Lucjan Siemieński

W GIULISTANIE

Konwersja: Nexto Digital Services

W GIULISTANIE

fantazya majowa do Maurycego Manna

Siemieński Lucjan

Kochany Maurycy!

Wiedząc, jak lubisz słońce i ciepło, przypisuje Ci te marzenia słońcem majowem wygrzanej. Byłbym je snuł dalej — ale niebo rozpłakało się — niewiem za czem; ludzie także płakali — bo mieli za czem: Człowiek opuścił ich i niewroci! A tak, słoneczna poezya nic mając co u mnie robić, schowała się za chmury, a ja zostałem się z deszczem i smutkiem.

16 Czerwca 1872.

Lucyan Siemiński.

Pytasz co robię w pięknym tym maju i na wsi?

Żyję — nie myśląc o tem, co tam robią, żwawsi

Gońcy fortun, lub żądni wzięcia i oklasków,

Twórcy banków i bankructw, oraz wynalazków

Ku wygodzie ciał naszych, dziś w wielkiej estymie,

Nawet, kiedy w nich dusza śpi jak borsuk w zimie.

Krótko mówiąc: wasz światek mało mię obchodzi...

— Oho! rzekniesz — jegomość widać z pola schodzi

Lub chory na wątrobę; lub, co gorzej jeszcze,

Dał się jakiejś dewotce wziąść w pobożne kleszcze,

Kiedy świata nie lubi od ludzi ucieka —

To już nie cały człowiek, lecz tylko pół człeka.

Ej! nie zgadłeś; spleniczych nie mam ja napadów —

Splen w mieście, a ja siedzę pośród wonnych sadów,

I to w maju; słowików grywa tu muzyka,

Któżby się nie zapomniał przy śpiewie słowika,

Jak ów mnich legendowy, co goniąc śród lasu,

Złote ptaszę, zapomniał o rachubie czasu

I piędziesiąt lat w puszczy zbiegło mu jak mgnienie —

W takich przypadkach łatwe bywa zapomnienie...

Szukam też zapomnienia w tym gwarze wiosennym

Szalejącym miłością, żywym a półsennym.

Co, jak duet Romea z Julią o poranku

Odgrywa się przedemną tutaj bez ustanku

W scenach schadzek i przysiąg, zazdrości, wymówek,

Kokieteryi i dąsów — i tych samołówek,

Jakich i u nas niebrak, zwłaszcza w karnawale;

Lubo tu o posagach mowy nie ma wcale;

Tu miłość dla miłości, jak dla sztuki sztuka;

Targ jawny; i na wziątku nikt się nie oszuka.

... Lecz pocóż się zapędzam w te cuda przyrody

Rymowane przez wszystkie wieki i narody,

W uwielbieniu dla Twórcy, którego myśl żywa

Tak w pyłku jak w miriadach tych światów spoczywa.

Czczy frazes! — Dziś nas uczą tak szkiełka, jak tygle,

Że co ciało, to ciało; a dusza — to figle

Wyobraźni, jak wszystkie o duchu pojęcia.

Bóg — to postęp; a postęp idzie od zwierzęcia

Lub rośliny, lub ryby, nawet zwierzokrzewu.

Genealogicznemu wstyd niewierzyć drzewu;

Darwin mistrz! lecz jam śmiały zapytać się, czyli

Nie bąk to, że kobietę wywiódł od Gorylli?

Koniec wersji demonstracyjnej.