KOLOROWY UPIORNY UŁANIE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ILEŻ TĘSKNOTY, ŚWIATŁA I LOTU SIĘ SKŁADA...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JEGO KRWAWY RUBIN W PIERŚCIONKU...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JUR

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KSIENI TĘSKNOTA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LASY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MENUET

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA RANĘ SERCA ŚNIEG PADA...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIE BÓJ SIĘ MNIE - PRZYJDĘ POGODNIE, ŁAGODNIE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

O SKWITNIJCIE, CZARNE KRZYŻE CMENTARNE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ODCHODZĄCEMU ŻYCIU PRZEDŚMIERTELNA SPOWIEDŹ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ODDECH MORZA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OKIENNEJ RAMY KRZYŻ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OSTATNI MODREJ FALI PŁACZ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OTWÓRZ, JANKU!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PAJĄK

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRACA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZED MADONNĄ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

RUINY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SIENKIEWICZ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SNOBOM

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OGNISKO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OKWIT

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OTO W PIELGRZYMSTWIE, JAK OKOWNY OŁÓW...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OŚMIORNICA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POGODA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PROM

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRZEDWIECZERZ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SIEJBA GROBÓW

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SIEWNA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SZCZĘŚCIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TANCERKA Z KAMBODŻY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TEN SAM KWIATOWY SEN...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TYLE GODZIN PRZEDE MNĄ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

UPIÓR

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIOSNA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WOŁAŁAM PTAKA DZIKIEGO, BY PRZYSZEDŁ JEŚĆ MI Z RĄK...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WRÓŻ SOBIE, WRÓŻ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WYCHODZĘ W POLE Z PSEM...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z RAPTULARZA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZIELONE ŚWIĘTA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TARTAK SŁONECZNY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TYCH, CO NA PIĘKNYM KŁAMSTWIE SPARLI ŻYCIA CHWAŁĘ...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TĘSKNOTA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIDZIEĆ KREW ŚCIEKAJĄCĄNiedostępny w wersji demonstracyjnej

WIOSNA 1915

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WRACAJĄ, WRACAJĄ PUŁKI...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WSCHÓD KSIĘŻYCA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z PANOPTICUM

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZIARNO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZOSTAWCIE WY MNIE W SPOKOJU...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŁÓDŹ MOJA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚMIERĆ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZBUDOWAŁAM JASNĄ CHATĘ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚPIEWANKA IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚPIEWANKA V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIANKI MOJE, WIANKI...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚPIEWANKA VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚLUBOWANIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚNIENIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŚWIATY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej