Spis treści

OBIETNICA

POBUDKA

KLUCZE

STATEK

SOKÓŁ

NAJAZD

W STRONĘ DOMU

POWRÓT

OPOWIEŚĆ

WIZYTA

NOC

WYMIANA

POLOWANIE

TING

POJEDYNEK

UMOWA

PRAWDA

Obietnica

Wybrzeże Norwegii,
wiosna 803 roku

Mięśnie Eryka Czerwonookiego są napięte. Sękate dłonie ściskają drewniany pług, który, używany rok po roku i siew po siewie, stał się gładki i błyszczący. Jest jarlem, wodzem wioski Vestkorn, i mógłby przekazać wszystkie te trudne obowiązki komuś innemu. Nie robi tego jednak: ziemia należy do niego, uważa więc, że sam powinien ją uprawiać.

Ingvar, syn Eryka, idzie kilka kroków przed nim, ściskając w dłoni uzdę wiernego Gwanna. Stara się prowadzić konia w linii prostej, żeby wyżłobienia w ziemi były idealnie równoległe. Eryk jest niecierpliwy: wiedzą o tym wszyscy w wiosce, ale przede wszystkim wie o tym Ingvar. Nie może się pomylić.

– Synu! – grzmi mężczyzna.

Krople potu spływają mu na muskularną pierś. Wiosenna pogoda jest łagodna, lecz praca ciężka.

– Tak, ojcze? – Ingvar pochyla głowę, patrząc na ziemię rozciągającą się przed jego stopami. Wyobraża sobie linię prostą, za którą powinien podążać. Jego skórzane buty zatapiają się w miękkim, błotnistym gruncie.

– Zdecydowałem, że gdy siew się skończy, zabiorę cię ze sobą.

Ingvar zatrzymuje się i zwraca w stronę ojca. Na jego twarzy pojawia się wiele różnych emocji.

– Mam popłynąć z tobą na morze?

Prawe oko Eryka podbiegło krwią: szkarłatna gałka czyni jego surowe spojrzenie niepokojącym, wręcz przerażającym. Został raniony podczas najazdu jakieś dziesięć lat temu. Blizna na czole i policzku jest prawie niewidoczna, ale oko nigdy nie odzyskało dawnego wyglądu.

– Nie zatrzymuj się, Ingvar. Najpierw skończymy orkę i siew, dopiero później będziemy mogli wyruszyć w podróż.

– Oczywiście, ojcze – idzie krok za krokiem, prosto, prościutko, ciągnąc za sobą zwierzę. Ale w jego duszy płonie ogień: na morze! Pierwszy raz na morze!

Jarl

W społeczeństwie wikingów jarlowie zajmowali najwyższą pozycję, ustępując tylko królowi. Jarlowie posiadali największe tereny, przewodzili społeczności, dowodzili statkami i żołnierzami. Byli głowami wielkich rodzin, mieli służących i pracowników zarówno spośród ludzi wolnych, jak i niewolników.

Zwierzęta

Wikingowie udomowili wiele gatunków zwierząt, od koni, przez krowy, po owce. Hodowali je głównie na potrzeby rolnictwa, gdyż trudności związane z podróżowaniem drogą lądową (latem podróże utrudniało błoto, zimą – lód) sprawiły, że przemieszczali się głównie łodziami.

Pobudka

Klucze

Statek

Sokół

Najazd

W stronę domu

Powrót

Opowieść

Wizyta

Noc

Wymiana

Polowanie

Ting

Pojedynek

Umowa

Prawda

Wikingowie. Wielkie ludy historii

Christian Hill

Ilustracje: Matteo Piana

Tłumaczenie: Natalia Mętrak-Ruda

Published originally under the title: I Vichinghi. Grandi popoli del passato
© 2017, Edizioni EL S.r.l., Trieste Italy
All rights reserved

Polish translation copyright © 2018 by Wydawnictwo RM
03-808 Warszawa, ul. Mińska 25
www.rm.com.pl

ISBN 978-83-7773-841-2
ISBN 978-83-8151-116-2 (ePub)
ISBN 978-83-8151-117-9 (mobi)
ISBN 978-83-8151-118-6 (pdf)

Redaktor prowadzący: Irmina Wala-Pęgierska
Redakcja: Mirosława Szymańska
Korekta: AgnieszkaTrzebska-Cwalina
Opracowanie okładki: Studio GRAW
Edytor wersji elektronicznej: Tomasz Zajbt
Opracowanie wersji elektronicznej: Marcin Fabijański
Weryfikcja wersji elektronicznej: Justyna Mrowiec

Żadna część tej pracy nie może być powielana i rozpowszechniana bez pisemnej zgody wydawcy. Wydawnictwo RM dołożyło wszelkich starań, aby zapewnić najwyższą jakość tej książce, jednakże nikomu nie udziela żadnej rękojmi ani gwarancji.