Część I

1.
Rok 2026 – spotkanie

Kiedy pojawiła się w drzwiach mego domu, na początku nie potraktowałam jej poważnie – kto poważnie potraktowałby około dwunastoletnią dziewczynę? Wieczorem tego samego dnia, traktowałam ją już jednak nad wyraz autentycznie.

Ta dziewczyna, i jej historia, wywarły na mnie tak ogromny wpływ, iż wciąż nie potrafię o niej zapomnieć – a minęło już od tamtej pory kilka miesięcy. Śnię i myślę o niej. Mam ją ciągle przed oczami. Nie wiedząc o tym, stała się ważnym elementem mego życia. Czy każdy, kto napotkał ją na swej drodze, odczuwa to samo co ja? Czy tylko ci, którzy poznali ją głębiej? A ja poznałam – niestety. Nie mam jednak (tak naprawdę nigdy nie miałam, i wiem, że mieć nie będę) odwagi spotkać się z nią ponownie, by porozmawiać. Wyjaśnić pewne fakty. Lepiej ją zrozumieć. Pragnę wymazać ją z pamięci – nie utrwalić.

Zważywszy na jej wiek, nic dziwnego, że nie zadzwoniła wcześniej, aby umówić się na spotkanie – tak, jak robili to wszyscy zainteresowani moimi usługami. Pewnie od razu odłożyłabym słuchawkę, sądząc, że to jakiś kolejny szczeniacki żart. W ogłoszeniach w czasopismach fachowych umieszczam tylko numer telefonu, a z klientami spotykam się wyłącznie w neutralnych miejscach. Nigdy nie mieszam życia zawodowego z osobistym. Taką mam zasadę. W moim fachu inaczej się nie da, jeśli nie chce się postradać zmysłów.

Pierwszym moim pytaniem, jakie zadałam, było więc, skąd zna mój adres. W odpowiedzi wyciągnęła dwa banknoty po sto euro i powiedziała, że jeśli okażę się tym, za kogo się podaję, to dostanę dziesięć razy tyle. Dwa tysiące euro to gaża, jakiej raczej się nie otrzymuje w mojej profesji za jedno zlecenie. Połakomiłam się, kto by odmówił… Potrzebowałam pieniędzy. Interesy nie szły ostatnio zbyt dobrze. Starzy klienci stawali się coraz biedniejsi, a nowych jakoś mi nie przybywało w imponującym tempie. Nic dziwnego, przy konkurencji telefonicznych naciągaczy żaden prawdziwy fachowiec nie ma szans. Zapytałam zatem, co chce, abym zrobiła. Odpowiedziała, abym na dobry początek ubrała się, gdyż czeka nas długa droga. Na wszelki wypadek miałam zabrać ze sobą rzeczy na dwa dni.

Spakowałam zatem standardowy, przy tego typu wyprawach, zestaw podróżny i dosłownie po kilku minutach zameldowałam się do jej dyspozycji. Nieletnia od razu przeszła do rzeczy. Interesowało ją, czego potrzebuję, bym mogła opowiedzieć o zdarzeniach dotyczących pewnych osób, które miały miejsce szesnaście lat temu. Odpowiedziałam, że wystarczą rzeczy osobiste należące do tych ludzi. Najlepiej te, które były „świadkami” interesujących ją zdarzeń – miałam na myśli ubrania, biżuterię, cokolwiek. Bardzo dobrze byłoby, gdyby zaprowadziła mnie również w miejsca bezpośrednio powiązane ze wspomnianymi wydarzeniami. W pomieszczeniu odbiór będzie najmocniejszy. Oznajmiła mi, że z tym nie będzie problemu. Następnie ruszyła klatką schodową w dół. Poszłam za nią – a raczej za gażą, jaką oferowała.

Dziewczyna nie wyróżniała się jakoś szczególnie ubiorem. Niebieskie dżinsy, czarne tenisówki i czerwona sportowa bluza. Urodę miała już jednak nieprzeciętną. Nie powiedziałabym, żeby była jakoś szczególnie piękna; była raczej intrygująca: blada, prawie biała cera (co w kontekście przemijającego bardzo upalnego lata świadczyło, iż unikała słońca jak ognia), proste długie czarne włosy… i te oczy: wielkie, czarne i przenikliwe. Uwielbiam ten typ urody, wyraz twarzy i zachowanie mówiące: wiem więcej, niż ci się wydaje – ale to tajemnica.

Wyszłyśmy przed kamienicę. Poranne wrześniowe słońce oblewało budynki przy Francuskiej. Spojrzałam ponad ich dachy – zapowiadał się piękny dzień. W sam raz na wycieczkę poza Warszawę. Dziewczyna przeszła na drugą stronę ulicy i podeszła do mocno leciwego srebrnego samochodu terenowego. Przywołała mnie gestem ręki i zajęła miejsce od strony pasażera. Dopiero zbliżając się do pojazdu, zauważyłam siedzącego za kierownicą mężczyznę. Nie była więc sama. A czego się, głupia, spodziewałam? Tego, że uda mi się wykorzystać naiwność dzieciaka i załatwię sprawę szybko, bez zbytniego zaangażowania z mojej strony? Nie za taką kwotę – mogłam się spodziewać, że musi za tym stać ktoś jeszcze. Dwa tysiaki na ulicy ot tak sobie nie leżą.

Gdzie jedziemy, zapytałam, zaraz jak tylko usiadłam na tylnym fotelu. Mężczyzna, lustrując mnie w tylnym lusterku, oznajmił, że oni wiedzą gdzie, ale to ja, jeśli rzeczywiście jestem tym, za kogo się podaję, mam ich tam pokierować. Dziewczyna zapytała mnie podejrzliwie, czy coś czuję, dostałam bowiem to, czego chciałam. Nie zrozumiałam. Już miałam zapytać, o co jej chodzi, kiedy nagle przed moimi oczami pojawił się pierwszy, słaby jeszcze obraz. Ten samochód – to on był jednym z portali. Dotknęłam bojaźliwie zagłówka fotela kierowcy. Moja mocodawczyni uspokoiła się, widząc nagłą zmianę w moim zachowaniu – wiedziała, że „podjęłam trop”. Zakomunikowała, iż chcą, abym mówiła im wszystko, czego doświadczam. Każdy wyraz, zdanie i scena były dla nich niezwykle istotne. Posiadali już wiele informacji o interesującej ich sprawie, więc bardzo szybko mieli zweryfikować prawdziwość mojej relacji. Czułam, że mężczyzna, w przeciwieństwie do dziewczyny, był do mnie bardzo sceptycznie nastawiony. To on zapytał mnie chłodno, czy jestem gotowa. Skinęłam głową. Podał mi fotografię, oznajmiając, że to oni: Karol i Amanda Matlak. Przechwyciłam zdjęcie i kiedy tylko objęłam je wzrokiem, obrazy pojawiły się przed moim oczami. Żywe, silne jak nigdy wcześniej. Moje ciało astralne udało się w podróż.

Zaczęłam mówić.

2.
W drogę

– Amando, pospiesz się. Wiesz dobrze, że przed nami daleka droga. – Karol chwycił w dłonie dwie zielone walizki i przetransportował je do holu. Porzucił toboły przy drzwiach wyjściowych i powrócił do sypialni z wymalowanym na twarzy sztucznym grymasem zmęczenia.

Amanda siedziała na łóżku, składając z pasją w foremne kostki kolejną partię swoich ubrań. Zerknęła z uśmiechem na męża, kiedy ten stanął tuż obok niej.

– Nie przesadzaj, nie są aż tak ciężkie. Gdzie twoja młodzieńcza krzepa, Herkulesku? Dziadziejesz mi z każdym rokiem. A tak naprawdę dopiero od teraz będziesz mi potrzebny.

– I to dlatego uciekasz do mamusi? – Kucnął i złapał ją za dłonie.

– Ooo, jakie ty masz toporne poczucie humoru. Przecież wiesz dobrze, dlaczego. Rozmawialiśmy już o tym. Nie chcę być sama. A ciebie wiecznie nie ma w domu. To i tak cud, że masz chociaż wolną sobotę i możesz mnie zawieźć osobiście, a nie muszę się tłuc w moim stanie taki kawał drogi autobusem.

– À propos kawału drogi – przypomniał, ściskając delikatnie jej dłonie – jedźmy już, proszę.

– Jeszcze tylko kilka niezbędnych rzeczy i będę gotowa. Czy mógłbyś? – wskazała na spoczywające na łóżku kupki kolorowych szmatek. – Tylko proszę, wkładaj ostrożnie. Nie chcę zaraz po przyjeździe rozścielać wszystkiego na desce do prasowania.

Przeszedł zgrabnie z pozycji kucanej w klęczącą i spełnił jej prośbę. Rozmieścił pakunki z typową dla siebie architektoniczną zawodową starannością: walizka – kwartał dzielnicy do zabudowy, ubrania – kolejne wieżowce do rozmieszczenia.

– Psychol – roześmiała się i podeszła do niego, powłócząc nogami.

Zerknął w górę. Uwielbiał patrzeć na nią z tej perspektywy. Stąd było widać najlepiej, w jak zaawansowanej była już ciąży. Przyłożył głowę do jej brzucha.

– Jeszcze tylko kilka dni, góra tydzień – wyszeptał, nasłuchując jakichkolwiek odgłosów wydawanych przez wspólny owoc ich miłości.

– Tak, już niedługo – potwierdziła, przyciskając mocniej głowę ukochanego. – Adam junior.

Trwali chwilę w milczeniu, w błogiej bliskości trzech ciał. Karol odezwał się jako pierwszy:

– Spakowałaś lekarstwa?

– Tak.

– Do podręcznego czy do walizki?

– Do podręcznego. Przecież wiem: nie będziesz się zatrzymywał po drodze i grzebał w bagażniku w poszukiwaniu dupereli. Nie pierwszy raz przecież wybieram się z tobą w drogę. Uczę się.

– To wszystko? Bierzesz coś jeszcze?

– Wszystko. Możesz zabrać walizkę.

– Nie chowaj reszty do szafy – zasugerował. – Nie mamy na to czasu. Zajmę się tym po powrocie. Wiesz dobrze, że musimy jeszcze podskoczyć do mojej pracy. Czekają na plany.

Zasunął szybkim ruchem zamek błyskawiczny czerwonej walizki i wstał z podłogi.

– No to w drogę – powiedział.

– W drogę – przytaknęła z lekkim zdenerwowaniem.

– Zniosę walizki do samochodu, a ty sprawdź, czy nie zostawiliśmy czegoś włączonego. Dobrze?

Przytaknęła głową. Wyszli obydwoje z sypialni. Ona udała się wolnym krokiem do kuchni na inspekcję bezpieczeństwa. On ruszył pospiesznie do holu. Wymienił czerwoną walizkę na zielone i opuścił mieszkanie.

Amanda sprawdzała kurki z wodą w łazience, kiedy Karol zameldował się z powrotem w mieszkaniu.

– I jak? – zapytał z zainteresowaniem.

– Jak zwykle wszystko tip-top. Nie uronimy ani kropelki wody, ani mikro czegoś tam gazu i tyle samo czegoś tam prądu.

– Metra sześciennego i kilowata.

– Tere-fere – przedrzeźniła go żartobliwie.

Stanął w progu łazienki, przyglądając się z uśmiechem, jak szarooka blondynka o kręconych włosach sięgających ramion mocuje się z zaworem ciepłej wody.

– Jesteś taka piękna. Coraz piękniejsza. Mam nadzieję, że kiedy pojawi się Adaś, nie odstawisz mnie na bok, jak jakiegoś niepotrzebnego, zużytego grata?

– A kto powiedział, że chcę poprzestać na jednym dziecku? – Podeszła do niego i pocałowała namiętnie w usta. – No, ogierku, zabierz walizkę z sypialni i ruszajmy. Ja zamknę dom.

– Zaczekam na ciebie i pójdziemy razem.

– Poradzę sobie. Jestem ciężarna a nie kaleka. – Przecisnęła się obok męża i udała się do kuchni, skąd zabrała niedużą podręczną torbę.

– Nie bierzesz nic do jedzenia? Nawet wody? – zagadnął, nie mogąc odszukać w pamięci, aby przygotowywała jakikolwiek prowiant na podróż.

– Kupimy coś po drodze. No co tak patrzysz zdegustowany? Ty kanistrów z paliwem nie bierzesz. Dorwiemy coś na stacji. – Włożyła buty i wyszła na klatkę schodową, pobrzękując ostentacyjnie kluczami.

Karol podniósł czerwoną walizę i ruszył w ślad za żoną.

– No idź, nie czekaj, ja muszę jeszcze… – powiedziała.

– Wiem. Będę na dole. – Wcisnął przycisk przywołujący windę i kiedy tylko ta zaanonsowała melodyjnym sygnałem swą obecność, zniknął w jej wnętrzu.

Amanda zamknęła drzwi mieszkania, po czym wykonała na ich bukowej okleinie znak krzyża, szepcząc słowa:

– Matulu Boska, spraw, aby temu domostwu nic się nie stało podczas naszej nieobecności. Strzeż jego mury przed przykrymi niespodziankami zarówno natury, jak i ludzkiej zawiści. Spraw, aby nasza droga była wolna od niemiłych przygód i by Karol powrócił bezpiecznie z powrotem do domu. Amen.

3.
Rudowłosa z windy

Karol mknął windą do siedziby Grudziński i Spółka – swojego aktualnego pracodawcy. I kiedy tylko wszedł do srebrzysto-lustrzanego czworoboku i wybrał przycisk numer 27, pojawiła się ona: rudowłosa piękność z dwudziestego piątego poziomu. Udawał, że nie patrzy, co zresztą nie było zbyt trudne. Obite taflami lustra wnętrze pozwalało mu bez skrępowania podziwiać fizjonomię kobiety. Zielone oczy, kredowa twarz delikatnie przypudrowana w odcień rdzy, nie na tyle jednak, aby móc przykryć piegi pokrywające policzki oraz pełne czerwone usta. Czarny żakiet perfekcyjnie opinający krągłości. Krótka spódniczka i długie, zgrabne nogi zwieńczone czarnymi butami na obcasach.

Zastanawiał się, kim ona jest. Pracownikiem szeregowym czy może kimś wyżej? Marketing i reklama, a może dział sprzedaży? Nie pierwszy raz znajdował się z nią w identycznym położeniu – sam na sam. I nie pierwszy też raz zbierał się na odwagę, aby zacząć rozmowę. Dwadzieścia pięć pięter to jednak zbyt krótka droga na pogadankę. O co mógłby ją zapytać, gdy widział kątem oka umykające coraz wyżej na elektronicznym wyświetlaczu czerwone numerki? „Cześć, jestem Karol z dwudziestego siódmego, a ty…”? Przy kolejnych spotkaniach przekazałby jej informację, gdzie pracuje oraz czym się zajmuje – chociaż to przecież widać gołym okiem. Zawsze ta sama brązowa skórzana aktówka i tuby z planami, do tego idealnie skrojony garnitur, perfekcyjnie uczesane włosy oraz gładka, ogolona twarz. Nie pomyliłaby przecież młodego, dobrze zapowiadającego się architekta jednej z najlepszych pracowni w mieście ze stażystą lub gońcem. Chociaż dziś, wyjątkowo, ubrany jest luźno: dżinsy i zwykła koszula, brak aktówki, i ten ledwo widoczny, aczkolwiek wyczuwalny pod dłonią, dwudniowy zarost. No ale w końcu jest sobota: dziś ma wolne, wpadł tylko na chwilę dostarczyć plany. Chyba Rudowłosa jest w stanie domyślić się tego bez podpowiedzi z jego strony.

A ona?… No cóż, bez wątpienia podzieliłaby się z nim podobnymi wiadomościami. I tak trwałaby ta wieloodcinkowa wymiana kurtuazji. Tasiemiec niemający końca. Bo o jakim zwieńczeniu mogła być mowa? Wspólny lunch, kolacja, kino, teatr, a może coś więcej?… Przymknął powieki, nie pozwalając oczom dłużej narzucać coraz bardziej kosmatych myśli. Nie pomogło – zbyt dobrze zakodował już w pamięci obraz nieznajomej. A to niedobrze. Ma w końcu żonę, Amandę, i dziecko w drodze. Tak, ma… I łączy ich wspólny mianownik: brak seksu. Jeszcze kilka miesięcy temu nie zwróciłby na Rudowłosą uwagi – przynajmniej nie w taki sposób jak obecnie. Zaczął ją zauważać dopiero od niedawna. A wedle wiedzy Mariana, z którym pracuje, ta „seks-rudowłosa-lalunia kręci ponętnie pupą w ich biurowcu od przeszło dwóch lat”. Kilka miesięcy temu to jednak nie teraz. Teraz jest zupełnie inaczej. Teraz jest na głodzie.

W jednym momencie winda zrobiła się dla niego niezmiernie ciasna i duszna. Metaliczne ściany sześcioboku zaczęły napierać ku sobie, a wnętrze wypełniło się zapachem zmysłowych kobiecych perfum… i jeszcze czymś: jej zapachem. Poczuł go nazbyt wyraźnie, namacalnie. Zapach kobiecych pragnień, rządzy, rozkoszy.

Din-don – sygnał stopu. Dwudzieste piąte piętro. Dzięki Bogu. Został sam na sam ze swoim odbiciem. Zapach nieznajomej wciąż jednak wypełniał metaliczną puszkę. Jeszcze tylko krótka chwila męki, kolejny sygnał stopu i będzie się przed nim rozpościerać nieogarniona (w porównaniu z ciasną windą) przestrzeń biura.

Din-don – Karol wypadł na zewnątrz zaczerpnąć bezpłciowej, obojętnej atmosfery pracy. Przemaszerował szybkim krokiem, witając się uśmiechami i zdawkowymi skinieniami głowy z nielicznymi weekendowymi pracownikami. Stanął przy szklanych drzwiach pryncypała i zapukał delikatnie.

– Wejść! – dobiegł zza szyby mocny głos.

– Dzień dobry – rzekł Karol, zanim jeszcze zdołał objąć wzrokiem sylwetkę przełożonego.

– A to ty, Matlak, dobrze, że już jesteś.

– Wybacz, Piotrze, ale nie mogłem szybciej – oznajmił, przechodząc w głąb gabinetu. – Amanda jest już wyjątkowo powolna.

– No to jest chyba oczywiste – Piotr przytaknął ze zrozumieniem.

Pulchna, okrągła niczym słońce twarz pięćdziesięciokilkulatka i z trudem dający się zamknąć w sztywnych ramach marynarki brzuch – przynajmniej wizualnie Piotr był już gotowy, by dołączyć w poczet prezesów firmy Grudziński i Spółka.

– Do tego zabrała ze sobą tyle ciuchów… – Uścisnął dłoń przełożonego i usiadł po drugiej stronie biurka. – Myślałem, że mi kręgosłup strzeli, kiedy jej to wszystko przenosiłem do samochodu.

– Niestety, przyjacielu, tak to już jest. Mężczyźni projektują coraz lżejsze i tańsze materiały na te ich ciuszki, aby ulżyć swoim plecom i portfelom zarazem. Jednak na nic nasz trud. Kobiety idą bowiem w ilość. – Jego śmiech przypominał warkot odpalanego silnika w starym samochodzie, o tyle drażniący, że ten motor nie chciał zaskoczyć.

– Tak, nie inaczej – Karol przyłączył się do rechotu, chociaż tak na dobrą sprawę nie zrozumiał żartu.

– No, ale powiedz mi, jak się czuje przyszła matka.

– Dobrze. Naprawdę dobrze. Ale widać, że już jest blisko porodu.

– Uwierz mi, one niczego tak nie pragną w tym ostatnim czasie przed rozwiązaniem, jak tylko pozbyć się wreszcie tego cholernego balastu. Wiem, co mówię, przechodziłem to już dwa razy – zaśmiał się ponownie, rozprostowując otyłe cielsko w fotelu.

Zapewne miał rację. Przydomek Tatuś, jakim określali go między sobą podwładni, miał w końcu o wiele więcej wspólnego z faktem, że był ojcem jednego z pracowników firmy, niż ze zwykłym, zdrobniałym korporacyjnym określeniem szefa.

– Proszę, mam te plany.

Karol postanowił przejść do meritum. Nie miał czasu. Już dawno powinni być w drodze.

– Pięknie się z tym uwinąłeś – przełożony odebrał tuby i rozłożył je na blacie. – Prezesi są z ciebie bardzo zadowoleni. Podpytywali mnie o ciebie, a ja szepnąłem im co nieco dobrego na twój temat. Kto wie, może już niedługo zostaniesz dopuszczony do jakichś ważniejszych projektów.

– Dziękuję – Karol poprawił się w fotelu, wyraźnie połechtany po ambicji.

Z zawodowego punktu widzenia – który coraz bardziej stawał się również i tym osobistym – niczego tak nie pragnął, jak otrzymania wreszcie szansy wykazania się przy większych zleceniach. W końcu dlatego zostawał w biurze po pracy, nieraz i na wiele godzin. Nie odmawiał też pracy w soboty. Nie wspominając już o ślęczeniu nad nią w domu. Ale miał plan i konsekwentnie do niego zmierzał: piąć się jak najwyżej po zawodowej drabinie, aby zostać wspólnikiem w firmie Grudzińskiego, a po kilku latach mieć już tak wyrobioną reputację w światku architektów i świadomości klientów, by otworzyć własną pracownię.

– Szykuje się gruba robota przy dość dużym kompleksie handlowym. Mam nadzieję, że do nas dołączysz. Będę twoim osobistym orędownikiem w tej kwestii. Dowiesz się o wszystkim w najbliższych dniach. Pisałbyś się na to?

– Jestem całkowicie do dyspozycji.

– No właśnie, jeśli już o dyspozycji mowa… Poradzisz sobie? Znajdziesz czas na dodatkową pracę i dziecko równocześnie? – Piotr wyraził obawę, mając żywo w pamięci perturbacje z wychowaniem własnych dzieciaków w początkowym okresie ich życia. – Nocne wstawanie, i tak dalej. Sam rozumiesz.

– Tak. I jestem naprawdę ogromnie zmotywowany.

Był pewien – a przynajmniej miał taką nadzieję – że Amanda zrozumie jego decyzję i będzie go wspierać. Wyższe stanowisko wiązało się w końcu ze wzrostem dochodów. A piękny siedemdziesięciometrowy apartament w centrum, nowy terenowy samochód, drogie meble, o ubraniach i wysmakowanym jedzeniu już nie wspominając, nie spadły im z nieba, co niestety bardzo często musiał żonie uzmysławiać, zwłaszcza ostatnio, kiedy na widnokręgu pojawił się Adam junior. A kto, jeśli nie on, miał zabezpieczyć przyszłość chłopakowi? – przecież nie Amanda ze swojej pensji nauczycielki.

– Cholernie miło mi to słyszeć. Prezesi będą o tym z tobą rozmawiać w najbliższym czasie. Spodziewaj się telefonu nawet jutro. Wiesz, że oni lubią mieć pracowników do dyspozycji dwadzieścia cztery godziny na dobę… Szczerze… To zdziwiłbym się, jeśli porozmawialiby o tym z tobą dopiero w poniedziałek w pracy.

– Będę czekał na telefon. Jestem gotów – zapewnił ponownie.

– No, nie zawracam ci już głowy. Na pewno się spieszysz – wstał, chcąc odprowadzić rozmówcę do wyjścia.

– Rzeczywiście, późno się zrobiło – zerknął zafrapowany na zegar wiszący pomiędzy zdjęciami inwestycji i szkicami projektów stworzonych przez firmę, którymi zresztą upstrzone było całe biuro, i nawet w toalecie nie można było odlać się do pisuaru, nie wpatrując się w tym czasie w miniaturę biurowca czy hotelu. – Muszę już pędzić, zostawiłem Amandę w samochodzie.

– Aha, zapomniałbym – Piotr zatrzymał Karola, zanim ten jeszcze zdążył zamknąć za sobą drzwi gabinetu. – W zeszłym miesiącu jechałem służbowo tą samą trasą, w którą teraz się wybierasz. Jedziesz do ***[1], dobrze zapamiętałem? – Karol przytaknął pryncypałowi. – Michał, mój syn, który zresztą też jest w kręgu zainteresowania prezesów do tego projektu, o którym ci wspominałem – zaakcentował ten fakt z dumą – pokazał mi świetny skrót. Gdzieś pomiędzy trzysta dziesiątym a trzysta dwudziestym kilometrem. Za taką śmiesznie brzmiącą tabliczką z nazwą miejscowości. Niech no sobie przypomnę… Morda Arka[2] lub coś w tym stylu. Jest tam skręt w prawo. Łatwo go zauważysz. Zaraz obok jest kapliczka. Skrót wiedzie cały czas przez las, ale droga nie jest zła. Dobrze ubita. Tylko czasami zdarzają się jakieś wertepy. No ale przecież masz napęd na dwie osie, więc nie powinieneś mieć z tym żadnych problemów. Nie wiem, ile to dokładnie było kilometrów… gdzieś około… dwadzieścia kilka. Nam to w każdym razie zajęło niecałą godzinę. Ale zaoszczędziliśmy ponad trzydzieści minut w stosunku do normalnej trasy. Jak wyjedziesz z lasu na asfalt, to później w prawo i prosto do celu. Chwaliłeś mi się jakiś czas temu, że masz w standardzie również nawigację satelitarną, więc jakbyś miał jakieś problemy, to kieruj się po prostu cały czas na południowy wschód. Nie skręcaj w żadne boczne odnogi. Jedź tym głównym szlakiem. Uwierz mi, nie ma tam żadnych większych rozgałęzień.

– Dzięki, może skorzystam – Karol machnął ręką na pożegnanie i wyszedł.

Przypisy

[1] Z premedytacją nie przytoczono nazw miejscowości (poza Warszawą), aby zatuszować rzeczywiste miejsca opisywanych wydarzeń.

[2] W rzeczywistości z ust Piotra padły inne słowa. Poddano je jednak modyfikacji z tego samego powodu co w przypisie nr 1.

Redakcja: Editorial Paweł Pomianek

Korekta: Monika Baranowska

Okładka: Radosław Respond

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Patryk Omen i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-497-9

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.