Mamie i Tacie.

Za to, że zawsze akceptowali
nawet najgłupsze z moich decyzji.

Stary Hausenberg, czasy panowania Rekinów

Uliczne przysłowie Hausenberga mówi, że prawdziwy mężczyzna musi w życiu zrobić trzy rzeczy. Po pierwsze, owo życie przegrać, czyli stracić wszystko, co posiada. Po drugie, odrodzić się dla nocy i odegrać z zyskiem, bo uczyni go to mocniejszym niż kiedykolwiek. Po trzecie, spłodzić syna – tak po prostu, bez dodatkowych warunków.

Najszczęśliwsi byli ci, którym udało się dokonać tych trzech rzeczy w odpowiedniej kolejności. Najpierw biegli pośród cieni, cały czas blisko krawędzi, i chociaż co jakiś czas się potykali, to po każdym upadku udawało im się podnieść. Stawali się bogatsi o pewne doświadczenia, być może też ubożsi o kilka lęków – a może wprost przeciwnie, bali się znacznie bardziej – lecz mimo wszystko udawało im się wyjść z tego życia cało. Założyli szczęśliwe, niczego nieświadome rodziny i tylko raz na jakiś czas pozwalali sobie powspominać czasy szaleństwa. Takich ludzi można było policzyć na palcach jednej ręki. W Hausenbergu większość pomijała trzeci punkt, a pierwsze dwa powtarzała wciąż i wciąż, i wciąż…

Zachodzące słońce zniknęło już za horyzontem, a astralitowe latarnie oblały miasto fosforyzującą poświatą. Tam, gdzie światło latarni nie docierało, dachy kamienic zamieniły się w poszarpane, złowieszcze cienie, wyglądające na tle nieba jak postawione na sztorc ostrza noży. Ulice były puste. Prawie puste.

Z jednej z bocznych uliczek Jarvaku wyskoczył owinięty płaszczem człowiek i rozejrzał się nerwowo. Nie dostrzegł w okolicy niczego podejrzanego, więc zsunął na czoło kapelusz o szerokim, okrągłym rondzie i nieufnie przystanął pod jedną ze ścian. Wyglądał, jakby nie mógł się zdecydować, czy bezpieczniej będzie schować się w cieniu którejś z kamienic czy przeciwnie, maszerować w padającym na ulicę świetle latarni. Postanowił jednak zostać pod ścianą. Wydobył z kieszeni niewielki czasomierz i sprawdził godzinę. Powinni już tu być. Szlag.

Poczeka najwyżej kwadrans, a później się zawija.

Czekał równo piętnaście minut. Kiedy uznał, że już nic z tego nie będzie i czas znikać, z oddalonej o kilkanaście kroków uliczki wyłoniły się dwie sylwetki. Pierwsza należała do niewysokiego, drobnego mężczyzny o powolnych ruchach i nieobecnym spojrzeniu. Chociaż patrzył przed siebie, wydawało się, że zupełnie nie zwraca uwagi na to, co dzieje się dookoła niego. Sprawiał wrażenie lekko przygarbionego i bardzo kruchego, lecz mogło to być tylko złudne wrażenie, wywołane przez kontrastującą postawę jego towarzysza. Drugi kroczył bowiem wyciągnięty niczym struna; stawiał długie, sprężyste kroki, a jego ściągnięte łopatki wypychały do przodu klatkę piersiową. Był wysoki i szeroki w barkach, lecz przy tym bardzo szczupły, wręcz kanciasty.

– Już miałem stąd znikać – powiedział, kiedy podeszli. – Spóźniliście się.

– Coś nas zatrzymało – odpowiedział ten niższy i poprawił krzywo ułożone okulary w drucianych oprawkach. –
Przyniosłeś?

– Co to w ogóle za posrany pomysł, żeby robić geszeft tu, w Jarvaku?!

– Bądź spokojny.

– Spokojny?! – wykrzyknął tamten. – W dzielnicy Rekinów, stojąc pod ich drzwiami?!

– Dziś w nocy Rekinów tu nie ma. – Niewysoki spojrzał mu prosto w oczy. Miał beznamiętne spojrzenie, mówił spokojnie i cicho. – Wszyscy są w Hrabinie, na dintojrze.

Słysząc to, mężczyzna zamilkł. Wszyscy Ludzie Nocy mieli poważanie dla starych zasad złodziejskiego sądu i wszyscy panicznie się go bali. Dintojra była rzadkością, ale kiedy już się odbyła, jej wyrok uznawano za święty. Wiedząc, że dalsze pretensje nie mają sensu, sięgnął za pazuchę i wyciągnął niewielkie zawiniątko. Natychmiast oddał je temu niższemu.

– Twoja pomoc jest nieoceniona – podziękował mu mężczyzna w okularach i przekazał pakunek swojemu kompanowi. – Pieniądze dostaniesz za rok, Provost o to zadba.

– Jak ktoś się o tym dowie…

– Powiedziałem, bądź spokojny. Nikodemus wie, jak dotrzymywać tajemnic. A po roku nikt nie będzie już nic podejrzewał.

Mężczyzna nie wyglądał na przekonanego. Wiedząc jednak, że nic tu po nim, odwrócił się i zniknął w tym samym zaułku, z którego wyszedł niespełna pół godziny temu.

Tamci dwaj popatrzyli po sobie i bez słowa ruszyli główną ulicą Jarvaku. Szli w ciszy; przystanęli tylko na krótką chwilę, by przepuścić wyjeżdżającą z najbliższej przecznicy dorożkę. Powóz ciągnięty przez cztery kruczoczarne konie przejechał kilka metrów od nich, po czym znacznie przyspieszył, zostawiając za sobą oddalający się tętent kopyt. Mężczyźni skręcili w jedną z bocznych uliczek, podążając tam, gdzie budynki stały poupychane znacznie ciaśniej.

Najgorszym rodzajem zepsucia jest zepsucie z wyboru. Są bowiem ludzie, którym uliczna dziwka zawsze milszą będzie nad najgorętszą nawet miłość. Woleć będą uderzenie pięści od najkorzystniejszego kompromisu. Wybierają dym, krew i łzy, bo bez nich ich świat staje się wyblakły. Dla takich ludzi gra toczy się nie dla wygranej, a dla samej gry. W Hausenbergu mówi się o nich „Rekiny”.

Dwóch z nich kroczyło ulicami miasta, w którym tej nocy coś się kończyło.

Stanęli przed gładkimi drzwiami. Na środku drewnianej płyty połyskiwała mosiężna kołatka, wyrzeźbiona w kształcie znaku zapytania. Jak na komendę mężczyźni otrzepali przykurzone garnitury i skinęli sobie w geście porozumienia.

Wyższy delikatnie zastukał.

CZĘŚĆ I. ROZDANIE

Hausenberg dziś, dwadzieścia lat później

Po Simonie Divardzie nie było widać, jak bardzo się denerwował. Może z wyjątkiem tych kilku kropel potu, które nagle pojawiły się na jego twarzy. Simon odłożył karty na stół, po czym delikatnie przytknął wydobytą z kieszeni chusteczkę najpierw do jednego, później do drugiego policzka. Następnie odwrócił się i głosem tak spokojnym, jakby miał zamiar poprosić stojącego przy drzwiach zbira o szklankę wody, wydał polecenie.

– Połamcie mu wszystkie palce. Co do jednego.

Kurwa, pomyślał Slava. A ten plan był naprawdę dobry.

Jeszcze dwie godziny temu, kiedy przygotowywał się do tej sztuki, wydawało mu się, że przewidział każdą ewentualność. A przygotował się naprawdę solidnie. Wiedział, o której Divard wstaje, gdzie i co jada oraz kiedy i z kim się prowadza. Wiedział, że jest w mieście od niedawna i że nie ma tutaj prawdziwych przyjaciół, a chodząca za nim banda silnorękich zbiera za ochronę niemałą sumkę. Wiedział, że często bywa w burdelach i że najbardziej lubi blondynki. Wiedział, jak lubi uprawiać miłość i chociaż zgrywa twardego dziwkarza, jest bardzo nieśmiały w stosunku do kobiet. Poznał jego siły i słabości, a co najważniejsze, potrafił przełożyć je na sytuację przy stole karcianym.

Wiedział, że kiedy Simon się denerwuje, niemal niezauważalnie drga mu lewa powieka, a gdy tylko dostaje w rozdaniu mocną rękę, przesuwa językiem po wewnętrznej części lewego policzka. Wiedział, że lubi wystukiwać na zielonym płótnie różne melodie i że kiedy zaczyna blefować, to przestaje. Wiedział, że kiedy się boi, reaguje agresją. Dowolnej z jego emocji potrafił przypisać gest, grymas twarzy, drgnięcie ciała. Przewidział wszystko. Poza tym, że kiedy Divard przegra już swoją fortunę, każe połamać mu palce.

Simon Divard był nowobogackim paniczykiem, jakich w Hausenbergu ostatnimi czasy pojawiało się coraz więcej. Temu akurat uwidziało się, że z pomocą pieniędzy jest w stanie wejść pomiędzy Ludzi Nocy. Rozrzucał więc na prawo i lewo niemałą fortunę i zapewne wyobrażał sobie, że zyska w ten sposób szacunek pomiędzy zawodowcami. Rozpoczął w salach Błazna, kolorowego domu gry odwiedzanego głównie przez bohemę. Bywali w nim wątpliwej proweniencji artyści – głównie drobni fałszerze, ale też niespełnieni poeci, aktorzy i zwykli hulacy. Raz na jakiś czas zaglądali tam również ludzie naprawdę poważni, lecz przecież nie po to, żeby robić interesy. Przy stołach Błazna było po prostu wesoło, a każdy raz na jakiś czas lubi się dobrze zabawić.

Tam Slava go wypatrzył. Siedział i leniwie obstawiał ruletę, zaś przy sąsiednim stoliku Divard w dość pretensjonalny sposób przegrywał spore pieniądze. Konkretnie, grał w kości, otoczony wianuszkiem kobiet, z których kilka szuler dobrze kojarzył – bez wyjątku bardzo ładnych i bez wyjątku będących kurwami. Co trzeba jednak im oddać, nie tanimi. Slava uśmiechnął się wtedy pod nosem, zauważając, jak po wygranym tym razem rzucie Divard klepie jedną z dziewczyn w pośladek, a następnie wsuwa dłoń pomiędzy jej uda. W szulerskim fachu podobne rzeczy robiło się na pokaz: by ściągnąć czyjąś uwagę lub – częściej – by ją od czegoś ją odwrócić. Za to siedzący przy kościach pajac zdawał się nie mieć żadnego celu. Właśnie wtedy Slava uznał, że Divard perfekcyjnie nada się na jego następny numer.

Kolejnego wieczoru znowu się pokazał. W tym samym miejscu i w podobnym towarzystwie. Slava szybko odnotował w pamięci imiona dziewczyn kręcących się wokół tego frajera, a potem, jeszcze tej samej nocy, złożył wizytę Mamie Elwirze.

Hausenberg był miastem pełnym zepsucia. Po zachodzie słońca równie łatwo można było tam znaleźć dom uciech, co za dnia stragan z owocami. Właściwie stragan z dobrymi owocami odnaleźć było o wiele trudniej. Lecz nawet tu zepsucie przybierało różne formy, a jedną z najprzyjemniejszych zapewniał burdel Mamy Elwiry. Przeważnie kierowali się tam ci, którym nie zależało na dyskrecji, wprost przeciwnie – chcieli się pokazać i zyskać odpowiednią opinię. Siłą rzeczy byli to przede wszystkim pisarze pragnący obudować swoje dzieła atmosferą dekadencji, aktorzy, którym los przyoszczędził na talencie i którzy musieli zdobywać sławę innymi sposobami, a także podobni do Divarda bezczelni nuworysze, którym dużo się wydawało.

– Owszem, bywa tu. – Bajzelmama splotła ręce przed potężnym biustem i spojrzała na Slavę spod umalowanych rzęs. Chociaż już od dawna nie obsługiwała klientów, wciąż nosiła się adekwatnie do uprawianego kiedyś zawodu. – Pojawia się bardzo często, płaci zawsze z góry, za siebie i swoich znajomych. Naprawdę dobrze płaci.

– Rozumiem, doskonale rozumiem. – Slava uśmiechnął się w odpowiedzi. – Jednak wydaje mi się, że moglibyśmy troszeczkę na ten temat porozumować.

– Co byśmy mogli? – Mama Elwira zmarszczyła brwi. W kącikach jej oczu pojawiły się zmarszczki niemożliwe do zamaskowania nawet ciężkim makijażem.

– Porozumować. To oczywiste, że nie chce pani tracić bogatego i regularnie odwiedzającego ją klienta, ale jeżeli mam być szczery… Jego styl życia nie daje zbyt wielkich szans na utrzymanie majątku, powiedziałbym, że wprost przeciwnie. Któregoś wieczoru może zapomnieć się przy kościach i przegrać tak wiele pieniędzy, że nie będzie miał już za co pójść na dziewczynki albo ktoś go jeszcze, o zgrozo, zabije w celu rabunkowym. Tego byśmy przecież nie chcieli.

– Oj, nie chcielibyśmy.

– Właśnie – podsumował. – Zatem aby uniknąć tej przykrej ewentualności…

– Dwadzieścia procent – przerwała mu bajzelmama. – I ani korony mniej.

– Dostanie pani dziesięć, w ramach mojej dobrej woli i nieskrywanej sympatii.

– Dwanaście.

Szybko dobili targu. Już kilka nocy później Slava wiedział, z kim Divard się obraca, kto służy mu za silnorękiego, kto dba o jego finanse oraz, co najważniejsze, o czym opowiada dziewczynom, kiedy już skończy miłosne zapasy.

Niewielu zdaje sobie sprawę z pewnego istotnego faktu, do którego żaden mężczyzna by się nie przyznał, za to wiedzą o nim wszystkie dziwki świata: seks jest nierozerwalnie związany z władzą. Kiedy mężczyzna posiądzie kobietę, staje się panem świata. Sądzi, że skoro był w stanie zawładnąć leżącym przed nim nagim ciałem, które dało mu przed chwilą tyle przyjemności, to będzie mógł dokonać rzeczy wielkich. Moment wielkości zwykle jednak trwa krótko, do tego głównie w głowie zdobywcy. Dlatego niemal wszyscy uważają, że powinni się nim z kimś podzielić, póki trwa. A kurwy potrafiły słuchać.

Slava o tym wiedział. Dzięki temu udało mu się zajrzeć w sam środek duszy Divarda. Za każdym razem, gdy patrzył mu w oczy, wnikał głębiej, poza przekrwione białka i szklące się źrenice. Wchodził w świat niespełnionych nadziei, stłamszonych marzeń, niepodjętych decyzji i wiecznych zamierzeń, nigdy nieprzekutych w czyn. Młody szuler doskonale wiedział, jak wykorzystywać to przy karcianym stoliku.

Pozostawało tylko ułożyć plan i wprowadzić go w życie.

A Slava uważał, że to był naprawdę dobry plan. Gdyby tylko nie musiał skakać przez to pieprzone okno.

***

Hausenberg miał rzecz jasna swoje legendy. Jedna z nich stała właśnie na ostatnim piętrze potężnej willi i zza okrągłych szkieł w drucianych oprawkach spoglądała w miasto. Za sobą postać miała przestronną salę klubową, pośrodku której znajdowały się pokryty zielonym płótnem stół oraz osiem ustawionych wokół niego wygodnych foteli. W pokoju panował przyjemny, wieczorny półmrok, rozpraszany jedynie przez jasne światło księżyca i poblaski miasta wpadające do środka przez ogromne okno tarasowe.

Profesor, najpotężniejszy szuler tej części świata, nigdy nie mówił o sobie – to raczej o nim opowiadano. Mówiono, że potrafi odwracać koleje losu. Że bez względu na okoliczności jest w stanie wyrwać zwycięstwo z paszczy porażki. Że jest niepokonany.

Był.

Nikt nie wiedział, co się z nim działo, zanim stał się legendą, ale każdy dobrze wiedział, kim jest teraz. W jego domu grało się o wszystko, a odwiedzali go najlepsi złotoręcy karciarze, o których pomiędzy zawodowcami mówiło się nie inaczej jak z najwyższym uznaniem. Profesor odsyłał ich jednego po drugim, uboższych o niemałe fortuny, a co bardziej lekkomyślnych także o honor, kiedy błagali, by pozostawił im część pieniędzy. Grywali z nim również władcy – przebogaci kalifowie, sułtani odległych królestw, a także, jak głosiła plotka, nawet jego własny monarcha.

W niektórych częściach świata Profesor służył tylko za legendę, przekazywaną jeden drugiemu przez podrzędnych karciarzy. Opowiadali sobie te historie, zawsze przyciszonym głosem, jakby powierzali sekret godny tylko najzagorzalszych hazardzistów.

„Kiedyś tu był, klnę się na grzechy mego ojca, wszedł tymi drzwiami i usiadł z nami przy stoliku. Chociaż miałem go na wyciągnięcie ręki, to jego twarz ciągle spowijał mrok, jakby pomagał mu ukryć się przed nami. Nie wiem, jak wyglądał, ale pamiętam jego oczy. Znały tajemnice. Nie musiał podnosić kart. Dostawał rękę i nawet na nią nie zerkał, przesuwał tylko pieniądze na środek, a one wracały do niego razem ze wszystkim, co mieliśmy. Nie przegrał choćby jednej partii. Raz spasował, też nawet nie patrząc w karty. Z nim nie można wygrać”.

Albo:

„Nigdy nie zapomnę tamtej nocy, mówię ci. Siedziałem wtedy w tym domu gry, wiesz którym, i coś nagle zwróciło moją uwagę. Tam, przy stole do dziesięciny. Wiesz, ja w to nie gram, bo to jest najgorszy rodzaj hazardu – wolę zakręcić ruletą, przynajmniej za nią nikt nie obetnie mi palców. W każdym razie patrzę, a on tam siedzi. Zwykły człowiek jak ty czy ja, ani wysoki, ani szczególnie niski, jednak w żadnym razie nie przeciętny – ani krztyny przeciętności w nim nie było. Drapieżnik, niech go szlag, prawdziwy łowca. Grał o stawki godne królów, a ilekroć przesuwał na środek fortunę, ani drgnął. Tkwił nieruchomo jak jakiś pieprzony posąg, chociaż za chwilę mógł stracić wszystko. I wygrywał, ciągle wygrywał. To nie może być zwykły człowiek…”

Opowiadano. Takie lub inne, lecz za każdym razem równie malownicze głupoty.

Tajemnicą niezmiennie pozostawało, skąd pochodził oraz jak daleko sięgają jego wpływy. Profesor był duchem hazardu, jednocześnie wszechobecnym i nieistniejącym. Mało kto wiedział, gdzie go znaleźć, a jeszcze mniej było takich, którym udzieliłby prywatnej audiencji. Żeby usiąść z nim do kart, trzeba było się wykazać. Pomimo to wciąż pojawiali się tacy, którym udawało się zagrać z tym, który nigdy nie poniósł porażki. Przyjeżdżali, przegrywali, wyjeżdżali.

Mówiono, że przy stole w jego sali klubowej powstawały i upadały imperia, a z biegiem czasu coraz mniej było chętnych do sprawdzenia, ile jest w tym prawdy. Wciąż jednak nikt nie wątpił, że jest w Hausenbergu numerem jeden. Nie rządził, bo polityka bandytów nigdy go nie pociągała, wolał siedzieć w swojej rezydencji i tasować, poza tym wiedział, że nikt nie ważyłby się otwarcie mu sprzeciwić. Nic nie mówił, lecz miasto wiedziało, że słucha.

Teraz stał w oknie i spoglądał w stronę światła astralitowych latarni. Milczał.

Gdzieś tam, w gąszczu krętych uliczek, znajdował się jego jedyny uczeń. Był młody, nierozważny i zapewne teraz biegł pośród cieni. Tak to tutaj nazywano, kiedy w grę wchodziły ostry hazard, płatna miłość, zuchwałe przekręty i walka o to, o kim rankiem będzie mówić ulica. To, co rozgrywa się poza prawem, pomiędzy Ludźmi Nocy.

Slava, chociaż wciąż bardzo młody, miał już wyrobioną reputację. Wyskakiwał rozkręcać mniejsze i większe sztuki i chociaż tego nie wiedział, miasto bacznie mu się przyglądało. Z jednej strony można się było tego spodziewać – był w końcu jedynym podopiecznym samego Profesora. Chłopak nie miał też pojęcia, że stary mentor dobrze wie o każdym jego posunięciu. Profesor nigdy mu tego nie powiedział, ale Slava miał prawdziwy talent. Jedyne, czego mu brakowało, to instynktu samozachowawczego. Z tygodnia na tydzień porywał się na coraz bardziej niebezpieczne numery. Każdy powinien kosztować go życie, lecz on wychodził z nich niemal bez szwanku. Grał w niebezpieczną grę, gdzie najdrobniejszy błąd groził upadkiem w przepaść. Biegł po krawędzi. A najzabawniejsze było, że chociaż ciągle się potykał, jeszcze nie upadł.

Profesor uśmiechnął się, nadal spoglądając na miasto.

***

Uderzył w szybę i czas nagle się zatrzymał. Świadomość Slavy cofnęła się kilkanaście sekund wstecz, krok po kroku odtwarzając, jak doszło do tak poważnej wtopy.

Divard wydaje polecenie. Zanim ktokolwiek zdąży zareagować, Slava zrywa się z miejsca i ciska krzesłem w stojącego przy drzwiach zbira. Chwyta za obrus (co za cymbał ustawia grę na obrusie?), zdziera go ze stołu razem ze wszystkimi leżącymi na nim pieniędzmi. Monety dzwonią, kilka banknotów upada na podłogę. Zwija materiał w kulkę i wpycha pod marynarkę. Kątem oka widzi, że ochroniarz odzyskuje równowagę i zaraz uderzy. Slava odwraca się. Skacze. Trzask pękającego szkła, a na twarzy i dłoniach kłujące odłamki. Zaraz potem uczucie spadania.

Rzeczywistość wróciła jak trzaśnięcie bicza, falą bólu. Zleciał na sąsiedni dach, kilka pięter niżej. Przywalił tak mocno, że aż stracił oddech i pociemniało mu w oczach. Gdzieś na granicy świadomości zarejestrował krzyki; dochodziły z wysoka. Divard i jego ludzie na pewno ruszyli w pościg. Nie ma czasu na mazgajenie się, trzeba uciekać.

Uważając, by nie pokaleczyć się jeszcze bardziej o powbijane w marynarkę odłamki szyby, wstał i kilkukrotnie podskoczył w miejscu. W ten sposób przynajmniej pozbył się tych największych kawałków szkła. Odruchowo jeszcze przeczesał włosy i rozejrzał się, szukając jakiegokolwiek ratunku.

Dachy. Wszędzie, kurwa, dachy.

Podszedł najpierw do jednej krawędzi, potem do drugiej. Był wysoko – od bruku dzieliły go co najmniej dwa piętra, czyli wystarczająco dużo, by upadek wgniótł go w ziemię jak obcas zgniata zgniłe jabłko. I po tym upadku pewnie właśnie jak zgniłe jabłko by wyglądał. Krzyki ludzi Divarda ponownie przypomniały mu, że musi się spieszyć. Jeszcze chwila i któryś z nich zejdzie tutaj na dół, a wtedy połamią mu znacznie więcej niż palce.

No to szlus.

Nie zastanawiając się więcej, Slava zrobił dwa kroki w tył i zerwał się do biegu. Wyskoczył do góry, celując w dach najbliższego budynku, lecz kiedy był już w powietrzu, zorientował się, że przestrzelił – zdążył tylko zobaczyć, jak uprag-niona krawędź przelatuje mu przed oczami. Instynktownie wyciągnął ręce przed siebie i zacisnął powieki. W wyobraźni już rysował mu się obraz rozgniecionego jabłka. Nagle jego dłonie napotkały coś, czego mogły się złapać. Z całej siły zacisnął palce i poczuł szarpnięcie. Otworzył oczy i zobaczył, co go uratowało.

Rynna. Pieprzona, metalowa rynna. Wisiał w powietrzu, czując, że przerdzewiały metal wbija mu się w palce, ale wiedział, że jeżeli rozluźni chwyt, będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobi. Zamajtał nogami, poszukując oparcia dla stóp.

Pusto, pusto… Jest.

Udało mu się zahaczyć palcami o wystający fragment gzymsu. Nieznacznie odciążając ręce, przykleił się do ściany i wziął głęboki wdech. Postanowił, że nie będzie patrzył w dół, po czym to dokładnie zrobił. Był cholernie wysoko.

Starając się o tym nie myśleć, zaczął przesuwać się do rogu. Tam rynna przechodziła w rurę biegnącą od dachu aż do ziemi. Kroczek za kroczkiem, i następny, i jeszcze jeden… Niech to szlag, jak wysoko.

Rany na dłoniach krwawiły, mimo to wciąż zaciskał palce z całych sił. Przesuwał się dalej, aż w końcu skończyło się miejsce. Dotarł do rogu. Chciał już tam zostać, ale wiedział, że równie dobrze mógłby po prostu rzucić się w dół. Zmusił się, by oderwać rękę od rynny, i natychmiast przytulił się do metalowej rury. Przytrzymujące ją przy ścianie przerdzewiałe śruby jęknęły w zgrzytliwym proteście.

A niech to jasny chuj, tylko nie…

Nie dokończył tej myśli. Trzasnęło i śruby wystrzeliły ze ściany, a Slava znowu zawisł kilkanaście metrów nad ziemią, tym razem obejmując rękami metalową rurę. Spojrzał w dół. Zgniłe, rozbryzgane, zgniecione jabłko.

Jeszcze raz zaklął i zamachał nogami. Niestety, nie był w stanie dosięgnąć ani ściany, ani najbliższego parapetu. Rąk też raczej nie mógł oderwać. Czyli będzie tu wisiał do końca zasranego świata. Albo dopóki nie zwiotczeją mu mięśnie. Albo dopóki nie przyjdą ludzie Divarda. Albo… Albo nic, bo kątem oka dojrzał, co wyrastało w powietrzu, kilka metrów od niego. Podest. Pieprzone rusztowanie przy remontowanej kamienicy! Było kilka metrów pod nim, trochę po skosie, w odległości niecałego piętra, czyli jakieś półtorej sekundy, licząc w czasie spadania. Jeżeli odpowiednio mocno majtnie nogami, to trafi; spadnie na drewniane deski, a stamtąd będzie mógł zejść na ziemię. A jeśli nie…

Trafi. Musi trafić.

Zaczął się huśtać. Raz, drugi, trzeci…

I stchórzył.

Niech to szlag, zaklął w myślach, to bez sensu. Spadnie i skręci kark. Lepiej, żeby… żeby…

Nie było żadnego lepiej. Zamknął oczy, spinając całe ciało, i jeszcze raz zakołysał biodrami. Raz, dwa…

Puścił.

Półtorej sekundy spadania to wystarczająco długi czas, by przypomnieć sobie całe swoje życie, zwłaszcza kiedy leci się w kierunku bruku. Slava jednak nie zaznał tego uczucia. Zamiast tego zdążył dziesięć razy bardzo szybko powtórzyć „a to był taki, kurwa, dobry plan”, po czym uderzył w twardą powierzchnię.

Otworzył oczy. Udało się. Tafił na podest.

Nie ma czasu, trzeba wiać.

Pozbierał się tak szybko, jak tylko pozwalało mu poobijane i pokaleczone ciało. Błyskawicznie omiótł spojrzeniem najbliższą okolicę. Pusto, ani śladu po ludziach Divarda, chociaż nie był to jeszcze powód do radości. Zyskał wprawdzie trochę czasu, wyskakując z drugiej strony budynku – uliczki tutaj były wąskie i pełne nieoczekiwanych przeszkód, przez co goniący go musieli nie tylko zbiec kilka pięter na dół, ale jeszcze okrążyć pół kwartału – lecz za minutę, może dwie, pościg tu dotrze.

Przeciął najbliższe podwórko, wziął rozpęd i przeskoczył przez stojące mu na drodze ogrodzenie. Później zanurkował pod rozciągniętym w poprzek drogi sznurem z suszącymi się ubraniami. Wiedział, że powinien kierować się na północ, a północ była trochę na lewo. Musiał dotrzeć za rzekę, tam, gdzie Gislak łączył się z Jarvakiem i Salinem, a ich ulice zbiegały się na niewielkim skwerku. Stamtąd tylko krok będzie dzielił go od kryjówki.

Dotarł do kolejnego rozwidlenia i znowu odbił w lewo. Teraz wystarczy, że będzie pruł mniej więcej przed siebie, i za parę minut ten koszmar powinien się skończyć.

Ledwie to pomyślał, gdzieś po jego lewej rozległy się krzyki.

– Tam! – darł się chrapliwy głos. – Tam, pod salonem balwierza!

Niech to szlag, pomyślał Slava. Właśnie mijał dokładnie te drzwi, za którymi stary Delman co rano golił brody. Usłyszeli go.

Zwolnił, przyciskając ramię do ściany i uważniej stawiając kroki. Przesunął się w stronę najbliższego rogu, po czym bardzo ostrożnie wyjrzał zza węgła. Pusto. Przystanął w ukryciu, chcąc zorientować się w sytuacji. Długo czekać nie musiał – wystarczył moment, by przed zakładem Delmana pojawili się ludzie Divarda. Co najmniej kilkunastu.

Ruszył przed siebie, starając się trzymać blisko ścian. Na jego szczęście, wszędzie wokół panował zawiesisty półmrok, bo większość astralitowych latarni była w tej okolicy potłuczona albo po prostu przestała działać. Słyszał nawoływania. Szukali, cały czas szukali. Wydawało mu się, że są coraz bliżej. Chciał biec, ale bał się, że wtedy go usłyszą. A było ich wielu – zdecydowanie zbyt wielu na niewielką grę w gronie znajomych, jaką miał ustawić Divard.

Nagle wszystko zaczęło się zgadzać, jakby ktoś od nowa naoliwił jego zatarty mechanizm wnioskowania. O tym, że Slava robi go w wała, Divard wcale nie zorientował się w czasie gry – był na to za chudy w uszach. Tak naprawdę musiał wiedzieć wcześniej i odpowiednio się na ten wieczór przygotować. Podstawił tych dwóch pajaców, którzy siedzieli z nimi przy stole, żeby spokojnie tasowali sobie z nim i Slavą, a tymczasem za ścianą czekało co najmniej kilkunastu ludzi. Mieli wyskoczyć, gdy tylko skończy się gra i Slava spróbuje odejść z pieniędzmi. Skąd Divard wiedział, że szykuje mu się numer? Odpowiedź na to pytanie mogła być tylko jedna – ktoś musiał mu Slavę wystawić. W szulerze aż się zagotowało.

Nie miał czasu zastanawiać się, kto mógł to zrobić, bo krzyki zbliżały się z każdą chwilą. Chciał przyspieszyć, ale musiał przystawać przy każdym rogu i sprawdzać, czy nie wejdzie wprost na ludzi Divarda. Na razie miał szczęście. Szedł szybko, coraz szybciej. Minął jedno rozwidlenie, drugie, trzecie…

– Widzę go! – usłyszał krzyk zza pleców. – Tam jest!

Nawet się nie obejrzał.

Miasto zamieniło się w rozmyte, szare linie, a on pędził, skręcał w kolejne zaułki. Na północ, powtarzał w myślach, za rzekę. Obejrzał się przez ramię. Wydawało mu się, że widzi sylwetki zbirów Divarda, ale może było to tylko złudzenie. Biegł dalej. Trafił na ślepą uliczkę. Rozejrzał się. Jest, po lewej, rozlatująca się drewniana płyta. Z całej siły uderzył w nią barkiem. Spróchniałe deski natychmiast puściły i już był wewnątrz budynku. Przebiegł przez wąski, śmierdzący korytarz, znalazł wyjście z innej strony, na szczęście otwarte. Wypadł na pustą ulicę i pośpiesznie zamknął za sobą drzwi.

Poczuł, że dalej nie jest już w stanie biec. Więcej – nie da rady zrobić kolejnego kroku. Piekące krople potu wpadały mu do oczu, płuca płonęły.

Oparł czoło o zimne cegły najbliższej ściany i łapczywie wciągał kolejne hausty powietrza. Uświadomił sobie, że jest już naprawdę blisko – do skwerku, który o rzut kamieniem dzielił go od rzeki, miał może dwie uliczki.

Odetchnął głęboko i już miał ruszać dalej, kiedy dobiegły go odgłosy walki. Uderzenie, jęk, łomot upadającego na ziemię ciała.

Slava uśmiechnął się pod nosem. Widać chłopcy z pościgu znaleźli coś innego, niż się spodziewali, i mieli teraz grube kłopoty. Dobrze. Nagle mina mu zrzedła, kiedy uświadomił sobie, że jego też czeka niemała awantura. Kiedy tylko Profesor dowie się o wydarzeniach dzisiejszego wieczoru, Slava będzie musiał się naprawdę gęsto tłumaczyć. Tym jednak będzie martwić się potem, teraz czas znikać.

Uderzenie nadeszło nagle. W wyuczonym odruchu szuler zdążył zasłonić twarz, dzięki czemu nie zarył nią o mur. Udało mu się uratować nos i zęby, ale czuł, że z czoła leje mu się lepka, ciepła krew, która przesłania wzrok i odbiera siły.

Szkoda, przeszło mu przez myśl, kiedy upadał. Ten plan był naprawdę dobry.

***

Trzy rzeczy wypełniały tej nocy ulice Hausenberga: urywane oddechy, stukot obcasów i burdel. Wszechobecny, chędożony burdel. Wszystko to zaczęło się, kiedy w oknie jednego z budynków pękła szyba. Mrugnięcie oka później wypadł stamtąd człowiek. Gdy przywalił o pobliski dach, nocą zawładnął chaos.

Do tej chwili smukły cień był tylko zarysem ciała wtopionym w niewielką wnękę pośrodku wieży ratuszowej. Siedział i obserwował, bezczynnie patrząc w noc. Raz na jakiś czas jego obecność zdradzał żarzący się koniuszek trzymanego między zębami skręta, poza tym jednak, gdyby ktoś skupił wzrok w miejscu, w którym siedział cień, nie dostrzegłby nic poza kilkoma nierównymi plamami mroku. Petr, pierwszy spośród złodziei Hausenberga – a przynajmniej pragnący się za takiego uważać – umiał czekać. Uznawał to za nieodzowną część swojej pracy. Niecierpliwość była w jego fachu grzechem, za który często płaciło się tylko raz.

Gdy pękło okno, przerzucany z nudów pomiędzy palcami nóż motylkowy zaklekotał i zniknął, sekundę wcześniej celowo przeciąwszy opuszkę palca. Skręt rozżarzył się po raz ostatni i poleciał w noc, wypluty wraz z przekleństwem. Petr był zły. Wszystko wymykało się spod kontroli i tym wieczorem zaczynał rządzić przypadek. Przypadek, czyli coś, na co pośród profesjonalistów nie było miejsca.

Petr nienawidził bałaganu. Bandyterka, a raczej „bandytierka”, jak wymawiał to z ulicznym akcentem, była dla niego zajęciem wymagającym najwyższego skupienia. Kraść trzeba było umieć, a każda robota wymagała odpowiedniego przygotowania. Najpierw należało zebrać informacje, opracować plan, zastanowić się, dopiero później działać. Celów też nie wybierało się przypadkowo, bo należało minimalizować prawdopodobieństwo strat. Gdyż podobnie jak w interesach straty były nieodłączną częścią złodziejskiej pracy. Tyle że mierzyło się je w latach odosobnienia za kratami albo liczbą ludzi, którzy mieli trafić do ziemi.

Złodziej zeskoczył z wnęki na przylegający do wieży ratuszowej podest i zszedł trzymając się sznurowej drabinki. Przystanął, nasłuchując odgłosów nocy. Słuchał Hausenberga. Miasta mówią, tak twierdził, lecz nie każdy potrafi je usłyszeć. W dzień rozbrzmiewają głosem kupca zachwalającego towary, rzępoleniem ulicznego grajka albo nawoływaniem zatroskanej matki. Potem przychodzi noc i miasta zaczynają szeptać. Szepczą głosem utraconej przy karcianym stole fortuny, pokątnie wręczonej łapówki, czasem noża wbitego pod żebro. Petr twierdził, że Hausenberg szepcze fałszywym jękiem ulicznicy. A złodziej zawsze wiedział, kiedy ta dziwka udaje.

Dojrzał przechodzącą nieopodal bandę i odruchowo sięgnął po nóż. Szukali tego samego co on – uciekającego po dachach cienia. Przyjrzał się im bliżej. Mieli zakazane ryje i szerokie barki, ale poruszali się jak amatorzy. Zupełnie bez polotu, lecz groźni i nie najtańsi. Dobrzy, żeby kogoś złapać, albo na postrach, kiedy było ich dużo.

Biedni chłopcy, pomyślał Petr, nie wiedzą, na co się porwali. Nie widzieli go, chociaż stał na wyciągnięcie ręki. Gdyby tylko chciał, żaden z nich nie wyszedłby stąd żywy. Właściwie to powinien ich pozabijać, tylko po to, by nie przynosili wstydu porządnym złodziejom, ale miał teraz ważniejsze rzeczy na głowie. Odprowadzał ich wzrokiem, dopóki nie zniknęli w pobliskim zaułku, i już miał ruszyć dalej, gdy usłyszał krzyki, a zaraz potem łomot upadającego na ziemię ciała. Wiedział, że nie znaleźli tego, kogo dzisiejszej nocy szukało całe miasto. Umiejąc bowiem zignorować hałas, którego narobiły tłukące się wszędzie po okolicy bandy zbirów Divarda, słyszał także znacznie szybsze tempo kroków, a kroki te nieustannie oddalały się w kierunku rzeki. Towarzyszyły im przyspieszony oddech i niewyraźny szmer wydawany przez podeszwy za każdym razem, kiedy uciekający ostro zmieniał kierunek. Złodziej wiedział, że chłopak zaraz będzie na niewielkim skwerku łączącym ze sobą trzy dzielnice.

Należało się spieszyć.

Petr minął zaułek, w którym zniknęli tamci idioci, i przeszedł mało znanym skrótem. Chwilę potem był już na miejscu.

Późno, pomyślał. Za późno.

***

Uderzenie pałki w rzepkę kolanową w jednej sekundzie czyni z człowieka kalekę. Upadający mężczyzna jeszcze o tym nie wiedział, na razie jego świat wypełniał ból. Zanim zdążył zrozumieć, że prawdopodobnie już nigdy w życiu nie będzie biegał, kolejny cios zmiażdżył mu skroń i zabił go na miejscu.

Trzej pozostali mieli odrobinę więcej szczęścia. Stojący bliżej zdołał odskoczyć na bok, poprawił uchwyt na nożu i wysłał swoim kamratom porozumiewawcze spojrzenie. Kiwnęli głowami i ruszyli do walki, otaczając stojącego przed nimi zabójcę.

Mężczyzna był niewysoki, wręcz niski, ale szeroki co najmniej za dwóch; ogromne ramiona niemal rozsadzały podwinięte rękawy koszuli. Pomimo to poruszał się lekko, z pewnego rodzaju dziką gracją. Takim ludziom w Hausenbergu nie powinno się wchodzić w drogę, ale teraz było już na to za późno.

Nino Perrez wyszczerzył śnieżnobiałe zęby, kontrastujące z jego ciemną karnacją. Zamłynkował trzymaną w ręku pałką i obrócił się powoli, czekając, który z pozostałych napastników odważy się uderzyć jako pierwszy.

Biedni chłopcy, pomyślał, pewnie im się wydawało, że uśmiechnęło się do nich szczęście, bo był sam, a oni we czterech. Na początku mogli się jeszcze wycofać. Udać, że niczego nie widzieli, pokręcić się po okolicy, zostawiając większych od siebie w spokoju. Byli jednak uparci, zachłanni. W grupie czuli się pewnie. Szukali wprawdzie kogoś innego, ale jak już wpadli na Nina, to postanowili, że dorobią trochę przy okazji. I teraz przyjdzie im za tę przyokazję zapłacić.

Pierwszego pchnięcia uniknął lekkim skrętem barków, jakby od niechcenia. Idiota, westchnął w myślach, i zablokował wypchniętą w jego stronę rękę. Podbił ją od spodu przedramieniem. Trzasnęło. Łokieć złamał się jak wykałaczka, a rozwarta bólem dłoń bezsilnie wypuściła nóż. Perrez przechwycił go i się odwrócił.

Zanim drugi z bandytów zdążył zareagować, szerokie ostrze zatopiło się w jego brzuchu aż po rękojeść.

Trzeci był szybszy, zdążył wyprowadzić cios. Pchnął Nina w plecy, a przynajmniej spróbował. Oczy bandyty rozszerzyły się w panicznym zdumieniu, kiedy broń minęła cel. Perrez obrócił się w miejscu, instynktownie wykonując unik. Trzymana w ręku pałka sama zatoczyła łuk. Działał odruchowo, nawet nie zdążył pomyśleć, że zadaje cios. Napastnik dostał idealnie w środek czoła, a głowa z impetem odbiła się od pobliskiego muru. Upadając na ziemię, był już martwy.

Perrez wzruszył ramionami i ponownie podążył śladem pościgu, zostawiając za sobą pojękiwania rannych. Przez te łajzy stracił już wystarczająco dużo czasu. A czas w tym wypadku warty był sporo pieniędzy i bardzo możliwe, że również ludzkie życie.

Nino otwarcie szedł środkiem ulicy, oblany blaskiem astralitowych latarni, i nie przejmował się zbytnio, czy ktokolwiek go zauważy. Czarna, lekko połyskująca pałka wirowała w jego dłoni. W dzisiejszej rozgrywce nie brali udziału profesjonaliści, tylko banda idiotów z pustymi łbami i rękami szybkimi do noży. I właśnie to go martwiło. Jedna zbyt szybka ręka, a cała sprawa się posypie.

Minął kolejne rozwidlenie i usłyszał oczekiwany hałas. Wreszcie. Skręcił w tamtą stronę, jeszcze przyspieszając kroku.

Znalazł to, czego szukał. Młodego chłopaka wartego fortunę. Nie spodziewał się tylko, że zobaczy go leżącego na ziemi i zalanego krwią, obok stojącego nad nim zbira, a zaraz za nimi ledwie uchwytny, niewidoczny cień. Co za noc.

***

Impet uderzenia zwalił go na ziemię, a napływające do oczu łzy momentalnie odebrały wzrok. Zdążył jeszcze przetoczyć się na plecy, zanim twardy czubek podkutego buta niemal złamał mu kolejne żebro, tym razem z drugiej strony. To zdecydowanie nie była jego noc.

Slava wiedział, że pozostała mu ostatnia szansa. Skulił się pod ścianą i przesunął rękę za siebie. Starał się, żeby wyglądało to naturalnie, jakby dotykał bolącego miejsca. Czekał na kolejny cios, lecz on nie nadchodził. Zacisnął rękę na ukrytym za paskiem nożu i spróbował uspokoić oddech. Nasłuchiwał. Bandzior stał nad nim i wciąż powtarzał coś o nagrodzie. Dobrze, pomyślał szuler, niech pieprzy te swoje farmazony. Zaraz tego pożałuje.

Czekał, aż uda mu się odzyskać jako taką ostrość widzenia i dojrzeć zarys nóg napastnika. Wdech, wydech, wdech…

Zerwał się do skoku i uderzył, nawet za bardzo nie celując. Jedno cięcie z tyłu kolana i sprawa będzie załatwiona, więcej skurwiel nie pobiega. Zaskoczył sprężynowy mechanizm blokujący ostrze, nóż zagrzechotał w locie. Poszło.

Tamten był jednak czujny. I cholernie szybki. Zauważył atak, odskoczył. Cofnął się jeszcze o krok, po czym z krótkiego zamachu kopnął wspartego na rękach chłopaka w sam środek twarzy. Slava ponownie uderzył o ziemię, tym razem krwawiąc znacznie obficiej. Z trudem łapał oddech, ból, już nie tylko promieniował od stłuczonych żeber, ale też rozlewał się po twarzy lepkim gorącem. Wiedział, że następny cios pozbawi go przytomności. A potem obudzi się w jakiejś zatęchłej piwnicy, gdzie Divard połamie mu nie tylko palce i żebra.

– Gdyby kózka nie skaka… – Bandyta nie dokończył, gdyż przebijający jego gardło nóż zamienił ostatnie słowo w charkot. Broń była wystarczająco długa, by przed osunięciem się na ziemię umierający zdążył zobaczyć wystające ze swojej krtani ostrze.

Kiedy Slava podniósł wzrok, ujrzał nad sobą wysmukły cień. Ta sylwetka mogła należeć tylko do jednej osoby. Zwłaszcza że z pobliskiej uliczki wyłonił się mężczyzna masywny niczym okuta skrzynia, a pomimo to poruszający się miękko jak kot. Szuler dobrze znał tych dwóch.

– Proszę, proszę… – odezwał się ten drobniejszy, wciąż trzymając w ręku okrwawione ostrze. – Popatrz, Nino, co my tu mamy…

– Karciarz – dodał ten drugi, kanciasty – i to krwisty. Dokładnie takich lubię.

Slava zaklął, wypluwając gęstą krew. Dłonie mu drżały, ale zdołał się unieść na czworakach. Przez chwilę wpatrywał się w rozlewającą po bruku czerwień. Zadarł głowę i spojrzał wprost na stojącego nad nim złodzieja. Petr w odpowiedzi jedynie uśmiechnął się paskudnie.

Wszyscy patrzyli, nikt nie widział

Copyright © by Tomasz Marchewka 2017

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2017

Redakcja – Joanna Mika

Korekta – Aneta Wieczorek

Projekt typograficzny i skład – Joanna Pelc

Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Grafika na okładce – Robert Adler

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2017

ISBN EPBU: 978-83-7924-820-9
ISBN MOBI: 978-83-7924-819-3

 wsqn.pl
 WydawnictwoSQN
 wydawnictwosqn
 SQNPublishing
 wydawnictwosqn
 WydawnictwoSQN
 Sprzedaż internetowa labotiga.pl
 E-booki
 Zrównoważona gospodarka leśna
 Eheu, fugaces labuntur anni