Jean Webster

TO WŁAŚNIE PATTY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

TO WŁAŚNIE PATTY

Jean Webster

ROZDZIAŁ I

REFORMA

— To wstyd! — rzekła Susan.

— Obelga! — dorzuciła Luiza.

— Najwyższa obraza! — oświadczyła Patty. — Rozdzielać nas, po trzech latach razem przeżytych.

— Zwłaszcza, że wcale znów nie byłyśmy tak strasznie nieznośne w ostatnim roku. Cała masa dziewcząt ma znacznie więcej grzeszków na sumieniu.

— Tylko że nasza nieznośność trochę zanadto rzucała się w oczy! — przyznała Patty.

— Za to byłyśmy bardzo grzeczne przez ostatnie trzy tygodnie — przypomniała Luiza.

— A gdybyście tak zobaczyły moją nową współlokatorkę! — jęknęła Susan.

— Chyba nie może być gorsza od Irmy McCollough.

— Waśnie, że jest! Jej ojciec jest misjonarzem, a ona została wychowana w Chinach. Nazywa się Keren-happuch Hersey, tak jak najmłodsza córka Hioba. A jej nawet na myśl nigdy nie przyjdzie, że to imię jest śmieszne.

— Irmie — rzekła ponuro Luiza — przybyło dwadzieścia funtów w ciągu lata. Waży...

— Ale żebyście zobaczyły moją współlokatorkę! — wykrzyknęła Patty — Nazywa się Miranda Mertelle van Arsdale.

— Keren wciąż siedzi nad książką i myśli, że będę chodziła na palcach, aby jej nie przeszkadzać.

— A gdybyście słyszały, co Mira Mertelle wygaduje! Powiedziała mi, że jej ojciec był bankierem i chciała koniecznie wiedzieć, kim był mój.

Powiedziałam jej, że mój ojciec był sędzią śledczym i cale życie zamykał do więzienia bankierów. Nazwała mnie za to źle wychowanym dzieckiem.

Tu Patty uśmiechnęła się łagodnie.

— Ile ma lat?

— Siedemnaście, a już dwa razy oświadczano się jej.

— Dziękuję! Dlaczego wybrała właśnie Szkołę św. Urszuli?

— Jej ojciec i matka uciekli z domu i pobrali się, jak mieli po dziewiętnaście lat, a teraz się boją, czy przypadkiem ona nie odziedziczyła po nich tych samych skłonności. Dlatego wybrali dla niej dobrą surową szkołę typu klasztornego. Mira nie potrafi się nawet uczesać bez służącej. Jest strasznie zabobonna. Nosi tylko jedwabne pończochy i nie cierpi siekanego mięsa. Będę ją musiała nauczyć, jak się ściele łóżko. Do Europy jeździ tylko parowcami najdroższych linii.

Patty rzucała te szczegóły bez zastanowienia. Wysłuchawszy jej ze współczuciem, koleżanki dorzuciły garstkę własnych narzekań.

— Irma waży sto pięćdziesiąt funtów i sześć uncji bez ubrania — opowiadała Luiza. — Przywiozła ze sobą dwa kufry naładowane słodyczami. Pochowała je we wszystkich kątach pokoju. Chrupanie czekolady jest ostatnim dźwiękiem, jaki słyszę w pokoju w nocy — i pierwszym rano. Nigdy się nie odezwie — nic tylko żuje. Mam wrażenie, że mieszkam z krową. A inne sąsiadki! Też miła paczka! Po drugiej stronie mieszka Kid McCoy, która sama robi więcej hałasu, niż pół tuzina kowbojów. Tuż obok — nowa pensjonarka, Francuzka. Wiecie, to drobne, ładne dziewczątko z czarnymi warkoczami.

— Wygląda wcale sympatycznie! — zauważyła Patty.

— I byłaby sympatyczna, gdyby umiała mówić, ale cóż, kiedy ona zna zaledwie jakieś pięćdziesiąt angielskich słów. Henrietta Gladden, mieszkająca razem z nią, jest rozlazła i ponura jak homar, a na samym końcu korytarza jest pokój Eveliny Smith. Chyba wiecie same, co to za skończona idiotka z tej Eveliny.

— Och, to okropne! — zgodnie wykrzyknęły dziewczęta.

— To wina panny Lord! — rzekła Luiza. — Wdowa nigdy nie rozdzieliłaby nas, gdyby się do tego Lordunia nie wmieszała.

— I właśnie ja ją dostałam! — jęknęła Patty. — Wy dwie macie Mam'selle i Waddams, obie bardzo dobre, słodkie, dobroduszne jagniątka, ale dziewczęta z Wschodniego Skrzydła mają tylko pannę Lord i to po same uszy.

— Pst! — ostrzegła ją Luiza. — Idzie!

Nauczycielka łaciny, wchodząc do pokoju, zatrzymała się w progu. Luiza wyzwoliła się z plątaniny sukienek, książek i poduszek, którymi zarzucone było łóżko, i wstała grzecznie. Patty zsunęła się z białej poręczy, a Susan zeskoczyła z kufra.

— Dobrze wychowane panienki nie skaczą po meblach.

— Tak jest, Miss Lord—mruknęły jednogłośnie, wpatrując się w nią trzema parami szeroko otwartych, w górę wzniesionych oczu. Z miłego doświadczenia wiedziały, że nic jej tak nie irytowało, jak takie uśmiechające się posłuszeństwo.

Wzrok Miss Lord krytycznie obiegł pokój. Patty była wciąż jeszcze w kostiumie podróżnym.

— Proszę włożyć mundurek, Patty i skończyć rozpakowywanie. Jutro rano kufry muszą być zniesione na dół.

— Tak jest, Miss Lord.

— Susan i Luizo, dlaczego nie wyszłyście z panienkami do ogrodu? Jest taka piękna pogoda.

— Ależ nie widziałyśmy się z Patty tak długo, a teraz, kiedy nas rozdzielono — rzekła Luiza, patetycznie wykrzywiwszy usteczka.

— Jestem przekonana, że wiele na tej zmianie skorzystacie. Rozumiecie przecież, że powodzenie w college'u, a nawet powodzenie w całym waszym życiu, zależy przede wszystkim od fundamentów tu położonych. Patty jest słaba w matematyce, a Susan w łacinie. Luiza mogłaby podciągnąć się w języku francuskim. Zobaczymy, co potraficie, kiedy naprawdę zechcecie spróbować.

Obdzieliła trzy panienki krótkim skinieniem głowy i wyszła.

— Pracujemy chętnie i pojętnie i kochamy swych nauczycieli! — zaśpiewała Patty z ironiczną przesadą, wyciągając granatową spódniczkę i marynarską bluzkę z wyszytymi na rękawie złotymi literami „Św. U."

Podczas gdy Patty przebierała się, koleżanki zabrały się do przenoszenia jej rzeczy z kufrów do komody, tak jak im wpadły w ręce, starannie układając tylko w najwyższej szufladzie. Przepracowana, młoda nauczycielka, której niewdzięcznym zadaniem było przeglądanie w każdą sobotę rano sześćdziesięciu czterech komód i sześćdziesięciu czterech szaf, nie była na szczęście podejrzliwa i nie szperała po kątach zbyt gorliwie.

— A Lordusia niepotrzebnie robi tyle gwałtu o moją naukę—rzekła Susan, chmurząc się nad pękiem sukien przewieszonych przez ramię. — Z wyjątkiem łaciny, stoję ze wszystkiego dobrze.

— Uważaj, Susie! Depczesz po mojej nowej sukience do tańca! — wykrzyknęła Patty, wystawiając głowę z wycięcia w bluzce.

Susan machinalnie zeszła z błękitnego szyfonu i w dalszym ciągu wylewała swe żale.

— Jeżeli im się zdaje, że obecność najmłodszej córki Hioba wpłynie korzystnie na moje wypracowania domowe...

— Ja po prostu nie mogę się uczyć, dopóki nie zabiorą Irmy McCollough z mego pokoju — zawtórowała jej Luiza. — Ona jest zupełnie jak bryła lepkiego ciasta.

— Zaczekajcie, póki nie poznacie Miry Mertelle!

Patty siedziała na środku pokoju wśród rozrzuconych ubrań i patrzyła na swe przyjaciółki szeroko otwartymi oczami.

— Przywiozła pięć długich sukien wieczorowych, a wszystkie jej trzewiki mają francuskie obcasy. Ale to jeszcze nie najgorsze.

Tu Patty zniżyła glos do konfidencjonalnego szeptu.

— Ona ma coś czerwonego w jednym flakoniku. Mówi, że to do paznokci, ale ja widziałam, jak sobie tym różowała twarz.

— O, nie może być! — szepnęły ze zgrozą słuchaczki. Patty zacisnęła wargi i pokiwała głową.

— Mówię wam, zbuntujemy się! — wykrzyknęła Susan. — Zmuśmy Wdowę, żeby nas umieściła z powrotem w naszych dawnych pokojach w Rajskiej Alei.

— Ale jak? — zapytała Patty z dwiema równoległymi zmarszczkami na czole.

— Powiemy jej, że nie zostaniemy tu, jeżeli tego nie zrobi.

— To byłoby nadzwyczaj roztropne! — zadrwiła Pat. — Ona po prostu zadzwoniłaby, kazała Marcinowi zaprząc i zawieźć nas na stację na pociąg o szóstej trzydzieści. Myślę, że wtedy zrozumiałybyście nareszcie, że Wdowy nie potraficie wywieść w pole.

— Groźby na nic się tu nie przydadzą—przyznała Luiza. — Musimy się odwołać do jej uczuć — uczuć —

— Ludzkich — dodała Patrycja.

Luiza wyciągnęła rękę i pomogła jej wstać.

— Wiesz, Pat, mówisz zupełnie rozsądnie. Chodźmy do niej na dół teraz, póki jeszcze odwaga w nas kipi. Ręce macie czyste?

Wszystkie trzy mężnie podeszły do drzwi kancelarii pani Trent i zapukały.

— Spróbuję dyplomacji — szepnęła Patty, biorąc za klamkę. — Wy dziewczęta, przytakujcie tylko głowami wszystkiemu, co powiem.

Patty użyła całej dyplomacji na jaką ją było stać. Rozwiódłszy się tkliwie nad długą przyjaźnią, jaka łączyła trójkę, oraz nad bólem, wynikłym z rozdzielenia jej, lekko przeszła do innego tematu i zaczęła mówić o nowych koleżankach.

— To są niewątpliwie bardzo miłe panienki — zakończyła grzecznie — tylko, widzi pani, to nie są odpowiednie dla nas towarzyszki. Strasznie trudno skupić całą uwagę przy odrabianiu lekcji, jeśli się nie mieszka z tak samo myślącą koleżanką.

Pewne, poważne spojrzenie Pat miało oznaczać, że lekcje były jedynym celem jej istnienia. Przelotny uśmiech przemknął przez twarz Wdowy.

— Musimy koniecznie w tym roku zabrać się porządnie do nauki — dodała Patty. — Susan i ja mamy wstąpić do college'u i zdajemy sobie doskonale sprawę z konieczności odpowiedniego przygotowania. Rozumiemy dobrze, że powodzenie w college'u, a nawet powodzenie — w całym naszym życiu, zależy przede wszystkim od fundamentów tu położonych.

Luiza ostrzegawczo trąciła ją w łokieć. To zdanie było zbyt wierną kopią słów Miss Lord.

— A oprócz tego — mówiła dalej Pat — wszystkie moje rzeczy są niebieskie, a Mira ma czerwony parawan i żółtą poduszkę na sofie.

— To istotnie przykre! — przyznała Wdowa.

— Przyzwyczaiłyśmy się już do mieszkania w Rajskiej Al... — chciałam powiedzieć w Zachodnim Skrzydle — i będzie nam bardzo brakowało — ee — zachodów słońca.

Wdowa pozwoliła zapaść pełnemu oczekiwania milczeniu, podczas którego w zamyśleniu stukała w biurko binoklami. Trzy panienki z natężeniem patrzyły jej w twarz, jakby chcąc z niej wyczytać odpowiedź, ale była to maska, której nie mogły przeniknąć.

— Obecny stan rzeczy jest mniej więcej chwilowy — zaczęła pani Trent równym, spokojnym głosem. — Być może, pewne zmiany byłyby pożądane. W tym roku mamy większą niż zwykle ilość nowych uczennic. Otóż zamiast umieścić je osobno, wydało mi się najstosowniejsze połączyć je ze starszymi panienkami. Wy trzy jesteście już od dawna. Znacie tradycje szkoły. Dlatego — tu na twarzy Wdowy pojawił się uśmiech jak gdyby figlarny — mam zamiar rozmieścić was, jak misjonarki wśród tych nowicjuszek. Pragnęłabym, żebyście wpłynęły na nie. Patty wyprostowała się, zdumiona.

— Wpłynęły?

— Nowa, która będzie z tobą mieszkać — mówiła dalej z niezmąconym spokojem pani Trent — jest na swój wiek zbyt rozwinięta. Mieszkała stale w pierwszorzędnych hotelach, a w takich warunkach pewne zmanierowanie młodego dziewczęcia jest rzeczą nieuniknioną. Spróbuj rozbudzić w niej zainteresowanie sportami dziewczęcymi. Ty zaś, Luizo, mieszkasz razem z Irmą McCollough. Jak wiecie, jest to jedynaczka, obawiam się, że może trochę zepsuta. Byłoby mi miło, gdybyście zdołały wzbudzić w niej większy szacunek dla duchowej strony życia, niż dla materialnej.

— Ja — ja spróbuję! — wyjąkała Luiza, olśniona niespodziewaną rolą reformatorki moralności.

— Twoją sąsiadką jest również Aurelia Deraismes. Byłabym bardzo radą,gdybyś zechciała czuwać nad jej postępami w nauce. Dzięki niej mogłabyś nabrać większej wprawy w potocznym języku francuskim, odwzajemniając się jej tym samym na polu znajomości języka angielskiego.

Z tobą, Susan, mieszka...

Tu pani Trent włożyła binokle i przez chwilę szukała czegoś na wielkim arkuszu.

— Ach, tak. Keren Hersey, istotnie niepospolita panienka. Córka oficera marynarki z pewnością znajdzie wspólny język z córką misjonarza. Są podstawy do przypuszczeń, że Keren poważnie odda się studiom — nawet, o ile coś podobnego byłoby możliwe — zbyt poważnie. Nie ma i nie miała nigdy przyjaciółki, nie zna wesołego, szkolnego życia koleżeńskiego. Ona może nauczyć cię, Susie, jak pilniej przykładać się do nauki, a czy ty za to nie mogłabyś nauczyć jej być, powiedzmy, bardziej swobodną?

— Tak, proszę pani! — mruknęła Susan.

— Więc wysyłam was poniekąd w swoim zastępstwie, jako duchowe reformatorki. Chciałabym, aby „stare" były przykładem dla nowo przybyłych. Pragnę, aby prawdziwą kierowniczką szkoły była zdrowa opinia publiczna. Wy trzy macie niemały wpływ. Zastanówcie się, co możecie zrobić w kierunkach przeze mnie wytkniętych — jak i w innych, które mogą się wyłonić w miarę, jak będziecie bliżej obcować z koleżankami. Obserwowałam was bacznie przez trzy lata i pokładam jak największą ufność w waszym z gruntu zdrowym rozsądku.

Skinęła głową na znak pożegnania i trzy panienki znowu znalazły się w holu. Spoglądały po sobie przez chwilę w pełnym zdumienia milczeniu.

— Duchowe reformatorki! — wykrztusiła Luiza.

— Przejrzałam Wdowę na wskroś — odezwała się Pat. — Wyobraża sobie, że znalazła nowy sposób kierowania nami.

— Ale jakoś nie widzę, żebyśmy mogły wrócić do Rajskiej Alei! — skarżyła się Susan.

Oczy Patty błysnęły nagle. Chwyciła koleżanki za łokcie i wprowadziła je do pustej klasy.

— Zrobimy to!

— Niby co? — zapytała Luiza.

— Damy się wziąć na lep reformie szkolnej i będziemy się jej trzymać z całej siły. Zobaczycie! Po dwóch tygodniach wrócimy do Rajskiej Alei.

— Hm! — mruknęła Susan. — Jestem zdania, że mogłybyśmy to zrobić.

— Zaczniemy od Irmy — rzekła Luiza, natychmiast przeskakując myślą do szczegółów. — Postaramy się, żeby straciła dwadzieścia funtów na wadze. To prawdopodobnie miała na myśli Wdowa, mówiąc, że pragnęłaby widzieć ją mniejszą materialistką.

— Zrobimy ją chudą w mgnieniu oka! — potwierdziła Patty energicznym ruchem głowy. — A Mirze Mertelle damy dozę bujnie pieniącej się dziewczęcości.

— Keren zaś—wtrąciła Susan — nauczymy swawoli i zaniedbywania lekcji.

— Ale nie ograniczymy się bynajmniej do nich trzech — mówiła Luiza. — Wdowa powiedziała przecież wyraźnie, że pragnie, abyśmy wywierały wpływ na całą szkołę.

— O, naturalnie! — zgodziła się Patty i z zapałem zaczęła recytować nazwiska z listy szkolnej. — Kid McCoy używa zbyt wielu wyrażeń gwarowych. Nauczymy ją dobrych manier. Queenie nie lubi się uczyć. Naszpikujemy ją algebrą i łaciną. Henrietta Gladden jest galaretowatą rybą, Mary Daskam strasznym małym kłamczuchem, Evelina Smith jest głupią gąską, Nancy Lee plotkarką.

— Kiedy tak zaczynam myśleć o tym wszystkim, widzę, że każdej można by coś zarzucić — rzekła Luiza.

— Z wyjątkiem nas! — poprawiła Susan.

— Tta—ak! — przyznała Patty, cofając się myślami. — Nie mogę sobie wprost przypomnieć czegoś, co nam można by było zarzucić — nie dziwię się, że postawiono nas na czele reformy.

Luiza podskoczyła żywo, rzekłby kto — uosobienie energii.

— Chodźcie! Połączymy się z naszymi małymi towarzyszkami zabawy i rozpoczniemy pracę dla dobrej sławy. Niech żyje wielkie Stronnictwo Pracy!

Wyszły przez otwarte okno w sposób obcy wszelkim przepisom czwartkowych wieczornych lekcji dobrych manier. Tłumy dziewcząt w granatowych marynarskich bluzkach zebrane były na placu rekreacyjnym.

— Widzicie, tam jest Irma! Wciąż żuje!

Luiza wskazała głową wygodną ławkę, ustawioną w cieniu, w pobliżu kortu tenisowego.

— Zabawimy się w cyrk! — zaproponowała Patty. — Każemy Irmie i Mirze Mertelle biegać z obręczami dokoła boiska. W ten sposób zabijemy dwie muchy naraz. Irma zacznie chudnąć, a Mira stanie się znów dziewczęciem.

Bieganie z obręczą było specjalnością Szkoły św. Urszuli. Nauczycielka gimnastyki była przekonana, że w ten sposób uczy dziewczęta biegu. Jedenaście okrążeń boiska równało się mili, a mila przebiegnięta z obręczą zwalniała na cały dzień z gimnastyki ciężarkami i maczugami. Trzy panienki zniknęły w piwnicy i wyszły stamtąd z obręczami tak wielkimi, jak one same. Patty objęła komendę nad całą wyprawą i natychmiast zaczęła wydawać rozkazy.

— Luizo, ty pobiegniesz z Keren i wytrzęsiesz ją, jak tylko będziesz mogła; musimy złamać jej upór i pedanterię. A ty, Susie, zajmij się Mirą Mertelle. Nie pozwalaj jej na robienie min dorosłej panny. Jeśli ci powie, że się jej dwa razy oświadczono, powiedz jej, że tobie oświadczono się tyle razy, że już straciłaś rachubę. Trzymaj ją cały czas ostro. Ja się zabawię w trenera słoni i zmuszę do biegu Irmę; pod koniec zrobi się zwinna, jak pełna wdzięku gazela.

Przystąpiły do wykonania poszczególnych zadań. Skończył się spokój w Szkole św. Urszuli, nastał dla niej czas reformatorskich męczarni.

Dwa tygodnie później w piątek wieczorem, w pracowni Wdowy odbywała się nieoficjalna konferencja. Właśnie przed pięcioma minutami zadzwoniono na „zgaszenie świateł" i trzy zmordowane nauczycielki, wyzwolone wreszcie od swych miłych dziewięciogodzinnych obowiązków, omawiały swe strapienia z dyrektorką, podczas gdy powierzone ich pieczy dziewczęta spały.

— Ale cóż one właściwie zrobiły? — zapytała pani Trent chłodnym tonem sędziego, widząc, że jej wysiłki zatamowania fali okrzyków są daremne.

— Trudno wskazać palcem jakiś konkretny fakt — rzekła drżącym głosem Miss Wadsworth. — O ile mogłam zauważyć, nie przekroczyły przepisów, ale — wytworzyły atmosferę.

— Nie ma w moim skrzydle dziewczynki — odezwała się Miss Lord, z zaciśniętymi wargami — która by nie przyszła, każda z osobna, do mnie z błaganiem, aby Patty wraz z Susan i Luizą przenieść z powrotem do Zachodniego Skrzydła.

— Party! Mon Dieu! — wykrzyknęła Mademoiselle, wznosząc w niebo parę wymownych oczu. — Co ta dziewczyna ma w głowie! To złośliwy chochlik w całym znaczeniu tego słowa.

— Przypomina sobie pani—zwróciła się Wdowa do Miss Lord—że kiedy pani proponowała, aby je rozdzielić, ja mówiłam, że to eksperyment bardzo wątpliwy. Kiedy są razem, wyładowują swój temperament na sobie nawzajem; rozdzielone...

— Przewracają do góry nogami całą szkołę! — wykrzyknęła Miss Wadsworth, bliska łez. — Prawdę mówiąc, one wcale nie mają tego zamiaru, ale ich nieszczęsne skłonności...

— To się pani tylko zdaje — oczy Miss Lord błysnęły. — Jak tylko wyjdą z klasy, natychmiast zaczynają obmyślać jakieś nowe psoty.

— Ale co właściwie zrobiły? — dopytywała pani Trent.

Miss Wadsworth umilkła, zastanawiając się, jakie przykłady wybrać z bogatego materiału, jakim rozporządzała.

— Na przykład: Pewnego razu zastałam Susan pilnie przerzucającą linijką zawartość szuflad Keren, a kiedy ją spytałam, co robi, bez cienia zakłopotania odpowiedziała, że stara się nauczyć Keren, aby nie była tak bardzo pedantyczna i że robi to na żądanie pani Trent.

— Hm! Ja sobie wprawdzie to inaczej wyobrażałam, ale mniejsza z tym! — mruknęła Wdowa.

— Najbardziej jednak zakłopotało mnie coś, co było jakby na granicy bluźnierstwa — mówiła dalej Miss Wadsworth z wahaniem. — Keren ma bardzo religijny sposób myślenia, z którym jednak łączy nieszczęsny zwyczaj modlenia się głośno. Pewnego wieczoru, po dniu, który jej cierpliwość wystawił na próbę większą niż zwykle, modliła się, by Bóg przebaczy! Susan jej dokuczliwość. Wobec tego Susie uklękła przed łóżkiem i zaczęła się modlić, aby Keren stała się mniej zasadnicza i uparta, a za to skłonniejsza do zabawy z koleżankami z należytą szczerością i prostotą ducha. Był to — no, istotnie, można by to nazwać czymś w rodzaju wyścigów w modlitwie.

— Szokujące! — wykrzyknęła Miss Lord.

— A znowu mała Aurelia Deraismes — one zaczęły ją ćwiczyć... w... w... potocznym języku angielskim. Wyrażenie, jakie w mojej obecności powtarzała, nie należało bezwarunkowo do tych, jakich używają panie z towarzystwa.

— Cóż to za wyrażenie? — zapytała Wdowa, z nutką wyczekiwania w głosie.

— A to morowa awantura!

Miss Wadsworth stanęła cała w pąsach, do tego stopnia nawet samo powtórzenie tak wątpliwego wyrażenia, było sprzeczne z jej naturą.

Wargi Wdowy drgnęły. Było faktem, opłakiwanym zresztą przez jej pomocnice, iż jej poczucie humoru niejednokrotnie brało górę nad poczuciem sprawiedliwości. Bardzo niegrzeczna dziewczynka, o ile udało się jej być zabawną, mogła mieć nadzieję, że wyjdzie z opresji cało, podczas gdy tak samo niegrzeczna dziewczynka, której nie udało się Wdowy rozśmieszyć, w całej pełni ponosiła za swe przewinienie karę, na jaką zasłużyła. Na szczęście, na ogól biorąc, szkoła nie wiedziała o tym słabym punkcie Wdowy.

— Ich wpływ — zabrała głos Miss Lord — działa deprymująco na szkołę. Mira van Arsdale mówi, że pojedzie do domu, jeśli jej każą dłużej mieszkać w tym samym pokoju z Patty Wyatt! Nie wiem o co tu chodzi, lecz...

— Ja wiem! — przerwała Mademoiselle. — Cała szkoła śmieje się z tego. To ta historia z tym sztucznym.

— Z czym?

Wdowa podniosła głowę. Angielszczyzna Mademoiselle była czasem trudna do zrozumienia. Francuzka bezstronnie mieszała oba języki.

— Z treską.

— Zeszłego tygodnia, jak miały być żywe obrazy, Patty pożyczyła ją i zabarwiła na niebiesko, żeby zrobić brodę dla Sinobrodego. Ale ponieważ treska była żółta, więc zrobiła się zielona i ten kolor nie dał się już wyprać. Treska jest zniszczona, zupełnie zniszczona — a Party bardzo się zmartwiła. Przepraszała. Myłalała, że to się da wyprać, ale skoro nie chce się dać wyprać, powiedziała Mirze, żeby ona sobie pomalowała włosy na kolor treski, a Mira straciła cierpliwość i zwymyślała ją. Wtedy Patty zaczęła udawać, że płacze i położyła ten zielony pęk włosów na łóżku Miry, w wieńcu kwiatów, powiesiła na drzwiach czarną pończochę niby krepę i zaprosiła dziewczęta na pogrzeb i wszyscy śmiali się z Miry.

— Zupełnie słusznie!—odezwała się Wdowa. — Nie myślę popierać noszenia sztucznych włosów.

— Ale tu chodzi o zasadę — rzekła Miss Lord.

— A ta biedna Irma McCollough! — opowiadała dalej Mademoiselle. — Tonie we łzach! Te trzy nastają na nią, żeby koniecznie zrobiła się chuda, a ona wcale nie chce być chuda.

— Zanim siądzie do stołu, zabierają jej masło — powiedziała Miss Wadsworth. — Nie pozwalają jej jeść deseru, zabraniają jej słodzić rano owsiankę. Każą jej bezustannie się gimnastykować, a gdy ona mi się skarży, karzą ją za to.

— Zdaje mi się — rzekła Wdowa, nie bez sarkazmu — że Irma jest dość wielka, aby się móc obronić.

— Ma aż trzy przeciw sobie! — zauważyła Miss Lord.

— Zawołałam Patty do swego pokoju—mówiła Miss Wadsworth — i zażądałam od niej wyjaśnień. Powiedziała mi, iż zdaniem pani Trent, Irma jest za tłusta i że zażądała pani od niej i od jej przyjaciółek, aby pozbawiły Irmę zbytecznych dwudziestu funtów! Patrycja dodała, że to bardzo ciężka praca, że one same przy tym chudną ale zdają sobie sprawę z tego, że są starszymi wychowankami szkoły i powinny wywierać pewien wpływ na uczennice. Jestem przekonana, że mówiła to szczerze.

Rozwodziła się też szeroko nad odpowiedzialnością moralną i nad tym, że starsze panienki powinny świecić przykładem.

— To właśnie jej bezwstydne zuchwalstwo wyprowadza człowieka zupełnie z równowagi — rzekła Miss Lord.

— To właśnie Patty!—roześmiała się wdowa. — Muszę przyznać, że wszystkie trzy są nadzwyczaj zabawne. To dobry, zdrowy figiel i chciała bym, żeby takich żartów było jak najwięcej. One nie przekupują służących, aby im odnosiły listy na pocztę lub przemycały słodycze, nie flirtują ze sprzedawcą wody sodowej. Tym trzem przynajmniej można ufać.

— Ufać! — wykrztusiła Miss Lord.

— Oczywiście, drobniejszy przepis przekroczą z jak największą, pełną radości ochotą — potwierdziła skinieniem głowy Wdowa. — Ale nie dopuszczą się nigdy choćby najmniejszej rzeczy niehonorowej.

Nagle rozległo się pukanie do drzwi i zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, drzwi się otworzyły i w progu pojawiła się Keren-happuch. Jedną ręką przytrzymywała poły jaskrawego japońskiego kimona, drugą gestykulowała. Kimono usiane było pożerającymi ogień smokami, wielkości kotów, a czerwoga z gniewu Keren z rozpuszczonymi włosami wydała się widzom jakby uzupełnieniem dekoracyjnego szkicu. Kancelaria Wdowy była miejscem świętym, przeznaczonym na rozmowy urzędowe; nigdy jeszcze żadna uczennica nie zjawiła się tu w stroju tak mało ceremonialnym.

— Keren! — wykrzyknęła Miss Wadsworth. — Co się stało?

— Proszę przenieść do mojego pokoju inną koleżankę! Z Susan dłużej już nie mogę wytrzymać. Urządziła w mym pokoju przyjęcie z okazji urodzin.

— Jakich urodzin? — zwróciła się pani Trent z pytaniem do Miss Wadsworth.

Miss Wadsworth smutno przytaknęła głową.

— Wczoraj były urodziny Susan. Dostała paczkę od ciotki. Ponieważ dziś mamy piątek wieczór — oczywiście. — Wdowa zwróciła się ku tragicznej postaci na środku pokoju.

— To jest twój pokój tak samo jak Susan i...

Keren rozgadała się na dobre. Cztery panie aż się pochyliły naprzód, aby móc wyłowić jakiś sens z tej powodzi słów.

— One urządziły sobie stół z mego łóżka, dlatego, że stoi na środku pokoju, i Party przewróciła postawiony na środku dzbanuszek z czekoladą. Ona mówi, że to przypadek — ale ona to zrobiła naumyślnie—wiem z całą pewnością. A ponieważ robiłam jej z tego powodu wymówki, Susan powiedziała, że to niegrzecznie zwracać uwagę, gdy gość coś rozleje i wylała mi szklankę soku porzeczkowego na poduszkę, aby pocieszyć Pat. W ten sposób powinna, jej zdaniem, postąpić grzeczna gospodyni; tak je uczono w zeszłym roku na kursie dobrych manier. Wszystko przemokło od czekolady, a wtedy Luiza Wilder powiedziała, że to szczęście, że ja jestem taka chuda, ponieważ będę mogła skulić się dokoła plamy; gdyby się to zdarzyło Irmie McCollough, musiałaby spać w czekoladzie, bo jest taka wielka, że zajmuje całe łóżko. A Susan powiedziała, że powinnam być wdzięczna Panu Bogu za to, że jutro jest sobota, bo dostaniemy czystą pościel, bo mogło się zdarzyć tak, że musiałabym spać w tej kałuży czekoladowej przez cały tydzień. A wtedy zadzwoniono na „gaszenie świateł" i one kazały mi to wszystko doprowadzić do porządku i poszły, a gospodyni poszła już spać i nie dostanę już czystej bielizny, a ja nie chcę w takim łóżku spać. Nie przywykłam spać na czekoladowym prześcieradle. Nie lubię Ameryki i nie cierpię dziewcząt.

Z policzków Keren kapały łzy na smoki pożerające ogień. Nie mówiąc ani słowa, Wdowa wstała i zadzwoniła.

— Kate!—rzekła, kiedy dyżurna służąca pojawiła się w drzwiach. — Proszę cię, daj świeżą bieliznę na łóżko panny Keren i prześciel je. To na dziś wystarczy, Keren. Kładź się czym prędzej spać i nie trajkocz już. Nie trzeba niepokoić innych dziewcząt. Jutro pomyślimy o przeniesieniu innej koleżanki do twego pokoju.

Kate wyszła wraz z obrażonymi smokami.

Zapadło milczenie, podczas którego Miss Wadsworth wymieniała rozpaczliwe spojrzenia z Mademoiselle, zaś Miss Lord nastroszyła się bardziej.

— Widzi pani — rzekła triumfująco — posunęły się aż do prześladowania biednej małej.

— Według moich doświadczeń z życia szkolnego — oświadczyła pani Trent stanowczo—jeśli dziewczynka jest prześladowana, to zawsze z własnej winy. Keren jest beznadziejnie zarozumiała...

— W każdym razie nie może pani jednak pozwolić, aby znosiła...

— O, naturalnie, zrobię wszystko co będę mogła, aby przywrócić spokój. Jutro rano do pokoju Keren przeniesie się Irma McCollough, zaś Party, Luiza i Susan powrócą do swych dawnych pokoi w Skrzydle Zachodnim. Pani, Mademoiselle, zagraża to do pewnego stopnia...

— Kiedy są razem, nic sobie z nich nie robię. Wtedy są — jakby to powiedzieć — zabawne, wnoszą dużo ożywienia. Trudności powstają dopiero wówczas, kiedy się je rozdzieli.

Miss Lord zdumiała się.

— Czy pani chce przez to powiedzieć, że pani chce je nagrodzić za ich brzydkie postępowanie? Przecież one właśnie do tego tylko dążyły!

— Musi pani przyznać — uśmiechnęła się Wdowa — że się napracowały. Wytrwałość zasługuje na uznanie.

Następnego rana Patty, Susan i Luiza, dźwigając pełne naręcza sukienek, kapeluszy i poduszek na sofę, wesoło stepowały wzdłuż całego korytarza „Rajskiej Alei", przeprowadzając się w asyście całej szkoły, która wreszcie odetchnęła. Ujrzawszy wśród tego tłumu Miss Lord, zaczęły chórem śpiewać popularną szkolną piosenkę:

My chodzimy do kaplicy chętnie, Kaznodziei słuchać co niedzieli, Pracujemy pilnie i pojętnie I kochamy swych nauczycieli!

ROZDZIAŁ II

ROMANTYCZNA PRZYGODA CUTHBERTA ST. JOHNA

Wdowa trzymała się bardzo mądrej zasady, że pensjonarki powinno się przyjmować jako małe dziewczątka i trzymać je w szkole aż do samego końca, kiedy wreszcie mogłyby opuścić jej mury świeże, pełne energii i zupełnie rozwinięte, aby powitać dorosły świat. Szkoła św. Urszuli była klasztorem nie tylko z nazwy, ale naprawdę.

Zdarzało się czasami, iż „nowa" kręciła noskiem nad dziewczęcymi rozrywkami, którym oddawały się jej koleżanki. Ale w końcu i ją porywał niewstrzymany prąd. Skakała przez sznurek i biegała z obręczą, brała udział w puszczaniu orła na otwartym polu, uczyła się w zimowe popołudnia ślizgać i grać w hokeja, a w sobotnie wieczory—rozkoszować cukrem lodowym i pierniczkami dokoła wielkiego kominka, albo też improwizowanymi maskaradami, kiedy cała szkoła przetrząsała strychy w poszukiwaniu czegoś, co nadawałoby się na kostiumy. Po tygodniu najbardziej zmanierowana światowa panienka zapominała o wszystkim, co ją ciągnęło tam, za mury szkolne, i poddawała się duchowi młodocianej, siostrzanej miłości.

Ale podlotki najchętniej reagują na wezwania Romantyczności. Toteż czasami, przy sposobności, szarą godziną w czasie między ostatnią lekcją a dzwonkiem, dającym znak do ubierania się do kolacji, zbierały się przy ławce stojącej pod oknem i zwrócone twarzami ku zachodowi, marzenia- . mi wybiegały w przyszłość — zwłaszcza jeśli wśród nich znajdowała się Queenie Patton. Ładna, delikatna, nieobliczalna mała Queenie była jakby stworzona do tego, co nazywamy romantycznością. Mogła mieć bardzo mgliste wyobrażenie o różnicy, zachodzącej między „participium" a „supinum", mogła się zawahać, gdyby ją zapytano o definicję równoleglościanu, ale gdy przedmiotem rozmowy było uczucie, mówiła z całym przekonaniem. I to nie tylko na podstawie samej teorii, lecz osobistego doświadczenia. Był taki, który się jej już oświadczył.

Ze szczegółów tego zdarzenia zwierzyła się swym najbardziej zaufanym przyjaciółkom, te znów opowiedziały o wszystkim swoim najzaufańszym przyjaciółkom, aż wreszcie cała szkoła dowiedziała się z wszystkimi szczegółami o tej romantycznej przygodzie.

Naczelne stanowisko Queenie w sprawach sentymentu uważano za należne jej najzupełniej słusznie. Susan mogła być pierwszą w grze w koszykówkę, Luiza Wilder na scenie, Keren Hersey w geometrii, a Party Wyatt — no, powiedzmy w bezkarności i zuchwalstwie — za to Queenie była powszechnie uznaną powagą w sprawach sercowych i dopóki nie pojawiła się Mira Mertelle van Arsdale, nikt tego jej stanowiska nie kwestionował.

Pierwszy miesiąc życia szkolnego był dla Miry Mertelle przykry. Mocnym jej punktem, na którym przywykła odznaczać się, były stroje, ale kiedy przybyła ze swymi czterema kuframi do Szkoły św. Urszuli, zauważyła ku wielkiemu swemu niezadowoleniu, że toalety tu na nic się nie zdadzą. Na polu mody mundurek szkolny sprowadzał .wszystko do martwego punktu. Za to na innym, mogła mieć widoki osiągnięcia wybitnego stanowiska. W porównaniu z bezbarwnym życiem innych dziewcząt, jej własna historia sercowa była żywa, wobec czego Mira postanowiła uzyskać należne sobie miejsce.

Pewnej soboty, wieczorem — było to w październiku — jakieś pół tuzina dziewcząt zebrało się w pokoju Queenie. Panienki przykręciły płomień gazu i siedziały na stosach poduszek i poduszeczek. Przez okno szeroką strugą wlewało się światło księżycowe. Z początku śpiewały cicho jakąś pieśń w tonacji molowej, ale pomału śpiew przeszedł w rozmowę. Rozmowa, zgodnie z światłem księżycowym i przelatującymi po niebie obłoczkami, miała zabarwienie uczuciowe i w końcu naturalnie zeszła na Wielkie Przeżycie Queenie. Ociągając się, lecz zachęcana i proszona gorąco przez koleżanki, opowiedziała znowu swą historię, której „nowe" jeszcze nie słyszały, a która dla „starych" była zawsze nowa.

Dekoracja sceny była wspaniała: Oświetlone księżycem piaszczyste wybrzeże, bijące o brzeg fale i szumiące sosny. Kiedy Queenie przypadkiem opuściła jakiś szczegół, słuchaczki jej, na pamięć umiejące już całą historię, natychmiast ją uzupełniały.

— A on przez cały czas, jak mówił, trzymał cię za rękę! — wtrąciła Susan.

— Och, Queenie naprawdę? — zabrzmiał, jakby zawstydzony, chór „nowych".

— No — tak! Na samym początku wziął mnie za rękę i zapomniał wypuścić, a ja nie chciałam mu zrobić przykrości i nie zwróciłam mu na to uwagi.

— Co on mówił?

— Powiedział mi, że nie może beze mnie żyć.

— A co ty odpowiedziałaś na to?

— Że bardzo mi przykro, ale będzie musiał.

— A co potem się stało?

— Nic się nie stało — musiała wyznać. — Zdaje mi się, że coś może by się stało, gdybym go była przyjęła, ale, jak widzicie, nie przyjęłam go.

— Ale ty byłaś wówczas jeszcze bardzo młoda! — podsunęła jej Evelina Smith. — Jesteś pewna, że wiedziałaś co robisz?

Queenie potwierdziła ruchem głowy z miną nie pozbawioną jakby melancholijnego żalu.

— I owszem. Wiedziałam, że nigdy go nie pokocham, bo — bo — no, niech już będzie, powiem — bo on miał strasznie komiczny nos. Ten nos z początku zwrócony był w jedną stronę, a potem nagle zmienił zdanie i obrócił się w drugą.

Jej słuchaczki wolałyby, żeby raczej pominęła ten szczegół, ale Queenie brała wszystko dosłownie i była pozbawiona instynktu, który wytrawnemu opowiadaczowi każe opuszczać pewne szczegóły.

— Pytał mnie, czy nie może mieć nadziei, że ja zmienię zdanie — dodała w zamyśleniu. — Odpowiedziałam mu, że nie mogę go tak kochać, aby wyjść za niego za maż, ale że zawsze będę miała dla niego szacunek.

— A co on wtedy powiedział?

— Powiedział, że nie popełni samobójstwa.

Zapadła głęboka cisza i podczas gdy Queenie wpatrywała się w księżyc, wszystkie panienki wpatrywały się w nią. Z lśniącymi, złotymi włosami i fiołkowymi oczami była dla nich ideałem bohaterki powieściowej. Ani im nawet na myśl nie przyszło zazdrościć jej; dziwiły się tylko i podziwiały ją. Z prawa przyrodzonego była koronowana na Królową Przygody Miłosnej.

Mira van Arsdale, która bez słowa przysłuchiwała się opowiadaniu, pierwsza przerwała milczenie. Wstała, poprawiła uczesanie, obciągnęła bluzkę na sobie i grzecznie stłumiła ziewanie.

— Nonsens! Tylko taka zwariowana gąska, jak ty, może robić tyle krzyku o nic. Dobranoc, dzieci. Idę spać.

Skierowała się powoli ku drzwiom, ale w progu przystanęła, aby od niechcenia rzucić niby mimowolne wyznanie:

— Mnie oświadczono się już trzy razy.

Ta „obraza majestatu" wywołała szmer oburzenia całego kółka.

— Ona jest obrzydliwą mądralą i nie wierzę ani słowu z tego, co ona mówi! — oświadczyła Susan z szczerą stałością, całując na dobranoc biedną, zmiażdżoną Queenie.

To drobne starcie rozpoczęło erę naprężonych stosunków. Mira Mertelle zebrała koło siebie swe własne stronnictwo, a osobna koteria przyjaciółek Queenie skupiła się pod sztandarem swej królowej. Te starały się wytłumaczyć zwolenniczkom Miry, że rodzaj romansu w obu wypadkach był całkiem inny. Mira mogła być bohaterką całego mnóstwa zwykłych flirtów, ale Queenie była ofiarą uczucia, które nazywa się „une grande passion". Naznaczona była niemożliwą do usunięcia blizną, którą weźmie ze sobą do grobu. W żarze swego uwielbienia przechodziły do porządku nawet nad niekształtnym nosem bohatera i nad niezaprzeczonym faktem, że Queenie zupełnie nie była. swym konkurentem zajęta.

Ale Mira nie wyrzuciła jeszcze swych atutów. Najpierw zaczęły obiegać szkołę jakieś szepty, pod pieczęcią tajemnicy, rozumie się. Mira była beznadziejnie, nieszczęśliwie zakochana. Nie była to historia ostatnich wakacji, ale paląca kwestia dnia. Współlokatorkę Miry nieraz budził w nocy jej płacz. Nie miała apetytu — to musiał przyznać cały stół. W połowie deseru, nawet kiedy były lody, zapominała o jedzeniu i siedziała z łyżką w podniesionej ręce, zapatrzona gdzieś daleko przed siebie. Kiedy zwracano jej uwagę, że siedzi przy stole, drgała, jakby popełniła coś złego i szybko sprzątała resztę z talerza. Opierając się na tym, przeciwniczki jej twierdziły, że mimo wszystko ona kończyła pierwsza i jadła nie mniej od nich.

Co tydzień jedna godzina angielskiego poświęcona była w Szkole św. Urszuli ćwiczeniom w starodawnej sztuce pisania listów. Dziewczęta pisały listy do domu, opisując szczegółowo życie szkolne, dalej pisały do wymyślonych przyjaciółek, babek, braci uczących się w college'u i małych siostrzyczek. W ten sposób uczono je wielkiej tajemnicy prawdziwego efektu literackiego — a więc dostosowywania stylu do poziomu czytelników. Wreszcie dochodziły do punktu kulminacyjnego — a mia nowicie do listu, w którym nie istniejącemu młodemu człowiekowi miały podziękować za nadesłanie nie istniejących kwiatów. Mira przysłuchiwała się poniekąd napuszonej stylizacji tych grzecznych i chłodnych listów z uśmiechem wyższości. Spoglądająca w jej stronę klasa znowu zadrżała.

Stopniowo szczegóły romansu zaczęły przedostawać się do powszechnej wiadomości. Mira spotkała go na pokładzie parowca. Ów pan był Anglikiem i pewnego dnia, po śmierci brata (brat cierpiał na jakąś nieuleczalną chorobę, która miała go sprzątnąć w przeciągu paru lat) miał odziedziczyć po nim wszystkie tytuły i cały majątek; jakie były te tytuły, Mira szczegółowo nie powiedziała. Bądź co bądź, ojciec jej był zaciekłym Amerykaninem i nie znosił Anglików ani tytułów. Nigdy nie pozwoliłby swojej córce wyjść za mąż za cudzoziemca. Jeśli odważyłaby się na coś podobnego, nie dostałaby od niego ani dolara. Ale ani Mira ani Cuthbert nie dbali o pieniądze. On miał mnóstwo własnych. Nazywał się Cuthbert St. John. W ogóle miał cztery nazwiska, ale Mira tak go najchętniej nazywała. Obecnie bawi w Anglii, gdzie go wezwano telegramem, z powodu krytycznego stanu zdrowia brata, ale kryzys minął już i Cuthbert wkrótce wróci. A kiedy... Tu Mira zacisnęła wargi, tak że powstała tylko cienka, prosta kreska i wyzywająco patrzyła w przestrzeń.

Wtedy jej ojciec zobaczy!

Wobec wstrząsającego realizmu tego romansu, mała, nieciekawa historia Queenie rozpłynęła się w nicość.

Intryga zaczęła tężeć. Przeglądając listę przybywających statków, Mira oznajmiła swej współlokatorce, że on już przyjechał. Dał swego czasu jej ojcu słowo, że nie będzie do niej pisywał, ale wiedziała, iż w pewien sposób da jej o sobie znać.

A słowa jej sprawdziły się.

Następny ranek przyniósł bezimienny bukiecik fiołków. Dotychczas byli tacy, którzy wątpili — lecz wobec tego namacalnego dowodu sceptycyzm zniknął.

W niedzielę Mira, idąc do kaplicy, miała przypięte fiołki. Szkoła odpowiadała podczas nabożeństwa tak niedbale, że aż wstyd było — nikt nie uważał, wszystkie oczy utkwione były we wzniesionej twarzy Miry, po której błąkał się jakby nieprzytomny, daleki uśmiech. Patty Wyatt zwróciła uwagę, że Mira z wielką starannością usadowiła się w świetle okna i że od czasu do czasu jej zamyślone oczy badawczo ślizgały się po twarzach koleżanek, aby sprawdzić, czy poza wywarła pożądane wrażenie. Ale szkoła odrzuciła insynuacje Patty z oburzeniem.

Nareszcie Mira zatriumfowała i zdołała sobie zapewnić stanowisko głównej bohaterki.

Tak sprawy szły przez kilka tygodni, obrastając po drodze w różne momenty. W wieczory poniedziałkowe urządzano „Podróże po Europie". Z powodu wykładu o „Angielskich siedzibach wiejskich", ilustrowanego przezroczami, znów powstał w szkole rumor. Kiedy wyświetlono okazałą siedzibę wiejską, z tarasami i z jeleniami skubiącymi trawę na pierwszym planie, Mira Mertelle nagle zemdlała. Gospodyni, która pośpieszyła do niej z butelkami wrzątku i z kolońską wodą, nie podała żadnej przyczyny zemdlenia, ale później szepnęła do ucha swojej współlokatorce, że to był dom, w którym „on" przybył na świat.

Fiołki w dalszym ciągu przychodziły co sobotę, a Mira stawała się coraz bardziej roztargniona. Nadchodził czas meczu koszykówki z High-land Hall, sąsiednią pensją dla dziewcząt. W zeszłym roku Urszulanki zostały pobite; byłoby wieczystą hańbą, gdyby je miała spotkać klęska jeszcze raz, bo uczennic w Highland Hall było trzy razy mniej. Przewodniczka zagrzewała i gromiła opieszałą drużynę.

— Wszystkiemu winna Mira Mertelle i jej wściekłe fiołki! — skarżyła się zniechęcona Patty. — Pozbawiła je bojowego ducha.

Z drugiej strony, nauczycielki nie bez przykrości zauważyły, że atmosfera jest naładowana. Dziewczęta zbierały się w grupki, wyraźnie drżąc, kiedy je Mira Mertelle mijała. Panowała rozmarzona atmosfera księżycowa, która zgoła nieszczególne wyniki dawała w wypracowaniach łacińskich. Sprawa stała się w końcu tematem obrad zaniepokojonego ciała nauczycielskiego. Nie było pod ręką żadnych konkretnych faktów, wszystko opierało się na przypuszczeniu, ale źródło podniecenia było jawne. Całą szkolę porwała fala sentymentu, który stal się zaraźliwy, jak ospa. Wdowa skłaniała się do zdania, że najprostszym sposobem oczyszczenia atmosfery było odesłanie Miry Mertelle i jej czterech kufrów do rodzinnego ogniska i pozostawienie sprawy jej narwanej matce. Miss Lord — to było dla niej charakterystyczne — nastawała na wypowiedzenie walki aż do końca. Chciała siłą położyć kres głupstwom. Mademoiselle, która była wrażliwa na sentymenty, wyraziła obawę, że może to biedne dziecko istotnie cierpi. Mówiła o współczuciu i sympatii — ale ostatecznie wygrał dobroduszny, zdrowy rozum Miss Sallie. O ile zdrowie Szkoły św.

Urszuli tego wymaga, Mira Mertelle musi ją opuścić; ona jednak — Miss Sallie — jest zdania, że przy. pomocy odrobiny dyplomacji tak zdrowie szkoły jak i Mira Mertelle mogą być zachowane. Jeśli się tę sprawę pozostawi jej, postara się użyć swych własnych sposobów.

Miss Sallie była córką Wdowy. Powierzono jej praktyczną stronę szkoły — zajmowała się kuchnią, kierowała służbą i przebiegała z końca w koniec dwieście akrów należącego do Szkoły folwarku. Poza takimi sprawami, jak kucie koni, sianokosy i robienie masła, starała się być użyteczną, gdzie tylko mogła. Nigdy nie uczyła, ale umiała utrzymać uczennice w ryzach. Szkoła znana była z kar nigdzie indziej nie stosowanych, a większość ich wylęgła się w głowie Miss Sallie. Jej przydomek „Dragonka" miał swe źródło w pełnym szacunku podziwie dla jej umysłowych zdolności.

Następnym dniem był wtorek. Tego dnia Miss Sallie jeździła regularnie na inspekcję. Kiedy po śniadaniu, wyciągając rękawice do powożenia, schodziła na dół, omal nie nastąpiła na Luizę Wilder i Party Wyatt, które, wyciągnięte jak długie na podłodze, usiłowały wydobyć spod wieszaka piłkę do golfa.

— Halo, dziewczęta! — zabrzmiało wesołe pozdrowienie. — Może byście przejechały ze mną na folwark? Biegnijcie i powiedzcie Miss Wadsworth, że jesteście zwolnione z popołudniowych lekcji.

Uradowane dziewczęta z gorączkowym pośpiechem włożyły płaszczyki i kapelusze. Przejażdżka do folwarku Round Hill była w Szkole św. Urszuli największą dostępną przyjemnością. Albowiem Miss Sallie — poza murami szkoły — była najweselszą i najbardziej towarzyską osobą w świecie. Po wesołej pięciomilowej przejażdżce przez brązowożóity pejzaż październikowy, dziewczęta spędziły parę godzin na włóczędze po polach, dostały mleka z imbirowymi ciasteczkami w kuchni pani Spencer, po czym, wtłoczone między główki kapusty, kosze z jajami i masło, pojechały z powrotem. Rozmawiały wesoło na mnóstwo najrozmaitszych tematów — o maskaradzie w Dniu Dziękczynienia, o sztuce jaką chciałyby grać, o nadchodzącym meczu z Highland-Hall i o opłakanym nowym przepisie, nakazującym im czytać artykuły wstępne w dziennikach. W końcu, kiedy rozmowa na chwilę się urwała, Miss Sallie zapytała jakby od niechcenia:

— A propos, dziewczęta, cóż to znów opętało Mirę van Arsdale? Wysiaduje wciąż po kątach, a wygląda, jak zmokła kura.

Patty i Luiza spojrzały po sobie.

— Prawdę mówiąc — 'mówiła dalej Miss Sallie wesoło — widać doskonale, w czym rzecz. Nie na próżno od dziesięciu lat pracuję w szkole. Ten głuptasek udaje nieszczęśliwą miłość. Wiecie dobrze, że nie bawię się w plotki, ale ciekawi mnie, kto to taki — czy ten pan, który chodzi w kościele z tacą, czy też subiekt, który u Marsha i Elkinsa sprzedaje wstążki?

— Ani jeden, ani drugi! — odpowiedziała Patty śmiejąc się. — To jakiś angielski arystokrata.

— Kto taki? — zdziwiła się Miss Sallie.

— A ojciec Miry nienawidzi angielskich arystokratów — tłumaczyła dalej Luiza — i zabronił mu nawet widywać się z nią.

— Mira ma złamane serce! — rzekła Patty ze smutkiem. — Ona od tego ginie.

— A fiołki? — dopytywała się Miss Sallie.

— Obiecał, że nie będzie do niej pisywał, ale o fiołkach nie było mowy.

— Uhm, rozumiem teraz! — rzekła Miss Sallie. I pomyślawszy chwilę, odezwała się:

— Dziewczęta, powierzam wam tę sprawę! Trzeba z tym skończyć.

— Nam?

— Niemożliwe, żeby cała szkoła trwała dalej w takim podnieceniu. Ale sprawa jest zbyt głupia, aby nauczycielki się nią mogły zajmować. Nie wypada nawet. Ta sprawa musi być uregulowana przez opinię publiczną. Dajmy na to, że wy spróbujecie zrobić wszystko, co będzie w waszej mocy. Zatwierdzę was jako komitet mający za zadanie przywrócenie szkole solidnej podstawy zdrowego rozsądku. Wiem, że wam mogę zaufać; nie wygadajcie się.

— Nie widzę jasno, co możemy zrobić! — rzekła Patty z pewnym powątpiewaniem.

— Zwykle nie brak wam pomysłów — schlebiała Miss Sallie z uśmiechem. — Dam wam carte blanche do wybrania odpowiedniego sposobu postępowania.

— A czy możemy powiedzieć Susan? — zapytała Luiza. — Musimy jej powiedzieć, bo my trzy...

— Polujemy razem? — Miss Sallie skinęła potakująco głową. — Powiedzcie jej, ale nikomu więcej.

Na drugi dzień, Marcin, jadąc do miasta, aby załatwić codzienne sprawunki, wysadził przed kwiaciarnią Patty i Susan, upoważnione przez szkołę do kupienia kwiatów dla żony dyrektora. Panienki weszły do sklepu z główkami zupełnie zaprzątniętymi współzawodniczącymi ze sobą wdziękami czerwonych i białych róż. Zamówiwszy kwiaty i napisawszy bilecik, bezczynnie czekały na Marcina, który wracając, miał je zabrać ze sobą. Przechadzając się koło lady, spostrzegły na samym wierzchu notatkę: — „Co soboty fiolki dla Miss Mirandy van Arsdale, Szkoła św. Urszuli".

Przystanęły i przez dłuższy czas stały pogrążone w milczeniu. Właściciel sklepu zauważył ich zdziwienie.

— Czy panie znają może młodą damę, która zamówiła te fiołki? — zapytał. — Nie podała swego nazwiska, a ja rad bym wiedzieć, czy ona życzy sobie, żebym je posyłał w dalszym ciągu.

— Nie, nie wiem, kto by to mógł być — odpowiedziała Patty, z doskonale udaną obojętnością. — Nie pamięta pan jak wyglądała?

— Była... była w granatowym płaszczyku — odpowiedział po namyśle właściciel sklepu.

Ponieważ wszystkie sześćdziesiąt cztery uczennice Szkoły św. Urszuli nosiły granatowe płaszcze, ten opis nie na wiele się zdał.

— O! — poddała śpiesznie Patty. — Była prawdopodobnie wysoka z bujnymi, blond włosami.

— To ona! — odpowiedział właściciel z przekonaniem.

— To sama Mira! — szepnęła Susan. Patty skinieniem głowy nakazała jej milczenie.

— Powiemy jej — obiecała. — Ale, ale! — zwróciła się do Susan. — Sądzę, że byłoby ładnie z naszej strony, gdybyśmy posłały Mirze trochę kwiatów od... od — naszego tajnego Związku. Obawiam się tylko, że w skarbonce mamy w tej chwili pustki. Muszą być jakieś kwiaty tańsze od fiołków. Jakie pan ma najtańsze kwiaty? — zapytała właściciela sklepu.

— Mamy pewien gatunek małych słoneczników, używanych czasem chętnie do dekoracji. Nazywamy je „Utnij i przyjdź znowu". Mogę paniom odstąpić sporą wiązankę za pięćdziesiąt centów. Zupełnie dobrze wyglądają.

— O to nam właśnie chodzi! Proszę, niech pan pośle wiązankę tych kwiatów Miss van Arsdale z tą oto kartką.

Patty wzięła czystą kartkę i zmieniwszy pismo, napisała: — Pani niepocieszony C. St. J.

Wsunęła kartkę w kopertę, a potem ostro spojrzała w oczy właścicielowi.

— Czy pan jest masonem? — zapytała z wzrokiem utkwionym w półksiężycu widocznym w klapie jego marynarki.

— Tak! — przyznał.

— Wobec tego rozumie pan, co znaczy przysięga dotrzymania tajemnicy? Nie wolno panu nikomu powiedzieć, kto posłał te kwiaty. Wysoka młoda panna z jasnymi włosami z pewnością tu przyjdzie i będzie się chciała dowiedzieć, kto je posłał. Pan nie będzie mógł sobie przypomnieć. Być może, że to był nawet jakiś pan. Pan nic nie wie. Ten Związek tajny w Szkole św. Urszuli jest o wiele większą tajemnicą od masonerii, nawet o jego istnieniu nikt nie wie. Rozumie pan? Właściciel wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Tak proszę pani.

— Gdyby tajemnica się wydała — dodała niejasno — nie byłabym pewna pańskiego życia.

Wraz z Susan złożyły się po dwadzieścia pięć centów.

— To będzie kosztowne — westchnęła Patty. — Zdaje mi się, że będziemy musiały poprosić Miss Sallie o jakąś dotację dla tego komitetu.

Kiedy przyniesiono kwiaty, Mira znajdowała się w swoim pokoju, otoczona całym dworem wielbicielek. Przyjęła pakunek z zakłopotaniem.

— Przysyła kwiaty w środę, tak jak w sobotę! — wykrzyknęła jej współlokatorka. — Musi być pogrążony w rozpaczy.

Mira otworzyła pudełko wśród podnieconego pomruku.

— Jakie piękne kwiaty!—wykrzyknęły dziewczęta chórem, choć nie bez lekkiego rozczarowania. Wolałyby, żeby to były czerwone róże.

Mira przyglądała się prezentowi przez chwilę z pełnym zdumienia osłupieniem. Tak długo grała komedię, że wreszcie sama uwierzyła w istnienie Cuthberta. Kółko przyjaciółek stało w oczekiwaniu i Mira zebrała wszystkie siły, aby odpowiednio przyjąć nieoczekiwany kryzys.

— Ciekawa jestem, co mogą oznaczać słoneczniki? — zapytała tkliwym głosem. — Muszą przynosić jakieś posłanie. Czy któraś z was zna mowę kwiatów?

Ani jedna panienka nie znała mowy kwiatów, ale wystarczyło im już samo przypuszczenie.

— Tu jest jakaś kartka!

To Evelina Smith znalazła ją wśród gęstych liści.

Mira zrobiła ruch, jak gdyby chciała przeczytać kartkę sama na osobności, ponieważ jednak dotychczas w zwierzeniach była bardzo hojna, nie wypadało jej cofać się w punkcie tak zajmującym. Zaglądając przez ramię, przeczytały głośno:

— „Pani niepocieszony C. St. J." — O, Miro, pomyśl, jak on musi cierpieć!

— Biedak!

— Po prostu nie mógł już dłużej milczeć.

— On jest uosobieniem honoru — odpowiedziała Mira. — Nie chciał napisać prawdziwego listu, ponieważ przyrzekł, że pisać nie będzie, przypuszczam jednak — że tych parę słów...

Do pokoju wpadła Patty Wyatt, która właśnie przechodziła koło drzwi. Pokazano jej kartkę, mimo słabego oporu Miry.

— Pismo świadczy o bardzo silnym charakterze — zauważyła. Uznano to za ustępstwo z jej strony, bo ona jedna od początku

uchyliła się od kultu Cuthberta St. Johna. Była przyjaciółką Queenie.

Następne dni przyniosły Mirze cały szereg zdumiewających niespodzianek. Przyjąwszy pierwszą przesyłkę słoneczników, nie mogła nie przyjąć drugiej. Zagalopowawszy się raz, musiała brnąć dalej. Po kwiatach posypały się słodycze i książki w przerażającej obfitości. Słodycze nie były zbyt drogiego gatunku, Patty znalazła w mieście najtańszy sklep, za to pudełka, w jakich się mieściły, wynagradzały swą dekoracyjnością to, czego cukierkom brakowało; aż się pstrzyły od róż i amorków. Do każdego prezentu dołączona była stale karteczka, czasem z inicjałami, a czasem z krótkim podpisem „Bertie". Nigdy jeszcze nie doręczano przesyłek pocztowych z tak niezawodną szybkością; rozumie się, wszystkie przechodziły przez ręce Miss Sallie. Sprawdzała ona szybko adres, pisała na pakunku „doręczyć", a służąca czekała tylko na chwilę, w której jego doręczenie mogłoby adresatce sprawić jak najwięcej ambarasu—to znaczy, kiedy Mira Mertelle otoczona była swym dworem.

W przeciągu kilku dni Anglik Miry stał się z przedmiotu westchnień przedmiotem żarcików i śmiechu. Jego literacki smak był tak samo niemożliwy, jak zły gust, jaki okazał przy przesyłaniu cukierków. Na załączonych karteczkach wypisywały tytuły, które w dobrym towarzystwie uchodziły za specjalność służby kuchennej. „Ukochana Utracona!"

„Urodzona Kokietko!" „Cierniu w kwiecie pomarańczowym!" itd. Biedna Mira broniła się przed nimi, ale bezskutecznie — szkoła przyjęła Cuthberta i teraz za nic w świecie nie chciała się wyrzec zabawy kosztem jego brytyjskich nietaktów. Na widok służącej, pojawiającej się z pakunkiem, Mira truchlała. Ostatnim ciosem była dla niej przesyłka pełnego wydania, dziel Marii Corelli w papierowej okładce.

— To nieprawda! On nigdy nie przysłałby tych książek! — łkała. — To ktoś pozwala sobie na niemądre żarty.

— Nie trzeba się zaraz tak gniewać — pocieszała ją Patty—że książki te nie należą do tych, jakie wybrałaby Amerykanka. Wiesz przecież, że Anglicy mają dziwaczny gust, zwłaszcza literacki. — Tam wszyscy czytają Marię Corelli.

Następnej soboty część wychowanek udała się do miasta po sprawunki i na poranek artystyczno-muzyczny. Między innymi były też panienki i w pewnym sklepie z artystycznymi reprodukcjami fotograficznymi, gdzie zamierzały nabyć reprodukcje starych mistrzów włoskich. Zainteresowanie Patty Giottem nie było zbyt wielkie, skutkiem czego panienka zrobiła mały przegląd sklepu. Przerzucała podobizny aktorów i aktorek i w pewnej chwili aż jej oczy zabłysły, gdy natrafiła na wielką fotografię, przedstawiającą jakiegoś niepospolicie zdobywczego, zarozumiałego typa, z podkręconymi wąsami, z dołeczkami w brodzie i z wielkimi, pełnymi wyrazu, oczami. Był w stroju myśliwskim i dumnie demonstrował obnażoną szyję. Podobizna ta była ostatnim słowem Romansu Dwudziestego Wieku, i, co było wprost bezcenne, miała znak firmy londyńskiej!

Patty nieznacznie odciągnęła dwie członkinie komitetu, stojące w podziwie przed Fra Angelico i trzy zachwycone główki pochyliły się nad podobizną.

— Znakomita!—zawyrokowała Luiza. — Niestety, kosztuje półtora dolara.

— Wyrzekniemy się wody sodowej na zawsze!  — westchnęła Susan.

— Drogo! — przyznała Patty — ale...

Tu popatrzyła znowu w jasne, pełne wyrazu oczy.

— Doprawdy, moim zdaniem ta fotografia jest tego warta. Złożyły po pięćdziesiąt centów i fotografia stała się ich własnością. Patty napisała tym śmiałym, zmienionym charakterem pisma, który

Mira już znienawidziła, czułą dedykację w języku francuskim i podpisała pełnym nazwiskiem „Cuthbert St. John". Nastej!pnie włożyła ją do koperty i poprosiła zdziwionego pomocnika sklepowego, aby ją wysiał w następną środę rano, ponieważ to miał być prezent imieninowy i nie powinien przyjść przed oznaczoną datą.

Pakunek przyszedł pocztą o piątej po południu i został doręczony Mirze, kiedy dziewczęta gromadkami wychodziły z popołudniowych lekcji. Mira przyjęła go w ponurym milczeniu i usunęła się do swego pokoju. Z jakieś pól tuzina najczulszych przyjaciółek szło tuż za nią. Tyle się Mira namęczyła, aby zdobyć sobie własny orszak, a teraz nie mogła się go pozbyć.

— Otwórz to, Miro, prędko!

— Jak myślicie, co to może być?

— To nie mogą być ani kwiaty, ani cukierki. On z pewnością wymyślił coś nowego.

— Wszystko mi jedno, co to jest!

Mira z irytacją wrzuciła pakunek do kosza na papiery. Irma McCollough wyłowiła go i rozcięła sznurek.

— O, Miro, to jego fotografia! — pisnęła. — Jest do—praw—dy prze—pię—kny!

— Widziałyście kiedyś takie oczy?

— Czy on wąsy fryzuje czy też naturalnie tak mu rosną?

— Czemu nie powiedziałaś nam, że on ma dołek w brodzie?

— Czy zawsze chodzi tak ubrany?

Mira wahała się między ciekawością a złością. Porwała fotografię, spojrzała tylko na tkliwe, pełne wyrazu oczy, i wrzuciła ją, wierzchem do góry, do szuflady biurka.

— Nie wspominajcie przy mnie jego nazwiska! — rzuciła, kiedy, z zaciśniętymi ustami, zaczęła się czesać do obiadu.

Następnego piątku po południu — dzień sprawunków w miasteczku — Party, Luiza i Susan wstąpiły do kwiaciarni zapłacić rachunek.

— Dwie wiązanki słoneczników, dolara — zaczął właśnie z głębi sklepu wyliczać właściciel, gdy wtem za panienkami dały się słyszeć kroki i nagle znalazły się twarzą w twarz z Mirą Mertelle van Arsdale, pochyloną również nad rachunkiem.

— O!—wykrzyknęła gwałtownie. — Mogłam się była domyślić, że to wy trzy zrobiłyście!

Przez chwilę patrzyła na nie w milczeniu, po czym osunęła się na plecione, trzcinowe krzesło i oparła głowę o ladę. W ostatnich czasach wylała tyle łez, że płynęły już automatycznie.

— Rozumie się — łkała—że rozgadacie to teraz wszystkim i wszyscy będą się ze mnie śmiali.

Trzy przyjaciółki spojrzały po sobie z nieprzejednanymi minami. Tych parę łez ich nie wzruszyło.

— Powiedziałaś o Queenie, że jest zwariowaną gąską, ponieważ robi tyle krzyku o nic — przypomniała jej Susan.

— A tymczasem on był przynajmniej prawdziwym żywym człowiekiem — rzekła Patty — choćby nawet miał krzywy nos.

— Czy wciąż jeszcze myślisz, że ona była zwariowaną gąską? — pytała Luiza.

— N—n—nie!

— Czy nie zdaje ci się, że byłaś o wiele bardziej szalona od niej?

— T—tak.

— A przeprosisz Queenie?

— Nie!

— Ależ to będzie zabawa — rzekła po namyśle Patty — jak opowiemy tę historię.

— Jesteście skończenie okrutne!

— Przeprosisz Queenie czy nie? — zapytała Susan znowu.

— Tak — o ile przyrzekniecie mi, że nic nie powiecie.

— Przyrzekniemy, ale pod jednym warunkiem — mianowicie, że zerwiesz z Cuthbertem St Johnem i nigdy już o nim nie wspomnisz.

Następnego wtorku Cuthbert wyjechał do Anglii na Oceanicu. Wychowanki Szkoły św. Urszuli ogarnęła gorączka gry w koszykówkę i atmosfera została oczyszczona od wszelkiej Romantyczności.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII

NA CYGAŃSKIM SZLAKU

— Pięty razem. Mocno w biodrach. Raz, dwa, trzy, cztery — Irmo McCollough! Czy zechcesz wreszcie podać ramiona wstecz i wciągnąć brzuch? Ileż razy mam powtarzać, że masz stać prosto? Tak, teraz lepiej. Jeszcze raz. Raz, dwa, trzy, cztery.

Gimnastykowano się leniwie. Jakieś dwadzieścia delikwentek odrabiało lekcje karne. Zajęcie to nie licowało ze słoneczną sobotą. Dwadzieścia par oczu patrzyło ponad głowę Miss Jellings, przez kółka, liny i poręcze, na zielone wzgórza i w niebieskie niebo. I dwadzieścia dziewcząt przez tę krótką godzinę żałowało swych minionych już przewin.

Sama Miss Jellings była w złym humorze. Ostro rzucała krótkie rozkazy, wywołujące błyskawiczne odpowiedzi ze strony czterdziestu migających w powietrzu maczug. Kiedy tak stała wyprostowana i smukła w swym kostiumie gimnastycznym, z policzkami zarumienionymi od ruchu, nie wyglądała starzej od swych uczennic Jeśli jednak wyglądała młodo, wyglądała też na bardzo stanowczą młodą osobę. Ani jedna nauczycielka w szkole, nie wyłączając Miss Lord, nie umiała tak jak ona, trzymać w ryzach swych uczennic.

— Raz, dwa, trzy, cztery — Patty Wyatt! Patrzeć przed siebie! Nie potrzebujesz wcale patrzeć na zegar. Każę wam odejść, jak skończę. Ręce do góry. Raz, dwa, trzy, cztery! — Wreszcie, kiedy nerwy były już bliskie wypowiedzenia posłuszeństwa, padł miły rozkaz:

— Baczność! Na prawo, marsz! Złożyć maczugi. Stój! Rozejść się! Ze szmerem ulgi oddział rozszedł się.

— Bogu dzięki, jeszcze tylko tydzień tego wszystkiego! — odetchnęła Patty, gdy wróciły do swych pokoi w Rajskiej Alei.

— A potem — żegnaj, gimnazjum na zawsze! — Luiza pomachała ręką nad głową. — Hurra!

— Czy ta Jelly nie jest straszna? — rzekła nagle Patty, nadąsana jeszcze z powodu ostatniego napomnienia. — Nigdy nie była taka zła!

— Umie czasem kąsać! — przyznała Susan. — Ale mimo to ją lubię. Ona jest — jakby podniecona czasem, rozumiecie — jak koń gorącej krwi.

— Hm! — mruknęła Patty. — Chciałabym, żeby się znalazł dobry, rosły, mocny mężczyzna, który uzyskałby przewagę nad Jelly i wziął ją na pasek. Chciałabym to widzieć.

— Musicie się spieszyć — zwróciła im uwagę Susan — jeśli chcecie w porę zdążyć z włożeniem tych kostiumów. Marcin za pól godziny ma jechać!

— Zdążymy!

Patty w tej chwili zanurzyła twarz w miednicy, pełnej jakiejś mieszaniny koloru atramentu.

Wieczór kostiumowy Szkoły św. Urszuli, urządzany co roku w ostatni piątek majowy, odbył się poprzedniego dnia; następnego popołudnia panienki przywdziewały znowu kostiumy, aby udać się do miasta, do fotografa. Skomplikowane stroje, wymagające czasu i przestrzeni dla ich należytego noszenia, trzeba było włożyć już w szkole i tak jechać w nich karawanem do miasta, mniej okazale — wieziono do miasta i tam przywdziewano je w garderobie fotografa.

Patty i Luiza, których stroje wymagały niemało zachodu, ubierały się w szkole. Przedstawiały Cyganki — nie te z opery komicznej, lecz prawdziwe Cyganki, brudne, obszarpane w łachmanach. Już tydzień przed maskaradą nanosiły swymi strojami pełno pyłu do pokojów. Patty miała jedną pończochę brązową a drugą czarną z okazałą dziurą na prawej łydce. Luizie palce wyłaziły z jednego trzewika, a u drugiego podeszwa się odrywała. Włosy ich były rozczochrane, twarze brudne. Były ostatnim słowem realizmu.

Dziś narzuciły na siebie swe kostiumy bez większych ceremonii i jak bądź je pospinały. Luiza wzięła tamburyn, a Patty zużytą talię kart i obie zeszły obitymi blachą tylnymi schodami. Na dole spotkały się w holu z Miss Jellings, ubraną w powiewną muślinową suknię i jakby już w lepszym humorze. Patty nigdy do nikogo długo nie chowała żalu. Zapomniała już o swej chwilowej urazie o to, że nie pozwolono jej patrzeć na zegar.

— Niech mi pani da srebrny pieniążek! Przepowiem pani przyszłość.

Tańczyła dokoła nauczycielki, szeleszcząc szkarłatnymi spódniczkami i nadstawiała brudną rączkę.

— Piękna przyszłość! — dodała Luiza z przekonywającym brzękiem tamburynu. — Wysoki, młody brunet.

— Wy bezwstydne małe czarownice! — wykrzyknęła Miss Jellings, biorąc je za plecy i obracając je tak, aby móc się im przyjrzeć. — Coście zrobiły z buziami!

— Umyłyśmy je czarną kawą.

Miss Jellings potrząsnęła głową i zaśmiała się.

— Kompromitujecie całą szkołę — rzekła. — Nie pokazujcie się posterunkowym, bo was jeszcze zaaresztują za włóczęgostwo!

— Patty! Luizo! Chodźcie prędko! Karawan już czeka.

Susan pojawiła się w sieni, z zapałem potrząsając swym rusztem. Nie mogąc znaleźć żadnego kostiumu, w ostatniej chwili bluźnierczo przebrała się za św. Laurencję, to jest udrapowała na sobie prześcieradło i wzięła pod pachę kociołek kuchenny.

— Idziemy! Powiedzcie mu, żeby zaczekał!

— Płaszczy nie bierzecie? — krzyknęła za nimi Luiza.

— Nie! Chodźmy! Nie potrzeba płaszczy.

Co sił w nogach pobiegły za karawanem. Marcin nigdy nie czekał na spóźniających się; musiały biec za wozem i wsiadać w biegu. Dziewczęta skoczyły na stopień; pół tuzina rąk wciągnęło je do środka, głową naprzód.

Poczekalnia fotografa była sceną największego, jakie było sobie można wyobrazić, zamieszania. Kiedy sześćdziesiąt osób zajmuje miejsce, w którym może się pomieścić dwanaście, rezultat nie daje na siebie długo czekać.

— Ma któraś z was haczyk do zapinania guzików?

— Pożycz mi trochę pudru.

— To moja agrafka!

— Gdzie mój przypalony korek?

— Czy dobrze jestem uczesana?

— Ściągnij mnie — bądź tak dobra.

— Spódnica dobrze leży?

Mówiły wszystkie naraz, a żadna nie słuchała.

— Wyjdźmy stąd, mówię wam — ja się duszę.

Święta Laurencja chwyciła Cyganki za ramiona i zaprowadziła je do pustej galerii. Z westchnieniem ulgi usiadły na chwiejnych stopniach ciasnych schodów, gdzie chłodził je powiew, wpadający przez otwarte okno.

— A ja wiem co Jelly tak boli! — odezwała się Patty, mówiąc z taką miną, jak gdyby prowadziła w dalszym ciągu konwersację.

— Cóż to takiego? — zapytały jej przyjaciółki z zaciekawieniem.

— Pokłóciła się z tym Lawrence'em Gilroyem, dyrektorem elektrowni. Pamiętacie, jak dawniej wciąż się włóczył po szkole? A teraz wcale się nie pokazuje. Podczas ferii Bożego Narodzenia przychodził co dzień. Chodzili na przechadzkę razem, bez przyzwoitki, sami! Można by pomyśleć, że Wdowa zrobi o to straszne piekło, ale jakoś nie zrobiła. Trzeba było widzieć, jak Miss Jellings traktowała tego człowieka — to było po prostu straszne! Sposób, w jaki się rzuca na Irmę McCollough, jest niczym w porównaniu ze sposobem, w jaki rzucała się na niego.

— On nie ma obowiązku robić ćwiczeń za karę. Jest wariatem jeśli to znosi! — rzekła po prostu Luiza.

— Toteż nie znosi tego więcej!

— Skąd wiesz?'

— No, jak by to powiedzieć — coś niecoś słyszałam. Podczas ferii Bożego Narodzenia siedziałam jednego dnia w bibliotece, w niszy, czytając Morderstwo przy ulicy Morgue, gdy naraz weszła Jelly z panem Gilroyem. Nie zauważyli mnie, a ja z początku też nie zwracałam na nich uwagi — i właśnie doszłam do miejsca, w którym detektyw mówi „czy to ślad ludzkiej ręki?"—gdy naraz oni zaczęli się sprzeczać tak, że chcąc nie chcąc musiałam słuchać, a w dodatku wstyd mi było im przerywać.

— Co mówili? — zapytała Luiza, niecierpliwie przechodząc do porządku nad jej usprawiedliwieniami.

— Niezupełnie rozumiałam. On próbował jej coś wytłumaczyć, ale ona nie chciała nawet słuchać tego, co mówił — Była wprost straszna! Wiecie, jak ona mówi: „Ja to doskonale rozumiem, nie chcę słuchać żadnych usprawiedliwień, masz dziesięć wypracowań za karę i przyjdziesz w sobotę na osobną lekcję gimnastyki. Kłócili się tak przez jakiś kwadrans i z wolna stawali, się coraz sztywniejsi. Wreszcie on chwycił kapelusz i wyszedł. I wiecie, nie przypuszczam, żeby od tego czasu kiedykolwiek przyszedł. Przynajmniej ja ani razu go nie widziałam. A teraz ona taka smutna. Od tego czasu jest jakby odmieniona. — A może być strasznie miła — rzekła Susan.

— Tak, może być — potwierdziła Patty. — Ale jest zanadto zacietrzewiona. Chciałabym bardzo, aby ten pan wreszcie się zjawił i pokazał jej należne miejsce.

Uczestniczki maskarady weszły do galerii i zaczęła się robota. Pozowała cała pensja w grupie, później od tej grupy odrywała się nieskończona ilość mniejszych grup, które pozowały każda z osobna, podczas gdy te pensjonarki, które już nie pozowały, stały w kamerze i rozśmieszały pozujące.

— Proszę pań! — błagał zrozpaczony fotograf. — Może panie raczą stać spokojnie przez dwie sekundy? Zepsułem już przez panie trzy Misze. Czy ten mnich tam, na końcu, przestanie raz chichotać? Teraz! Proszę o spokój! Proszę patrzyć w kierunku rury od pieca i stać, nie zmieniając pozycji, póki nie policzę do trzech. Raz, dwa, trzy! Dziękuję paniom!

Wyjął wyszukanym gestem kliszę i pośpieszył z nią do ciemnej komórki.

Teraz z kolei miała być fotografowana Patty z Luizą, ale św. Urszula i jej Jedenaście Tysięcy Dziewic domagały się pierwszeństwa na tej podstawie, iż jest ich więcej i narobiły takiego hałasu, że Cyganki grzecznie usunęły się na stronę.

Keren Hersey, jako św. Urszula i jedenaście małych dziewczynek z niższej wstępnej — każda reprezentująca tysiąc dziewic — stanowiły grupę. Jak tłumaczyła Keren, miał to być obraz symboliczny.

Kiedy na Cyganki przyszła kolej drugi raz, Patty nieszczęśliwie zaczepiła suknią o gwóźdź i na samym przodzie wydarła sobie trójkątną dziurę. Dziura była tak wielka, że nawet Cyganka musiałaby się jej powstydzić, wobec czego wycofała się do garderoby i przyfastrygowała jej brzegi białymi nićmi.

Wreszcie na samym końcu pojawiły się w swych łachmanach i całym swym brudzie. Fotograf był artystą toteż powitał je z pełnym uznania zachwytem. Dotychczas wszystkie panienki były zwykłymi, banalnymi figurami z maskarady, te dwie były prawdziwe. Ujął je w tańcu, i wędrujące przez pustynne moczary na posępnym tle chmur. Właśnie zamierzał je ustawić w lesie, przy ognisku, koło kolia wiszącego nad trzema polanami, gdy nagle Luiza zauważyła dziwną ciszę, panującą dokoła.

— Gdzie one się podziały?

Wybiegła pośpiesznie do poczekalni i wróciła, na pól śmiejąca się, na pół skonsternowana.

— Patty! Karawan odjechał! A te, które jadą powozami, czekają pod Marshem i Ellinsem.

— O, szelmy! Przecież wiedziały, że my tu jesteśmy. Patty rzuciła swe polana i wstała żywo.

— Żałuję bardzo! — zwróciła się do fotografa, który pilnie omiatał kocioł z kurzu. — Musimy uciekać!

— A nie wzięłyśmy płaszczy — jęknęła Luiza. — Miss Wadsworth nie zechce nas wziąć do powozu w tych sukniach.

— Będzie musiała! — rzekła Patty po prostu. — Nie może nas zostawić na bruku.

Zbiegły na dół, ale przez chwilę namyślały się w ciemnej sieni. Jednakże nie pora była na wahanie, wobec czego, zebrawszy całą odwagę, wmieszały się w sobotni popołudniowy tłum, tłoczący się na głównej ulicy.

— Och, mamo! Prędko! Popatrz na te dwie Cyganki!—zawołał jakiś chłopczyk, kiedy przebiegały koło niego.

— Boże! — szepnęła Luiza. — Mam wrażenie, jakbym występowała w cyrku.

— Śpieszmy się! — zawołała Patty i chwyciwszy się za ręce, puściły się biegiem. — Powóz zatrzymał się i one wsiadają. Zaczekajcie!

Gorączkowo wymachiwała tamburynem nad głową.

Na skrzyżowaniu ulic zatrzymał je przejeżdżający szybko tramwaj. Ostatnie z Jedenastu Tysięcy Dziewic już wsiadły, nie obejrzawszy się nawet za siebie, a powóz ruszył obojętnie i po chwili był już tylko żółtym punktem w oddali. Cyganki stanęły na rogu ulicy i spoglądały na siebie w osłupieniu.

— Nie mam przy sobie ani centa. A ty?

— Ja też nie.

— Jak się dostaniemy do domu?

— Nie mam pojęcia.

Patty poczuła naraz, że ją ktoś chwycił za łokieć. Odwróciwszy się, ujrzała młodego Johna Drewa Dominika Murphy, protegowanego szkoły i swego dobrego znajomego. Murphy przyglądał się im ze złośliwą radością.

— Hej, wy! Zaśpiewajcie nam co i zatańczcie.

— Przynajmniej nasi przyjaciele nie poznają nas — rzekła Luiza, czerpiąc bodaj tę pociechę ze swego incognito.

Zebrał się dokoła nich już cały tłum, który z każdą chwilą wzrastał. Spieszący przechodnie musieli skręcać w boczne ulice, aby tłum wyminąć.

— Zdaje mi się, że w krótkim czasie mogłybyśmy zarobić na powóz — odezwała się Patty z błyskiem złośliwego humoru, który zaczynał brać górę nad trwogą. — Ty będziesz bila w tamburyn, ja zatańczę im taniec marynarski.

— Opamiętaj się! — apelowała Luiza błagalnie do zdrowego rozsądku przyjaciółki. — Przecież w przyszłym tygodniu mamy zdać egzamin końcowy. Na miłość boską, czy chcesz, żeby cię teraz wyrzucono z gimnazjum?

Złapała ją za łokieć i przemocą odwiodła na boczną ulicę. John Drew Murphy i jego przyjaciele szli za nimi jakiś czas, ale przyjrzawszy się im i widząc, że Cyganki nie myślą dać żadnego przedstawienia, stopniowo odpadli.

— Co teraz poczniemy? — zapytała Luiza, odpędziwszy idących wciąż za nimi małych chłopców.

— Może pójdziemy piechotą?

— Piechotą? — Luiza pokazała na swój trzewik z kłapiącą podeszwą. —Nie wyobrażasz sobie, że zdołam ujść trzy mile w tym trzewiku.

— No to nie! Co zatem zrobimy?

— Mogłybyśmy wrócić do fotografa i pożyczyć od niego na powóz.

— Co to, to nie! Ani myślę paradować znowu przez całą długość głównej ulicy z tą dziurą w pończosze.

— Bardzo słusznie! — wzruszyła Luiza ramionami. — Wymyśl co innego.

— Mogłybyśmy pójść do biura wynajmu powozów i tam...

— To po drugiej stronie miasta. Nie mogę taki kawał drogi kłapać wciąż podeszwą. Za każdym krokiem muszę podnosić nogę na dziesięć cali.

— Też racja — tym razem Patty wzruszyła ramionami. — Może ty wymyślisz coś lepszego.

— Mnie się zdaje, że najmądrzej byłoby wsiąść do omnibusu i poprosić konduktora o kredyt.

— Oczywiście! I wobec wszystkich pasażerów opowiedzieć, że jesteśmy ze Szkoły św. Urszuli. Rozniosłoby się to w jednej chwili po całym mieście, a Wdowa byłaby wściekła.

— Więc i to nie! Co robić?

Stały właśnie przed okazałą drewnianą willą z werandą, na której bawiło się troje dzieci. Dzieci na ich widok zaprzestały zabawy, stanęły na schodach i przyglądały się im.

— Chodź — gwałtownie rzekła Patty. — Zaśpiewamy „Na cygańskim szlaku". (Była to najulubieńsza w ostatnich czasach pieśń całej pensji.) Ty będziesz mi akompaniowała na tamburynie i możesz przy tym kłapać podeszwą. Być może, dadzą nam dziesięć centów. Będzie to wspaniały „kawał", jeśli nam się uda zarobić na koszty powrotu do domu — a jestem pewna, że mój śpiew wart dziesięciu centów.

Luiza spojrzała na pustą ulicę. Nigdzie nie było widać posterunkowego. Niechętnie dała się Patty pociągnąć za sobą i rozpoczął się śpiew. Dzieci z zapałem biły brawo i obie przyjaciółki już były pewne, że się im przedstawienie nadzwyczaj udało, gdy naraz drzwi otworzyły się i ukazała się w nich jakaś pani — rzekłbyś, rodzona siostra Miss Lord.

— Zaprzestańcie natychmiast tych hałasów. Tu leży ktoś ciężko chory.

Ton również przypominał łacinę. Odwróciły się i uciekły tak prędko, jak na to podeszwa Luizy pozwalała. Kiedy już oddzielały je od „łacińskiej kobiety" trzy boczne ulice, usiadły na jakimś gościnnym stopniu, oparły się o siebie ramionami i roześmiały się.

Zza rogu wyszedł jakiś mężczyzna, który pchał przed sobą kosiarkę.

— Hej, wy tam! — zawołał na nie. — Popchajcie trochę.

Wstały posłusznie i pchały maszynę dalej. Szły w kierunku przeciwnym od Szkoły św. Urszuli, ale że i tak nie wiedziały, co ze sobą począć, wciąż mimo woli pchały maszynę. Tak zaszły aż na przedmieście i naraz znalazły się naprzeciwko wielkiego komina i grupy niskich budynków, obwiedzionej szerokim murem. Była to wieża ciśnień i elektrownia.

Błysk nadziei zaświecił w oczach Patty.

— Słuchaj! Pójdziemy do pana Gilroya poprosić go, żeby nas odwiózł swoim autem.

— Czy dobrze go znasz? — zapytała Luiza z pewnym powątpiewaniem w głosie. Tyle się już wstydu najadła, że zaczęła się robić nieufna.

— Ależ tak! Znam go doskonale. Plątał się wciąż pod nogami podczas ferii Bożego Narodzenia. Raz nawet biliśmy się śnieżkami. Chodźmy! On nas z przyjemnością odwiezie. To mu da sposobność do pogodzenia się z Jelly.

Ciasną asfaltową uliczką skierowały się ku budynkowi z cegieł z napisem „Biuro". Kiedy stanęły w progu pierwszego pokoju, czterech urzędników wraz z maszynistką wybuchnęło na ich widok śmiechem. Siedzący najbliżej nich młody człowiek okręcił się wraz z krzesłem, aby je lepiej widzieć.

— Hallo, dziewczęta! — rzeki z wesołą poufałością. — Skąd się tutaj wzięłyście?

Panna pisząca na maszynie zaczęła robić głośne uwagi na temat dziurawych pończoch.

Twarz Patty pod czarną kawą oblała się ciemnym rumieńcem.

— Przyszłyśmy do pana Gilroya — rzekła z godnością.

— Pan Gilroy jest dziś bardzo zajęty — odpowiedział z uśmiechem młody człowiek. — Czy nie wolałabyś raczej mnie powiedzieć, z czym przyszłaś?

Patty wyprostowała się dumnie.

— Proszę powiedzieć panu Gilroyowi — natychmiast—że chcemy z nim pomówić i czekamy. — Oczywiście. Proszę bardzo o przebaczenie.

Młody człowiek zerwał się z przesadną uprzejmością. — Czy panie mogą łaskawie dać mi swe bilety wizytowe?

— Dziś przypadkiem nie mam przy sobie biletu wizytowego. Proszę powiedzieć po prostu, że dwie panny życzą sobie z nim mówić.

— A, w tej chwili. Proszę bardzo, chwileczka! Czy pani raczy usiąść? Podsunął Patty swe krzesło i przyniósłszy drugie, podsunął je Luizie

z ukłonem, pełnym prowincjonalnej galanterii. Urzędnicy zadygotali z radości na widok tej komedii, ale Cyganki nie widziały w niej nic śmiesznego. Usiadły z chłodnym „dziękuję" i siedziały sztywno, wpatrzone w kosz na papiery, z jak najbardziej nieprzystępną miną. Podczas gdy uniżony miody człowiek pospieszył do biura swego szefa, uwaga opinii publicznej przeniosła się z pończoch Patty na trzewiki Luizy. Młody człowiek natychmiast wrócił i z grzecznością wskazał im drogę. W drzwiach ukłonił im się nisko.

Pan Gilroy pisał i dopiero po krótkiej chwili spojrzał na Cyganki. Oczy jego otworzyły się szeroko ze zdumienia — urzędnik bowiem powtórzył mu ich słowa bez komentarza. Oparł się o krzesło, zmierzył Cyganki wzrokiem od stóp do głów, a potem rzucił krótkie:

— Czego?

Po wyrazie jego oczu widać było, że ich zupełnie nie poznał.

Jedynym zamiarem Patty było w pierwszej chwili zgłosić się do niego i prosić go, aby je podwiózł do szkoły. Nie mogła jednak nigdy iść prostą drogą do celu, gdy można było trafić do niego labiryntem. Wciągnęła głęboko powietrze i ku przerażeniu Luizy zaszyła się w labirynt.

— Pan jest Lawrence K. Gilroy? — zapytała, dygając. — Szukałam pana.

— Widzę! — odpowiedział pan Lawrence K. Gilroy sucho. — A kiedyście mnie wreszcie znalazły, powiedzcie, czego chcecie?

— Ja chcieć wróżyć panu. — Patty zręcznie wpadła w gwarę, którą wraz z Luizą posługiwała się w szkole zeszłego wieczoru. —- Pan da mi srebrny pieniążek — ja przepowiedzieć przyszłość.

Sytuacja ta nie przypadła Luizie wcale do gustu, ale była ona zawsze wierną towarzyszką.

— Piękna przyszłość — podnieciła Patty. — Wysoka młoda dama. Bardzo piękna.

— Naprawdę bardzo piękna.

Pan Gilroy siedział oparty o poręcz krzesła i spoglądał na nie surowo, ale nie bez humoru.

— Skąd wiecie, jak się nazywam? — zapytał.

Patty skinęła rękaw stronę otwartego okna i dalekiego horyzontu — widocznego między szopami z węglem i halami maszynowymi.

— Cyganie znają różne znaki — tłumaczyła mętnie. — Niebo, wiatr, chmury — wszystko mówi, tylko wy nie rozumiecie. Mamy dla pana nowinę — panie Gilroy — i przyszłyśmy z daleka, aby panu wróżyć. — Z patetycznym gestem wskazała na zniszczone obuwie i pończochy. — Bardzo zmęczone. Idziemy z daleka.

Pan Gilroy sięgnął ręką do kieszeni i wyjął dwie srebrne półdolarówki.

— Macie tu pieniądze, ale teraz mówcie już prawdę! Co to za komedie i skąd, do diabla, wiecie, jak się nazywam.

Wzięły pieniądze i dygnęły, nie odpowiadając mu na niewygodne pytanie.

— My panu wróżyć — rzekła Luiza, zmierzając prosto do celu. Wyjęła talię kart, usiadła na podłodze i rozłożyła karty w koło. Patty ujęła ręce dżentelmena w swoje małe, ciemne od czarnej kawy łapki i odwróciła je tak, aby móc przyjrzeć się dłoni. Zakłopotany, starał się wydrzeć ręce, ale ona trzymała je silnie i uporczywie, jak małpka.

— Widzę damę! — objawiła nagle.

— Wysoka, młoda dama—bure oczy, złote włosy, bardzo piękna— odezwała się Luiza z podłogi jak echo, pochyliwszy się naprzód i pilnie przyglądając się damie kier.

— Ale ona sprawia panu dużo kłopotu — dodała Patty, marszcząc się nad jakąś linią na jego dłoni — widzę tu małą kłótnię.

— Brwi pana Gilroya ściągnęły się. Scena mimo woli zaczęła go interesować.

— Pan ją bardzo kochać — oznajmiła Luiza z podłogi.

— Ale pan już jej nie widuje — zawtórowała Patty — raz, dwa, trzy, cztery miesiące, pan jej nie widzieć, nie gadać z nią. — Spojrzała w jego zdziwione oczy. — Ale pan co dzień myśli o niej.

Zrobił szybki ruch, jakby chciał odejść, ale w tej chwili Patty dodała nowy szczegół:

— Ta wysoka, piękna dama także bardzo nieszczęśliwa. Nie śmieje się już tak, jak dawniej.

Staną] i czekał z trwożną poniekąd ciekawością, co powie mu dalej.

— Jej jest bardzo źle — bardzo zmartwiona, bardzo nieszczęśliwa. Ona wciąż myśli o tej małej kłótni. Od czterech miesięcy siedzi i czeka, ale pan już nie przychodzi.

Pan Gilroy wstał nagle i podszedł do okna.

Te niespodziewane odwiedziny spadły na niego jak z nieba we właściwym momencie. Przez dwie długie popołudniowe godziny siedział przy swoim biurku, mordując się z problemem, który one swą łamaną angielszczyzną tak łatwo ujęły. Czy miał wyrzec się swej dumy i jeszcze raz prosić o przebaczenie? Wakacje w Szkole św. Urszuli były tuż za progiem, za parę dni ona mogła wyjechać — i prawdopodobnie już nigdy nie wrócić. Daleki świat pełen był mężczyzn, a Miss Jellings mogła się podobać.

Luiza spokojnie przyglądała się kartom.

— Jeszcze — jedna — próba! — powiedziała z powagą greckiej Sybilli. — Jeśli pan spróbuje jeszcze raz, wygra pan. Jeśli nie — przegra.

Patty oparła się o ramię Luizy, pragnąc koniecznie wtrącić swą zbawienną radę.

— Ta wysoka, młoda dama zanadto — zawahała się przez chwilę, szukając odpowiedniego wyrażenia — zanadto głowa do góry. Zanadto pan. Pan nauczyć ją skromna. Zrozumiał.

Luiza, patrząc na pucołowatego, grubego króla trefl, wpadła na nowy pomysł.

— Widzę drugiego mężczyznę — mruknęła. — Czerwone włosy — — tłusty. Nie zanadto ładny, ale...

— Bardzo niebezpieczny ! — wtrąciła Patty. — Nie ma pan czasu tracić. On przyjść wnet.

Wymyśliły sobie ten szczegół z fantazji i patrząc na pana Gilroya, przypadkiem jednak dotknęły otwartej rany. Był to żywy portret pewnego bogatego młodego człowieka z sąsiedniego miasta, który na każdym kroku okazywał Miss Jellings względy, a którego pan Gilroy nienawidził z całej duszy. Przez całe to popołudnie, wypełnione postanowieniami, wahaniem i wątpliwościami, wciąż widział przed sobą gładką, pucołowatą twarz swego domniemanego rywala. Jako człowiek interesu, posiadający zdrowy rozum, pan Gilroy pozbawiony był wszelkich przesądów, ale mężczyzna zakochany wierzy w dobre i złe znaki.

Uporczywie wpatrywał się przez znane sobie dobrze swoje biuro w szopy z węglem i hale z maszynami, aby się upewnić, że naprawdę stoi na ziemi. Spojrzenie jego z nieba powróciło znów do dziewcząt w absolutnym, pełnym trwogi i skargi osłupieniu.

Wciąż jeszcze przeglądały karty, na próżno starając się wymyślić coś nowego. Ich wyobraźnia była zmęczona. Patty czuła, że dała mu już dosyć za jego pięćdziesiąt centów i rozmyślała, jak by doprowadzić rozmowę do szczęśliwego końca. Zrozumiała, że komedia zaszła zbyt daleko, by mogły teraz odkryć swe incognito i poprosić o odwiezienie. Teraz trzeba było jakimś sposobem wymknąć się i wrócić do domu — miały przynajmniej dolara na koszty podróży!

Spojrzała na niego, układając sobie w duchu przemowę.

— Widzę szczęście — zaczęła — jeżeli...

Nagle rzuciła okiem przez otwarte okno i serce w niej zamarło. Pani Trent i Miss Sara Trent przybyły, aby się poskarżyć na nowo założone oświetlenie elektryczne i najspokojniej w świecie wysiadły z powozu w odległości nie większej, niż jakieś dwadzieścia stóp.

Patty kurczowo złapała Luizę za ramię.

— Sallie i Wdowa! — syknęła jej do ucha. — Uciekajmy! Jednym ruchem ręki Luiza zebrała karty i wstała. Nie było możliwości wymknięcia się drzwiami, głos Wdowy słychać już było w przedpokoju.

Wspięła się na parapet i skoczyła z okna z wysokości jakichś ośmiu stóp. Patty poszła za jej przykładem.

Pan Lawrence K. Gilroy stal z otwartymi ustami, patrząc w miejsce, gdzie zniknęły. W następnej chwili składał już dworski ukłon kierowniczkom Szkoły św. Urszuli, z trudnością i wielkim wysiłkiem starając się skoncentrować myśli na wypadku krótkiego spięcia w Skrzydle Zachodnim.

Patty i Luiza wysiadły z tramwaju w ogniu ciekawych spojrzeń pasażerów, na rogu, nie dojeżdżając do samej szkoły. Okrążyły mur i skromnie tylnym wejściem wróciły do domu. Na szczęście nie spotkały po drodze nikogo prócz kucharki, i tak nareszcie dotarły do swego pokoju w Rajskiej Alei — z dziewięćdziesięcioma centami w kieszeni, nie licząc przeszkód.

Kiedy nadeszły długie, jasne wieczory, wychowanki św. Urszuli nie wypełniały już przerwy między obiadem a wieczorem odrabianiem lekcji w holu, lecz wybiegały na trawniki, okalające szkołę. Tego dnia, jak to w sobotę, wolne były od odrabiania wieczornych lekcji, więc wszystkie wyległy na dwór. Rok szkolny już prawie się skończył, zbliżały się długie wakacje — dziewczęta były rozigrane, jak sześćdziesiąt cztery młode jagniątka. Bawiono się w ślepą babkę, w chowanego i inne gry. Jeden chór, który się ustawiał na schodach wiodących do hali gimnastycznej, przekrzykiwał drugi, mniejszy, śpiewający koło bramy wjazdowej. Pół tuzina panienek z obręczami uganiało się dokoła owalnego placu rekreacyjnego, roztrącając grupki spacerujących, zderzając się na wąskich ścieżkach i pokrzykując wesoło.

Patty, Luiza i Susan umyte, ubrane i odświeżone, przechadzały się pod rękę o letnim zmroku wieczornym, rozmawiając — trochę poważnie — o tak długo oczekiwanej wolności i przyszłości, która teraz była już tak bliska.

— Wiecie! — odezwała się Patty, jakby z pewnym lękiem — za tydzień będziemy już dorosłe!

Stanęły i w milczeniu spojrzały w stronę rozbawionego tłumu na trawnikach, w stronę wielkiego, jakby zamyślonego budynku, który przez cztery burzliwe, wesołe, beztroskie lata był im tak miłym schronieniem. Ta długo oczekiwana „dojrzałość" wydawała się im teraz jałowa. Chciałyby wyciągnąć ręce i złapać dzieciństwo, którym tak lekkomyślnie szafowały.

— O, to straszne! — westchnęła nagle Luiza z jękiem. — Ja chcę zostać mloda!

Niezbyt towarzysko w tej chwili usposobione, odmówiły współudziału w zabawie w zbójów i żandarmów, i ominąwszy chór, śpiewający na stopniach hali gimnastycznej — śpiewano „Na cygańskim szlaku" — wyszły pergolą na murawę usianą kwieciem jabłoni. Na końcu ogrodu niespodziewanie natknęły się na samotnie przechadzającą się parę i na jej widok stanęły jak wryte z krótkim okrzykiem niedowierzania.

— To Jelly! — szepnęła Luiza.

— I pan Gilroy! — dodała Patty.

— Mamy zmykać? — zapytała Luiza z udaną trwogą.

— Nie — odpowiedziała Patty. — Udajmy, że ich nie widzimy. Zbliżały się ze wzrokiem dyskretnie wbitym w ziemię, ale Miss Jellings

powitała je radośnie, gdy ją mijały. W jej zachowaniu było jakby jakieś nieuchwytne, pełne podniecenia i szczęścia drżenie — coś elektrycznego, jak to określiła Patty.

— Hallo, wy niegrzeczne, małe Cyganeczki!

Ten okrzyk powitalny był, jak na złość, jak najgorzej wybrany, ale z uśmiechniętej twarzy Miss Jellings widać było, iż nie wie o niczym.

— Cyganeczki?

Pan Gilroy powtórzył to słowo i jego zamglony umysł zaczął pracować. Stanął i przez chwilę uważnie przyglądał się trójce. Wszystkie trzy miały na sobie schludne muślinowe sukienki i wyglądały na trzy tak słodkie i niewinne dziewczątka, jak tylko to możliwe. Ale Patty i Luiza, nawet w gasnącym już świetle, wciąż jeszcze były wyraźnie smagłe—ślad kawy, rozpuszczonej we wrzątku.

— O!

Z ulgą odetchnął głęboko, a na jego twarzy odbijały się, zwalczające się nawzajem uczucia. Zakłopotana Luiza wbiła wzrok w ziemię, ale Patty podniosła głowę i spojrzała mu w twarz. Przez chwilę patrzyli tak sobie w oczy. Spojrzeniami wzajemnie prosili się o zachowanie tajemnicy — i oboje milcząco przyrzekli.

Łagodny powiew przyniósł głos chóru, śpiewającego „Cygański szlak". A kiedy tak szły powoli, Miss Jellings zaczęła z wolna nucić wraz ze śpiewaczkami w oddali:

Cygańska krew do cygańskiej krwi
Na całym szerokim świecie,
Dziewczęta, na całym świecie,
Gdzie piosenka na szlaku cygańskim brzmi,
Nad ziemią czy choćby pod ziemią,
Wierne zostańcie cygańskiej krwi.

Słowa skonały w cieniu.

Dziewczynki stały trzymając się za ręce i patrzyły za Miss Jellings i panem Gilroyem.

— Szkoła straciła Jelly! — rzekła Patty — i obawiam się, że to nasza wina, Luizo!

— Ja się z tego tylko cieszę! Jest stanowczo za ładna, aby tracić całe życie na uczeniu Irmy McCollough, jak stać prosto i wciągać brzuch.

— W każdym razie nie ma się o co gniewać, ponieważ — bez nas — on nigdy nie zdobyłby się na odwagę.

Szły przez łąkę, aż wreszcie stanęły przy ogrodzeniu, gdzie usiadły i oparłszy się o mur, podniosły głowy i zapatrzyły się w ciemniejące niebo. Z niepokojem myślały o przyszłości i Przygodzie, czekającej na nie za zakrętem.

— Wiecie co? — odezwała się Luiza po dłuższym milczeniu. — Myślę, że mimo wszystko to może być ciekawe...

— Co? — zapytała Susan.

Luiza wyciągnęła przed siebie ramię i szerokim ruchem ogarnęła noc.

— O, wszystko!

Susan przytaknęła głową na znak, że to rozumie, i dodała trochę wyzywająco:

— Ja zmieniłam swój plan. Zdaje mi się, że już nie pójdę do college'u

— Nie pójdziesz do college'u — wykrzyknęła Patty. — Czemu?

— Zdaje mi się, że zamiast tego — wyjdę za mąż.

— Och! — zaśmiała się Patty cicho. —A ja zrobię jedno i drugie!