Moim rodzicom,

bez nich ta książka nigdy by nie powstała.

1. W CIENIU DRZEW

Przekopywałam nerwowo kredens w poszukiwaniu zaproszeń na rocznicę rodziców. Dlaczego ta mama ma takiego bzika na punkcie zaproszeń? Nie łatwiej zadzwonić?

– MAMO!!! Gdzie są te cholerne zaproszenia? Szukałam już chyba wszędzie!

– Oj, Liluś! Poszukaj dokładniej! Na pewno gdzieś tam są.

Liluś. Zawsze mnie tak nazywała, chociaż wiedziała, że bardzo tego nie lubię. Lilusiem można nazywać małą dziewczynkę, a nie siedemnastoletnią dziewczynę, która jest prawie dorosła! Jednak w takich chwilach, kiedy była czymś mocno zaaferowana, wspaniałomyślnie jej to wybaczałam i wtedy nawet nie poprawiałam. Tata szybciej się dostosował, że trzeba się już do mnie zwracać inaczej, na przykład Lil, tak jak wszyscy, ale jemu też się zdarzało. Jednak mimo tego, że czasami byli wnerwiający, rodziców miałam naprawdę spoko. Byłam jedynaczką, a jednak nigdy mnie nie rozpieszczali. Chociaż teraz mama przechodziła samą siebie!

– Nie ma! Nie wiem, po co ty w ogóle zawracasz sobie głowę takimi głupstwami jak zaproszenia! Nie możesz po prostu do nich zadzwonić?

– Nie bądź niegrzeczna! – Mama wychyliła głowę z kuchni i wymachując drewnianą łyżką, najwyraźniej czymś ubrudzoną, przystąpiła do tyrady. – To nieelegancko na taką ważną uroczystość zapraszać przez telefon. Poza tym wysłanie zaproszeń to z naszej strony wyraz dobrego gustu i smaku.

– Jakby nie było telefonów. Dobrze, że nie każe po każdą duperelę wysyłać posłańca z listem… – mruknęłam do siebie i ponownie przeszukałam cały kredens.

Westchnęłam z rezygnacją, gdy nic nie znalazłam. Powlokłam się do kuchni, gdzie mama stała przy kuchence i mieszała w wielkim garze, zapewne w bigosie. Stanęłam przy niej, lecz była tak zajęta sypaniem tam czegoś, co wyglądało jak bobki chomika, że zauważyła mnie dopiero po chwili.

– I co? Znalazłaś? – zapytała.

– Nie ma – odparłam, wiedząc, że powtarzam to już po raz trzeci, i uprzedziłam wyjaśnieniami jej gniewną minę. – Przeszukałam całą waszą sypialnię i dwa razy kredens w salonie. Nie wmówisz mi, że to zaproszenie jednak gdzieś tam jest i mam to zrobić jeszcze raz. – Westchnęłam z rezygnacją.

– Dobrze już, dobrze. Stój tu i pilnuj bigosu, a ja sprawdzę na rachunku, ile ich kupiłam. – To mówiąc, wyszła, a ja byłam całkiem zadowolona, że zostawiła mnie z pachnącym jedzonkiem sam na sam.

Już wkładałam parującą łyżkę do buzi, gdy poderwał mnie wrzask mamy. Wrzuciłam łyżkę z powrotem do bigosu i wypadłam z kuchni do jadalni, a następnie wbiegłam po schodach na górę, gdzie znajdowały się pokoje mój i rodziców, a także dwie łazienki. Stojąc na szczycie schodów, zorientowałam się, że mamie nic nie jest i że stoi w drzwiach mojego pokoju.

– Co się tutaj stało?! – Była przerażona. Skonsternowana podeszłam bliżej.

– O co chodzi? Przecież wczoraj sprzątaa… – zajrzałam mamie ponad ramieniem i aż zachłysnęłam się ze zdumienia. Cały pokój wyglądał jak graciarnia, nawet obraz z końmi biegnącymi po plaży, który wisiał nad łóżkiem, teraz zwisał smętnie na jednym gwoździu. Biurko było przewrócone, lampka na nocnym stoliku potłuczona, a zawartość szafy wyrzucona na podłogę. Spojrzałam dalej i zobaczyłam, że okno, które wcześniej było tylko uchylone, teraz jest otwarte na oścież, a firanki zerwane.

– Ktoś się do nas włamał! – wyrzuciłam z siebie. Nagle oblał mnie zimny pot. A co, jeśli ten ktoś tu jeszcze jest? Tata jest w pracy i nikt nam nie pomoże!

Nie chciałam mówić tego na głos, ale widać mój wyraz twarzy mówił sam za siebie, bo mama nagle pobladła jeszcze bardziej, niż to możliwe, i sztywno podeszła do drzwi swojej sypialni. Stanęłam za nią, a ona po krótkim wahaniu pchnęła drzwi. Otworzyły się szeroko, ale w pokoju rodziców nie było żadnej demolki. Niczego, co świadczyłoby o włamaniu. Sprawdziłyśmy w ten sposób każdy pokój, nawet salon i jadalnię na dole, aż w końcu doszłyśmy do kuchni. Mama opadła ciężko na drewniane krzesło z oparciem, które zawsze stało w rogu razem z małym kwadratowym stolikiem, i ukryła twarz w dłoniach. Kucnęłam obok niej i przytuliłam ją. Pogłaskała mnie po głowie, a potem wyjęła komórkę z kieszeni rybaczek. Wybrała numer taty i zadzwoniła. Długo nikt nie odpowiadał, aż w końcu włączyła się poczta głosowa. Mama zostawiła wiadomość tacie, że ma jak najszybciej wracać do domu, bo prawdopodobnie ktoś się do nas włamał, i odłożyła telefon na stolik. Była zmartwiona, podobnie jak ja. Wyczułam jednak, że chce mi coś powiedzieć.

– To nie było zwykłe włamanie, prawda? – zapytałam.

– Nie, to nie było zwykłe włamanie, ale nie mam czasu ci teraz tego wyjaśniać. – Wyprostowała się na krześle i spojrzała na mnie poważnie. – Musisz iść po tatę do pracy, bo nie wiem, kiedy odsłucha wiadomość, a nie mam zamiaru zostawać tu wyłożona z tobą na srebrnej tacy i czekać na…

– Czekać na co? – To pytanie zawisło między nami i mama przez kilka sekund wpatrywała się z napięciem w moją twarz. Naraz potrząsnęła głową, opuściła wzrok na swoje ręce, kurczowo zaciskające się na blacie stolika, i westchnęła krótko, z roztargnieniem.

– Musisz iść. Nie czas na wyjaśnienia. Dowiesz się… tego wszystkiego w swoim czasie, gdy… gdy będziemy już w bezpiecznym miejscu.

Ściągnęłam brwi, zastygając na chwilę i rozważając opcję wypytania o wszystko teraz, lecz w końcu jednak przyznałam jej rację i podniosłam się na nogi. Nagle coś zupełnie oczywistego zaświtało mi w głowie.

– Mamo? Dlaczego nie wezwiesz policji? – spytałam, a ona tylko ze smutkiem pokręciła głową.

– Oni nic tu nie pomogą – odparła, a ja potrząsnęłam z niedowierzaniem głową. Nic nie rozumiałam. Przymknęła oczy z ciężkim westchnieniem. – Powinnam ci o wszystkim wcześniej powiedzieć, ale za wszelką cenę chciałam cię przed nimi chronić. Spokojnie, Lili. Wyjaśnię ci… jak wrócisz. – Pokiwałam głową na znak, że się zgadzam i wyszłam na korytarz, gdzie włożyłam sandały. Krzyknęłam do mamy, że wychodzę, i w chwilkę później znalazłam się przed domem.

Mieliśmy ładny żółty domek z białymi ozdobnikami wokół licznych okien, a wokół niego całkiem spory ogród. Nawiasem mówiąc, pogoda była wprost cudowna. Świeciło słońce, było ciepło, na niebie ani jednej chmurki. Idealna sierpniowa aura. Ja jednak, zamiast wdychać świeże powietrze i rozkoszować się podmuchami ciepłego, letniego wiaterku, cały czas zastanawiałam się, co mama chciała mi powiedzieć i dlaczego sądziła, że w tej sytuacji policjanci są bezużyteczni. I jak ktokolwiek mógł tak po prostu wejść przez okno znajdujące się na piętrze, zdemolować mi pokój i wyjść? Albo nie wyjść… Na myśl, że mama jest sama z jakimś złodziejem i nawet policja nie może jej pomóc, krew zmroziła mi się w żyłach. A może oni czegoś szukali? Ta myśl tak mnie rozkojarzyła, że aż stanęłam. Po chwili znowu ruszyłam niepewnie przed siebie, przeszłam przez ulicę i podążyłam chodnikiem w prawo, w stronę rynku miasteczka, w którym mieszkaliśmy. Ale czego mogli u nas szukać? Tata był architektem, a mama pracowała w biurze przeprowadzek, więc nie mieliśmy w domu żadnych cennych papierów. No, chyba że ktoś chciał ukraść plan domu i wykorzystać go do jakichś niecnych celów. Ludzie mają różne pomysły… A dlaczego mój pokój?

Zadawałam sobie coraz trudniejsze pytania oraz szukałam w miarę logicznych odpowiedzi, aż w końcu przez te detektywistyczne zapędy prawie przegapiłam zakręt chodnika. Zatrzymałam się gwałtownie, a przejeżdżający kierowca zahamował z piskiem i zaczął mi wygrażać pięścią, po czym w końcu odjechał. Wzruszyłam ramionami i skręciłam w lewo, prosto w krótką, ciasną uliczkę prowadzącą na rynek. Przeszłam parę metrów, zadzwoniła mi komórka. Wyjęłam ją z kieszeni dżinsowych spodenek i spojrzałam na wyświetlacz. To była mama. Zatrzymałam się i odebrałam.

– Tak, mamo?

– Gdzie jesteś?

– Prawie na rynku, a co?

– Nic, ale możesz już wrócić do domu. Tata odsłuchał wiadomość i przyjechał pięć minut po tym, jak wyszłaś.

Odetchnęłam z ulgą, że mama jest bezpieczna i po zapewnieniu jej, że będę za minutkę, zawróciłam. W tym momencie przemknęło mi przez myśl, że nagle zostałam zupełnie sama, że na całej ulicy nie ma nikogo. Poczułam się z tym trochę nieswojo, ale zaraz odrzuciłam od siebie tę myśl. W końcu to normalne, że nikogo tu nie ma. Jest już druga po południu, więc wszyscy siedzą w domu i jedzą obiad. Po chwili jednak coś za mną zaszeleściło. Nawet się nie odwracając, przyśpieszyłam kroku, a po plecach przebiegł mi zimny dreszcz. To tylko kot, powtarzałam sobie w myślach, ale mimowolnie przyśpieszyłam jeszcze bardziej. A potem w ułamku sekundy stało się bardzo dużo rzeczy naraz.

Coś dużego i ciężkiego powaliło mnie na ziemię. Po chwili zrozumiałam, że to bardzo krępy, umięśniony stwór, ni mężczyzna, ni kobieta. Wyglądał przerażająco. Z głowy to tu, to tam zwisały mu tłuste strąki włosów o szaroburej, ziemistej barwie, jego skóra miała upiornie blady odcień, a pod nią wiły się czarne sploty pulsujących żył. Oczy były całkiem czerwone. Najpierw pomyślałam, że zbir ma w ustach jakiś patyk złamany po obu stronach, ale kiedy wydał z siebie niski odgłos podobny do ryku dzikiego zwierzęcia, zobaczyłam, że to żaden patyk, tylko piekielnie duże, wyrastające z dziąseł kły! Krzyknęłam i spróbowałam się mu wyrwać, jednak jego duże, silne łapska chwyciły mnie za ramiona i boleśnie uderzyły mną o chodnik. Pociemniało mi przed oczami, lecz kiedy zobaczyłam, że zamierza się na mnie sztyletem, od razu odzyskałam przytomność. Udało mi się wyrwać jedną rękę i z całej siły rąbnęłam mu pięścią w oko. Po zetknięciu z jego twardymi kośćmi policzkowymi moja dłoń najpierw zdrętwiała, a potem zaczęła niemiłosiernie piec i krwawić, ale sam cios wystarczył, żebym się od niego uwolniła. Otępiał na chwilę, a ja jak najszybciej spod niego wypełzłam. Teraz zaczęłam dziękować rodzicom, że kiedy miałam trzynaście lat, wysłali mnie na kurs samoobrony, na którym nauczyłam się wyprowadzać ciosy nogami i rękami, a rok później chodziłam nawet na szermierkę, gdzie na zajęciach posługiwałam się prawdziwym (choć tępym) mieczem. Tak mi się te zajęcia spodobały, że chodzę na nie do teraz (i nie chwaląc się, dorównuję naszemu instruktorowi).

Chwiejnie podniosłam się na nogi i zaczęłam uciekać. Daleko jednak nie dobiegłam, bo czerwonooki w dwóch susach znalazł się za mną i silnie rąbnął mnie w głowę. Zrobiło mi się ciemno przed oczami i upadłam jak długa na jezdnię, a ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłam, był wysoki, ładnie zbudowany chłopak, biegnący na mojego napastnika i zadający mu silny cios w szczękę. Potem ogarnęła mnie ciemność.

*

Usłyszałam jakieś rytmiczne stukanie. Było głębokie, uspokajające niczym tykanie zegarka. Pomyślałam, że jestem w swoim pokoju i śpię, ale chłodny powiew wiatru prześlizgnął się po moich nogach. Poruszyłam się niespokojnie, a ktoś poprawił jakiś kawałek materiału na mojej klatce piersiowej. Okropnie łupało mnie w głowie, ale ostrożnie otworzyłam oczy. Pierwszym, z czego zdałam sobie sprawę, było to, że leżę na ławce z głową na czyichś kolanach, nakryta cienką kataną z czarnego dżinsu, która przyjemnie pachniała wiatrem i łagodną wodą kolońską. Męską. Spodobało mi się to i wciągnęłam ten zapach jeszcze parę razy, aż zdałam sobie sprawę, że ktoś mnie obserwuje. Nieprzejęta tą myślą popatrzyłam w górę i zobaczyłam dwoje najpiękniejszych oczu, jakie kiedykolwiek miałam okazję widzieć, i zabójczo przystojną męską twarz, z okalającymi ją długimi do ramion, łagodnie falującymi, prawie czarnymi włosami. Soczyście zielone oczy ze złotymi plamkami przy źrenicach spoglądały na mnie z troską, a kiedy z wrażenia podciągnęłam kurtkę pod sam nos (nie wiem dlaczego, ale ten zapach podziałał na mnie uspokajająco), na jego twarzy pojawił się bardzo krępujący, uśmieszek rozbawienia, który – mimo iż był nieco ironiczny – dodawał mu uroku. Poczułam, że się rumienię.

– Widzę, że spodobała ci się moja kurtka? – Uśmiech stawał się coraz szerszy. – Nikt nigdy nie powiedział mi, że mam ładne ubrania, ale z drugiej strony jeszcze żadna dziewczyna nie leżała mi na kolanach na ławce w parku. Zazwyczaj wolały się z tym ukrywać.

Zarumieniłam się jeszcze mocniej i szybko podniosłam się do pozycji siedzącej. Spojrzał na mnie z nieskrywaną ciekawością.

– Nie powiedziałem, że jest mi źle. Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale mimo mojego oczywistego uroku jeszcze żadna dziewczyna nie chciała przejawów miłości w miejscu publicznym, chociaż kiedy byliśmy sam na sam… – urwał znacząco, a ja zaczęłam się zastanawiać, czy ten piękny jak anioł chłopak nie jest przypadkiem zadufanym w sobie dupkiem. Kiedy jednak na niego spojrzałam, stwierdziłam, że może po prostu ma taki sposób bycia, a skoro…

W tej właśnie chwili wróciły mi wspomnienia. Wyprostowałam się gwałtownie i przez myśli przebiegły mi obrazy krępego, zielonego potwora z czerwonymi oczami, z którym walczyłam i który później uderzył mnie w głowę tak mocno, że straciłam przytomność, ale zanim zemdlałam, zobaczyłam właśnie tego siedzącego obok mnie chłopaka, który, zdaje się, uratował mnie z opresji. I ja jeszcze się zastanawiam, czy on jest egoistą?

– Wszystko w porządku? – spytał, a z jego głosu zniknęła cała ironia i pojawiła się troska. Zdziwiłam się trochę odkryciem, że potrafi taki być. Z drugiej strony pomógł mi po tym, jak dostałam w głowę, więc chyba nie powinnam mieć jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że potrafi się o kogoś zatroszczyć… Po chwili pokręciłam przecząco głową, czując, jak narasta we mnie dziwny ból, który dosłownie chciał rozsadzić mi czaszkę.

– Nic nie jest w porządku! – wykrzyknęłam w końcu, nie wytrzymując natłoku wspomnień wdzierających mi się brutalnie do mózgu i powodujących tak mdlący ból, że musiałam mocno przycisnąć ręce do głowy. – Kim był ten… ten potwór z czerwonymi oczami? A może tylko go sobie wyobraziłam? I czego ode mnie chciał?

Poczułam, że chłopak się do mnie przysunął i opiekuńczym gestem przyłożył mi rękę do czoła. No pięknie! Pewnie myśli, że majaczę. A może to był tylko sen? Zesztywniałam i już miałam się odsunąć, kiedy przemówił do mnie spokojnie, tym swoim głębokim głosem:

– Jeśli o to ci chodzi, to nie myślę, że oszalałaś, bo zaczęłaś gadać o potworze z czerwonymi oczami, chociaż teoretycznie to trochę dziwne i chyba mógłbym tak sądzić. – Nachylił się i spojrzał na mnie pytająco. – Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, kim on był, musisz uzbroić się w cierpliwość, tymczasem najpierw coś wypijesz. – Wyjął małą szklaną buteleczkę z mlecznym płynem z kieszeni czarnych dżinsów i włożył mi ją do dłoni. Popatrzyłam na niego pytająco, ale on powiedział tylko: – No, pij.

– A mogę przynajmniej wiedzieć, co to jest? – zapytałam uprzejmie.

Wzruszył ramionami.

– To wywar magiczny na ból głowy, skoro tak bardzo chcesz wiedzieć. – Wytrzeszczyłam oczy, a on tylko uśmiechnął się do mnie niewinnie. – Domowej roboty, bez konserwantów. Taki znajdziesz tylko w przytulnej piwniczce babci Hildegardy.

Zaśmiałam się cicho, wbrew sobie.

– Dobra, a tak naprawdę to co to jest? – zapytałam, uznając, że chciał mnie rozbawić.

– Już mówiłem. – Nachmurzył się na chwilę. – To nie był żart. No, ewentualnie z tą Hildegardą…

Mówił tak poważnie, że wytrzeszczyłam oczy jeszcze bardziej niż za pierwszym razem. Może jest szalony?

– Ale… – zaczęłam niepewnie. – Ty nie jesteś szalony? – wyraziłam swoje obawy.

– Nie, tylko przed miesiącem uciekłem z psychiatryka, ale tak ogólnie to wszystko ze mną w porządku.

– Przestań!

Zaczęłam czuć się naprawdę nieswojo. Chyba to zauważył, bo spoważniał.

– Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć. Z tym psychiatrykiem to żartowałem.

Poczułam się trochę lepiej.

– To dobrze – odetchnęłam. – A więc co to jest?

– Słuchaj… Zanim zaczniesz się wydzierać, że jestem wariatem, proszę, wysłuchaj mnie. – Spojrzał na mnie błagalnie, a w jego oczach malowało się zmęczenie. Niepewnie pokiwałam głową, nie wiedząc, co zaraz usłyszę. – Wiesz, co to są wilkołaki? – zaczął. Potaknęłam. Czyżby chciał mi wyznać, że jest wilkołakiem? – A elfy? – ciągnął. Znowu potaknęłam. Jest elfem? – A…

– Skoro jesteś elfem, dlaczego nie masz szpiczastych uszu? – przerwałam mu.

– Nie jestem elfem.

– Szkoda – wymknęło mi się, a on zgromił mnie wzrokiem.

– Miałaś słuchać.

– Słucham, słucham – odparłam lekko skruszona. Spojrzał na mnie poważnie i mówił dalej.

– A zmiennokształtni? Wiesz, kim są zmiennokształtni? – spytał, teraz trochę lekceważąco.

– Oczywiście! Jestem fanką fantastyki! – oburzyłam się. Kącik jego ust lekko drgnął, jakby do uśmiechu. Zaraz jednak się opanował.

– Świetnie, przynajmniej nie muszę ci wszystkiego tłumaczyć – odparł obojętnie. – W każdym razie ten stwór z czerwonymi oczami to był goblin. Są złe i atakują inne istoty, takie jak zmiennokształtni, elfy, czarodzieje i wilkołaki. Pracują dla swojego króla Skalanego Maga – Parysa. Niektórzy magowie z Sudicante przeszli na jego stronę i zaczęli go wspomagać, tyle że Parys jest z nich najpotężniejszy. – Oczy coraz bardziej wychodziły mi z orbit, ale on niewzruszenie kontynuował: – W Sudicante, czyli w prawdziwej ojczyźnie wszystkich magicznych istot, nawet tych złych, Parys ma swoje królestwo, którego jednak nikt nigdy nie odnalazł, ponieważ jest ono dobrze chronione potężną, niebezpieczną magią. Swoje państwa mają tam także elfy, wilkołaki, zmienni i magowie, a także skrzaty, które mimo iż nie pracują dla Szalonego Króla, nie są zbyt przyjaźnie nastawione do każdego, kto nie jest z ich gatunku. – Wzruszył ramionami, widząc moją niedowierzającą minę. Po chwili nawet zrobiło mi się go żal, bo wyglądał na wyczerpanego, jego oczy przygasły, a światło padało na jego opaloną skórę na tyle niekorzystnie, że pod oczami pojawiły się cienie, jakby nie spał od wielu dni. Mimo to nadal wyglądał bardzo przystojnie (swoją drogą nigdy nie przyszło mi na myśl, że ktoś z cieniami pod oczami może wyglądać dobrze), gdy swobodnie siedział na ławce z nogą na nodze i wyglądał, jakbyśmy właśnie ucięli sobie miłą, przyjacielską pogawędkę. Z trudem oderwałam od niego wzrok, po czym przykazałam sobie mu nie współczuć i nie umiejąc powstrzymać nieco drwiącego tonu, zapytałam:

– Jeśli tak, to kim ty jesteś? Jak na razie nie znam nawet twojego imienia, a ty wciskasz mi bajeczki o wróżkach i goblinach, mówiąc tak poważnie, jakby to wszystko było prawdziwe. – Odetchnęłam głęboko i spojrzałam na niego ze złością. Nawet się nie poruszył, tylko patrzył przed siebie spokojnie, jakby przyszedł tutaj pooddychać świeżym powietrzem i kontemplować przyrodę. Poderwałam się z ławki i nie odzywając się słowem, ruszyłam przed siebie szybkim krokiem. Wyjęłam komórkę. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że jest już ósma wieczorem. Nagle przypomniałam sobie o rodzicach. Przecież oni nawet nie wiedzą, gdzie jestem! Zdjęłam blokadę z wyświetlacza, żeby sprawdzić, czy ktoś dzwonił. Spodziewałam się co najmniej miliona nieodebranych połączeń od mamy i taty, a nie znalazłam ani jednego. Ta wiadomość uderzyła mnie jak grom z jasnego nieba, ale zanim zdążyłam się nad nią zastanowić, ktoś za mną zawołał.

– James!

Stanęłam w pół kroku. Jaki James? Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to ten chłopak z ławki za mną woła. Odwróciłam się powoli i spojrzałam na niego. Nie zmienił swojej pozycji, ale wiedziałam, że na mnie patrzy.

– Co?!

Wstał z ławki i zaczął się do mnie zbliżać. Kiedy podszedł już dostatecznie blisko, zatrzymał się i spojrzał mi prosto w oczy.

– Mam na imię James. A co? Może myślałaś, że tak się woła na wróżki?

Uśmiechnęłam się. Znowu wbrew sobie. Po prostu nie umiałam się powstrzymać, ale zaraz się opanowałam i przybrałam poważną minę.

– No wiesz, ostatecznie może nawet mogłabym tak pomyśleć. Nie sądzisz, że już dość mnie naokłamywałeś? – Spojrzałam na niego surowo.

Westchnął. Widziałam, że z trudem powstrzymuje się od gniewu, ale zaskakująco dobrze poradził sobie z ukryciem swoich prawdziwych uczuć, bo w jego oczach pojawiło się tylko zniecierpliwienie.

– Mówiłem ci już, że to nie są żadne bajki. Ja po prostu chcę ci coś wyjaśnić.

– Ach tak? – teraz to ja okazałam złość. – Nie. Coś nieprawdopodobnego… Ja nie mogę w to uwierzyć! Uratowałeś mnie i pomyślałam, że jesteś naprawdę porządnym chłopakiem, a ty teraz…

Nie dokończyłam zdania, bo nagle jego ciało zafalowało i gwałtownie się zmieniło. Po kilku sekundach dotarło do mnie, że zamiast niego na ścieżce stoi wielki biały tygrys! Przerażona cofnęłam się o krok. Był naprawdę ogromny, najwyższym punktem, czyli czubkiem głowy, sięgał mi do szyi, a nie należałam do niskich dziewczyn.

– To… to niemożliwe! – zawołałam i przez chwilę pomyślałam, że może chłopak uciekł i jako żart podstawił mi wielkiego wypchanego tygrysa, ale od razu przekonałam się, że się mylę.

Podszedł do mnie powoli, przeciągając się po drodze, i cicho zamruczał. Ogromny kot był jak najbardziej prawdziwy, a kiedy coraz bardziej bliska omdlenia ze strachu cofnęłam się jeszcze dalej, podążył za mną i otarł się o mnie, łaskocząc mnie w brodę swoim miękkim ogonem. Wstrzymałam oddech. Kiedy tygrys w końcu się trochę oddalił, wycofałam się jeszcze bardziej i właśnie wtedy natrafiłam stopą na pień wielkiego drzewa. Przylgnęłam do niego plecami i modliłam się o przeżycie, a biały tygrys, niby z nudów, zaczął mi się przyglądać. Nie umiejąc się powstrzymać, zerknęłam na niego ukradkiem i wtedy zobaczyłam, że kotowaty ma identyczne oczy jak James. Zachłysnęłam się tym odkryciem i spojrzałam dla pewności jeszcze raz. I stwierdziłam, że oczywiście się nie myliłam. Te oczy należą do Jamesa. Szmaragdowozielone ze specyficznymi plamkami złota przy źrenicy. Nie dało się ich podrobić, a już szczególnie białemu tygrysowi, który w naturze ma błękitne tęczówki. Kiedy tak stałam i przyglądałam się mu z wyrazem bezgranicznego zdumienia na twarzy (które w ciągu ostatnich paru minut towarzyszyło mi bez przerwy), tygrys poruszył się i mogłabym przysiąc, że spojrzał na mnie triumfująco.

I co? Teraz już mi wierzysz? Podskoczyłam, gdy w mojej głowie rozległo się echo tych słow.

– Coooo? – zapytałam już całkowicie skołowana.

Zapytałem, czy już mi wierzysz. Popatrzyłam na tygrysa podejrzliwie. W mojej głowie zadźwięczało ciężkie westchnienie. Och… Myślałem, że szybciej się domyślisz, że to ja zmieniłem się w tygrysa, mała. Jakby dla podkreślenia tych słów kotowaty wstał. Przyjrzałam się mu z ciekawością, po czym niepewnie spytałam:

– James? To ty?

Oczywiście, że ja, a myślałaś, że kto? Tygrys z ZOO?

Zaśmiałam się niepewnie.

– Ale jak ty ze mną rozmawiasz?

Jeszcze tego nie wiesz? A ponoć taka z ciebie fanka fantastyki. – Zaśmiał się cicho. – Rozmawiam z tobą myślami. Jak nauczysz się zmieniać, też będziesz to umiała.

– Trochę się pogubiłam… Jak to: nauczę się zmieniać? – zadałam pytanie, wciąż jeszcze nie wierząc, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Normalnie. Jesteś zmiennokształtną tak jak ja, i teraz już o tym wiesz. W następną pełnię będziesz miała szansę po raz pierwszy się zmienić, a to już za… Zastanowił się. …za dokładnie dwa dni.

Krzyknęłam cicho. A jeśli to prawda? Wszystko wskazywało na to, że tak.

– Ale co z moimi rodzicami? Jak oni na to zareagują?

Nie będą specjalnie zdziwieni. Oni wiedzą wszystko o świecie, z którego pochodzisz, ponieważ i oni do niego należą. Kiedyś tak jak wszyscy mieszkaliście w Sudicante, ale musieliście uciec, gdy skończyłaś rok. I wtedy trafiliście tu. Do dziwacznego, zupełnie nierealnego dla nas świata, w którym zamiast magii jest elektronika i prąd. U nas, o ile dobrze pamiętam, wszystko zawsze działało w sposób nieskomplikowany, za sprawą magicznej energii, mieszkającej w każdym zakątku ziemi i w każdej żywej istocie. O tobie dowiedziałem się, jak każdy szanujący się obywatel Sudicante, bardzo wcześnie. Również i o twojej ucieczce wszyscy wiedzieli. Twoje narodziny z jakiegoś dziwnego, nie do końca znanego nam powodu stały się przełomem w dziejach. Nikt nie potrafi wyjaśnić dlaczego, ale wszyscy wiedzą, że coś w tym musi być. Parys również, i właśnie dlatego przebywasz z rodzicami nie tam, gdzie jest twoje miejsce.

Próbowałam uporządkować szalejące w głowie myśli.

– To jesteś takim jakby posłańcem, żeby mnie zabrać z powrotem?

Zawahał się.

Niezupełnie. Właściwie ja też znalazłem się tutaj nie do końca z własnej woli. Dzisiaj spotkałem cię zupełnie przypadkowo, a Sudicante nie widziałem od ośmiu lat…

Zasępił się na chwilę. Zrobiło mi się głupio. Postanowiłam poprawić sytuację i zejść na neutralny temat.

– Czy twoja rodzina również wyjechała z tobą? – zapytałam i od razu tego pożałowałam. Zasępił się jeszcze bardziej, po czym odwrócił wzrok. Ja to mam talent… Kiedy myślałam, że nic już nie powie, znajomy głos zadźwięczał w mojej głowie:

Nie wyjechali ze mną. Oni już nie żyją, a ja znalazłem się tutaj przez nieszczęśliwy wypadek, choć wcale nie miałem zamiaru nigdzie się stamtąd ruszać.

Umilkłam. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Chyba zobaczył moje zmieszanie, bo dodał:

Nie musisz nic mówić. Po prostu o tym zapomnijmy. Pokiwałam głową i zapytałam:

– Ale… Wyjaśnij mi, dlaczego moi rodzice mnie stamtąd zabrali?

Zastanowił się przez chwilę.

Zabrali cię, bo groziło ci wielkie niebezpieczeństwo.

– Ale jakie? – chciałam wiedzieć.

Westchnął.

O wszystko musisz ciągle pytać.

Pokiwałam stanowczo głową.

Dobrze, więc się dowiesz. Twoja mama jest elfką. I to bardzo potężną elfką. Była niezwykle utalentowana, najbardziej z całego rodu. Twój tata zaś jest równie doskonałym zmiennym. Kiedy cię… stworzyli, od razu było wiadomo, co z tego wyniknie. Jesteś najniezwyklejszą istotą, jaką zobaczył świat, i niektórzy przeczuwają, że jeden Parys dokładnie wie, jakie masz możliwości. Prawdopodobnie jesteś bardzo silną przeciwniczką i on chce mieć cię po swojej stronie. Urwał na chwilę, po czym dokończył: Już wiesz, dlaczego cię stamtąd zabrali. I dlaczego nic ci nie powiedzieli.

– Bo to mogłoby ściągnąć na mnie kłopoty – dokończyłam. Nagle coś sobie przypomniałam. – Dzisiaj, po włamaniu do naszego domu, mama chciała mi coś powiedzieć, ale dopiero jak przyprowadzę tatę.

Ktoś włamał się do waszego domu? James był tak zaniepokojony, że aż mnie to zdziwiło.

– No… tak – odparłam z ociąganiem. – Ale przecież to zdarza się milionom osób na całym świecie.

Nic nie rozumiesz? Trafiliśmy tutaj przez przypadek. Niektórzy Sudicańczycy nawet nie wiedzą o możliwości przedostania się do świata w innym wymiarze, a ci nieliczni, lepiej poinformowani, bardzo w to powątpiewają. Poza tym to nie działa ot tak. Wydaje mi się, że czasem przejścia się otwierają, gdy ktoś tego naprawdę potrzebuje. Albo kiedy ktoś zadziała brudną magią. Twoi rodzice na pewno zadbali o to, żebyś i tutaj była chroniona ich mocą, ale ktoś musiał was odszukać i ją w jakiś sposób osłabić. A mógł to zrobić tylko ktoś, kto również posługuje się nie byle jaką magią, ktoś, komu zależy na tym, żeby cię znaleźć. I myślę, że już domyślasz się, kto jest tą osobą. Dostatecznym na to dowodem jest goblin, którego niedawno spotkałaś.

Informacje przedarły się przez moją głowę, zostawiając po sobie nieprzyjemne uczucie i nikły, rwany ślad, który jednak po kilku sekundach połączył się w spójną całość. Gobliny w moim domu, z moimi rodzicami… Nie ma nieodebranych połączeń…

– James…

Zrozumiałam, że musiało stać się coś złego. Chciałam powiedzieć mu, żeby poszedł ze mną, ale zobaczyłam, że sam już dawno podjął taką decyzję. Jego futro zafalowało, a po chwili znowu był człowiekiem. Nawet nie miałam czasu się zdziwić, bo złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. Biegł przez park, cały czas ciągnąc mnie za sobą, żebym za nim nadążyła. Normalnie może bym go dogoniła, ale pod wpływem tej wiadomości zapomniałam, jak się chodzi.

Wybiegliśmy z parku i skręciliśmy w jakąś uliczkę. Po paru zakrętach zdałam sobie sprawę, że to ta sama ulica, którą można dojść na rynek i na której zostałam napadnięta przez goblina. Ciekawe, jak zaniósł mnie do parku, skoro byłam nieprzytomna? Widać naprawdę nie doceniałam poświęcenia tego chłopaka. Ludzie rozstępowali się przed nami, złorzecząc i marudząc, ale James nie zatrzymał się ani razu. Nawet kiedy na chodniku pojawiło się małżeństwo z czworgiem małych dzieci (w tym z piątym w brzuchu), po prostu zręcznie ich ominął, właściwie w ostatniej chwili, bo dosłownie sekundę przed nami po drodze przemknął mały, ciężarowy samochód. Nie wiem, czy ja odważyłabym się na coś takiego, ale widać dla niego nie stanowiło to większego problemu. Uścisk jego ręki był stalowy, choć nie czynił mi krzywdy, i nawet gdybym chciała, nie mogłabym się wyrwać. Ale nie chciałam. Byłam nawet wdzięczna, że mnie za sobą ciągnął, bo mogliśmy dotrzeć do mojego domu dwa razy szybciej. I chyba po tym wszystkim, co usłyszałam, nie chciałam tam wracać zupełnie sama, ryzykując kolejne spotkanie z czerwonookim goblinem bez żadnej możliwości obrony. Gdy dotarliśmy do końca ulicy, zwolnił nieco.

– Teraz ty prowadzisz – powiedział i mnie puścił.

Udało mi się trochę opanować dudniące ze strachu i z powodu biegu serce i nic nie mówiąc, przeszłam na drugą stronę. Potruchtałam chodnikiem w prawo. Zmęczenie i stres dawały mi się mocno we znaki, więc pomyślałam, że byłoby miło, gdyby James znowu wziął mnie za rękę i zaczął za sobą ciągnąć. Było to stanowczo mniej męczące niż biegnięcie samej, w dodatku z zawrotami głowy. Kiedy dotarłam do swojej furtki, serce omal mi nie wyskoczyło z piersi. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że James nigdzie nie odszedł, tylko stał za mną i wcale nie wyglądał na zmęczonego. Rozejrzał się dookoła, po czym jego wzrok spoczął na mnie.

– To tu? – zapytał ostrożnie, widząc, że konam ze zmęczenia na furtce. Pokiwałam twierdząco głową i zbierając siły, zrobiłam przejście.

Popatrzył na mnie badawczo i jakby z troską, po czym zapytał:

– Na pewno dobrze się czujesz?

Szczerze powiedziawszy, zbierało mi się na wymioty, ale pokiwałam z entuzjazmem głową. Nie mogłam przecież cały czas się mazgaić, a on też nie miał zapewne ochoty bez przerwy mnie niańczyć. Zanim zdążyłam powiedzieć „wchodź”, podszedł do mnie i wcisnął mi do ręki małą szklaną buteleczkę, którą rozpoznałam po zawartości. Był w niej eliksir na ból głowy, którego przedtem oczywiście nie wypiłam. Uśmiechnęłam się w duchu na wspomnienie o babci Hildegardzie i tym razem zawahałam się tylko sekundę, zanim odkorkowałam butelkę. W końcu zobaczyłam już dość dowodów na prawdziwość jego słów. Jeden mały eliksir chyba mi nie zaszkodzi. Wokół mnie rozszedł się ładny, słodki zapach. Przycisnęłam naczynie do ust i wypiłam płyn duszkiem. Byłam przygotowana na mdły, ohydny smak, jaki zazwyczaj mają leki, ale ku mojemu zdziwieniu wywar smakował całkiem dobrze. Coś jak połączenie brzoskwini z wytrawnym korzennym aromatem. Kiedy oddawałam buteleczkę, James uśmiechnął się pod nosem i chowając ją sobie do kieszeni, zadowolony mruknął:

– Dobra dziewczynka. Chociaż raz zrobiłaś to, o co cię prosiłem.

Nie dał mi czasu na odpowiedź, tylko zdecydowanym krokiem ruszył ścieżką do mojego domu. Ze zdumieniem zauważyłam, że ból głowy znacznie się zmniejszył, a po chwili zupełnie zniknął. Mogłam go jednak posłuchać wcześniej… Pełna nowych sił poszłam za nim. Ogród wyglądał całkiem normalnie i zaczęłam nabierać nadziei, że nic się nie stało. Zrównałam się z nim i razem wbiegliśmy po paru niskich, kamiennych schodkach na werandę, po czym stanęliśmy przed wejściem. Nagle dopadły mnie straszne obawy i z pewnym ociąganiem pchnęłam drzwi. Przedpokój wyglądał zupełnie zwyczajnie, ale w całym domu panowała grobowa cisza. Nie usłyszałam zwykłego hałasu telewizora ani kroków taty, który zawsze sprawdzał, kto wszedł do domu. A także zupełnie normalnego w takich sytuacjach pytania mamy: „Liluś? To ty?”.

Coraz bardziej zaniepokojona weszłam dalej. Kiedy stanęłam w drzwiach kuchni, doznałam tak silnego szoku, że musiałam przytrzymać się framugi. Całe pomieszczenie było zdemolowane, zupełnie w taki sam sposób jak mój pokój, jednak tutaj było jeszcze gorzej. Zaniepokojony moim milczeniem James stanął mi za plecami. On też wydawał się poruszony, a ja przypatrywałam się dalej. Krzesło razem ze stołem było wywrócone, drzwiczki szafek powyłamywane i jakby przypalone ogniem, kuchenka przewrócona, a bigos, który na niej stał, rozlał się po całej podłodze, ponieważ wielki garnek, w którym się wcześniej znajdował, leżał zgięty jak harmonijka pod ścianą, w którą chyba uderzył. Cały tynk odpadł, a deski w środku kuchennego przepierzenia zostały połamane. Byłam wstrząśnięta tym widokiem. Nie zaglądałam już nawet do salonu, by się przekonać, czy jest w nim tak samo, tylko od razu pobiegłam przez kuchnię do jadalni, gdzie znajdowały się schody. Prawie się poślizgnęłam na plamie bigosu, ale nie zwróciłam na to najmniejszej uwagi.

James zaraz pojawił się za moimi plecami i rozglądał się czujnie dookoła. Na jadalnię rzuciłam jednak tylko przelotne spojrzenie, stwierdzając, że także tam wszystko jest zdemolowane.

Wbiegłam po schodach na górę, James, rozglądając się uważnie, poszedł za mną. Wszystkie drzwi były otwarte, ale tylko jedne przyciągnęły moją uwagę. Była to sypialnia rodziców. Już z daleka widziałam, że dziwnym trafem ona jedna różni się od reszty domu. Powoli podeszłam i zobaczyłam, że na drzwiach jest coś napisane.

Ciemnoczerwoną, ściekającą w wielu miejscach substancją, w języku, którego nigdy w życiu nie widziałam na oczy, a mimo to doskonale rozumiałam, ktoś napisał tylko jedno zdanie: „Ciężar żelaznej obręczy na palcu półkrwi zamieni ich wrzaski w ciche szepty”. Na ten widok zrobiło mi się słabo i miałam tylko nadzieję, że ta ciemnoczerwona substancja nie jest krwią któregoś z moich rodziców. Zanim osunęłam się na ziemię, zdążyły mnie podtrzymać czyjeś silne ręce. James podniósł mnie bez trudu za ramiona i obrócił twarzą do siebie. Zauważyłam, że bardzo pobladł.

– Nie możemy tu dłużej zostać. Musimy uciekać – przemówił łagodnie, lecz cały czas zerkał czujnie dookoła.

– A moi rodzice? Nie mogę ich tak zostawić i po prostu się ukryć! – zaprotestowałam gwałtownie.

– Wcale im nie pomożesz, wystawiając się jak na srebrnej tacy i czekając, aż gobliny po ciebie przyjdą! – Był zdenerwowany. – Parys chce cię mieć po swojej stronie i uważam – urwał na chwilę, po czym gorzko się uśmiechnął – wiem, że twoje szlachetne poświęcenie poszłoby niestety na marne, ponieważ Parys nie wypuściłby twoich rodziców, a z „wdzięczności”, że sama do niego posłusznie przydreptałaś, zabiłby ich, bo wtedy do niczego nie byliby mu już potrzebni. Zresztą, myślisz, że ukryłby gobliny tutaj? Z tak cenną przynętą?

Cóż, szczerze mówiąc, nie spodobało mi się ani jedno jego słowo, ale niestety musiałam przyznać mu rację. Powoli pokiwałam głową, lecz nie zamierzałam ukrywać wściekłej miny. Popatrzył na mnie i trochę złagodniał, a po chwili dodał normalnym głosem:

– Odzyskamy ich, o to się nie martw. Ale najpierw musimy znaleźć przejście do Sudicante i dołączyć do elfów. – Poczułam się dziwnie, na wieść o tym, że może poznam prawdziwe elfy. – One nam pomogą, a tutaj nie jest bezpie… – urwał w pół słowa, gdy oboje usłyszeliśmy ciężkie kroki w korytarzu na dole. Spojrzałam na niego w panice, a jego oczy wydawały się mówić: „A nie mówiłem?”. Jednak zamiast tego złapał mnie mocno za ramię i pociągnął do sypialni moich rodziców.

– Spadamy – szepnął i zabrał się za otwieranie okna.

– Co ty robisz, przecież… – zaczęłam, ale przerwał mi syknięciem, nadal mocując się z oknem. Kroki rozbrzmiewały coraz głośniej, a w chwili, gdy zaskrzypiał pierwszy stopień, Jamesowi udało się otworzyć uparte okno.

– I co teraz zrobisz? – zapytałam najciszej, jak tylko umiałam, lecz w środku wszystko we mnie krzyczało ze strachu i złości. – Jak mamy skoczyć i nie złamać sobie czegoś? To niemożli… – Podszedł do mnie i złapał mnie mocno w pasie, po czym przerzucił sobie przez plecy. Zanim zdążyłam zaprotestować, już kucał w oknie i przymierzał się do skoku. Skoczył, a ja nie zdążyłam się powstrzymać i krzyknęłam głośno. Ostry dźwięk przeszył letni wieczór, a gobliny natychmiast zorientowały się, gdzie jesteśmy, i podbiegły do okna, patrząc za nami swymi obleśnymi czerwonymi oczami. Zamiast nieźle się połamać i poturbować, James wylądował miękko na ugiętych nogach. Byłam pod wrażeniem, ale on nie był zbytnio zadowolony.

– Po co krzyknęłaś?! Gdyby nie to, mielibyśmy teraz więcej czasu! – To wrzeszcząc, zdjął mnie z siebie najszybciej, jak potrafił, i postawił na ziemi.

Ukradkiem zobaczyłam, że gobliny znikają z okna, a i jego uwadze to nie umknęło. Zrobiło mi się okropnie głupio. Wiedziałam, że nas wrobiłam, a kiedy jego ciało zafalowało, pomyślałam, że ma mnie dość i ucieknie, zostawiając mnie samą z goblinami. Ułamek sekundy później stał przede mną biały tygrys, a jego znajomy głos rozległ się w mojej głowie.

No, już! Wsiadaj! Chyba że chcesz spędzić resztę życia u Parysa Uroczego – rzekł z przekąsem, a ja omal nie wyskoczyłam z radości ze skóry. Najszybciej jak się dało wdrapałam się na jego grzbiet, a on nawet się nie zachwiał. Zrobiłam to w samą porę, bo właśnie wtedy zza drzewa wyskoczyły cztery ohydne stwory. Tygrys-James spiął wszystkie mięśnie i dał wielkiego susa przed siebie. Omal z niego nie spadłam, a on biegł coraz szybciej. Jednym potężnym skokiem przesadził nasze ogrodzenie. W końcu rozpędził się tak bardzo, że wszystko wokół wydało mi się rozmazaną plamą. Oniemiała przycisnęłam się mocno do jego karku, a kiedy zaczynałam już wierzyć, że nic nas nie dogoni, musiałam się odwrócić. Moja radość szybko się ulotniła. Byli właściwie tuż za nami.

– Oni nas już dogonili! – krzyknęłam, wybałuszyłam oczy ze strachu i jeszcze mocniej chwyciłam za kark białego tygrysa.

Wiem, właśnie widzę – odparł, a ja zaczęłam się zastanawiać, skąd to wie, skoro się nie obrócił. Zaraz jednak przypomniałam sobie, że koty mają większe pole widzenia, bo ich oczy są bardziej po bokach. Z jego tonu wnioskowałam, że był jeszcze na mnie zły, ale i tak doceniałam fakt, że mimo to chciał po raz kolejny mnie uratować. Wprawdzie nie lubię być od nikogo zależna, lecz w tej sytuacji sama bym sobie nie poradziła.

Nagle James gwałtownie skręcił, a ja znowu prawie z niego spadłam. Nienawidzę, jak ktoś mnie w ten sposób zaskakuje i nawet jeśli jest na mnie zły, nie powinien tego robić! Zaczęłam się wkurzać. Przecież mogłam spaść i… No tak! Ależ ja byłam głupia! Skręcił jeszcze raz, a potem jeszcze. Zrozumiałam, że James chce w ten sposób zgubić naszą pogoń, a nie zrobić mi na złość. Nie no! Ostatnio nie wykazuję się inteligencją, więc by uratować resztki godności, pozostawię to bez komentarza. Później doszłam do wniosku, iż muszę się jeszcze wiele nauczyć i nie chodzi mi tu o nauczenie się myślenia o sobie, ponieważ to akurat idzie mi tak dobrze, że mogłabym udzielać korepetycji. Po chwili tygrys nieco zwolnił, a ja obejrzałam się do tyłu. Ani śladu goblinów.

– Czy to znaczy… – spytałam ostrożnie, rejestrując, że znajdujemy się blisko dużego lasu na peryferiach miasteczka, w którym mieszkałam.

Tak. Chyba tak – odparł, a w jego głosie nie było już złości, lecz po raz pierwszy zauważalne zmęczenie. Odetchnęłam z ulgą, że już nic nam nie grozi. Zwolnił jeszcze bardziej, a potem się zatrzymał. Przepraszam. Byłam tak zdumiona jego słowami, że nic nie udało mi się wykrztusić. Przepraszam, że na ciebie nawrzeszczałem, po prostu bałem się, że nas złapią, a ty…

– Nie, to ja cię przepraszam, bo to przeze mnie prawie nas złapali. Myślałam, że mnie zostawisz, ale… – Nagle zorientowałam się, że wszystkie słowa wyparowały mi z głowy i przez chwilę tylko milczałam, czując się dość głupio, ponieważ nie umiałam w żaden sposób dokończyć tego, co właśnie zaczęłam.

Dałabym głowę, że zaczął się uśmiechać.

Ale ja okazałem się zupełnie inny, niż sobie myślałaś – dokończył za mnie, a ja miałam ochotę mu podziękować. Nagle coś zaszeleściło. James poruszył się niespokojnie. Nie zsiadaj – ostrzegł mnie.

– Jakbym miała na to ochotę – mruknęłam z napięciem w głosie i rozejrzałam się wokół.

Niczego nie było i już miałam uspokoić Jamesa, że nic nam nie grozi, gdy nagle zza blaszanych drzwi opuszczonej fabryki, obok której się zatrzymaliśmy, wybiegły gobliny. Te same (tak mi się przynajmniej zdawało), które nas goniły. Nim osłupiały James zdążył ruszyć, jeden rzucił się na jego tylną nogę i go ugryzł. Biały tygrys ryknął i wyrwał się, odrzucając goblina od siebie, ale pozostałe potwory również nie traciły czasu. Z sykiem rzuciły się na nas, jeden od przodu, drugi od tyłu, a trzeci prężył się do skoku… na mnie! Nagle poczułam ostry, piekący ból i gdy spojrzałam w dół, zobaczyłam goblina zatapiającego swoje żółte kły w moim udzie. Kopnęłam go w brzuch najmocniej, jak umiałam. Udało mi się, jednak potworna fala bólu, jaka przeze mnie przeszła, kiedy stwór, lecąc do tyłu, wyszarpnął kły z mojego ciała, nie pozwoliła mi się długo cieszyć. Zwłaszcza że gobliny zaraz się podnosiły i atakowały jeszcze bardziej zawzięcie.

Trzymaj się! – usłyszałam głos Jamesa. Zakręciło mi się w głowie, a serce chciało wyskoczyć z piersi na myśl o tym, co może się za chwilę z nami stać. Pomagałam mu tyle, ile mogłam, kopiąc nogami i waląc po omacku rękami. On gryzł i szarpał się oraz orał pazurami goblińskie twarze z czerwonymi oczami. Dopiero teraz uświadamiałam sobie, jakie one są silne.

Rozległ się głośny trzask łamanych kości i zobaczyłam, że James skręcił swoimi potężnymi zębami kark jednego z goblinów. Tym samym otworzył nam drogę ucieczki i zanim jakiś inny czerwonooki stwór zdążył nam zastąpić drogę, wielki biały tygrys skoczył do przodu i znowu zaczęliśmy pędzić z ogromną prędkością. Noga piekła mnie w miejscu ugryzienia jak diabli, ale byłam zbyt zestresowana, by się tym przejmować. Odwróciłam się i potwierdziły się moje obawy. Trio pozostałych przy życiu goblinów gnało za nami w przerażająco małym odstępie. Wiedziałam, że zmierzamy w stronę lasu. Może tam uda nam się ukryć? Miałam taką nadzieję. Gdy wbiegliśmy do ciemnego boru, z niepokojem zauważyłam, że James ma bardzo dużo szarpanych ran, zadanych przez gobliny. I słabnie. Powoli, lecz konsekwentnie słabnie, a ja nie mam pojęcia, co zrobić, żeby nas uratować.

– James… Jim? – zdrobnienie jego imienia samo cisnęło mi się na usta, pewnie z powodu zakrwawionego futra i ciężkiego oddechu mojego nowego znajomego. – Wiesz, co zrobić? Mam ci jakoś pomóc? – wyszeptałam do porośniętego miękkim futrem ucha. Poruszył nim.

Tak – odpowiedział w końcu. Powiedz mi, jak zobaczysz jakąś jaskinię, a ja spróbuję ich jakoś zgubić.

– Dobrze – odpowiedziałam i zaczęłam się rozglądać, podczas gdy James wykonywał wariackie skręty między drzewami.

Po paru chwilach szczęśliwie zobaczyłam po lewej stronie coś jakby mały pagórek, a za nim wejście do ciemnej skalnej jaskini. Jedyny problem w tym, że było zbyt widoczne. Postanowiłam więc, że musimy spróbować zmylić naszych prześladowców. Powiedziałam o tym Jimowi. Zastanowił się, po czym zaczął gwałtownie skręcać i kluczyć miedzy drzewami. Wkrótce zobaczyliśmy na naszej drodze wielkie krzaczyska. Wyglądały na stare i rosły bardzo blisko siebie. James przyspieszył i dosłownie w nie wskoczył. W krzakach było tyle miejsca, że dorosły człowiek mógłby iść wyprostowany. Nam to wystarczyło, kiedy przylgnęłam płasko do grzbietu tygrysa. Okazało się, że gobliny dały się nabrać i wskoczyły tuż za nami. James ostro zawrócił, by wydostać się z krzaków i biec do naszej kryjówki, a wtedy tuż spod jego łap wyskoczyła wystraszona sarna. Szczęśliwym trafem wybiegła z gęstwiny z drugiej strony i zdołała zmylić gobliny, które, myśląc, że to my, pobiegły za zwierzęciem.

Nie mamy wiele czasu – wysapał Jim, przez cały czas biegnąc ile sił w nogach. Pokiwałam głową i od czasu do czasu kierowałam tygrysa na właściwą drogę. W końcu naszym oczom ukazała się skalna jaskinia za pagórkiem. James bez wahania do niej wbiegł. Otoczyła nas ciemność. Niestety, zanim się tam znaleźliśmy, usłyszałam ciężki bieg goblinów, które chyba zrozumiały swój błąd. Jim też to usłyszał, bo zamiast kazać mi zejść, przemienić się samemu z powrotem i odetchnąć z ulgą, przyśpieszył kroku. Zagłębialiśmy się w czeluści jaskini, uciekając przed krwiożerczymi stworami.

REDAKCJA: Wioletta Cyrulik

KOREKTA: Hubert Korczyc

OKŁADKA: Krystian Żelazo

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Agata Kijora i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-639-3

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.