Karol May

WYŚCIG Z CZASEM

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

AUDIENCJA

* * *

PRZYGOTOWANIE DO WYPRAWY

NAIWNOŚĆ

POGOŃ

* * *

* * *

* * *

SPISKOWCY

* * *

* * *

WYMARZONY ZIĘĆ

POSZUKIWANIA

WYŚCIG Z CZASEM

Karol May

AUDIENCJA

Gdy przybył do stolicy wynajął dorożkę i kazał się zawieźć do hotelu magdeburskiego, gdyż bał się ponownego zbiegowiska, dotarłszy do hotelu zawołał portiera:

- Czy to jest hotel magdeburski?

- Tak.

- Dostanę tutaj pokój?

Portier, który przyglądał się przybyszowi ze zdziwieniem rzekł:

- Pan jest obcokrajowcem?

- Tak.

- A ma pan paszport?

- Mam.

- To proszę.

Poprowadził go przez podwórze na tył hotelu i tam otwarł jakieś drzwi.

- Proszę do środka.

Sępi Dziób wszedł do środka i oglądnął wnętrze. Był to ciemny, zadymiony pokój pełen rupieci i starej odzieży. Kilku mężczyzn siedziało przy brudnym stole, na którym stały pełne kieliszki.

- Do stu piorunów! Co to za dziura? - spytał.

- Pokój dla służby.

- Zamawiałem pokój dla służby czy osobny?

- Zamawiał pan tylko pokój, a myślę, że ten jest stosowny, chyba może życzy pan sobie coś lepszego?

- Naturalnie.

- A w jakiej cenie?

- To nie ma znaczenia, byle tylko był wygodny.

Portier zrobił drwiącą minę lecz z głębokim ukłonem rzekł:

- Proszę pójść za mną.

Poprowadził go głównymi schodami. Zaraz na pierwszym piętrze były otwarte drzwi do wygodnie urządzonego pokoju, można było zobaczyć wielki, elegancko urządzony salonik, a po prawej stronie sypialnię.

- Czy to panu wystarczy? - spytał portier drwiącym głosem, sądząc, że gość cofnie się przerażony.

Jednak pomylił się, gdyż przybysz spojrzał obojętnie i powiedział:

- No, pałac to to nie jest, ale.., może wystarczy.

To zezłościło portiera, więc rozdrażniony powiedział:

- W tym pokoju mieszkał sam hrabia Waldsetten i to przez dwa dni.

- Dziwne, ja zatrzymam to mieszkanie tymczasowo.

Portier przeraził się nie na żarty, a jeżeli ten dziwoląg naprawdę się tutaj rozlokuje, a potem nie będzie miał czym zapłacić za pobyt.

- Ten apartament kosztuje pięć talarów za dobę - zawołał szybko.

- To jest mi obojętne.

- Bez jedzenia.

- Wszystko jedno.

- I bez oświetlenia.

- Dobrze.

W tej chwili zjawiła się pokojówka. Była to znajoma Roberta.

- Proszę o dokumenty - powiedział portier.

- Do pioruna, czy to takie pilne? - spytał Sępi Dziób.

- Takie są przepisy.

- To nie hotel, tylko jakaś knajpa, skoro nawet książki meldunkowej nie macie dla gości.

- Mamy, może ją pan zaraz dostać.

- No to proszę ją przynieść, ale najpierw proszę mi powiedzieć, czy przypadkiem nie zna pan kapitana huzarów, Roberta Helmera?

- Nie.

- Czyli, że jeszcze nie przyjechał.

- Nic mi o tym nie wiadomo.

W tej chwili do rozmowy wmieszała się pokojówka i rzekła:

- Ja bardzo dobrze znam pana kapitana.

- Tak?

- Ja pochodzę z tych samych co on okolic.

- Mieliśmy się dzisiaj tutaj spotkać - rzekł Sępi Dziób.

- To zapewne niedługo przybędzie. Czy mam dla niego zarezerwować pokój?

- O tym nie wspominał, ale... - przerwał a zwracając się do portiera powiedział: - Czego pan tu jeszcze stoi? Czy przypadkiem nie miał pan przynieść książki meldunkowej?

- Natychmiast, proszę pana - odparł kelner już innym tonem. - Czy pan jeszcze coś rozkaże?

- Coś do jedzenia.

- Śniadanie? Zaraz przyniosę spis potraw.

- To zbyteczne, proszę mi przynieść dobre śniadanie. Z czego się będzie składało jest mi obojętne.

Kelner oddalił się. Sępi Dziób porozkładał swe bagaże, a zwracając się do pokojówki spytał:

- Pochodzi więc pani z Moguncji?

- Tak.

- To pani też jest tutaj obca?

- Nie, już kilka lat jestem w Berlinie.

- Widziała już pani kiedyś Bismarcka?

- Widziałam.

- Proszę mi go opisać.

Spojrzała na niego ze dziwieniem.

- Czy pan się może do niego wybiera? - spytała.

- Tak moja panno.

- O to raczej będzie trudne, trzeba się najpierw zameldować w ministerstwie.

- Głupstwo, tyle zachodów nie będę robił.

Opisała mu drogę do ministerstwa, tymczasem zjawił się portier z księgą i śniadaniem. Sępi Dziób wpisał się do książki i zabrał do śniadania. Służba się oddaliła. Kiedy po chwili portier zjawił się ponownie, zastał go wypakowującego swój worek i z przerażeniem spojrzał na zawartość. Nie namyślając się wiele pobiegł do gospodarza donosząc mu o dziwacznym gościu. Kiedy go opisał, właściciel zawołał:

- I takiemu człowiekowi dałeś nasz najlepszy apartament?

- Ja chciałem sobie z niego zadrwić - odparł portier usprawiedliwiająco.

- Jaki ma bagaż?

- Strzelbę.

- Do diabła! Co jeszcze?

- Dwa rewolwery, wielki, długi nóż.

- Straszne.

- Starą trąbę.

- Co? Starą trąbę? W to nie uwierzę. Dokładnie widziałeś?

- Hm, przypuszczam, że to trąba.

- Z mosiądzu?

- To trudno powiedzieć.

- A jakiej jest barwy?

- Podobnej do mosiądzu, tylko ciemniejszej.

- O Boże, to na pewno jakiś diabelski instrument, jakieś działo, albo taran. Mówisz, że wygląda podejrzanie?

- O i to bardzo!

- Kto wie jakie on ma zamiary!

Pokojówka, która dotychczas przysłuchiwała się spokojnie, zawołała nagle:

- O Boże, on pytał się o Bismarcka!

Gospodarz zbladł.

- Czego chciał od niego? - zapytał szybko.

- Nie wiem, dokładnie opisałam mu drogę do pałacu.

- On chce tam iść?

- Tak, chce mówić z ministrem.

- Do stu diabłów! On na pewno szykuje jakiś zamach!

- Powiedziałam, że nie tak łatwo się tam dostać, odpowiedział, że nie będzie robił zbytnich zachodów.

- O Boże! naprawdę chce go zastrzelić! - zawołał kelner.

- Co tu teraz robić? - spytał gospodarz.

- Jak najprędzej o wszystkim poinformować policję - dodał portier.

- Oczywiście, sam tam pobiegnę! - i gospodarz bez tchu pobiegł na komisariat.

- Zamach! Skrytobójczy zamach! - zawołał.

- Gdzie? - spytał policjant.

Hotelarz zaczął opowiadać o szczegółach mieszając się, plotąc piąte przez dziesiąte.

- Jak się ten człowiek nazywa? - pytał dalej policjant.

- William Saudores.

- To jakiś Anglik lub Amerykanin. Kiedy przyjechał.

- Przed pół godziną.

- Jak jest ubrany.

- Potwornie dziwacznie. W starych skórzanych spodniach, we fraku o guzikach wielkości talerza, w trzewikach jak do tańca i w ogromnym kapeluszu.

- Hm, to raczej jakiś szczególny okaz, ale nie zbrodniarz. Jeżeli ktoś planuje jakikolwiek zamach, to ubiera się raczej tak, aby innym nie rzucać się w oczy.

- Ale jego broń!

- Co? Posiada broń?

- Tak. Strzelbę, dwa rewolwery, ogromny nóż i jakąś podobną do trąby maszynę, zapewne naładowaną dynamitem.

- Widział pan to?

- Ja nie, ale mój portier.

- Można mu wierzyć?

- Naturalnie.

- A skąd pan wie, że ten zamach wymierzony jest przeciw Bismarckowi?

- Przecież pytał o jego mieszkanie.

- Kogo?

- Pokojówkę.

- Hm, to rzeczywiście podejrzane, ale nie do końca przekonywujące.

- Powiedział, że nie będzie sobie robił zbędnych ceregieli.

- Czy ta dziewczyna może na to przysiąc?

- Może.

- Powiedział może kiedy ma udać się do Bismarcka?

- Nie.

- Gdzie jest teraz?

- W swoim pokoju, je śniadanie.

- Dobrze. Mam nadzieję, że pan się myli, ale moim obowiązkiem jest zbadać tę sprawę. Zamelduję to przełożonemu i za jakieś pół godziny zjawię się u pana. Musi pan uważać, żeby do tego czasu nie wyszedł z hotelu.

- W razie potrzeby mogę zatrzymać go siłą.

- Tylko w szczególnym wypadku, pan sam będzie najlepiej wiedział, jak ma to zrobić, jakich użyć środków aby nie działać gwałtownie.

- Dobrze, już ja to zrobię.

Z tymi słowami oddalił się. Tymczasem Sępi Dziób zjadł z apetytem śniadaniem nie przeczuwając nawet jakie chmury zbierają się nad jego głową.

- Mam tu czekać na kapitana? - spytał sam siebie. - O nie! Sępi Dziób i bez protekcji potrafi trafić do Bismarcka. Naturalnie nie będę sobie już mógł stroić żartów, jak do tej pory, ale dostać się do niego muszę. Ciekawy jestem jakie oczy zrobi na widok takiego dziwaka, który koniecznie chce się dostać do niego na audiencję.

Rzeczy schował w sypialni, drzwi zamykając na klucz.

- Nikt nie potrzebuje wiedzieć co mam w worku, już i tak ten głupi kelner widział za dużo. Może mają drugi komplet kluczy do pokoju, ale i na to jest rada.

Wyjął śrubę służącą do zamykania zamków i wkręcił ją w dziurkę. Niezauważony przez nikogo zszedł na dół. Gospodarz był właśnie na policji, a służba zgromadziła się w kuchni, by omówić ostatnie wydarzenia. Gdy wyszedł na zewnątrz udał się we wskazanym kierunku. Człowiek mieszkający w wielkim mieście widzi tyle dziwaków przeróżnie ubranych, że raczej nie zwraca uwagi na kolejnego przebierańca. Kilku przechodniów zapytał o drogę i w końcu stanął przed rezydencją kanclerza.

W bramie stał wartownik. Sępi Dziób podszedł do niego, poufale klepnął po ramieniu i zapytał:

- To rezydencja pana Bismarcka, nieprawdaż?

- Tak - odparł służbowo wartownik, przyglądając się z uśmiechem przybyszowi.

- Mieszka na pierwszym piętrze?

- Tak.

- A czy mister w domu?

- Mister? Kto?

- No, Bismarck.

- Chce pan powiedzieć, jego ekscelencja, hrabia Bismarck.

- Tak, hrabia, ekscelencja i co pan tam jeszcze chcesz.

- Jest w domu.

- Ha, to dobrze trafiłem.

Chciał przejść obok strażnika, ale ten złapał go za rękę i spytał:

- Stój! Dokąd pan idzie?

- No, do niego.

- Do jego ekscelencji?

- Naturalnie.

- To niemożliwe.

- Tak, a to dlaczego?

- Czy jest pan umówiony?

- Nie.

- A w jakiej sprawie pan przybywa?

- To mogę powiedzieć tylko jemu.

- W takim razie musi pan najpierw złożyć podanie o audiencję.

- Podanie o audiencję? Ani mi to w głowie.

- Ha, no to nic panu nie poradzę.

- Bardzo dobrze, ja i tak nie mog? K tracić więcej czasu. Do widzenia!

Zamiast odejść poszedł w stronę schodów.

- Stój! - zawołał stróż. - Powiedziałem przecież, że nie wolno wchodzić do środka!

- Nie wolno? Przekonam pana, że wolno.

Usunął go na bok i pospieszył naprzód.

- Proszę się natychmiast stąd oddalić! - wołał rozzłoszczony wartownik. - Inaczej będę zmuszony użyć prawa.

- A ja moich pięści.

Właśnie kiedy się tak kłócili i szamotali zjawił się na schodach jakiś starszy pan w mundurze, z czapką na siwej głowie. Był imponującej postaci i łagodnym wzroku. Trzymał się prosto, jak na żołnierza przystało.

Wartownik, gdy go zobaczył natychmiast puścił Sępiego Dzioba i stanął na baczność. Traper tego nie zauważył, chcąc skorzystać z wolności pobiegł na schody i tam zrównał się ze schodzącym. Niewiele namyślając się uchylił kapelusza i rzekł:

- Good morning, starszemu panu. Może pan potrafi mi wskazać pokój, w którym mógłbym spotkać jego ekscelencję, ministra Bismarcka?

Schodzący spojrzał ze zdziwieniem i spytał ze śmiechem:

- Pan chce mówić z Bismarckiem?

- Tak.

- A kim pan jesteś?

- To mogę powiedzieć tylko jego ekscelencji.

- Tak? A czy jest pan umówiony?

- Nie, my old mister.

- W takim razie będzie pan musiał odejść z niczym.

- To niemożliwe, bo to bardzo ważna sprawa.

- Tak? Prywatna?

Widocznie ów szpakowaty jegomość zrobił na Sępim Dziobie pozytywne wrażenie, bo odrzekł po chwili:

- Właściwie nie powinienem panu tego mówić, ale ponieważ widzę, że nie jest pan byle kim i nie pyta pan z czystej ciekawości, więc powiem panu, że to nie jest sprawa prywatna.

- A jaka?

- Więcej nie mogę powiedzieć.

- To taka straszna tajemnica?

- Tak.

- Nie ma pan nikogo, kto by pana u ekscelencji zameldował lub wprowadził?

- O mam, ale dotychczas nie przyjechał, więc nie chciałem na niego czekać.

- A kto to taki?

- Kapitan huzarów gwardii królewskiej.

- Jego nazwisko?

- Robert Helmer.

Przez twarz starszego jegomościa przeleciał dziwny uśmiech.

- Znam go - odrzekł. - On ma przyjechać do Berlina i wprowadzić pana do Bismarcka?

- Tak.

- Ale on jest w podróży?

- Miał pojechać, ale spotkał mnie w Kreuznach i dowiedział się ode mnie o paru ważnych sprawach, dlatego chciał, bym to wszystko zakomunikował jego ekscelencji.

- Tak? W takim razie ja sam wprowadzę pana do ministra, proszę mi tylko powiedzieć, kim pan jest?

- Dobrze, ale nie tutaj, bo usłyszy mnie ten gamoń wartownik.

- Proszę za mną.

Wprowadził go do pokoju, w którym siedział lokaj. Na widok wchodzących chciał oddać głęboki ukłon, jednak jegomość skinął nieznacznie ręką.

- No, to jesteśmy sami - powiedział gdy lokaj się oddalił. - Teraz może pan wreszcie mówić.

- Jestem myśliwym i kapitanem dragonów Stanów Zjednoczonych, mój przyjacielu.

- Tak? A czy pan ma na sobie przypadkiem strój amerykańskich dragonów?

- O nie. Jeżeli pan, to co mam na sobie uważa za mundur, to musisz mieć słabe pojęcie o mundurach. Ale nic nie szkodzi, przyjacielu. Ja specjalnie ubrałem się w te fatałaszki, żebym, no żebym mógł cieszyć się z miny gapiów, który oglądali mnie z rozdziawioną gębą.

- To dość dziwny rodzaj sportu. Ale proszę mi powiedzieć, co to za tajemnica, proszę się nie obawiać zdrady z mojej strony, bo jestem bliskim powiernikiem ministra.

- Tak? Hm, niech już tak będzie. Ja przybywam z Meksyku.

Twarz starszego pana natychmiast spoważniała.

- Z Meksyku? Był tam myśliwym, czy może żołnierzem?

- Przede wszystkim byłem przewodnikiem jednego Anglika, który miał dostarczyć pieniądze i broń do Juareza.

- Lorda Lindsaya?

- Tak, zna go pan?

- Znakomicie. Podróżował pan z nim?

- Tak. Płynęliśmy w górę Rio Grande del Norte aż do miejsca spotkania z Juarezem.

- To znaczy, że pan widział także Juareza?

- Naturalnie. Codziennie. Aż do mego wyjazdu do Prus, cały czas przebywałem przy jego boku.

Twarz mężczyzny zdradzała coraz większe zainteresowanie.

- A po co pan przybył do Prus?

- Stosunki rodzinne domu Rodrigandów, Sternaua, Helmera itd. wymagały tego, ale to pana nie będzie interesowało, zresztą, mogę panu pokazać moje papiery.

Wyciągnął cały stos i podał. Starszy pan przeglądnął je szybko i powiedział:

- Rzeczywiście muszę pana szybko przedstawić jego ekscelencji, chociażby jako okaz niezwykłego Amerykanina, bo...

W tej chwili otwarły się drzwi i do pokoju wszedł Bismarck.

- Jego królewska mość jeszcze tutaj? - spytał zwracając się z głębokim ukłonem do starszego jegomościa.

- Co? Jego królewska mość? - zawołał pospiesznie Sępi Dziób. - Do pioruna!

Bismarck spojrzał na nieznajomego wręcz z przerażeniem. Starszy jegomość skinął jednak ręką, mówiąc do trapera:

- Proszę się nie denerwować.

- Ani mi to w głowie - odparł Sępi Dziób - ale jeżeli ten mister nazywa pana jego

królewską mością, to pan chyba jest...

- No, kim?

- Królem Prus.

- Tak, w rzeczy samej.

- Ale ze mnie osioł. Ale ktoby pomyślał, no to ładnie się spisałem; Sępi Dziobie, co sobie o tobie król pomyśli?

- Sępi Dziób? A któż to taki? - spytał król.

- Ja. Na prerii każdy ma swój przydomek. Mnie ochrzcili Sępim Dziobem, dzięki memu ogromnemu nosalowi. Ale jego królewska mość, kim jest ten pan?

- Nie zna go pan?

- Nie mam przyjemności.

- A z portretu?

- Portretu? Ja się obrazkami nie zajmuję.

- To ten człowiek, do którego chciał się pan dostać.

Sępi Dziób zrobił krok do tyłu i zawołał:

- Co? To Bismarck? Naprawdę?

- Tak.

- No, inaczej go sobie wyobrażałem.

- To znaczy jak?

- Cienkiego, chudego, prawdziwego mistrza pióra, a tu postawa godna, wysoka. No, ale to nie szkodzi, nawet korzystniej wygląda. A teraz proszę jego królewską mość, aby powiedział ministrowi, kim ja jestem.

Król z uśmiechem podał dokumenty myśliwego Bismarckowi. Ten przeleciał je wzrokiem, po czym spojrzawszy na twarz Sępiego Dzioba skinął ręką i rzekł:

- Proszę za mną, panie kapitanie.

Zrobił miejsce królowi, po czym wszedł razem z traperem do swego gabinetu. Lokaj, który powrócił na swoje miejsce słyszał jakąś ożywioną rozmowę. Treść jej jednak pozostała tajemnicą

* * *

Kiedy gospodarz i właściciel hotelu magdeburskiego powrócił z komisariatu natychmiast zapytał o gościa.

- Ciągle jest u siebie? - spytał kelnera

- Tak.

- Je śniadanie?

- Z pewnością.

- Nie może opuścić hotelu, dopóki nie przybędzie policja.

- W takim razie będę go pilnował na korytarzu.

- Tym zajmę się sam. W tak ważnych sprawach wolę polegać tylko na sobie.

Za jakiś kwadrans przybyła policja. Na ulicy, domu pilnowali detektywi. Dwóch z nich, najbardziej wprawnych w pracach śledczych udało się na górę, by uwięzić przybysza.

- Jest w pokoju? - spytali gospodarza.

- Musi być, bo nikt nie widział, żeby go opuszczał - odparł.

- Gdzie mieszka?

- W pokoju numer jeden.

- Dzwonił może na służbę?

- Nie.

- Hm, to obsłużymy go bez dzwonienia. Już chciał podejść do drzwi, gdy nagle coś sobie przypomniał i zapytał gospodarza:

- Ten człowiek podobno rozmawiał z pana pokojówką?

- Tak.

- Gdzie ona jest?

- W kuchni.

- Proszę ją zawołać.

- Po co?

- Wejdzie do niego pod jakimkolwiek pretekstem; w ten sposób dowiemy się co on porabia.

Pokojówka zjawiła się szybko i zapukała do drzwi. Ponieważ nie otrzymała żadnej

odpowiedzi weszła do środka. Upłynęło sporo czasu zanim wyszła z powrotem.

- Co on robi? - spytał policjant.

- Nie wiem - odparła z zafrasowaną miną.

- Przecież go widziałaś?

- Nie. Nie było go w pokoju, ani w salonie.

- A w sypialni?

- Sypialnia jest zamknięta.

- Może śpi, pukałaś?

- Pukałam, ale nikt nie odpowiadał.

- Może twardo śpi?

- To niemożliwe, bo waliłam w drzwi pięściami.

- Gdzie ma swoje rzeczy?

- Prawdopodobnie w sypialni.

- Więc nie chce otworzyć?

- Nie.

- No to spróbujemy sami. Władzy się nie oprze.

Razem z innymi wszedł do środka i podszedł do zamkniętych drzwi sypialni. Zapukał i zawołał:

- Panie kapitanie!

Odpowiedziała mu cisza.

- Proszę otworzyć!

Znowu ani słowa odpowiedzi.

- W imieniu prawa! Nadal cisza.

- Ha, będziemy musieli sami otworzyć.

Zwracając się do jednego ze swoich podwładnych rzekł:

- Proszę mi podać wytrych.

Zaczął próbować.

- Do diabła! Dziurka jest zatkana!

- Może klucz jest z drugiej strony?

- Nie, musiał coś wpakować do środka i to od tej strony.

- W takim razie nie ma go w środku.

- Prawdopodobnie.

Jeden po drugim zaczęli próbować otwarcia i przekonali się, że rzeczywiście jakaś stalowa śruba tkwiła w dziurce od klucza.

- Tam nikogo nie ma - zawołał jeden z policjantów.

- Musiał uciec - powiedział następny.

- Zapewne udał się do kanclerza Bismarcka. Na Boga! To tragedia! Panowie, proszę za mną - zawołał rozgorączkowany urzędnik. - Tymczasem reszta ma pilnować domu.

Wybiegł z domu i wsiadłszy do dorożki kazał się zawieźć czym prędzej do ministra. W tej samej niemal chwili inna dorożka zatrzymała się tuż przy hotelu, wysiadł z niej nasz znajomy, Robert Helmer. Wszedł do restauracji i kazał sobie podać szklankę piwa. Na jego widok kelnerka zawołała przerażona:

- Pan kapitan naprawdę przybył. Czyli, że ten człowiek nie kłamał?

- Kłamał?

- Że pan miał przyjechać.

- A panna skąd o tym wie?

- Jeden obcy, którego właśnie miano aresztować powiedział mi.

- Aresztować? Kogo?

- Tego, który przygotowywał zamach.

- Zamach? Na kogo?

- Na Bismarcka.

- A co to za łotr?

- Pewien amerykański kapitan.

- Jak się nazywa.

- William Saunders.

- Nie znam.

Traper w Kreuznach przedstawił się jako Sępi Dziób, więc Robert rzeczywiście nie wiedział o kim mowa.

- Ale on powiedział, że pana zna - zawołała dziewczyna.

- To musiał skłamać. Jak on wygląda?

Dokładnie opisała mu Sępiego Dzioba.

- Nie znam - powiedział ponownie.

- Powiedział mi wyraźnie, że się na dzisiaj tutaj z panem umówił.

Wiadomość ta zastanowiła go, więc spytał:

- Czy ten nieznajomy miał jakiś znak, po którym mógłbym go rozpoznać?

- O miał.

- Jaki?

- Ogromny nos.

Robert zbladł.

- Czy to możliwe? Mówił z obcym akcentem?

- Tak.

- I policja naprawdę chciała go aresztować?

- Tak właściciel hotelu poinformował policję. Ów nieznajomy ma pełno broni przy sobie, strzelbę, rewolwery i jakąś maszynę podobną do trąby Chce zamordować Bismarcka.

- Czysty nonsens. Bzdura!

- To nie bzdura, to szczera prawda panie kapitanie.

- Udał się do kanclerza?

- Niezawodnie.

- A policja za nim?

- Tak jest.

- W takim razie nie mam czasu do stracenia, muszę tam biec.

Wybiegł z hotelu biorąc pierwszą lepszą dorożkę i każąc się wieść do ministerstwa. Tymczasem Sępi Dziób skończył swoją konferencję z wysokimi osobistościami, więc poszedł na spacer bez specjalnego celu, pogwizdując z radości. Miał tak wyrobiony zmysł spostrzegawczy, że mimo tego iż nie znał miasta nie pomylił drogi i trafił z powrotem do hotelu.

Już miał wejść do środka, gdy jakiś mężczyzna zastąpił mu drogę i kłaniając się spytał:

- Przepraszam, ale myśmy się już gdzieś widzieli.

Sępi Dziób myślał właśnie o niespodziance, jaką zrobił kapitanowi, iż samemu udało mu się wejść do hrabiego Bismarcka, więc niezadowolony z przeszkody odparł gniewnie:

- Ciekawy jestem gdzie?

- Na drugiej półkuli.

- Gdzie?

- W Stanach Zjednoczonych.

- Co one mnie obchodzą.

- Ale pan jest przecież w Stanach kapitanem kawalerii.

- A to pana nic nie powinno obchodzić.

Czy nie mieszka pan przypadkiem w hotelu magdeburskim?

Pchtschchft! - posłał mu całą porcję tytoniu tuż obok nosa.

- Do diabła! Uważaj pan! - zawołał rozzłoszczony tajniak.

- Jak to panu nie na rękę to proszę się oddalić. Ja nie zaczepiłem pierwszy - odparł zimno Sępi Dziób i nie oglądając się za siebie poszedł wprost do restauracji hotelowej.

Kilku tajniaków weszło tuż za nim. Nie przeczuwał nic złego, gdyż przypuszczał, że to tak jak i on goście hotelowi. Dopiero, gdy ten, który zaczepił go na ulicy podszedł do jego stołu i zapytał, czy może z nim dalej porozmawiać zniecierpliwiony zawołał:

- Wynoś się pan czym prędzej, niech pana diabeł porwie!

- Ani myślę się stąd wynosić, - odparł policjant - a kogo ma diabeł porwać to się niedługo okaże.

Myśliwy spojrzał na niego zdziwionym wzrokiem.

- Hola chłopcze, czy ty naprawdę szukasz ze mną zwady?

- Prawdopodobnie - zaśmiał się spytany z drwiącą miną.

- No to podejdź tu bliżej, to zaraz ci dam poznać, na kogo trafiłeś.

- Nie zlęknę się pogróżek. Zna pan ten znak? - mówiąc to wyjął z kieszeni metalowy krążek i pokazał Sępiemu Dziobowi.

- Co? Pieniędzmi się chcesz przechwalać? Jeżeli jeszcze raz podsuniesz mi tę monetę tak blisko nosa, to zaręczam, że nie ujdzie ci to na sucho!

- A, to pan nie zna tego medalu?

- Nic mnie on nie obchodzi.

- Przeciwnie, bardzo wiele pana obchodzi. Ten medal to moja legitymacja. Zrozumiał pan?

- Jest mi to obojętne, ja zwykłem legitymować się policzkiem, jeżeli mi się ktoś zanadto naprzykrza.

- Pan mnie naprawdę nie chce zrozumieć. Ja jestem urzędnikiem tutejszej policji.

Dopiero teraz Sępi Dziób rozglądnął się dookoła i zauważył, że całe jego otoczenie składa się z samych policjantów.

- Tak, to bardzo pięknie, że pan jest policjantem - odparł. - Ale nie wiem dlaczego właśnie mnie się pan przedstawiasz?

- Bo mnie bardzo interesuje pańska osoba. Żądam, aby na moje pytania odpowiadał pan otwarcie i szczerze.

Sępi Dziób po raz wtóry rozglądnął się wkoło i powiedział:

- Wy, Prusacy jesteście ogromnie dziwnym narodem.

- Tak? A to dlaczego?

- Bo nikt, tak jak wy nie kocha aresztować innych ludzi.

- Tak? Przekonał się pan już o tym?

- Naturalnie. Od wczoraj już trzeci raz mnie aresztujecie.

- Wczoraj więc aresztowano pana i to już dwa razy?

- Tak.

- I udało się panu wyjść z tego?

- Tak i to z całą skórą.

- Ale dzisiaj się to nie uda.

- Spodziewam się, że wprost przeciwnie.

- Już ja się o to postaram, aby było inaczej. Może będzie pan tak łaskaw i poda mi swoje ręce.

Mówiąc to wyjął z kieszeni stalowe kajdanki. To oburzyło Amerykanina i wstając zawołał:

- Co? Chcecie mnie skuć?

- Jak pan widzi.

- Do stu piorunów! Chciałbym zobaczyć tego, który odważy się podnieść na mnie rękę - zawołał już rozzłoszczony. - Co wam takiego zrobiłem łotry, że otaczacie mnie ze wszystkich stron jak odyńca w lesie!?

Pozostali także zbliżyli się do Amerykanina, otaczając go ze wszystkich stron. Właściciel wraz ze służbą przypatrywali się całej procedurze.

- Co pan nam zrobił? - spytał ironicznie policjant. - Nam nic. A co do reszty, to pan sam wie najlepiej.

- Jaką resztą? Ja o niczym nie wiem!

- Tak? To my panu udowodnimy. Pan nazywa się William Saunders?

- Od urodzenia.

- I jest pan kapitanem kawalerii Stanów Zjednoczonych?

- Tak.

- Ma pan ze sobą strzelbę?

- Tak.

- I dwa rewolwery?

- Tak.

- A nóż?

- Także.

- A jaką jeszcze broń?

- Żadnej.

- Będzie się pan wypierał? A gdzie pan był teraz?

- Na spacerze?

- Gdzie?

- Nie wiem jak się te ulice nazywają.

- Może pan oglądał apartament pana ministra Bismarcka?

- Możliwe.

- Aha, tu cię mamy ptaszku. Dawaj ręce.

- Po co, ja nie myślę uciekać.

- Wszystko jedno, takich niebezpiecznych typków przede wszystkim należy uwięzić. Sępi Dziób wiedział, że wszelki opór jest daremny, więc dobrowolnie podał mu swoje ręce, mówiąc:

- Składam protest na takie traktowanie. Odpowie mi pan za to! Musiał pójść na górę do swego apartamentu i otworzyć sypialnię. Policjanci szukali przede wszystkim pisemnego pozwolenia na broń.

- W mojej kamizelce jest paszport - powiedział.

- Proszę mi go podać.

- A niby jak, skoro jestem skuty.

Policjant kazał wyjąć dokumenty jednemu ze swoich podwładnych, a przeczytawszy rzekł:

- Paszport jest wprawdzie ważny, ale co to za maszyna? - tu wskazał na trąbę.

- Do dmuchania - brzmiała zwięzła odpowiedź.

- Napełniona?

- Powietrzem.

- Czyli, że to zwyczajna trąba?

- Jak najbardziej.

- Hm, a co z Bismarckiem?

- Już u niego byłem.

- Co? Proszę nie kłamać. Myśli pan, że upadłem na głowę, żeby w to uwierzyć. Tak dziwacznie ubranego człowieka mieli może wpuścić na audiencję do ministra?

- To się pan przekonaj, jak mi nie wierzysz. Nawet sama jego królewska mość wpuściła mnie do środka. A co do upadania na głowę, to nie wiem, czy nie miało to miejsca, bo człowiek, który zwyczajną trąbę uważa za jakąś ważną maszynę...

- Milczeć! - krzyknął urzędnik. - Wariatem jest ten, który twierdzi, że go sam król na audiencję do ministra wprowadził.

Nagle jakiś głos zabrzmiał przy wejściu:

- Ten pan nie jest wariatem. To co mówi jest prawdą.

Wszyscy obrócili się do drzwi, w których stał Robert Helmer, a za nim komisarz policji, mający za zadanie ochranienie ministra przed niebezpieczeństwem. Wszedł do środka i rozkazał:

- Natychmiast zdjąć temu panu kajdanki!

Rozkaz wykonano w oka mgnieniu, komisarz zwrócił się do Sępiego Dzioba mówiąc:

- Proszę pana, zupełnie niezasłużenie spotkała pana krzywda. Mam rozkaz publicznie przeprosić pana za te nieprzyjemności. Stało się to tylko na podstawie podejrzeń właściciela hotelu. Jeżeli pan chce, może go pan zaskarżyć. Naturalnie jestem gotów wziąć sprawę w swoje ręce i ukarać winnych.

Sępi Dziób popatrzył wokoło z drwiącym uśmiechem i odpowiedział:

- Mam tylko jedno życzenie, chcę temu panu, który uważał móją trąbę za jakąś diabelską maszynę, podarować ją na wyłączną własność. Na koniec chciałbym wreszcie zostać sam.

Wszyscy oddalili się ze śmiechem. Zawstydzony agent wyszedł z ogromną trąbą, tylko Robert pozostał w pokoju myśliwego. Gdy opanował swój śmiech powiedział:

- Kochany panie, co za maskaradowy strój pan na siebie założył?

- Takie mam hobby - odrzekł Sępi Dziób ze śmiechem.

- Po drodze też pan wyprawiał same głupstwa.

- Kto to panu powiedział?

- Słyszałam. Na jednej stacji nawet pana podobno aresztowano?

- Tak.

- Musiał pan przerwać podróż i wysiąść.

- Za to dalej pojechałem specjalnym pociągiem.

- Tak. Najlepszy z tego jednak jest pański rewanż.

- Co pan ma na myśli?

- No to, że kazał pan zamknąć tego pułkownika i porucznika.

- O tym też pan już wie?

- Wszyscy o tym opowiadali. Po opisie poznałem pana.Ci dwaj aresztowani byli mymi osobistymi wrogami. Zemsta moja była wielka, gdy wysiadłem i kazałem ich uwolnić. Naturalnie natychmiast chcieli mnie wyzwać na pojedynek, ja jednak z miną triumfatora powiedziałem, że nie zwykłem się pojedynkować z ludźmi, którzy pozwalają się policzkować jakiemuś wędrownemu muzykantowi.

- Co teraz robimy? - spytał Amerykanin.

- Jeszcze dzisiaj wyruszamy.

- Co? Dokąd?

- Do Havre de Grace.

- Do Meksyku?

- Naturalnie. Dostałem pilne rozkazy.

- A co ja dostałem? - spytał Sępi Dziób ze śmiechem.

- I dla pana znajdzie się moc roboty - odparł Robert. - Teraz jak najprędzej w drogę. Całą sprawę omówimy w pociągu.

PRZYGOTOWANIE DO WYPRAWY

Wreszcie po tak długim czasie Czytelnik przybywa znowu do tych samych miejsc, w których rozegrały się pierwsze dramaty naszej powieści, to jest do Hiszpanii, do Rodrigandy. W lesie, w pobliżu zamku, koczowała cała banda Cyganów. Najstarsza z nich spoczywała w szałasie sporządzonym naprędce z gałęzi, a zimno mocno jej doskwierało. Była to Zarba, królowa Gitanów, owa niegdyś ubóstwiana piękność, Róża Zigarita, ta sama, którą uwiódł, a następnie porzucił Kortejo. Nadszedł wieczór. W obozie panowała niezwykła cisza, widocznie królowa musiała usnąć, więc nikt nie warzył się zakłócać jej spoczynku. Wśród tej ciszy głośno zabrzmiał tętent końskich kopyt. Wkrótce na małym koniu bez siodła, ukazał się jeździec. Wszyscy poderwali się z miejsc, widocznie poznali przybysza.

- Jarko! - zabrzmiał ogólny okrzyk, który obudził królową.

Z szałasu wyszła dziwna postać. Ta niegdyś tak zniewalająca piękność zniknęła z tego oblicza na zawsze. Na twarzy ułożyła się zmarszczka na zmarszczce, nos wydłużył i zakrzywił, zęby powypadały tworząc zapadłe miejsca po obu stronach policzków. Ale oczy nie poszarzały, nadal lśniły jasnym blaskiem i biada temu, na kogo rzuciły nienawistne spojrzenie.

- Jarko! - zawołała.

Jeździec zsiadł z konia i podszedł bliżej do szałasu.

- Chodź mój synu i usiądź obok mnie - rzekła donośnym głosem. - Długo się nie widzieliśmy. Nareszcie przybywasz. Chcę się wszystkiego dowiedzieć. Ale może jesteś zanadto zmęczony lub głodny?

Cygan potrząsnął głową, i odpowiedział:

- Znużony? Głodny? To nie przystoi prawdziwemu Gitanowi. Pytaj matko o co tylko chcesz.

- Byłeś w Prusach?

- Byłem.

- A w Moguncji?

- Też.

- W tej miejscowości, do której cię posłałam?

- W Kreuznach? Tak, byłem.

- Czy Tombi jeszcze żyje?

- Żyje i jest zdrów.

- Widziałeś może tego starego człowieka, któremu w głowie zaległa ciemność?

- Widziałem. Ciągle mówi o sobie, że jest starym poczciwym Alimpo. Powiadają, że to hrabia Emanuel Rodriganda.

- To akurat nic cię nie obchodzi. Jakie osoby spotkałeś tam jeszcze?

- Księcia Olsunnę.

- Znam go.

- I jego żonę, księżnę.

- Ona była moją przyjaciółką.

- Różę Sternau, córkę Rodrigandy.

- Tak. To wielkie nieszczęście, że jej mąż umarł.

- Spotkałem też jej córkę, Różę, którą wszyscy nazywają Leśną Różyczką.

- Widziałam ją jako małe dziecko i pobłogosławiłam. Nadal jest piękna?

- Piękniejsza od porannej jutrzenki.

- A dobra?

- Jej serce jest przepełnione dobrocią.

- To dobrze. A kogo jeszcze widziałeś?

- Pewnego oficera, na którego wołają Robert. Wprawdzie jest jeszcze młody, ale przed nim wielka kariera.

- To syn sternika. Wyczytałam w gwiazdach, że los jego będzie wspaniały.

- Potem widziałem starego kapitana Rodensteina.

- To kamień bez politury i połysku, na skutek starości robi się coraz bardziej szorstki.

- Jego syna malarza i jego żonę, córkę księcia.

- To dwa serca kochające się silnie i niezmiennie.

- Na koniec od twego syna Tombiego dostałem list, który mam ci oddać.

- List. Pokaż! Tombi nie umie dobrze pisać, ale jego matka i bracia zrozumieją go.

Potrafię jeszcze przeczytać słowa mego syna, tak jak i mego największego wroga.

Podał jej papier zabazgrany strasznymi kulfonami, a owinięty jakimś kawałkiem płótna. Pomimo trudności z odczytaniem poszczególnych liter zrozumiała treść.

"Matko!List do pani Sternau. Żyje jeszcze. I sternik, hrabia Ferdynand. I inni. Są w Meksyku. Ferdynand przez Pablo Korteja otruty, w letargu. Na okręt. Jako niewolnik. Landola zrobił. Inni także na okręt Landoli. Połapani. Miał ich zabić. Wyrzucił na odludną wyspę. Szesnaście lat. Uratowani. Niedługo przyjadą. Wielka uciecha w Kreuznach. Zemsta niedługo, wielka. Syn Tombi".

List ten miał datę sprzed przybycia do Moguncji Sępiego Dzioba, a więc w czasie, gdy Tombi nie wiedział, że uratowani ponowni zaginęli. Zarba siedziała jakiś czas w milczeniu, wreszcie wstała, mały sztylet schowała za pazuchę i bez słowa oddaliła się.

Udała się wprost do zamku Rodriganda. Przy bramie zatrzymał ją krzyczący stróż:

- Czego tu chcesz, czarownico?!

Milcząc chciała przejść obok. Jednak złapał ją za rękaw wołając jeszcze głośniej:

- Ogłuchłaś? Pytam się czarownico czego tutaj szukasz?!

Popatrzyła na niego spokojnie i odparła:

- Czy nie wiesz, że ja mam zawsze wolny wstęp do zamku?

- Wiem, ale powiedz mi do kogo idziesz?

- Jest Hrabia Alfonso?

- Nie.

- A senior Kortejo?

- Jest.

- Siostra Klarysa?

- Jest.

- Gdzie są?

- W pokoju Korteja.

Dobrze znała drogę, więc po chwili zapukała do drzwi i nie czekając na zaproszenie weszła do środka. Kortejo siedział razem z Klarysą na sofie, spożywali sytą kolację. Na widok wchodzącej stracili swe dobre miny.

- Czego tu chcesz? - spytał Kortejo groźnie.

- Przychodzę cię ostrzec.

Spojrzał na nią zdziwiony, ale zarazem przerażony. Ta Cyganka posiadała władzę, której nawet on nie dorównywał. Wiedziała wiele o jego życiu, a teraz nawet więcej niż on. Już nie raz miał zamiar zgładzić to niepotrzebne, naprzykrzające się stworzenie, ale zawsze przed tym krokiem powstrzymywała go jakaś dziwna trwoga.

- Do kogo właściwie przychodzisz? - spytała Klarysa dumnym tonem.

- Nie do ciebie! - brzmiała odpowiedź Cyganki.

Klarysa zaczerwieniona ze złości aż poderwała się z kanapy i krzyknęła:

- Co?! Ty czarownico, ośmielasz się mówić do mnie przez ty!

- A czym ty się różnisz ode mnie? - spytała Cyganka. Klarysa nie odpowiadając zwróciła się do Korteja:

- Wyrzuć tę włóczęgę! Natychmiast!

Kortejo nie ośmielił się jej sprzeciwić więc rzekł do Zarby:

- Wynoś się stąd! Idź do swego obozu!

- Zarba zostanie, gdzie się jej podoba. - odpowiedziała dumnie. - Ta kobieta nie ma prawa rozkazywać mnie. Ona tak jak i ja była twoją kochanką, i podobnie jak ja urodziła ci syna; tylko że jej syn został hrabią, a mój samotnym Cyganem. Oboje przerazili się słysząc te słowa. Pierwszy oprzytomniał Kortejo.

- Zarba, na miłość boską! Fantazjujesz!

Klarysa podsunęła sobie pod nos flakonik i wołała:

- Ta baba naprawdę zwariowała!

- Nie zaprzeczaj! - odrzekła Cyganka z błyszczącymi oczami i siłą w głosie. - I na was przyjdzie chwila, gdy będziecie pragnąć szaleństwa, całkowitego zapomnienia przeszłości. Jeszcze będzie wyć i żebrać o litość, ale tylko piekło ulituje się nad wami.

Kortejo nie wiedział co to ma znaczyć. Zarba, jego dawna kochanka i pomocnica, teraz w tak okrutny sposób występowała przeciw niemu. Jak nieprzytomny patrzył na nią i spytał:

- Czego ty właściwie chcesz ode mnie?

- Żądam dla mego syna tytułu hrabiowskiego.

- Nie pleć głupstw!

- Czego? Głupstw? Wiesz, że mówię prawdę, ale nie przeczuwasz, że Zarba jest potężniejsza i silniejsza od ciebie.

- Mylisz się - odparł. - Wystarczy, że tylko powiem słowo, a wyrzucą cię za drzwi.

- Ty? - spytała ze śmiechem. - Powiedz tylko to słowo, a tym samym sam zgotujesz sobie zgubę.

- Chcesz mi grozić? Przecież jesteś współwinną wszystkich moich zbrodni.

- Może nie wszystkich - odparła chytrze. - Czy może to ja, na twój rozkaz zabiłam hrabiego?

- Naturalnie, przecież znaleźli w jarze jego ciało.

- Doktor Sternau mówił prawdę, to ciało nie było jego.

- Ten szarlatan! To był trup hrabiego!

- Mylisz się ogromnie. To było ciało dopiero co zmarłego człowieka z sąsiedniej wioski, które ubraliśmy tylko w szaty hrabiego. Zaś jego samego ukryliśmy tak, że nikt go nie mógł odnaleźć.

Oboje pobledli. Klarysa oparła się o poduszki, Kortejo jak rażony piorunem podskoczył i krzyczał z całych sił:

- Babo! Szatanie! Kłamiesz haniebnie!

- Jeżeli nie chcesz to nie wierz - odparła spokojnie. - Ale twa niewiara nic nie zmieni, hrabia Emanuel żyje.

- Gdzie?

- Tam gdzie go nigdy nie odnajdziesz. Doktor Sternau także żyje!

Popatrzył na nią i odparł z ironią:

- O nie, zginął. Wiem to z całą pewnością!

- Tak myślisz! - spytała z nieskrywaną satysfakcją. - Zapewne hrabia Ferdynand także zginął?

- Naturalnie.

- I Mariano, prawdziwy dziedzic rodu Rodriganda?

- Tego nie znam. Wszyscy zginęli. Zatonęli na morzu w czasie burzy.

Podeszła krok bliżej mówiąc półgłosem:

- Gasparino Kortejo, mylisz się ogromnie. Landola tak jak i ja, nie wypełnił dokładnie wszystkich twoich poleceń.

- Zupełnie cię nie rozumiem.

- Zaraz zrozumiesz. Landola nigdy ci nie wierzył. Chciał mieć przeciw tobie w ręku pewną broń i dlatego nie zabił tych, których kazałeś. Wysadził ich na bezludnej wyspie. Szesnaście lat tam przesiedzieli i niedawno udało im się powrócić.

Kortejo zgłupiał. Gdyby nawet Zarba kłamała, to i tak znała wszystkie tajemnice, o których nikt nic nie powinien wiedzieć. Ale co będzie, jeżeli to wszystko jest prawdą? Przecież po tym łotrze Landoli można się wszystkiego spodziewać. Zrobiło mu się gorąco. Klarysa oddychała ciężko, wreszcie opanował swój niepokój i powiedział z drwiną:

- Wspaniale zmyślasz, stara. Byłabyś dobra jako niańka, piękne bajki opowiadałabyś dzieciom.

Zaśmiała się z pogardą i powiedziała:

- Po co te komedie? Doskonale wiem, że to cię przeraziło. Hrabia Ferdynand żyje. Podano mu tylko truciznę, na skutek której popadł w letarg. Pogrzebali go, wkrótce potem wyjęli go z trumny, doprowadzili do przytomności i sprzedali do niewoli. Landola go tam przetransportował. Jednak hrabia uratował się, uciekł z niewoli i odnalazł pozostałych. Teraz wszyscy, a więc: Sternau, Ferdynand i Mariano znajdują się w Meksyku.

- Udowodnij to!

- Nie musisz znać moich źródeł informacji, ale doskonale wiesz, że to prawda.

- A jeżeli nawet, to dlaczego mówisz to mnie, ty stara czarownico! - zawołał ze złością. - Czy chcesz bym miał czas na ratunek?

- Ratunek? - rzekła ze śmiechem. - Nie potrafisz się już uratować. Mówię ci to, gdyż największą przyjemność sprawi mi widok twego przerażenia, chcę byś długo cierpiał i długo się bał.

- Diable! - zawołał.

- Ja? A kim ty jesteś? - spytała Zarba.

- Nie wierzę w ani jedno twoje słowo.

W tej właśnie chwili zapukano i po chwili w drzwiach stanął służący z paczką listów. Gdy tylko się oddalił Kortejo przeglądnął korespondencję.

- Z Meksyku! - zawołał na widok z jednego z listów.

- Przeczytaj! - rzekła Zarba. - Może wtedy się przekonasz, czy cię okłamałam.

Chcąc nie chcąc rozerwał kopertę i zaczął czytać. Ciężkie westchnienie wydarło mu się z piersi. Gdy skończył musiał oprzeć się o sofę, aby nie stracić równowagi. Klarysa nie mogła opanować swej ciekawości. Wyjęła mu pismo z rąk i przeczytała:

"Kochany stryju!

Obecnie przebywam w hacjendzie del Erina i piszę naprędce te kilka słów, gdyż są one bardzo ważne. Wydarzyły się rzeczy niesłychane, wręcz potworne. Landola nas oszukał. Ci wszyscy, którzy mieli zginąć, żyją. Wszyscy! Wysadził ich na bezludnej wyspie, skąd udało im się uciec. Przebywają teraz w forcie Guadalupe u boku naszego wroga, Juareza. Wystarczy, że wymienię ci Sternaua, Mariano, obu braci Helmerów. Hrabia Ferdynand jest także z nimi, żyje, wbrew zapewnieniom. Ojca tutaj nie ma, a ja jestem dość słaba. Posłałam do niego list, aby natychmiast podjął odpowiednie kroki. Jeżeli nie uda nam się ponownie pochwycić naszych wrogów, to bez wątpienie jesteśmy zgubieni. Twoja zatroskana bratanica Józefa."

Po przeczytaniu Klarysie wypadł list z rąk. Zarba powiedziała z satysfakcją:

- No i co, potwierdzają się moje nowiny, widzę to po waszych twarzach.

Kortejo rozzłoszczony krzyknął:

- Milcz ty stara czarownico, bo inaczej każę ci zakneblować gębę! Możesz bredzić co ci ślina na język przyniesie, ale nie to, że Alfonso nie jest prawdziwym hrabią! Nigdy tego nie zdołasz udowodnić.

- Tak myślisz? Znowu jesteś w błędzie. Bardzo łatwo da się udowodnić, że prawdziwym dziedzicem rodu, a więc prawdziwym Rodrigandą jest Mariano. Rozbójnicy nie zabili go po zamianie. A gdyby były jakieś wątpliwości to zapytaj swego syna, co w Paryżu ukradł mu jeden garoter.

- W Paryżu? Garoter? O czym ty mówisz, ja o niczym nie wiem?

- Powiem ci. Są tacy ludzie, którzy na skutek słabej pamięci lub może z innych przyczyn mają w zwyczaju zapisywać wszystko co się tylko wydarzyło. Nie myślą o tym, że ich notatki mogą się dostać w niepowołane ręce. Takim właśnie durniem jest twój syn. Notował wszystkie tajemnice i to bardzo szczegółowo. Ten notes w Paryżu ukradł mu pewien garoter, a ja poznałam jego treść.

- Na wszystko co święte, powiedz, kto ma ten notes?! - zawołał Kortejo zrywając się z kanapy i podchodząc do Cyganki.

- Tego nie musisz wiedzieć - powiedziała spokojnie.

- Tak? Musisz mi powiedzieć prawdę, inaczej cię stąd nie wypuszczę.

- Musisz poczekać, aż będę miała ochotę aby ci to wyjawić.

- Nie myślę czekać! Mów natychmiast!

Złapał ją za ramię, lecz w tej samej chwili z krzykiem odskoczył na bok. Zarba niepostrzeżenie wyjęła swój sztylecik i wbiła mu w rękę. Ze zręcznością kota pobiegła do drzwi i zniknęła. Zanim Kortejo się obejrzał, schowała się w parku.

- Przeklęta czarownica - powiedział oglądając swoją rękę.

- Głęboka rana, kochany? - spytała zatroskana Klarysa.

- Nie, na szczęście trafiła między kości, więc tylko mnie drasnęła, ale jej język był znacznie gorszy.

- Trzeba mój kochany rozpatrzyć punkt po punkcie, ale powiedz mi najpierw, czy to prawda z tym... z tym synem...

Kortejo nie od razu odpowiedział, a po chwili z wahaniem i lękiem rzekł:

- No cóż, to taka młodzieńcza miłostka. Możliwe, że ma syna, ale kto jest jego ojcem?

- Ty!

- Co?

- I to było wtedy, kiedy się już znaliśmy.

- Możliwe. Ale po co teraz, po latach mówić o takich drobnostkach. Mamy ważniejsze sprawy do omówienia. W pierwszym rzędzie interesuje mnie Ferdynand, nie umarł, jak miało się stać. Nie otruli go, a kto zawinił?

- Twój brat Pablo. Ale nie potrafię zgadnąć dlaczego?

- Ja chyba wiem.

- W takim razie mam nadzieję, że podzielisz się ze mną tymi wiadomościami.

- On ma córkę, a ja syna. Mój syn został spadkobiercą całego majątku Rodrigandów. Chciał aby ci młodzi pobrali się i Józefa otrzymała część majątku. Ponieważ Alfonso nie chciał, dlatego postanowili trzymać nas w szachu unieszkodliwiając hrabiego, ale pozostawiając go wśród żywych.

- Jasne, trzeba się czymś takim samym zrewanżować.

- A co z pozostałymi zaginionymi?

- Żyją.

- Tę sprawę pozostawię tymczasem na głowie mojego brata. Ważniejsza jest dla mnie Zarba i Landola. Bez tej dwójki, nikt niczego nie jest mi w stanie udowodnić.

- Musisz się ich pozbyć i to na dobre.

- Najpierw Cygankę.

- Kiedy?

- Jeszcze dzisiaj.

- A Landolę?

- Z tym muszę najpierw pogadać, może będzie mi jeszcze potrzebny, potem...

- Jest w Barcelonie?

- Tak. Musi się nawet ukrywać przed hiszpańską policją. Ten Bismarck ma długie ręce. Żebym nie zapomniał, musimy o wszystkim powiadomić Alfonso. A teraz muszę działać.

- Idziesz do Zarby?

- Tak i do Landoli. Jeszcze dzisiejszej nocy pojadę do Barcelony. W takich sprawach pośpiech jest niezbędny.

Oddalił się, a godzinę później opuścił zamek boczną bramą. Kołując dotarł w końcu na miejsce, gdzie według niego powinien znajdować się obóz Cyganów. Ze strzelbą gotową do strzału przesuwał się z wolna od krzaka do krzaka. Znał cygańskie obyczaje i wiedział, że o tej porze Zarba zwykła siedzieć przed swoim namiotem paląc fajkę i rozmawiając ze swym ludem.

Jednym celnym strzałem mógł załatwić sprawę. Kiedy podsunął się tuż pod sam wyłom i wyjrzał zza krzaków mimo woli wydał z siebie okrzyk zdziwienia. Miejsce gdzie powinien stać obóz było puste. Dlaczego wyruszyli? Dlaczego stara nic mu o tym nie powiedziała? A może nie są jeszcze daleko? Może mógłby ich dogonić i zastrzelić starą? Przecież nie może wracać do zamku z niczym.

Postanowił pójść po ich śladach, lecz niedługo natrafił na nową przeszkodę.

- Stój! - usłyszał za sobą jakiś głos.

Kiedy się obejrzał zobaczył za sobą czterech młodych Cyganów.

- Czego chcesz? - spytał Kortejo.

- A, senior Kortejo, czego tu szukasz?

- Co cię to obchodzi?

- Nawet bardzo dużo. Czekaliśmy tu na was.

- Na mnie? Dlaczego? - spytał zdziwiony.

- Rozkazała nam to nasza matka.

- Tak? A skąd wiedziała, że ja tu przyjdę?

- Tego nie wiemy. Rozkazała wszystkim natychmiast wyruszać, a nam kazała pilnować, aby pan nie poszedł naszymi śladami.

- Dlaczego?

- Tego także nie wiemy.

- A gdy mimo tego pójdę?

- To będziemy strzelali.

- Co? Nie odważycie się!

- My musimy słuchać Zarby, nawet gdybyśmy mieli narazić swoje życie, dlatego pozwólcie senior, że odprowadzimy was do domu.

- Ja znam drogę.

- Tak, to prawda, ale chcemy się przekonać, że rzeczywiście tam wrócicie. Chodźcie, nie chce nam się z wami spierać.

- Co? Chcecie użyć siły, łajdaki?

- Oczywiście, jeżeli dobrowolnie z nami nie pójdziecie. Kortejo wściekał się ze złości, gdy prowadzili go do zamku, ale nic nie mógł na to poradzić. Gdy tylko dotarli na miejsce, Cyganie odeszli, a on poszedł prosto do Klarysy, by opowiedzieć co mu się przydarzyło.

- Na Boga, uciekła? - spytała ze strachem.

- Muszę ją złapać.

- Kiedy, może jutro?

- Nie. Jutro muszę udać się do Barcelony, to jest ważniejsze.

Jeszcze dobrze nie zaczęło świtać, gdy Kortejo przybył do Barcelony. Przez boczne, wąskie uliczki dotarł do pewnego krawca, trudniącego się przeróbkami starej odzieży. U niego, w małym pokoiku, pod przybranym nazwiskiem, mieszkał Landola.

- Przynoszę wam nowe, dochodowe zlecenie - powiedział w drzwiach.

- Bardzo mi przyjemnie - odpowiedział kapitan. - Co to takiego?

- Podróż do Meksyku.

- Hm, jako pasażer, czy na własnym statku.

- Wszystko jedno. Chodzi o przewiezienie zwłok hrabiego Ferdynanda, do grobowca rodzinnego w Rodrigandzie. Możecie się tego podjąć?

- Niech was diabeł porwie - zaklął Landola zamiast odpowiedzi.

- Mnie? Dlaczego? Nie chcecie?

- Trup na pokładzie zawsze przynosi nieszczęście.

- To przesąd. Dziwi mnie, że wy w to wierzycie.

- To akurat jest mi obojętne. Dajcie spokój temu staremu i pozostawcie go tam, gdzie jest.

- A gdzie jest?

- Jak to gdzie, w Meksyku przecież.

- A może w niewoli?

Landola wyraźnie się przestraszył. Popatrzył badawczo na Korteja i spytał:

- W niewoli, w jakiej niewoli?

- Nie rozumiecie? Normalnie, zabraliście go na swój okręt i wywieźliście gdzieś daleko, a potem został sprzedany w niewolę.

- Do diabła! To znaczy, że wasz braciszek nie potrafi trzymać języka za zębami, musiał wszystko wygadać, jak jakaś stara plotkarka.

- Uczyniliście to na rozkaz mojego brata?

- Naturalnie.

- Czyli, że on jest dla was ważniejszy niż ja.

- To nie tak, ale on był w Meksyku i musiałem się tam stosować do jego rozkazów.

- A co do innych poleceń, też się do nich zastosowaliście?

- Do jakich innych?

- Chociażby co do Sternaua i jego towarzyszy.

- Oni nie żyją.

- A może także są w niewoli.

- Bzdura!

- A może przebywają na jakiejś bezludnej wyspie? Pytanie to zaniepokoiło Landolę, ale przecież świadkowie zdarzenia nie żyli, więc skąd Kortejo mógł o tym wiedzieć? Może blefował?

- Powiedzcie mi senior, - odezwał się po chwili - co to za przypuszczenia?

- To nie przypuszczenia, to prawda! - zawołał Kortejo - Mimo tego, że wam sumiennie i słono płaciłem oszukaliście mnie i zamiast zgładzić tych ludzi wysadziliście ich na bezludnej wyspie.

Landola spąsowiał.

- Co? Zechcecie to może udowodnić! - rzekł.

- Oczywiście! Wszyscy żyją i obecnie przebywają w Meksyku, u Juareza.

- Wszyscy?

- Tak jest, hrabia Ferdynand także.

- To niemożliwe!

- Niemożliwe? Myślicie może, że dla czystej przyjemności tłukłem się po nocy do Barcelony, aby wam opowiadać bajki?

- Nawet gdyby to i była prawda, najpierw musicie mi to udowodnić.

- Moja bratanica napisała mi o tym.

- Mogła kłamać.

- Zarba też mi to powiedziała.

- Rozmawialiście z nią?

- Tak.

- O don Ferdynandzie?

- Tak.

- I to ona powiedziała, że on żyje?

- Naturalnie.

- Jest w błędzie, hrabia umarł i został pogrzebany.

- Kłamstwo! Podano mu truciznę, a potem w letargu pochowano.

- Do diabła!

- A, teraz jesteście przerażeni. Sami wyjęliście go z trumny i na swym okręcie przewieźliście do niewoli. Dalej będzie zaprzeczać?

Landola spojrzał na niego z ironicznym uśmiechem.

- Myślicie może, że się zlęknę - zawołał. - Nawet nie myślę zaprzeczać!

- Przyznajecie więc, że hrabia żyje?

- Czy żyje, tego nie wiem.

- Ale wówczas nie umarł!

- Nie.

- Jesteście pospolitym oszustem.

- Wy nie jesteście lepsi.

- Dlaczego mnie okłamaliście?

- Na życzenie waszego brata.

- Nie pomyliłem się więc. Znacie powód takiego postępowania?

- Nic mi nie mówił, ale pewnych rzeczy sam się domyśliłem.

- Tak, czego?

- To proste. Wiecie przecież, że Józefa była zakochana w Alfonso?

- Wiem.

- Chciała zostać hrabianką. Gdyby Alfonso się zgodził nie potrzebowalibyśmy wskrzeszać hrabiego, ale ten nie chciał o tym nawet słyszeć.

- Ja byłem tego samego zdania. Taki strach na wróble miałby zostać hrabianką? Śmieszne!

- Macie rację, ale oni mieli swoją. Chcieli przez ten związek zachować w swych rękach przynajmniej meksykańskie dobra Rodrigandów.

- I bez tego je zagarnęli.

- Jak to?

- Bo do tej pory ani dolara nie otrzymałem z tamtych dochodów.

- Nie upominaliście się?

- Ile razy, wszystko daremnie.

- Ha, dlatego wasz brat ani razy nie zapytał o don Ferdynanda.

- Jak to?

- Proste. Gdybyście go zostawili w spokoju, najprawdopodobniej wykupiłby hrabiego i na nowo pozwolił mu zawładnąć majątkiem.

- Powiedział wam to?

- Dał do zrozumienia będzie lepszym określeniem.

- Do diabła! Wtedy ja i Alfonso bylibyśmy zgubieni. Ale, że wy zgodziliście się na taką niegodziwość względem mnie?

- Służę temu, kto mi więcej płaci.

- Drań z was! Teraz widzicie skutki takiego działania. Hrabia Ferdynand powrócił.

- Naprawdę?

- Tak.

- Ale jak się wyrwał z niewoli?

- Gdzie go sprzedaliście?

- Do Hararu. To kraj zupełnie niezdobyty. Nie mogę pojąć, jak mógł stamtąd zbiec?

- Dowiemy się tego, ale co z innymi, którzy wedle waszego zdania mieli się utopić?

Landola zaśmiał się.

- Ci także żyją? - spytał.

- Naturalnie.

- Czy aby na pewno?

- Na pewno.

- Tłumaczenie jest bardzo proste. Nie potopili się.

Kortejo wściekły poderwał się z krzesła.

- Żarty sobie robicie ze mnie?

- Ani mi to w głowie, to nie jest odpowiednia pora do żartów.

- Tak też myślę, dlaczego ich wtedy nie zgładziliście?

- Proste, chciałem was mieć w ręku.

- Zdrajca! Wiecie, że tym sami sobie zaszkodziliście? Wiecie, że oni teraz są wśród stronników Juareza?

- To rzeczywiście straszne.

- Sami jesteście winni.

- Ale czy na pewno sprzyjają Juarezowi?

- Naturalnie.

- Niech to piekło pochłonie. Juarez nie lubi żartować.

- Chciałem właśnie powiedzieć, że grozi nam ogromne niebezpieczeństwo.

- A może da się temu zapobiec?

- W jaki sposób?

- Trzeba jechać do Meksyku.

- Po co?

- Aby naprawić ten poprzedni błąd.

- I znowu wysadzić ich na jakiejś wyspie?

- O nie.

- Czyli zabić?

- Oczywiście.

- Kto się ma tego podjąć?

- Ja.

- Wy? Nad tym trzeba się zastanowić.

- A to dlaczego?

- W tej sprawie muszę działać bardzo ostrożnie.

- Ja również.

- Tylko wtedy przystanę na tę propozycję, jeżeli będę miał stuprocentową pewność, że tym razem nie zostanę oszukany.

- Ja także.

- To wy zawiniliście i teraz macie naprawić swój błąd.

- Do czego zmierzacie?

- Podejmujecie się tego zadania?

- Przecież już powiedziałem.

- Zrobicie więc to bezpłatnie.

- Co to, to nie!

- Nie? Dlaczego?

- Bo muszę zarobić.

- Dostaliście już zapłatę.

- Była za mała.

- Za tak źle wykonaną robotę, nawet za wielka.

- Ale teraz praca cięższa i zadanie trudniejsze.

- To wasza wina.

- Wielu może zginąć.

- Mówię, że z waszej winy.

- Może trzeba będzie unieszkodliwić także Juareza.

- Wasza wina.

- Idźcie do diabla z tym "wasza wina"! Jechać do Meksyku i zgładzić tyle osób to nie lada zadanie.

- Zgadzam się.

- Tego nie robi się za darmo.

- Dobrze, ile za to chcecie?

- Dwieście tysięcy.

- Tyle nie dam.

- Dobrze, to nie mamy o czym mówić - odwrócił się na znak, że rozmowa została zakończona.

- Co? - zawołał Kortejo. - Jeszcze nie skończyliśmy!

- Dlaczego? - spytał Landola.

- Bo się zobowiązaliście do naprawy błędu.

- Chcecie mnie może do tego zmusić?

- Nie, dam wam za to pięćdziesiąt tysięcy.

- Mało.

- Nie mało, bo sami tego nie zrobicie.

- A z kim?

- Ze mną.

- Co? - spytał zdziwiony Landola. - Chcecie mi w tym pomagać?

- Nie inaczej.

- I chcecie ze mną jechać?

- Naturalnie.

- Po co?

- Po pierwsze chciałbym odwiedzić mego kochanego braciszka, Pabla.

- Teraz?

- Tak, teraz. Wy mnie oszukaliście i mój brat mnie oszukał. Myślicie może, że dam się oszukać po raz drugi?

- A to dlatego chcecie jechać do Meksyku?

- Właśnie.

- Chcecie nas kontrolować.

- Naturalnie.

- I jesteście przekonani, że się wam to uda?

- A dlaczego by nie?

- I że my pozwolimy się kontrolować?

- Ja tam jadę nie tylko jako nadzorca, chcę wspólnie z wami pracować.

- To zmienia postać rzeczy.

- Zresztą przekonacie się, że beze mnie nie dacie rady wykonać tego zadania.

- Tak? Dlaczego?

- Gdzie będziecie szukali mego brata?

- Jak to gdzie, w stolicy!

- Tam go nie ma.

- Dlaczego?

- Bo na starość zgłupiał i dał się wypędzić.

- Wypędzić? - pytał coraz bardziej zdziwiony Landola. - Dlaczego?

- Bo ten osioł wziął się za politykę.

- O tym już słyszałem.

- A o tym słyszeliście, że w swej durnej głowie uroił sobie, że musi zostać prezydentem?

- To czysta paranoja.

- Raczej czyste wariactwo.

- I poczynił jakieś kroki w tym kierunku.

- Oczywiście i dlatego wypędzili go ze stolicy.

- Kto go wypędził?

- Maksymilian i Francuzi.

- Z Juarezem też zadarł?

- Nie inaczej.

- Co za głupota!

- Sprzymierzył się z Panterą Południa.

- Ten go tylko wykorzysta.

- Naturalnie. Teraz udał się na północ, aby walczyć z Juarezem, najwyższy czas, abym tam pojechał i przywołał go do porządku.

- Gdzie teraz przebywa?

- Tego nie wiem. Trzeba go będzie szukać.

- A jego córka?

- Józefa przebywa w hacjendzie del Erina. Właśnie stamtąd napisała, że wszyscy, którzy blisko dwadzieścia lat temu zaginęli, zjawili się.

- I tam pojedziemy?

- Najpierw pojedziemy do stolicy.

- Po co?

- Nie domyślacie się?

- Nie.

- To jest dla mnie niespodzianką. Przecież wiecie, kto jest naszym największym wrogiem.

- Hrabia Ferdynand.

- Naturalnie. On albo jego przyjaciele mogą nas oskarżyć.

- Zlikwidujemy ich.

- Znamy wszystkich wtajemniczonych w sprawę?

- To trudno powiedzieć.

- Pierwsze co mogą zrobić to udowodnić, że hrabia nie umarł, a cały pogrzeb był szopką.

- Teraz zaczynam pojmować. Otworzą grobowiec i trumnę.

- Oczywiście i co znajdą?

- Pustą trumnę. Do diabła, to rzeczywiście może być dla nas fatalne w skutkach. Hrabia jest w stanie sam wszystko udowodnić.

- To co mamy przede wszystkim zrobić?

- Wypełnić trumnę.

- Tak i jeżeli się to uda, może chociaż trochę odetchnąć. Ale to trudne zadanie.

- Dlaczego?

- Skąd weźmiemy zwłoki?

- Z cmentarza.

- A ubranie?

- Postaramy się o podobne.

- Poznają, że nowe.

- A od czego są środki chemiczne?

- No cóż, muszę uczciwie przyznać, że macie rację, że sami tam jedziecie.

- Widzicie, ale nie wolno nam marnować czasu.

- Chcecie wyruszać zaraz?

- Najpóźniej jutro. Trzeba się dowiedzieć co za statki stoją w porcie.

- To wiem, dowiadywałem się już, gdy tylko policja zaczęła mi deptać po piętach. Tutaj zrobiło mi się trochę za ciasno.

- Jest jakiś, dla nas?

- Niestety, jest tylko jakiś parowiec, który ma płynąć do Rio de Janerio.

- To dobrze.

- Dlaczego?

- Bo znikniemy z oczu policji, a z Rio znajdziemy sposobność by dostać się do Meksyku.

- Racja. Ale jak dostaniemy się na pokład. Mnie tutaj dobrze znają.

- O to nie potrzebujecie się martwić, przy pomocy peruki, fałszywej brody i innych dodatków, zrobię z was innego człowieka, nikt was nie pozna.

- Macie te drobiazgi?

- Naturalnie wystarczy i dla mnie i dla was.

- Co? Wy też chcecie się przebrać?

- Oczywiście.

- Ale w jakim celu?

- Przecież w Meksyku niektórzy mnie znają.

- Ale po co teraz?

- Bo potem może zabraknąć czasu i mogłoby wyglądać podejrzanie. A teraz słuchajcie, ja pojadę jako don Antonio Veridante, adwokat i pełnomocnik hrabiego Alfonso de Rodriganda, by na miejscu dopilnować jego dóbr.

- Do diabła, teraz rozumiem.

- Mam sprawdzić funkcjonowanie w meksykańskich majątkach hrabiego.

- Znakomity pomysł.

- Będę zaopatrzony w konieczne pełnomocnictwa.

- Które sobie sami wystawicie.

- Tak, a do towarzystwa potrzebuję sekretarza.

- Kto nim będzie?

- Wy oczywiście.

- A to paradne! Gdzie się spotkamy?

- Możecie w ciągu dnia wyjść z tej kryjówki?

- Nie, cały czas jestem śledzony.

- W takim razie musi się pan zatrzymać tutaj aż do wieczora. Tak tylko się ściemni wyjdziecie do lasku, tego przy drodze do Manresy. Jak tylko usłyszycie turkot bryczki zaczniecie gwizdać Marsyliankę. Po tym was poznam i zabiorę. Teraz muszę jechać do portu. Żegnam!

- Do widzenia.

Koniec wersji demonstracyjnej.

NAIWNOŚĆ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POGOŃ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SPISKOWCY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WYMARZONY ZIĘĆ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POSZUKIWANIA

Jakieś dwa tygodnie później poczciwy hacjendero Pedro Arbellez siedział w swoim pokoju i wyglądał przez okno. Postarzał się mocno, ale zdrowie wróciło mu i mógł uchodzić jeszcze za całkiem dziarskiego człowieka, gdyby nie smutek malujący się na jego twarzy. Tęsknota córki za narzeczonym nie dawała mu spokoju i spalała jego siły. W tej chwili ujrzał kilku jeźdźców, którzy od północy zbliżali się do hacjendy. Na przedzie jechało dwóch mężczyzn z jakąś kobietą, a w tyle za nimi dwanaście jucznych koni z trzema poganiaczami.

- Kto to może być? - spytał Arbellez Marię Hermoyes, która nie opuszczała go ani na chwilę.

- Niedługo się przekonamy - odparła wyglądając przez okno. - Jadą naszą drogą, więc na pewno wstąpią do nas.

Jeźdźcy, gdy tylko się zbliżyli, dali koniom ostrogi i galopem wjechali na dziedziniec. Można sobie wyobrazić zdziwienie hacjendero i radość Emmy, gdy w nadjeżdżających rozpoznali Pirnera, Resedillę i Gerarda.

Zapanowało powszechne zamieszanie, powitaniom, pytaniom i odpowiedziom nie było końca. Tylko Czarny Gerard stał całkiem spokojnie. Po przedstawieniu go przez Pirnera z powrotem wyszedł na dziedziniec, gdyż nie mógł wytrzymać w zamkniętym pomieszczeniu. Przed drzwiami spotkał doktora Bertolda, który jeszcze ciągle razem ze swym kolegą Wilmanem i z siostrami Pepi i Zilli mieszkali w hacjendzie.

- Ach, co za spotkanie - zawołał lekarz. - Monsieur Manso, jak widzę całkowicie już pan wyzdrowiał.

- Tak - odparł Gerard. - Właśnie razem z Pirnero i Resedillą przyjechaliśmy.

- To oni też są tutaj? - spytał zdziwiony lekarz.

- Tak.

- Przyjechaliście w jakimś konkretnym celu?

- Nie, to raczej wizyta. Pirnero jest spokrewniony z Arbellezem Właśnie teraz rozmawiają na górze i zadają tak szczegółowe pytania, że musiałem uciec na świeże powietrze, bo aż mi w głowie szumi. Ale co i pozostałymi? Są tu jeszcze jacyś nasi znajomi?

- Kogo ma pan na myśli?

- Sternaua?

- Zaginął.

- Zaginął? Jak to?

- Musiało mu się przytrafić jakieś nieszczęście.

- To niemożliwe, musi się pan mylić!

- Niestety nie. Sternau i jego towarzysze zaginęli. Nie mamy pojęcia co się z nimi stało.

- Którzy jego towarzysze?

Lekarz wymienił pozostałe nazwiska.

- Do diabła, znowu jakaś awantura. Proszę za mną, chodźmy do ogrodu, może będzie pan tak łaskaw i opowie mi wszystko dokładnie.

Poszli do ogrodu i lekarz opowiedział mu co się stało przed przybyciem Piorunowego Grota aż do owego tajemniczego zniknięcia, starego hrabiego. Gerard słuchał w milczeniu. Dopiero gdy lekarz skończył zapytał:

- Szukano hrabiego?

- Naturalnie.

- I z jakim skutkiem?

- Żadnym.

- Nieprawdopodobne! Nie odkryto jakiś śladów?

- Żadnych.

- Musiano przecież coś zauważyć, bodaj odcisk kopyt końskich lub ludzkich stóp.

- Ach, na to nikt specjalnie nie zważał.

- Przecież hrabia nie wyskoczył oknem.

- Okno było zamknięte.

- A drzwi?

- Drzwi? O ile pamiętam były otwarte.

- Dziwne i nie było z pobliżu żadnego trapera, który mógłby zbadać ślady.

- Nie. Wszyscy potracili głowy wobec tak niezwykłego zdarzenia.

- A może dzień wcześniej kręcił się tutaj jakiś podejrzany osobnik?

- Nie.

- Nie było nikogo obcego?

- Był.

- Kto taki?

- Syna alkada, wysłany przez Mariano do hrabiego Ferdynanda.

- No, zaczyna się coś rozjaśniać.

- O nie, wprost przeciwnie. Ten poseł także jest zagadką.

- Doskonale rozumiem - odparł Gerard z uśmiechem politowania. - Czego on chciał od hrabiego?

- Senior Mariano przysłał go z wiadomością, że złapali Józefę i że mają nadzieję wkrótce złapać także Pablo Korteję.

- Kim był ten poseł?

- Powiedział, że jest synem sędziego z Sombrereto.

- I wy w to uwierzyliście?

- Naturalnie, miał przy sobie pierścień seniora Mariano.

- Kiedy odszedł?

- Na drugi dzień.

- Był z nim ktoś?

- Nie.

- Hm - mruknął myśliwy. - Proszę wybaczyć, ale zaraz muszę się zająć tą sprawą.

Poszedł do hacjendy i kazał sobie pokazać pokój zajmowany przez hrabiego, ramy okienne były stare, ale dokładnie można bybyło zobaczyć zagłębienie, jakby po lassie, na którym spuszczano coś ciężkiego. Pod oknem, gdzie był skład kamieni i dokąd nikt nie zachodził, ujrzał wprawdzie stare, ale dość wyraźne ślady ludzkich stóp.

Wszyscy zebrali się wkoło niego, przypatrując się dziwnym poszukiwaniom. Pobieżnie powiedział im o co chodzi z tymi śladami.

- Tędy, przez okno spuszczono nieprzytomnego hrabiego, a tu czekało na niego dwóch ludzi, którzy go wynieśli.

- Ależ hrabia był całkiem zdrów - przerwał Pedro Arbellez.

- Tak, ale ów rzekomy syn sędziego, o którego dowiadywał się już sam lord Lindsay, z całą pewnością musiał być opryszkiem, który obezwładnił hrabiego.

- Ale on mu oddał pierścień wart kilkanaście tysięcy.

- Mógł to spokojnie zrobić, zwłaszcza, że miał stuprocentową pewność, że go i tak odbierze.

- Wyjechał sam jeden, następnego dnia.

- Chciał swoim wspólnikom dać czas na ucieczkę.

- O rany, że mnie to wówczas nie wpadło do głowy - lamentował hacjedero. - Ale kto by się mógł spodziewać. Zaraz wyślę ludzi do Sombrereto i w kierunku Santa Jaga.

- Tylko bez pośpiechu. Wasi ludzi mogą tylko wszystko popsuć. Wystarczy jeden człowiek.

- Jeden? Ależ to bardzo niebezpiecznie.

- Chętnie się podejmę lego niebezpieczeństwa, bo chodzi o życie tylu dzielnych ludzi.

Stary Pirnero zaczął potrząsać głową.

- Właściwie nie powinienem się na to zgodzić, ale jeżeli Resedllia...

- Resedllia jest bardzo odważna i ma dobre serce, ona mi na pewno pozwoli - przerwał Gerard.

Oczy wszystkich skierowały się na Resedillę. Po krótkim namyśle odparła:

- Wprawdzie niechętnie się na to zgadzam, ale tu chodzi o bardzo ważną sprawę i ja nie mogę ci odradzać, o jedno cię jednak proszę; uważaj na siebie i nie narażaj się niepotrzebnie.

- Nie bój się, moja kochana. Wiem jakie obowiązki wziąłem na siebie, nie jestem już sam na tym świecie, przyrzekam ci, że będę ostrożny.

- Kiedy wyruszasz? - spytał Pirnero.

- Dziś już za późno, bo zapada zmrok, ale wyjadę jutro skoro świt.

- Ale chyba nie sam jeden? - spytał Arbellez z trwogą.

- Samemu byłoby najłatwiej, ale aby was uspokoić wezmę ze sobą jednego, no może dwóch vaqueros, aby mogli wam donieść, jeżeli wydarzy się coś ważnego.

Cały wieczór Gerard spędził w towarzystwie Resedilli i zanim się rozstali, musiał jej przyrzec, że rano nie wyjedzie bez pożegnania z nią.

Długo w nocy spacerował jeszcze po pokoju rozważając wszystko dokładnie. Zgasił lampę i otworzył okno spoglądając na gwiazdy, które jasno oświetlały drzewa. Nagle na dole usłyszał jakiś szelest. Kiedy się wychylił zobaczył jakąś męską postać wykradającą się chyłkiem z okna położonego tuż pod jego pokojem. Wprawdzie mógł być to któryś z vaqueros, ale Gerard był zbyt ostrożny, aby zostawić to bez sprawdzenia.

- Stój! Kto tam na dole? - spytał.

Obcy nie odpowiedział tylko szybko przebiegł przez dziedziniec ku ogrodzeniu.

- Stój, albo strzelam!

Ponieważ i na to uciekinier nie zważał, Gerard porwał strzelbę i złożył się do strzału. Jednak słabe światło gwiazd nie pozwoliło na dobre wymierzenie. Na ślepo posłał dwie kule w stronę, gdzie obcy zniknął, ale żaden krzyk nie potwierdził, czy strzał był celny. Jedno było pewne, wśród nocnej ciszy wszędzie było go słychać.

Nie zważając jednak na to, czym prędzej złapał nóż i rewolwer, przy nodze łóżka przywiązał lasso i spuścił się przez okno na dół. Biegiem dopadł ogrodzenia. Niedaleko na lewo usłyszał parskanie konia. Wyjął rewolwer i pobiegł w tym kierunku. Niestety, zbyt późno. Zanim dobiegł na miejsce usłyszał tylko tętent konia. Chwilę stał nasłuchując, po czym nie chcą zacierać śladów inną drogą wrócił do domu. Mieszkańcy hacjendy zaalarmowani strzałami zerwali się z łóżek i pozapalali światła. Jeden z vaquero zastąpił mu drogę.

- Ach, senior Gerard - zawołał poznawszy go. - Wszyscy was szukają, niepokoją się, gdzie też senior się podział.

- Gdzie są?

- Tego niewiem, rozbiegli się na wszystkie strony szukając was.

- Jak można ich najszybciej zwołać?

- Obok jadalni wisi dzwonek, jeżeli go pan użyje, to wszyscy niezawodnie tam przybędą.

Gerard posłuchał rady. Niedługo po głosie dzwonka wszyscy przybyli do jadalni, zjawiła się także Resedilla. Kiedy go ujrzała rzuciła się z radością w jego objęcia i zawołała:

- Bogu dzięki, że cię widzę! Już się ogromnie o ciebie niepokoiłam.

- Dlaczego? - spytał słodko.

- Słyszeliśmy strzały. Pobiegłam do twego pokoju i znalazłem tylko strzelbę. Czy to ty strzelałeś?

- Tak.

- Dlaczego?

- Zaraz powiem, ale czy wszyscy już są?

- Wszyscy.

Opowiedział całe zdarzenie, po czym spytał hacjendero:

- Co to za pokój znajduje się tuż pod moim?

- Kuchnia - odparł.

- Czy wszyscy vaqueros mieszkają w tym domu?

- O nie, większość z nich śpi w polu.

- A w kuchni kto śpi?

- Nikt, ona jest zawsze zamknięta. Ja sama mam klucze do niej - odparła Maria Hermoyes.

- Ale okno w kuchni było otwarte?

- Oczywiście, chodziło o to aby ją przewietrzyć.

- Czy to możliwe, żeby jakiś vaqueros wchodził w nocy do kuchni?

- No cóż, przekonamy się, czy jest zamknięta.

Wszyscy zeszli na dół, drzwi kuchni były zamknięte. Maria otwarła je i chciała wejść do środka, ale Gerard zatrzymał ją.

- Proszę zaczekać, seniora. Najpierw sprawdzimy czy pod oknem nie ma jakiś śladów.

Zapalono latarnię. Ziemia pod oknami była mokra, więc dokładnie widać było ślady.

- Zgadza się - powiedział Gerard. - Ten człowiek wkradł się do środka, przez okno; nie był to jednak vaquero, bo oni noszą inne buty. To jest dość mały odcisk. Muszę rano odrysować te ślady, może mi się na coś przydadzą, a teraz chodźmy do kuchni.

Wszedł pierwszy i zaczął badać każdy kawałek posadzki. Tuż obok wielkiego rezerwuaru znalazł mały korek. Zwrócił się do Marii z pytaniem:

- Kto ostatni był w kuchni?

- Ja.

- Ten korek nie należy może do was?

- Nie.

- A nie macie takiej małej flaszeczki, do której by ten korek pasował?

- Nie.

- Jest jeszcze wilgotna, czyli że niedawno tkwił jeszcze w szyjce. Widzicie te ślady koło okna i rezerwuaru?

- Widzę - odparł hacjendero.

- I co o tym myślicie?

- Że ten człowiek wspiął się tutaj specjalnie do wody.

- Całkiem słusznie. Są dwa rozwiązania, albo jakiś obcy chciał nabrać wody...

- A kto byłby takim głupcem, aby zakradać się w nocy do środka, skoro za ogrodzeniem płynie dosyć wody.

- Racja. Podejrzewam więc, że wkradł się tutaj z pełną flaszeczką, aby do zbiornika wlać jej zawartość.

- Na Boga, to ostatnie jest prawdopodobne - odezwał się Arbellez.

- Nie tylko prawdopodobne, ale pewne.

- Ale co miało by być w tej buteleczce?

- Myślę, że się dowiemy.

- A po co to wlewał do zbiornika.

- Tego też się dowiemy. Myślicie, że chciał zrobić dobry uczynek.

- Raczej nie.

- No właśnie, dokładnie już obejrzałem sobie wodę. Seniora Maria, czy w tym kotle było wczoraj gotowane coś tłustego?

- Nie. W tym kotle nigdy się nie gotuje. Służy tylko jako zbiornik. Wczoraj był wyczyszczony piaskiem i napełniony czystą wodą.

- Czyli, że nie powinien być zatłuszczony?

- Oczywiście, że nie.

- To proszę spojrzeć. Na brzegach zgromadziły się małe, jasne, tłuste oka. panowie doktorzy mogą to dokładnie zbadać.

Wilman i Bertold podeszli bliżej by zbadać owe krople. Coś mówili po cichu, wreszcie Bertold spytał:

- Nie ma tu jakiegoś starego, chorego psa?

- Do diabła? Trucizna! - zawołał Arbellez natychmiast wszystko pojmując. - Przyprowadźcie starą sukę i dwa króliki.

Natychmiast wykonano polecenie. Doktorzy wzięli po kawałku chleba, zamoczyli je w tłuszczu i podali zwierzętom. Po niespełna dwóch minutach króliki padły a po nich suka, nawet nie zaskowyczawszy.

- Trucizna! Naprawdę trucizna! - wołali wszyscy.

- Tak - rzekł Bertold. - Chociaż muszę przyznać, że nie wiem jaka, nie znam jej.

- Ja także - dodał jego kolega.

- Mnie zaś jest bardzo dobrze znana - rzekł Gerard. - To jest wyciąg z klama-bale. Indianie nazywają tę roślinę, liśćmi śmierci.

- Na Boga, co to za okrucieństwo. Zakradają się aż tutaj, aby kogoś z nas otruć! - zawołała Maria.

- Kogoś z nas? - spytał Gerard. - Albo lepiej powiedziawszy nas wszystkich; przecież z tego kotła bierze się wodę do gotowania.- Naturalnie. Na Boga, to prawda!

Ogólne przerażenie odmalowało się na twarzach wszystkich obecnych.

- Dzięki Bogu - powiedział Arbellez - że senior właśnie jest u nas. Przecież w innym wypadku byłoby po nas.

- Ale kto to mógł zrobić? - zapytała Resedilla.

- Nie domyślasz się moja droga? - spytał Gerard.

- Nie.

- Nikt inny, jak jakiś nieprzyjaciel rodziny Rodriganda.

- Ale my z tą rodziną nic jesteśmy spokrewnieni.

- To prawda, ale jesteśmy wtajemniczeni we wszystko. Dlatego też zaginął Sternau i cała jego kompania, dlatego wykradli hrabiego Ferdynanda i czyhają na życie mieszkańców hacjendy. Przy pomocy tej trucizny, za jednym zamachem pozbyliby się wszystkich świadków.

- To prawda, ciekawa jestem tylko, kto jest sprawcą?

- Zapewne Kortejo - powiedział Gerard - albo jeden z jego wspólników. Koniecznie muszę go złapać i wydusić z niego prawdę.

- A jak nie zechce się przyznać?

- Ha? - zaśmiał się traper. - Chciałbym widzieć takiego, któremu uda się coś przemilczeć przed prawdziwym traperem.

- Myślisz, że uda ci się go złapać?

- Jestem o tym przekonany.

- Ale on już jest daleko!

- To nic nie szkodzi. Ma tylko jednego zmęczonego konia, a ja wezmę świeżego. Dwaj vaqueros, którzy mi będą towarzyszyli także muszą dostać dobre wierzchowce.

- Dostaniecie najlepsze jakie mam - odezwał się Arbellez.

- Dobrze, a teraz muszę się przygotować do podróży, bo i tak już nie zasnę.

Wszyscy rozeszli się do swoich pokojów. Gerard, gdy tylko zaczęło szarzeć poszedł pod kuchenne okno by wziąć odcisk pozostawionych śladów, po czym obejrzał za ogrodzeniem to miejsce, gdzie w nocy słyszał parskanie konia. Na kaktusie zostało kilka włosów i dlatego zorientował się co do maści zwierzęcia. Trochę dalej, przy strumyku obejrzał też ślady końskich kopyt. Powrócił do swego pokoju, by zabrać broń i w tym samym momencie przybiegła Resedilla, by się z nim pożegnać. Oczy miała całe załzawione.

- Nie rozpaczaj kochanie, - pocieszał ją Gerard - niedługo wrócę.

- Jesteś tego pewny?

- Oczywiście.

- Przecież tylu dzielnych ludzi przed tobą zginęło.

- To co innego, oni szukali zaginionych, a ja gonię zbrodniarzy.

Tymi słowami chociaż trochę uspokoił narzeczoną; pozostali z wielkim zaufaniem patrzyli za nim, gdy wyjeżdżał z hacjendy. Wraz z dwoma vaqueros pędzili śladami aż do zapadnięcia zmroku. Dopiero kiedy zapadająca ciemność uniemożliwiła dalsze posuwanie się za nimi, rozkazał przygotować nocleg.

- Tutaj przenocujemy - powiedział wskazując na pobliskie krzaki.

- A czy nie będzie to naszym błędem? - spytał jeden vaquero.

- Dlaczego?

- Bo tuż obok leży hacjenda seniora Marquezo. Zapewne tam schronił się ten drab.

- No cóż, taki łotr niechętnie zatrzymuje się w pobliżu ludzkich siedlisk, o ile możliwości unika wszystkiego co by go mogło zdradzić. Zresztą jesteśmy całkiem niedaleko od niego.

- To znaczy?

- Jest najprawdopodobniej jakąś godzinę drogi przed nami, a konia ma bardzo znużonego; jutro na pewno go dogonimy.

Uspokojeni pokładli się i zaraz usnęli. Skoro świt myśliwy pobudził swych towarzyszy. Siedli na konie i popędzili naprzód. Nagle Gerard zatrzymał wierzchowca i wskazując na stratowaną łąkę rzekł:

- Tutaj się zatrzymał, zaraz to dokładnie zbadamy. Zeskoczył z konia, by bliżej przyjrzeć się śladom.

- Do diabła! - zawołał. - Gdzie leży ta hacjenda, o której wczoraj mówiliście?

- Zaraz na prawo, za tymi zaroślami.

- Jak daleko?

- Jakieś dziesięć minut jazdy.

- Ten łotr tutaj zsiadł z konia i piechotą udał się w kierunku hacjendy. Powrócił jednak konno! Czy przypadkiem nie zabrał z hacjendy świeżego wierzchowca?

- To byłby iście szatański pomysł.

- Niestety, tak jednak było. Widzicie te ślady? Tędy pogalopował uwolniony koń bez jeźdźca, a tu na prawo, w kierunku południowym widać ślady nowego konia, którego dosiadł.

Fatalnie się składa. Wy pojedziecie za tym nowym śladem, ja muszę wstąpić jeszcze do tej hacjendy i pomówić z właścicielem.

Po dziesięciu minutach znalazł się na dziedzińcu małego zabudowania. Zeskoczył z konia i poszedł wprost do pokoju, w którym zastał starszego mężczyznę siedzącego w hamaku i palącego papierosa.

- Czy pan nazywa się Marquez? - spytał Gerard.

- Tak - odparł mężczyzna.

- Czy sprzedał pan wczoraj konia?

- Ja? Ani mi to w głowie, ale mój siwek musiał zaginąć, bo go rano nigdzie nie znalazłem.

- Zginąć? Może go ktoś ukradł?

- Możliwe, wysłałem moich ludzi na poszukiwania.

- Czy to był dobry koń?

- Najlepszy jakiego miałem.

- Do diabła?

- Co się stało?

- Od hacjendy del Erina ścigam bandytę. Byłem pewny, że go dzisiaj dogonię, tymczasem łotr ukradł u was konia i teraz...

- Czyli, że mi go ukradł? - przerwał Marquezo.

- Naturalnie, czy ten koń był znaczony?

- Tak, na pysku miał znak. Jedna połowa łba jest czarna.

- Dziękuję panu - obrócił się i chciał wyjść.

- Zaraz, senior? - zawołał hacjendero. - Proszę mi przynajmniej powiedzieć, czy ten drab nie zostawił swego konia?

- Zostawił, tam na lewo w krzakach, odnajdzie pan jego ślady. Nie zatrzymując się dłużej wybiegł, wskoczył na siodło i pogalopował. Niedługo dogonił vaqueros i pojechali ze zdwojoną szybkością. Z każdą chwilą na twarzy Gerarda widać było rosnące niezadowolenie.

- To przebiegły drań - powiedział do swych towarzyszy.

- Pewnie wcale nie nocował? - spytał vaqueros.

- Tak i w tym właśnie bieda. Ukradł świeżego konia i pędził całą noc. Wprawdzie znacznie się do niego zbliżyliśmy, ale wątpię czy dogonimy go przed zmrokiem.

Cały dzień pędzili bez rezultatu. O zmroku ujrzeli miasteczko Santa Jaga.

- Jedyna nadzieja w tym, że nie pojechał przez miasto? - powiedział vaquero.

- Dlaczego? - spytał Gerard.

- Bo w mieście zgubilibyśmy jego ślady.

- Za to od mieszkańców moglibyśmy się czegoś dowiedzieć. Ja myślę, że właśnie wjechał do środka.

- Nie rozumiem.

- Właśnie tutaj schodzą się wszystkie poprzednie ślady. Stąd wyjechała seniorita Emilia.

Aż dotąd prowadziły ślady Sternaua i pozostałych. Mam nadzieję, że uda nam się rozwiązać ten gordyjski węzeł i odszukać winowajców.

Popędzili w kierunku zabudowań. Tuż przed miastem spotkali mężczyznę, który szedł obok wozu ciągniętego przez dwa muły.

- Jesteście tutejsi, senior? - spytał go Gerard.

- Tak.

- Spotkaliście może jeźdźca spieszącego w stronę miasta?

- Tak, całkiem niedawno przejechał obok mnie.

- A jakiego miał konia?

- Siwego.

- Znacie może jeźdźca?

- Zaraz go poznałem po siodle, chociaż kluczył, widocznie nie chciał abym go poznał.

- Kto to taki?

- Senior, ja jestem biednym człowiekiem, a każda przysługa powinna być opłacona.

Gerard sięgnął do kieszeni i wyjął srebrną monetę:

- Macie! - powiedział wtykając mu jaw rękę. - Teraz jednak powiedzcie co widzieliście.

- Dziękuję senior, teraz powiem wszystko co mi wiadomo.

- Ale prędko!

- Bardzo prędko. To był zakonnik, Hilario.

- Co to za jeden?

- Lekarz z klasztoru della Barbara, tego na górce koło miasta.

- Widzieliście może jego konia?

- Trochę, ale zaraz poznałem tego siwka.

- To widzieliście go wcześniej?

- Oczywiście, myślę, że kupił go od seniora Marquezo.

- A po czym to poznaliście?

- Po pysku. Jedną połowę miał czarną.

- Dziękuję, senior i dobranoc!

Pojechał dalej pogrążony w myślach. Zakonnik... lekarz... z klasztoru? Tysiące myśli przelatywało mu przez głowę. Wreszcie zwrócił się do swych towarzyszy i rzekł:

- Moje przypuszczenia się sprawdziły. Ten złoczyńca mieszka tutaj, w mieście. Musimy przenocować w vencie. Jutro wydam dalsze rozkazy.