I

Pracowała nad dokumentami firmowymi. Za oknem panował grudniowy mrok. Dlaczego, do cholery, jesień tak szybko przemija, a szarość zimy wydaje się być wieczna? – pomyślała. Z tą jesienią to jak z romantyzmem – niby ktoś go doświadczył, w filmach go pełno, piosenki są nim nafaszerowane jak uszka świąteczne grzybami, ale tak naprawdę chyba nikt nigdy go nie widział, nie poczuł. A może ten romantyzm to jest jedynie żal niespełnienia?… Żałosne są te tęsknoty za jutrem, za doznaniami. Życie to historia przeplatana namiastką szczęścia, satysfakcji i ciągłego czekania. Wszyscy na coś czekają, marzą. Ale najwyraźniej to chyba złudzenie i zwykła strata czasu.

Co to za dni bez słońca, pochmurne, przygnębiające? Kawa jej już prawie wystygła, a perspektywa picia zimnej wydawała się jeszcze gorsza niż wpatrywanie się w te szarości za oknem. Nie znosiła deszczowych dni. Taka strata czasu – pomyślała. Co roku następowało pięć, sześć miesięcy stagnacji, melancholii. Zimno, mokro – nawet pogoda była smutna.

Poszła do łazienki. Przyjrzała się sobie w lustrze. Odbicie było bardziej radosne niż zamknięta w nim dusza. Nawet jej się podobała ta powłoka cielesna. Była tuż przed czterdziestką, ale w tych czasach to co innego, niż gdy do tego wieku dochodziły nasze matki czy jeszcze gorzej – babcie. One były jakby życiowo bardziej przetarte. Teraz czterdziestoletnia kobieta – jak to mówią – przeżywa drugą młodość, drugą dwudziestkę.

Nadal była bardzo atrakcyjną kobietą i nawet bardziej zdawała sobie z tego sprawę teraz niż dziesięć czy dwadzieścia lat temu. Długie blond włosy przyciągające uwagę mężczyzn, pociągła, szczupła twarz. Mocno wytuszowane rzęsy. Smukłe ciało, ładnie uwypuklone piersi będące jej wielkim atutem. Pośladki najbardziej ją cieszyły, bo dzięki regularnym ćwiczeniom na siłowni były bardziej sprężyste niż przed laty. Tamta pupa była mała i obwisła.

Wróciła do biura i nadal beznamiętnie przekładała dokumenty. Szarość dnia nie chciała ustąpić.

II

Z ciekawości weszła na Instagram. Lubiła oglądać zamieszczane tam zdjęcia. W końcu świat jest taki wielki i pociągający, i zawsze można coś podpatrzeć. Obserwowała też kilka osób, które ją inspirowały. Czy to w sprawach mody, dodatków, czy łączenia wszystkiego w jedną całość. Można skopiować przecież kilka pomysłów zamiast wyważać otwarte drzwi.

Zauważyła, że ma jedną nieodebraną wiadomość. Właściwie nic nowego, bo im dłużej człowiek gdzieś zabawi, tym więcej zainteresowania budzi. Tak samo w internecie. Jej zdjęcia zawsze przykuwały uwagę mężczyzn. Zresztą kobiet też. Była atrakcyjna, więc często ktoś próbował ją zagadać.

Kliknęła w wiadomość i przeczytała po angielsku:

Cześć, Julia, jak się masz?

Miło mi cię poznać.

Tu Roger z USA.

Nigdy nie przepadała za Ameryką, bo denerwował ją fakt, że Polacy jako jedni z ostatnich w Europie potrzebują do wjazdu wizy. Zawsze to bojkotowała, bo wydawało się jej niedorzeczne. Polacy byli wielkimi sojusznikami w NATO i działaczami na tak wielu polach, ale jeśli chodziło o zwiedzanie nowego kontynentu ‒ musieli prosić o zgodę na wjazd.

Co to, to nie. Ona nigdy nikogo o nic nie prosiła. Typowy zodiakalny lew.

Spojrzała jeszcze raz na profil Rogera. Dość przystojny, uśmiechnięty mężczyzna, budzący sympatię w sumie od pierwszego wejrzenia. Jedno zdjęcie szczególnie przypadło jej do gustu. On stojący gdzieś w otoczeniu natury, z pochyloną głową i delikatnym uśmiechem. Takie ciepłe i zagadkowe. I ten uśmiech, który jakby mówił: „Spójrz, jestem fajnym, delikatnym gościem”.

Nie przepadała za taką rozrywką jak czatowanie z nieznajomymi. Po drugiej stronie mógł siedzieć nawet stuletni dziadek, więc zawsze szkoda jej było czasu na rozmowy w internecie. Po co strzępić klawiaturę, żeby finalnie zrobić z siebie wariata? Nie, to chyba nie jest najlepszy pomysł, żeby odpisać. Tym razem też zignorowała rozmówcę. Raz tylko wymieniła kilka zdań z niby-amerykańskim żołnierzem, który szybko okazał się naciągaczem z Nigerii. Och, ta Nigeria…

III

Papiery piętrzyły się na biurku i jakoś wcale ich nie ubywało. Grudzień – najgorszy miesiąc dla księgowych. Po kilku godzinach pracy dla odprężenia włączyła muzykę i weszła na Instagram. Umysł ścisły po zbyt dużym przeciążeniu pracą trzeba nakarmić czymś całkowicie innym. Muzyka zawsze ją rozluźniała. Wolała to niż telewizję czy inne rozrywki.

W radiu leciały same świąteczne utwory, było czuć zbliżające się Boże Narodzenie. Nie była praktykującą katoliczką, więc te dni były przez nią traktowane raczej jako okazja do odprężenia i spotkań z rodziną. Zresztą bliscy gdzieś się porozjeżdżali w tym roku po świecie, więc tych wizyt nie będzie za dużo. Właściwie choinka i wszystkie dodatki świąteczne będą jak zwykle tylko dla jej synów. Dzieci lubiły to całe zamieszanie, zresztą sama je mile wspominała z dzieciństwa. Inaczej by nawet palcem nie ruszyła z jakimikolwiek przygotowaniami. Choć i tak nie miała zamiaru się przemęczać. Ludzie szaleją, sprzątają, pieką, siedzą dniami i nocami w kuchni na przygotowaniach, a potem na święta nie mają już siły. Zawsze ją to bawiło. Ona miała czysto zawsze, to po pierwsze, a po drugie – ten owczy pęd… Zresztą od dwóch lat zatrudniała pomoc domową, żeby mieć więcej czasu dla swoich bliźniaków.

W tle leciała właśnie najnowsza piosenka Eda Sheerana I found love. Ona sama swoją miłość znalazła już tak dawno, bo przeszło dwadzieścia lat temu, że już zapomniała, jak to jest być zakochaną i mieć motyle w brzuchu. Była w dojrzałym, statecznym związku, opartym na przyzwyczajeniu, miłości i szacunku, ale brakowało już w nim namiętności. No i też nie należeli z mężem do ludzi ani wylewnych uczuciowo, ani zbyt romantycznych. Wszystko było praktyczne. Matko, praktycyzm jest taki nudny – pomyślała. W życiu potrzebna jest pasja i adrenalina, a kiedy ich brakuje, to człowiek wymyśla sobie albo coraz dalsze i bardziej niebezpieczne eskapady czy sporty, albo inne hobby, które choć trochę podnosi ciśnienie krwi.

Ogólnie była zadowolona ze swojego życia, wszystko było takie poukładane, dopracowane, ale czy to dawało szczęście? Czy rutyna i stateczność jest tym, o co powinno się zabiegać? A może ludzie wciąż gdzieś gonią, bo tak naprawdę cały czas szukają nowych wrażeń? Bezpieczeństwo tak, rutyna – niekoniecznie. Spokój człowiek osiągnie po śmierci, wcześniej – raczej nie bardzo.

Właśnie Sheeran wył swoje to carry love, to carry children, gdy na ekranie komputera ujrzała jego. Poczuła się dziwnie, jakby coś ją delikatnie przeszyło w całym ciele. Był wyjątkowo w jej typie, jeśli coś takiego w ogóle istniało. Atrakcyjna twarz, wysportowane ciało. Ale to ten uśmiech i tęsknota w oczach najbardziej przyciągnęły jej uwagę. Ten specyficzny wyraz twarzy.

Ostatnio na Instagramie przybywało jej obserwujących, ale on nie był jednym z nich. Znalazła go na profilu innego użytkownika, pewnie jego znajomego. Jak w transie zaczęła przeglądać resztę zdjęć tamtego. Kolega okazał się być młodziutkim Żydem z Tel Awiwu, najwyraźniej wielkim fanem piłki nożnej. Dalej przeglądała jego zdjęcia. Znalazła chyba ze trzy inne z tajemniczym mężczyzną, który przyciągnął jej uwagę. A żeby przyciągnąć jej uwagę, to był naprawdę nie lada wyczyn.

Zadzwonił telefon, który całkowicie oderwał ją od komputera. Tego dnia nie myślała już o zdjęciach i mężczyznach z internetu.

IV

Dwa dni później, przeglądając Instastory, zobaczyła, że tajemniczy mężczyzna, który wywarł na niej tak piorunujące wrażenie, jest wśród obserwujących ją osób. Miał tylko kilka opublikowanych zdjęć, a także równie mało profili i obserwujących, i obserwowanych. Chyba rzadko korzystał z Instagrama. A ją dodał i zaczął obserwować. Poczuła, jak krew uderza jej do głowy. Weszła na jego profil i przerzuciła te kilka zdjęć tam i z powrotem. Wyglądał tak apetycznie jak ciasteczko do schrupania.

Odezwij się do mnie – pomyślała. Właściwie nie wiedziała, dlaczego ta myśl przyszła jej do głowy. Zganiła się za nią, ale chwilę później chyba nawet wypowiedziała to na głos:

‒ Odezwij się!

Czemu sama nie mogła rozpocząć rozmowy? Wszystko działo się jakby poza nią. Jak gdyby to dotyczyło innej osoby, a ona tylko grała czyjąś rolę.

Żyd z Izraela. Niedawno była tam na wycieczce z rodziną i znajomymi, ale nie widziała żadnego interesującego mężczyzny. Może nie szukała albo się zbytnio nie przyglądała. A tu proszę – pojawia się taki przystojny chłopak już po fakcie. Ha, ha, zawsze to lepiej niż Arab… Bo do arabskiej kultury i wyznaczonego przez nią miejsca kobiety w rodzinie była trochę uprzedzona. Z drugiej strony – ortodoksyjni Żydzi nie byli wcale lepsi. No, ten tutaj nie wyglądał raczej na ortodoksyjnego. Uśmiechnęła się do siebie.

***

Wiadomość przyszła wieczorem. Odezwał się – jej prośby zostały wysłuchane. Nie wiedzieć czemu, poczuła się błogo. Jakby otrzymała wymarzoną przesyłkę lub wypiła ulubioną poranną kawę. On – Joel – napisał:

Joel: Cześć, Julia2017

Taki miała nick na Instagramie.

Odpisała:

Julia: Cześć

Jak się miewasz?

Mówiła płynnie po angielsku, więc nawet skomplikowane rozmowy nie powinny sprawiać jej problemów. W tym języku często prowadziła negocjacje z klientami, bo było wśród nich kilku obcokrajowców.

Joel: Dobrze

Mieszkasz w polsce

Czasem unikał znaków przestankowych i „Polska” napisał małą literą, ale wiele osób pisało wiadomości w ten sposób. To nie był wyraz lekceważenia drugiej osoby, sama też nieraz tak robiła. Ale za to Joel zadał sobie trud, żeby sprawdzić na jej profilu, skąd ona pochodzi. Wow – pomyślała. Przeważnie nikt nie był na tyle bystry, by pobawić się w detektywa i po pięciu minutach znać większość informacji o swoim rozmówcy, bo wynikały one jasno z jego profilu. A tu proszę: on, po pierwsze, zadał sobie ten trud, po drugie nie zaczął rozmowy od zadawania zbędnych pytań. Podobało jej się to coraz bardziej, bo jako księgowa przywiązywała dużą uwagę do szczegółów.

Julia: Tak

I byłam niedawno w Izraelu

😊😊

Joel: Kiedy?

Julia: 3 miesiące temu

Joel: I nie odwiedziłaś mnie

Dołączył zdjęcie. Pogodna, przystojna twarz spoglądająca na nią z selfie.

Cudowny – pomyślała. Cudowny i zabawny. Też przesłała mu swoje najlepsze zdjęcie z telefonu. Zawsze ją bawiły te przerobione i dopracowane w każdym szczególe zdjęcia większości ludzi na Instagramie. Jak to kiedyś usłyszała: „Nigdy nie wygląda się tak dobrze, jak na zdjęciu profilowym w necie, i tak źle, jak na zdjęciu w paszporcie”. On wyglądał całkowicie naturalnie. Ona natomiast trochę oszukiwała, bo telefon robił zdjęcia z filtrem, czyli idealnie wygładzał twarz. Ale właściwie to nie była jej wina, tylko tych nowoczesnych telefonów, które, po pierwsze, przekłamywały kolory, a po drugie – program sam retuszował drobne zmarszczki. A skoro wszyscy byli zadowoleni…

Julia: Nie mogę sobie wybaczyć,

że cię nie odwiedziłam

😊😊

Joel: Jesteś piękna

Wszyscy wciąż jej pisali na tych portalach, jaką jest piękną kobietą czy nawet ‒ sexy mamuśką. Ale jak to pisze taki przystojniak, to kobieta zapomina o bożym świecie, a już na pewno o pracy.

Joel: Co porabiasz w życiu?

Julia: Jestem księgową z zawodu,

a hobbistycznie nurkuję, a ty?

Joel: Muzyk

Gitarzysta

Nie palę

Kocham sport

Naturę

Mieszkam nad morzem

Wiedziała, gdzie leży Tel Awiw, bo sama kąpała się w tamtejszym morzu całkiem niedawno. Że kocha sport, też było widać, bo muskularne ramiona dość mocno odznaczały się pod jego bluzką. Muzyk – oni byli tacy frywolni. To w ogóle nie pasowało do jej napiętego grafiku oraz uporządkowanego życia i zawodu. Ale on ciekawił ją coraz bardziej, a ciekawość pcha ludzi zawsze dalej i dalej. Tak było i w tym przypadku.

Julia: Wow, morze

Joel: To ja: rajska muzyka i natura

Odwiedź mnie na facebooku

Joel Ellyel

Julia: Ok

Joel: Zdjęcie główne z gitarą

Tam poznasz mnie lepiej

Julia: Z przyjemnością

Mam cię

Muzycy mają dość otwartą naturę

Joel: Zgadza się – to ja

Julia: Lubię wolność

W życiu nie powinniśmy się zanadto ograniczać

A i tak to robimy

Słucham właśnie twojej muzyki

😘

Joel: Dziękuję

I rzeczywiście słuchała. Profil był, tak jak się spodziewała, sympatyczny, dużo obserwujących i przyjaciół. Typowy muzyk. Pewnie miał tuziny fanek. Grał całkiem nieźle. Nigdy nie znała żadnego muzyka i to jej się jeszcze bardziej spodobało. Muzyk, wolność, inny świat od tego, w jakim żyła.

Wielkimi krokami zbliżała się do czterdziestki. Właściwie zbyt wielkimi, bo w głębi duszy czuła się jak nastolatka. Tylko lustro przekłamywało rzeczywistość.

Przeglądała profil Joela. Czterdzieści trzy lata to całkiem dobry wiek jak na mężczyznę. Tylko dlaczego właściwie singiel? W tym wieku to oznaczało, że albo chłopak ściemnia, albo jest rozwodnikiem. No chyba że jakiś nieudacznik…

Złapała się na tym, że zaczęła go klasyfikować zgodnie z normami, których sama próbowała się wystrzegać. Uważała, że człowiek powinien być wolny w duchu i wszystkie odgórne ograniczenia zawsze ją drażniły. To było jak zamykanie ludzi w klatkach. Klatkach własnego umysłu. Robiła tak religia, szkoła, państwo. Aż nadto, aby człowiek jeszcze sam w to brnął dalej.

Stop. Niech sobie będzie singlem. Może to go po prostu dotąd uszczęśliwiało i tyle. Po co dociekać i wchodzić w domniemania.

No i miło, że właśnie on zauważył, że jest piękna. Kobiety są zawsze łase na pochlebstwa. Nawet jak udają, że jest inaczej.

***

Wysłał jej jeszcze kilka swoich zdjęć z plaży.

Matko, jak cudownie! – pomyślała. Plaża, ciepło, zachód słońca. No i ten tajemniczy żydowski muzyk, który wcale nie wyglądał jak Żyd. Raczej jak jakiś Holender. Pociągła twarz i wysoki wzrost mogły na to wskazywać. Z komentarzy wywnioskowała, że korzenie ma rzeczywiście mieszane – chłonęła kolejne zdjęcia.

Uwielbiała morze, zawsze chciała nad nim zamieszkać i wsłuchiwać się w szepty fal. Kochała ciepło, a nie ponure zimowe wieczory i szare dni. Jej pobyt w Izraelu należał do bardzo udanych i, co najlepsze, uwielbiała hummus. Tyle miłych wspomnień z wyjazdu wkradło jej się teraz do głowy. Była tam zaledwie trzy tygodnie, ale był to czas intensywnego zwiedzania. Zresztą po to tysiące ludzi tam jeżdżą. Za tłumem szła tylko wtedy, kiedy chodziło o podróże, a jeszcze częściej – o nurkowanie. W dzieciństwie marzyła, żeby zostać oceanografem. Życie zweryfikowało te marzenia, ale zmieniły się one w wielkie hobby. Co najmniej raz w roku wyjeżdżała na czterotygodniowe wakacje i bez pamięci oddawała się swojej podwodnej pasji. Największe rafy świata, czy to przy Meksyku, czy Australii nie miały przed nią tajemnic. Jak brakowało czasu, to wypady były krótsze i nie tak dalekie – po prostu podróżowała do Egiptu. Rafy całego świata wzywały ją bezustannie.

A teraz zaczął wzywać ją muzyk z internetu. To przecież czysty absurd – pomyślała.

V

Joel: Szczęśliwego weekendu

Moja droga

Jeśli chcesz rozmawiać, porozmawiamy później

Pewnie, że chciała, ale on za bardzo jej się spodobał i za szybko się to wszystko działo, co trochę napawało ją lękiem. Raczej nie należała do osób kochliwych, a w towarzystwie męża nawet nie odwracała się za innymi mężczyznami. Nigdy nie pisała z nikim dłużej niż kilka dni, bo te rozmowy zawsze schodziły na jeden temat, a dotąd nie była nim zainteresowana. Ba, miała w życiu wielu zalotników i adoratorów, ale nigdy nie posunęła się za daleko. A tu takie uderzenie ciepła. Spodobał jej się od razu; to, co pisała i widziała, też jej się podobało. Musiała zająć się pracą, skierować myśli na inny tor. Ale ten magnes… To kosmiczne przyciąganie…

W telefonie zobaczyła charakterystyczną ikonkę ‒ przyszła nowa wiadomość na Instagramie:

Joel: Cześć, piękna

Miałem wczoraj koncert

Graliśmy do późna w Tel Awiwie

Szkoda poranka

Uwielbiam wschody słońca nad morzem

Jest tak majestatycznie

Ona też je uwielbiała. Mogłaby tak się przechadzać po plaży podczas wschodów, zachodów i jeszcze sto razy częściej. Szczególnie nad ciepłym morzem. Przesłał jej kolejne zdjęcie z plaży. Kusił i jakby dokładnie wiedział, czego ona oczekuje i co ją nęci.

Julia: Cześć

Masz w sobie jakąś specjalną energię

Nie umiem jej nazwać

Jak koncert?

Joel: Wypadł świetnie

Co chcesz przez to powiedzieć?

Julia: Przyciągasz…

Joel: To chyba dobrze, bo dobrzy ludzie

z natury przyciągają

😘

Dużo podróżujesz z synami

Jesteś singielką czy rozwódką?

Julia: Jestem matką i żoną…

Joel: Och, myślałem, że skoro na twoich zdjęciach nie ma innego mężczyzny, to jesteś sama

Szkoda…

Znikam, idę do pracy

No i po ptakach. Jak szybko się pojawił, tak błyskawicznie zniknie. Przecież żaden mężczyzna nie będzie brnął w dalszą znajomość z mężatką. Niepotrzebne komplikacje i problemy. Na pewno już się nie odezwie. A taki był słodki… Z jednej strony było jej przykro, a z drugiej zbyt szybko jej się spodobał, zresztą nie chciała komplikować sobie życia.

Miała jeszcze kilka dokumentów do skończenia w starym roku, więc przysiadła do nich i dopiero wieczorem się oderwała. Nie chciała wchodzić dziś na Instagram. Zerknęła tylko na Facebooka, którego traktowała jak kolejny typowy portal polityczny, gdzie znajomi przeklinali obecną władzę. Otworzyła aplikację i wiadomości. A tam, ku jej miłemu zaskoczeniu, spostrzegła, że Joel polubił w międzyczasie kilka jej starych zdjęć na Facebooku. I to tych, na których według niej samej wyglądała nie najlepiej. Polubił te najbardziej naturalne. Ach, ci mężczyźni.

Czyli pomimo tego, że wiedział, iż jest mężatką, dalej się nią interesował. Przystojny muzyk poznawał ją bliżej na Facebooku… Połechtało to trochę jej ego. Nawet trochę bardziej, niż chciałaby przyznać.

VI

Kolejne dni. Kolejne rozmowy. Czas jakby stanął w miejscu, a święta były tuż-tuż. On ich nie obchodził, jej były całkowicie obojętne. Choinka już co prawda stała, kolacja wigilijna też była gotowa.

Z Instagrama przeszli na rozmowy na WhatsAppie. Ikonka oznaczająca nową, coraz częstszą wiadomość cieszyła, ale Julia musiała odłączyć smartfon, bo mąż już nie raz pytał, co tak siedzi z głową w telefonie. Joel zaproponował, że zadzwoni przez WhatsAppa, bo kontakt wizualny był ważny i że chciał ją zobaczyć; a tu święta i rodzina w domu. Musiała jakoś to odwlekać; napisała, że będzie mogła spokojnie rozmawiać dopiero po wolnym. Ją samą też już bardzo kusiła ta perspektywa, bo mimika i gesty dużo mówią o ludziach, zdradzają wiele informacji. Poza tym była jak w transie. Ciekawa człowieka, który przerwał jej spokój i wprowadził do głowy duży zamęt.

Była otwartą osobą, która w mgnieniu oka nawiązywała nowe kontakty. Ludzie do niej lgnęli. Gorzej było z zaufaniem. Żeby komuś zaufać, potrzebowała czasu, niekiedy nawet lat. Z natury nie była naiwna, wręcz przeciwnie. Jej najlepszymi przyjaciółmi byli ludzie, których znała od lat, a i tak tylko ze dwie osoby wiedziały o niej naprawdę dużo. Reszta była trzymana na dystans. Mało wyczuwalny, ale jednak.

A ten mężczyzna potrzebował zaledwie chwili, co prawda intensywnej, żeby ją oczarować i żeby zaczęła się przed nim otwierać. Wszedł w jej życie tak nagle. Wkradł się w pokłady jej dawno zapomnianych uczuć i zaczął je przywoływać. Otwierać jak dawno zapomniane pokoje w wielkim domu. Napawało ją to strachem, ale mimo wszystko jednak bardziej podniecało. I wzbudzało tyle emocji – nawet nie wiedziała, że pewne z nich była w stanie w ogóle odczuwać.

VII

WhatsApp:

24.12.2017

Wiadomości oraz połączenia w tym czacie są

teraz zabezpieczone przez pełne szyfrowanie.

Więcej informacji tutaj.

12:54

Joel: Cześć, piękna

12:59

Joel: <selfie z plaży>

13:06

Julia: Cześć, przystojniaku

13:12

Joel: Jak się czujesz?

13:25

Julia: Jestem smutna

13:32

Joel: Dlaczego jesteś smutna?

14:10

Julia: Chcę czegoś, co może okazać się niemożliwe do osiągnięcia

14:16

Joel: Masz na myśli prawdziwą miłość?

14:17

Joel: Za całe bogactwo na ziemi nie kupimy szczęścia

14:22

Julia: Tak, mam na myśli prawdziwą miłość, tylko tego mi brakuje

14:27

Julia: Wiem…

14:35

Joel: I kim jest twoja prawdziwa miłość?

14:43

Joel: <selfie z promenady>

14:56

Julia: Haha

14:57

Julia: Kojarzę twojego kolegę z auta, mam go na instagramie

14:58

Julia: Pozdrów go ode mnie

15:07

Joel: Przekażę

Joel: Co będzie z nami?

15:12

Julia: Duży wstrząs

15:19

Joel: Więc kiedy znów będziemy mogli porozmawiać, zamiast pisać na whatsappie?

16:21

Julia: Zadzwonię za dwa dni

16:22

Julia: Po świętach, bo teraz mam na głowie całą rodzinę

16:22

Joel: Rozumiem

Joel: Wyglądasz na szczęśliwą na zdjęciach

Joel: Dlaczego zatem czujesz się samotna?

16:23

Joel: Masz wokół siebie wszystkich

Joel: Chcesz wybierać pomiędzy dobrami materialnymi a miłością?

Dobre pytanie – pomyślała. Jestem wśród ludzi, a czuję się taka samotna. Czy chcę wybierać? Może nie będę musiała, a jeśli tak… To w tej chwili chcę tylko jednego – chcę jego.

Tak, była majętna, posiadali w końcu z mężem wielki dom na jednym z droższych warszawskich osiedli, otoczony pięknym ogrodem doglądanym przez ogrodnika. Mieli do tego kilka nieruchomości w centrum stolicy. A Joel stanowił chyba jakiś ewenement. Z tego, co już zdołała wywnioskować, był typowym muzykiem, niedbającym o dobra materialne.

Nie wytrzymała i w czasie, gdy rodzina szykowała się do wigilii, a goście jeszcze nie dotarli, po lampce wina postanowiła jednak do niego zadzwonić. Adrenalina buzowała jej w żyłach, bo mąż brał prysznic w łazience, a ona zamknęła się w jego gabinecie.

Joel odebrał po drugim dzwonku. Było widać, że jest równie poruszony jak ona, jego oczy płonęły. Właśnie jechał z kolegą autem. Gestami pokazała mu, że nie może za bardzo rozmawiać, ale jak na pierwszy raz patrzenie jej wystarczyło. Oboje przeżywali to samo – wielkie podniecenie. Poczuła się jak mała dziewczynka. Bez lampki wina chyba nie zdobyłaby się na to. Co innego flirtować z mężczyznami na żywo, właściwie bez większych emocji, a co innego dzwonić do nieznajomego, który zawładnął jej umysłem. Ręce jej drżały, ale radość rozpalała serce. Był niesamowicie przystojny, lekko speszony i widać było, że czekał na ich pierwszy kontakt wizualny. Całe połączenie trwało może ze trzy minuty, ale wywarło na nich obojgu piorunujące wrażenie. Widać było, jak on aż się pręży w fotelu pasażera. Lgnęli do siebie od samego początku. Motyle w brzuchu wróciły po całej wieczności uśpienia. To było coś tak fantastycznego i wręcz niedorzecznego, że jeszcze dwa tygodnie temu nawet nie byłaby w stanie wyobrazić sobie takiej sytuacji, choć fantazję miała wielką. Właściwie trudno jej było się wysłowić po angielsku, tak bardzo emocje wzięły górę nad ciałem i zmysłami.

24.12.2017

16:26

Joel: Jesteś taka piękna

16:26

Julia: Chcę tylko szybkiego zakończenia tych świąt i zadzwonię

Julia: Nie mogę teraz rozmawiać

16:26

Joel: Nie możesz, ponieważ oni cię słyszą?

Joel: Jesteś słodka 😘

16:27

Julia: Hahaha

16:28

Julia: A ty jesteś taki przystojny

16:28

Joel: Mmmm

16:28

Julia: Wow

16:28

Joel: Dziękuję

Joel: Jest ok

Joel: Zadzwoń znowu

Joel: Chcę cię zobaczyć

Joel: Twój uśmiech

naprawdę uzależnia

16:29

Julia: Postaram się zaraz, tylko bądź cicho

16:30

Julia: Gdzie jedziesz?

16:31

Joel: Jesteś czymś innym

Joel: Jadę z kolegą kupić zegarek

16:31

Julia: ???

16:32

Joel: On jest dużo młodszy, ale daje mi dobrą energię

16:32

Julia: Nie wiesz nawet, ile ja mam lat

16:32

Joel: Nie ty, on

16:33

Julia: Wiem

Julia: Mówię, że nigdy nie spytałeś o mój wiek

16:33

Joel: Nie wypada

16:33

Julia: Haha

16:33

Joel: To powiedz

16:33

Julia: Dużo

Julia: 38

16:33

Joel: Jesteś piękna

Joel: Urocza

16:34

Joel: Czarująca

16:34

Julia: Omg

16:34

Joel: Taka świeża

16:34

Julia: Potrzebuję rozmowy z tobą

16:34

Joel: Będę za minutę

Joel: Parkujemy auto

Joel: Wyślę wiadomość

16:34

Julia: Tyle że chyba nie mogę już dziś dzwonić

16:35

Julia: Za 20 minut mam przyjęcie i gości

Julia: Chyba zwariowałam

16:35

Joel: Hahaha

Joel: Porozmawiamy w takim razie później

16:35

Julia: Ok, do zobaczenia

16:36

Julia: Chcę cię zjeść

16:40

Joel: <selfie z auta>

16:43

Joel: Chcę cię tulić przez całą zimę, jesteś taka słodka

Przez całą wigilię bujała w obłokach, czasami nawet czuła się jak na najlepszej kokainie. Obecna od tej pory tylko ciałem.

No i chyba wypiła zbyt dużo czerwonego wina.

25.12.2017

00:04

Julia: Mów mi więcej 😚😚

00:05

Joel: <selfie z domu>

00:06

Joel: I wąchać twoją skórę, jesteś taka zmysłowa

00:07

Julia: Ty to sprawiasz

00:07

Joel: Chciałbym być z tobą ❤

00:11

Julia: 😍😍

00:12

Julia: Tyle się dziś działo w moim domu, a ja nie mogłam przestać myśleć o tobie choćby na minutę

00:19

Joel: Tak szybko???

00:20

Julia: Ok, nie myślę już o tobie 😋😋

Julia: <zdjęcie synów rozpakowujących prezenty pod choinką>

00:21

Julia: To moje miłości życia

00:27

Joel: Wow

Joel: Są niesamowici

00:31

Julia: Tak jest 😊😊

00:33

Joel: Wciąż nie śpisz?

00:34

Joel: Tęsknię za twoim widokiem ❤

00:34

Julia: Nie, nie mogę zasnąć

00:34

Joel: Dlaczego?

00:34

Julia: Przez ciebie

00:35

Joel: Mam zamiar dziś dobrze spać 🌙

00:36

Joel: 😘

Joel: Życzyłbym sobie być blisko ciebie

00:36

Julia: Haha

00:36

Joel: Twoja słodycz sprawia, że jesteś jeszcze piękniejsza

Joel: Życzę ci dobrej nocy

00:37

Julia: Dobranoc

Julia: Ale ja nie chcę spać…

00:40

Joel: Przeze mnie

00:41

Joel: Masz tak wiele dobrego w sobie, że chętnie będę w pobliżu

00:41

Julia: Haha

Julia: Dlaczego ja?

00:43

Julia: Jak mnie znalazłeś na instagramie?

00:44

Joel: Ponieważ jesteś piękna

Joel: Łatwo przyciągasz 😘

Joel: Myślałem o tobie przez całą drogę powrotną

00:45

Julia: Myślałam o tobie przez całe przyjęcie

00:46

Julia: To szaleństwo

00:47

Joel: Mmm 🌷

Joel: Jesteś taaaaakaaaa słodka

00:48

Julia: 😋😋

00:48

Joel: Ledwo mogę się skoncentrować

Joel: Ale idę spać

00:48

Julia: Haha, ok, idź

00:48

Joel: Będę śnić o tobie 😍

00:49

Joel: Naprawdę uwielbiam twój uśmiech

00:49

Julia: A ja będę śniła o tobie

00:49

Joel: Jest wyjątkowy

Joel: Uczyńmy te sny

prawdziwymi 😘

00:49

Julia: Śpij dobrze

00:49

Joel: Tylko jeśli mnie przytulisz

00:50

Joel: ❤

00:50

Julia: Tak

Julia: Bardzo mocno cię tulę

00:50

Joel: Przesyłam ci pocałunki po całym twoim ciele ❤

00:50

Julia: Wow

00:51

Julia: Naprawdę sprawiasz, że wariuję

00:51

Joel: Prawda 😗

Joel: Dobranoc, do jutra

00:52

Julia: 😚😚

Godziny mijały, ale ona jeszcze długo nie mogła zasnąć. Właściwie mogła, ale chyba nie chciała. Ciągle była pod wpływem emocji. Najtrudniej było pokonać adrenalinę. Było jej tak przyjemnie, że chciała trwać w tym stanie całą wieczność. Ktoś sprawił, że żyła tu i teraz i to było wyjątkowe przeżycie.

Miłość na Instagramie #w_średnim_wieku

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-714-7

© Zara i Wydawnictwo Novae Res 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Agata Piechocka

KOREKTA: Kinga Dolczewska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.