Okładka

Strona tytułowa

Jim Hohnberger

Codzienne chodzenie z Bogiem

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Come, Walk with Me

Przekład:

Katarzyna Skrzypczak

Projekt okładki:

Dariusz Borowiecki

Korekta:

Klaudia Głowacka-Walaszczyk

Redakcja techniczna:

Agata Ochocka

Skład i łamanie:

Ryszard Augustyn

Copyright © 2001 by Pacific Press® Publishing Association

Copyright for the Polish Edition © 2007 by Fundacja Źródła Życia

Printed by permission from Pacific Press® Publishing Association

Printed in Poland

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-60271-33-9

ISBN 978-83-65311-06-1 (epub)

ISBN 978-83-65311-07-8 (mobi)

W sprawach zamówień należy zwracać się do:

ORION plus

Skrytka pocztowa 39, 26-600 Radom

tel.: 46 857 28 99

sklep internetowy: orionplus.pl

e-mail: sklep@orionplus.pl

Skład i druk:

alterna

telefon: 46 857 13 54

e-mail: alterna@fzz.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Podziękowania

Bóg ofiarowuje nam wiele różnych prezentów. Ponieważ rozumie, że potrzebuję zachęty do pisania i zna moją niechęć do wstawiania kreski w literze „t” i kropki nad „i”, dał mi wspaniałą asystentkę.

Jeanette Houghtelling, to ty sprawiłaś, że ta książka nabrała płynności i właściwego charakteru!

Do czytelnika

Wszystkie opisane w tej książce doświadczenia są autentyczne i oparte na faktach, chociaż w niektórych przypadkach – dla uzyskania zwięzłości i przejrzystości – kilka osób połączono w jedną postać. Imiona, lokalizacje i inne nieistotne szczegóły zostały w większości zmienione, aby chronić prywatność przedstawianych osób. Poza imionami i historiami, które zostały użyte za pozwoleniem ich uczestników, podobieństwo do osób lub sytuacji – z wyjątkiem autora i jego rodziny – jest przypadkowe.

Dedykacja

Jeśli rozpaczliwie potrzebujesz czegoś więcej niż religijności,
jeśli tęsknisz za istotą ewangelii, ta książka jest dedykowana właśnie Tobie!

Rozdział 1
Labirynt

Wiem, Panie, że droga człowieka nie od niego zależy i że nikt,
gdy idzie sam, nie kieruje swoim krokiem (Jer. 10, 23)

– Tato, spotkajmy się!

Nawet przez telefon mogłem wyczuć, jak bardzo podekscytowany był Matthew.

– Dlaczego? Co się stało? – zapytałem zaciekawiony.

– Zamierzamy przejść olbrzymi labirynt!

– Co?

– Tak! Olbrzymi labirynt! W West Glacier. Będzie niezły ubaw!

– A kto jedzie?

– Angela i ja, Andrew i Sarah, Janell, ty i mama.

Podekscytowanie Matthew było wręcz zaraźliwe. Ja też nie mogłem się już doczekać! Słyszałem wcześniej o labiryntach, ale nigdy nie miałem okazji przejść żadnego z nich. „Łatwizna! – pomyślałem. – Może inni mają problem ze znalezieniem drogi do wyjścia, ale ja jestem bystry. Mam nosa do takich rzeczy!”

Kiedy dojeżdżaliśmy do labiryntu, zobaczyłem znak wskazujący najszybszy dotychczasowy czas jego przejścia. Nie wiem, o czym w takiej chwili myśli kobieta, ale dla mężczyzny jest to natychmiastowe wyzwanie! Automatycznie powiedziałem sobie: „Muszę pobić ten czas! Chcę być pierwszy! Już nie mogę się doczekać!”.

Na całej długości labiryntu znajdowały się podwyższenia, na które w razie potrzeby można wejść i zorientować się we własnym położeniu. Zanim rozpoczęliśmy nasz bieg, przyjrzeliśmy się trasie z jednego z takich punktów widokowych. Zauważyłem, że moi synowie uważnie się rozglądali, starając się zapamiętać plan terenu. Ale nie ja! Od razu chciałem ruszać. Wiedziałem, że mój wewnętrzny kompas doprowadzi mnie do końca. Przecież
w college’u studiowałem drugi kierunek – geodezję. Na dodatek w lesie także mam bardzo dobrą orientację. Niezależnie od tego, gdzie byście mnie wysadzili, zawsze i wszędzie znajdę drogę. Taki labirynt to nic trudnego!

Powinienem się teraz zatrzymać i powiedzieć, że założyłem, iż nasza grupa będzie się trzymać razem. Jesteśmy najbliższą rodziną – moi dwaj synowie
i ich żony, moja „adoptowana” córka i moja żona; to ja zawsze pełniłem rolę ich nieustraszonego przywódcy. Byłem pewien, że tym razem także będą liczyć na mnie jak na najlepszego „psa myśliwskiego” i że wspólnie przejdziemy labirynt. Pod moim kierownictwem nasze zjednoczone siły miały nas doprowadzić do wyjścia.

Rozpoczęliśmy wędrówkę. Prawie natychmiast Matthew zniknął. Zanim zdążyłem się zorientować, w którym kierunku poszedł, Janell udała się
w swoją stronę. Właśnie wciągałem powietrze, chcąc powiedzieć im, żeby poczekali, kiedy Angela, Sarah i Andrew wybrali swoje własne ścieżki, zostawiając Sally i mnie samym sobie.

– Gdzie wy wszyscy się wybieracie? – krzyknąłem.

Nie otrzymałem odpowiedzi. No cóż, przynajmniej Sally wierzyła w moją wrodzoną zdolność do pokonywania labiryntów!

– Myślę, że powinniśmy iść w tę stronę – powiedziałem. – Chodź za mną!

Ku mojemu przerażeniu zazwyczaj uprzejma Sally miała inną opinię na ten temat. Chichocząc, poszła w drugą stronę, zostawiając mnie samego! Nie byłem ani przywódcą mojego klanu ani nie miałem przy sobie mojej królowej.

Byłem zdezorientowany. Nic nie szło zgodnie z planem – przynajmniej nie z moim planem! Jak kapitan może prowadzić armię, która go opuszcza? W jaki sposób coś, co miało być wielką frajdą, mogło w tak krótkim czasie przerodzić się w chaos? „Czy oni wiedzą coś, czego ja nie wiem?” – zacząłem się zastanawiać. To nie było śmieszne, tylko stresujące! Byłem sfrustrowany.

Poszedłem w kierunku, który wydawał mi się właściwy, ale przechodziłem tylko z jednej ślepej uliczki w kolejną. Słyszałem, coraz bardziej oddalające się, głosy mojej rodziny. „Tak szybko na to wpadli? Dlaczego wszyscy znają drogę, tylko nie ja? Co ze mną jest nie tak?” Im większą pewność siebie wyczuwałem w ich krokach, tym bardziej byłem zdezorientowany; a czym bardziej byłem zdezorientowany, tym mniej miałem pewności siebie.

Najbardziej zawstydzał mnie fakt, że wyprzedzili mnie nie tylko moi synowie, ale również Janell. Myślałem, że oszaleję. Musiałem znaleźć drogę wyjścia! Przyszło mi do głowy, że powinienem usiąść i pozwolić moim emocjom się uspokoić, ale nie mogłem dopuścić, aby moi bliscy jeszcze bardziej się ode mnie oddalili. Myślałem, że to wszystko będzie wyglądać inaczej.

Wszedłem na podwyższenie i moje obawy się potwierdziły. Większość członków mojej rodziny mnie wyprzedziła, a mojej żony nie było przy mnie. To już przestało być zabawne. „Dalej, Jim, skoncentruj się – poganiałem sam siebie. – Wykorzystaj swój zdrowy rozsądek i wyczucie kierunku, które dostałeś od Boga i rusz się!”

Spojrzałem przed siebie i starałem się zapamiętać drogę. „Na końcu schodów skręcam w prawo, potem w lewo, potem w prawo, później znowu
w prawo, następnie w lewo...” W ten sposób jeszcze przez chwilę próbowałem zapamiętać trasę. „Dobrze, już pamiętam” – powiedziałem do siebie.

Zbiegłem ze schodów i skręciłem w prawo, a potem w lewo. Dlaczego miałem wrażenie, że poszedłem w niewłaściwym kierunku? O nie! Kolejna ślepa uliczka! Zauważyłem schody do podwyższenia i wszedłem na górę, gdzie przekonałem się, że już tutaj byłem dokładnie przed chwilą. Po raz kolejny dopadła mnie frustracja.

Wtedy pojawiła się pokusa. „A może trochę skrócić sobie drogę? Płot kończy się na wysokości około pół metra od ziemi. Mógłbym po prostu przeczołgać się pod nim i wyprzedzić innych. Wtedy nikt nie zauważyłby, jak beznadziejnie się czuję”. Stałem tam i walczyłem z nagłą chęcią obrania łatwiejszego wyjścia.

Ale z jakiegoś powodu, nawet we frustracji i panice, nie chciałem upaść tak nisko, więc spróbowałem czegoś innego. Zawołałem:

– Hej, Matthew, Janell, chodźcie do mnie! Chcę do was dołączyć!

System wzajemnej pomocy wydawał mi się w tamtej chwili najbardziej odpowiedni. Ale oni odpowiedzieli:

– Jesteś sam, tato. Jesteśmy przed tobą!

„Sam! – pomyślałem. – Jak oni mogą mi to robić?” Sytuacja robiła się naprawdę poważna! Zacząłem moją wędrówkę jeszcze raz, ale nadal tylko chodziłem w kółko i kończyłem w miejscu, w którym zacząłem.

Czy wiecie, co powiedziałem, kiedy w końcu udało mi się wyjść z tamtego labiryntu?

– Już nigdy więcej nie wejdę do żadnej z tych idiotycznych konstrukcji!

Znienawidziłem tą zabawę! Pobyt w labiryncie sprawił, że poczułem się niekompetentny i głupi! Było to jedno z najgorszych „miłych” doświadczeń, jakie kiedykolwiek przeżyłem. Doświadczyłem wszystkiego, tylko nie dobrej zabawy. Wszystkie korytarze zdawały się prowadzić we właściwym kierunku, ale tak naprawdę każdy z nich został zaprojektowany w taki sposób, aby zmylić i zaprowadzić w ślepy zaułek.

Tak właśnie postępuje szatan, kiedy próbuje zniszczyć nasze życie. Buduje labirynty pełne ślepych uliczek, ciemnych korytarzy i tajemnych przejść, ponieważ chce, żebyś chodził w kółko i ostatecznie się poddał. Chce cię przytłoczyć zniechęceniem, rozpaczą i poczuciem bezsensowności. Chce, żebyś myślał: „Wszyscy to dostają, tylko nie ja. Wszyscy to rozumieją, tylko nie ja”.

Większość z nas jest zbyt zawstydzona, aby przyznać, że czegoś nie pojmujemy, i zbyt zakłopotana, aby zadawać pytania, których nikt nie stawia. W labiryncie życia czujemy się jak w potrzasku i zastanawiamy się, gdzie jest Bóg. Próbujemy iść w jednym albo w drugim kierunku, ale kończymy
w tym samym miejscu, z którego wyszliśmy. Pozwólcie, że przedstawię wam kilka labiryntów, jakie musiałem przejść w moim życiu.

Labirynt katolicki

Miałem wtedy jedenaście lat i uczęszczałem do piątej klasy Sacred Heart Catholic Grade School (Katolicka Szkoła Podstawowa Świętego Serca). Wszyscy uczniowie zdawali się być o wiele mądrzejsi ode mnie. Nauczyciele zadawali pytania, a inne dzieci podnosiły ręce i podawały poprawne odpowiedzi. „Skąd oni to wiedzą?” – zastanawiałem się. Czułem się taki głupi!

Kiedy nadchodziła moja kolej, żeby przeczytać coś przed całą klasą, szedłem na środek ze spuszczoną głową i czerwonymi ze wstydu policzkami.
W drugiej klasie miałem wypadek, podczas którego wybiłem sobie dwa przednie górne siekacze. Niestety były to zęby stałe. Mój stomatolog stwierdził, że najlepiej będzie spróbować je ocalić i ukształtował dookoła nich formę, mając nadzieję, że ponownie się nastawią. Ten zabieg spowodował, że moja górna warga wystawała nad dolną, w konsekwencji czego wyraźnie sepleniłem. Dzieci nazywały mnie „Soplowe usta”, „Borsuk” i „Sepleniacz”. Słyszałem jak się podśmiewały, kiedy próbowałem przebrnąć przez swoją część tekstu. Ustne konkursy literowania stanowiły mój największy koszmar, ponieważ zawsze byłem na szarym końcu.

Na boisku wcale nie szło mi lepiej. W piątej klasie często graliśmy w kosza i w dwa ognie. W tym także nie byłem dobry, częściowo dlatego, że do końca nie rozumiałem zasad i strategii gry. Byłem zbyt nieśmiały, żeby poprosić kogoś, aby mi je wytłumaczył. Podczas gry zawsze zastanawiałem się, kogo by tu naśladować.

Nie pasowałem do tamtego świata, więc zamknąłem się w sobie. Nie zadawałem pytań, ponieważ to sprawiłoby, że czułbym się jeszcze głupszy. Siostra zakonna była bardzo miła, ale mając pod opieką tylu uczniów, nie mogła poświęcić zbyt wiele czasu, aby dotrzeć do małego Jimmiego Hohnbergera. Coraz bardziej zamykałem się w sobie i byłem bardzo samotny.

Do tej pory pamiętam początek przerwy pewnego dnia. Mieliśmy grać
w koszykówkę i kapitanowie wybierali graczy do swoich drużyn. Polega to na tym, że kapitanowie na zmianę mówią, z kim chcieliby grać, aż do momentu, gdy w każdej z drużyn będzie po pięć lub sześć osób. Mnie jednak pominęli. Tamtego dnia fakt, że mnie nie wybrali, był dla mnie szczególnie dołujący, więc chwyciłem się ostatniej deski ratunku, jaka przyszła mi na myśl.

Szkoła przylegała do kościoła, który mógł pomieścić tysiąc osób, a za jej budynkiem znajdowało się boisko. Obszedłem kościół dookoła i podszedłem do drzwi znajdujących się po jego drugiej stronie. Do kościoła można było się dostać przez budynek szkoły, ale nie poszedłem tamtędy, ponieważ obawiałem się pytań, które ktoś mógłby mi zadać na korytarzu. Nieśmiało wszedłem po kamiennych schodach i powoli otworzyłem wielkie dębowe drzwi. Zimne, wilgotne powietrze ogromnego wnętrza wywołało u mnie dreszcze. Zajrzałem do środka i nikogo nie zauważyłem, więc wszedłem. Strzeliste łuki, ogromne kandelabry i misternie wykonane ozdoby sprawiły, że poczułem się bardzo mały i niewiele znaczący.

Kiedy mój wzrok przyzwyczaił się do półmroku, dokładnie naprzeciwko mnie zobaczyłem rzeźbę Jezusa. Przez chwilę się jej przyglądałem, ale jako pobożny katolik zostałem nauczony, że nie powinno się zwracać bezpośrednio do Boga. Po lewej stronie znajdowała się rzeźba Józefa, a po prawej – Marii. Wierzyłem, że Maria stanowi przepustkę do Jezusa i że jeśli zwrócę się do niej, wstawi się za mną, a On mnie pobłogosławi. Podszedłem więc do Marii, włożyłem dziesięciocentówkę do małej czarnej puszki i zapaliłem świeczkę. Nadal widzę i czuję dym, który unosił się w kierunku jej obojętnego spojrzenia. Nie płakałem, ponieważ nauczono mnie, że chłopcy nie płaczą. Ale ja byłem tylko małym chłopcem i odczuwałem ogromne przygnębienie.

– Mario, proszę pomóż mi. Poproś Boga, żeby ze mną porozmawiał. Jestem sam i chcę wiedzieć, w którą stronę iść. Proszę, Mario, porozmawiaj z Bogiem o mnie. Chcę mieć przyjaciela. Chcę być taki jak inni. Chcę być mądry i utalentowany tak jak inne dzieci.

Moja modlitwa była bardzo szczera. W tamtym momencie mojego życia akceptacja ze strony reszty grupy była dla mnie wszystkim.

– Mario, proszę, poproś Boga, żeby mi pomógł. Pokaż mi, co mam robić. Wskaż mi drogę. Uczyń jakiś cud. Jestem samotny. Nie pasuję tutaj.

Przestałem mówić, czekając na odpowiedź. Jednak, kiedy echo mojej cichej modlitwy umilkło, nie usłyszałem nic więcej. Panowała zupełna cisza.

Nie było żadnej odpowiedzi, żadnego odzewu, żadnej pomocy. Wiedziałem, że byłem szczery. Potrzebowałem pomocy. Dlaczego Maria mi nie odpowiedziała?

Spowiedź

Stwierdziłem, że to na pewno moje grzechy spowodowały, iż Maria nie odpowiadała na moje modlitwy. Wiedziałem, co musiałem zrobić, ale na samą myśl o tym moje ręce zaczynały się pocić. Zawahałem się, ale w końcu zdecydowałem, że warto zaryzykować. Po prostu musiałem otrzymać pomoc!

Tak więc cicho, ale zdecydowanie poszedłem wzdłuż słabo oświetlonego korytarza w kierunku małej czarnej kabiny znanej jako „konfesjonał”. Kiedy doszedłem do zasłoniętego kurtyną wejścia, moje serce zaczęło okropnie walić. Wiedziałem, że ksiądz znajduje się w środku, bo zawsze musiał tam ktoś być. Byłem tak przerażony, że o mało nie zwariowałem. Co się stanie, jeśli on mnie rozpozna?

Zebrałem się na odwagę, wszedłem i uklęknąłem na małym drewnianym klęczniku. Po kilku chwilach otworzyły się małe drzwiczki zakrywające okienko rozdzielające mnie i księdza. Nadal nie mogłem go zobaczyć, ponieważ między nami znajdowała się ścianka. Miałem nadzieję, że on także nie może mnie dokładnie widzieć.

– Czy chcesz wyznać swoje grzechy? – głęboki niski głos sprawił, że moje serce zaczęło bić jeszcze szybciej.

Chrząknąłem i powiedziałem:

– Wybacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem. Spowiadałem się tydzień temu.

No tak! Już to zrobiłem! Już skłamałem! Jeszcze dobrze nie zacząłem się spowiadać, a już liczba moich grzechów wzrosła! Wiedziałem, że jeśli powiedziałbym mu prawdę, czyli to, że nie byłem u spowiedzi przez ponad dwa miesiące, musiałbym o wiele gorliwiej pokutować, a w tamtym momencie potrzebowałem łaski, a nie pokuty. Gdybym otrzymał większą karę, a nie pomoc, zaznałbym jeszcze więcej upokorzeń podobnych do tych, jakich doświadczyłem na boisku. Nie poradziłbym sobie z tym! Tak więc klęczałem tam, wyznając grzechy grzesznemu człowiekowi, ponieważ wierzyłem, że to właśnie one powstrzymywały Boga przed udzieleniem mi pomocy. Jednak z obawy przed konsekwencjami popełniałem ich coraz więcej.

Zacząłem wymieniać moje przewinienia.

– Dwa razy pyskowałem mamie. Nie posłuchałem taty. I ukradłem kilka jabłek z drzewa sąsiada.

Nastąpiła dłuższa przerwa, a później ten sam niski głos powiedział:

– Twoje grzechy zostały ci wybaczone.

Ale czy naprawdę były? Teraz wiem, że nie (zob. Łuk. 5, 21; I Tym. 2, 5; Dz. Ap. 10, 43; I Jan 2, 1).

– Musisz zmówić jeden raz „Ojcze nasz”, trzy razy „Zdrowaś Mario”
i dwa razy „Chwała Bogu” – kontynuował.

– Tak, Ojcze – wymamrotałem, odczuwając ulgę, że tak łatwo mi poszło. Wyszedłem z konfesjonału i wróciłem do rzeźby Marii. Odmówiłem wszystkie modlitwy, które wyznaczył mi ksiądz. Teoretycznie żaden grzech nie oddzielał mnie już od Boga. Po raz kolejny pomodliłem się do Marii, ale tym razem również nic się nie stało. Nie otrzymałem żadnej pomocy. Wtedy naprawdę poczułem się samotny. „Bóg nie jest prawdziwy – podsumowałem. – Nie ma Go przy mnie, kiedy Go potrzebuję. Może pomaga innym, ale nie mnie. Jestem głupim grzesznikiem”. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego tak się działo.

Syndrom Marii

Syndromem Marii nazywam akceptowanie substytutu w zamian za coś prawdziwego. Być może nie zostaliście wychowani w Kościele katolickim – tak jak ja – ale ten syndrom jest dzisiaj wszechobecny w wielu religiach. Obiecują nam Boga, ale zostawiają nas w ślepej uliczce legalizmu, konceptualizmu, chrześcijaństwa skoncentrowanego na kościele, prawdzie czy też pracy misyjnej, czyli wszystkiego, co może stać się substytutem Żyjącego Boga, który pragnie osobiście nas prowadzić i wyposażać w siłę do codziennego życia.

Przyłączamy się do kościoła i angażujemy w ewangelizację – programy, misje, studium Biblii i całą masę innych zajęć, które są dobre i które należy praktykować; często jednak zapominamy, że nigdy nie zastąpią one Boga, który powinien znajdować się w centrum naszych doświadczeń.

Jakiś czas później zostałem ministrantem i pomagałem księdzu przy udzielaniu komunii świętej i Eucharystii. Myślałem, że w ten sposób zasłużę na Bożą przychylność. Byłem dobrym ministrantem, ale nadal nic się nie działo. Nie dostałem żadnej odpowiedzi. Nie potrafiłem przybliżyć się do Boga.

Modliłem się do mojego ulubionego świętego i nic.

Pościłem, w piątki nie jadłem mięsa i nic.

Każdy dzień w szkole zaczynał się mszą. Kiedy nie pomagałem jako ministrant, brałem różaniec i wiernie odmawiałem paciorki, ale to nic nie dało. Nadal nie było żadnej odpowiedzi. Żadnej. Rozumiałem, dlaczego Luter był tak sfrustrowany.

Brałem udział w Eucharystii i myślałem: „To jest prawdziwe ciało i krew Jezusa Chrystusa!”. Kiedy kapłan kładł opłatek na moim języku, zawsze miałem nadzieję, że coś się wydarzy. Myślałem, że Bóg przyjdzie do mnie
i coś zmieni, ale nic takiego się nie stało.

Kiedy stałem się już wystarczająco dojrzały, żeby podejmować własne decyzje, byłem tak zmęczony religią, która prowadziła do ślepego zaułka, że nie chciałem mieć z nią nic do czynienia. Wierzyłem w Boga na swój sposób, ale skoro nie chciał do mnie przemówić albo mi pomóc, nie miałem zamiaru się do Niego odzywać. Chciałem się wydostać z tego zagmatwanego, nie kończącego się labiryntu. „Już się w to nie bawię – powiedziałem sobie. – Cała ta religia sprawia, że czuję się głupi, samotny
i pusty w środku”. Czy szykanuję Kościół katolicki? Nie. Po prostu opisuję swoje doświadczenie.

W końcu zupełnie porzuciłem ten labirynt, nie uświadamiając sobie faktu, że opuszczając jeden, wchodzę w następny. Wiedziałem tylko, że nie chcę mieć już nic wspólnego z kościołem. Pragnąłem zarabiać pieniądze, stać się kimś ważnym i dobrze się bawić. Byłem zdeterminowany, aby osiągnąć życiowy sukces.

Labirynt świecki

Zacząłem pracować jako sprzedawca ubezpieczeń. Na początku nie szło mi zbyt dobrze, ale w miarę upływu czasu zacząłem sobie radzić coraz lepiej. Moja firma wysłała mnie na zaawansowany kurs sprzedaży. Część szkolenia poświęcona była wygaśnięciu stosunku prawnego ubezpieczenia (lapse ratio). Jest to liczba polis ubezpieczeniowych, które ulegają wygaśnięciu
w pewnym okresie czasu w porównaniu do całkowitej sumy polis podpisanych na początku danego okresu. Chodzi o to, że wielu agentów podpisuje wysoką liczbę umów, ale później ich nowi klienci zmieniają ubezpieczyciela, a firma traci zysk.

Na jednym ze spotkań podczas tego szkolenia agenci z najniższą ilością umów z wygaśnięciem stosunku prawnego dzielili się sposobami, dzięki którym osiągnęli sukces. Niektórzy wysyłali klientom kartki urodzinowe lub bożonarodzeniowe. Inni uważali, że skuteczne okazały się magnesy na lodówki i kalendarze.

Kiedy usiadł ostatni agent, prowadzący powiedział:

– Panie i panowie, najlepsze zostawiliśmy na koniec. Agentem ubezpieczeniowym z najniższym wskaźnikiem stosunku wygaśnięcia w tym roku jest Jim Hohnberger! – wszyscy zaczęli klaskać. – Jim, wyjdź do nas i powiedz nam, jak ty to robisz!

Wyszedłem naprzód i podzieliłem się ze słuchaczami sekretem mojego sukcesu. Nie robiłem żadnej z rzeczy, które polecali mi inni. Mój przepis był prosty. Powiedziałem moim pracownikom:

– Ktokolwiek przekroczy progi tego biura z jakimikolwiek pytaniami, otrzyma odpowiedź w przeciągu dwudziestu czterech godzin i będzie traktowany z najwyższą uprzejmością. Powitacie go wielkim ciepłym uśmiechem i obsłużycie w możliwie najbardziej profesjonalny sposób.

Zawsze miałem wyczucie i potrafiłem zatrzymać klientów.

Znalazłem się wśród dziesięciu procent najlepszych agentów ubezpieczeniowych American Family Insurance. Opowiadano o mnie jako o ikonie sukcesu. Stałem się rozpoznawalny. Firma dawała mi wiele nagród – złote i diamentowe pierścionki, wycieczki do Las Vegas i na Hawaje. Każdy, kto ze mną rozmawiał, entuzjastycznie wypowiadał się na temat tego, w jaki sposób wyznaczam swoje cele, jak je osiągam i jak bardzo satysfakcjonujące musi to być dla mnie. Ale ja nadal odczuwałem pustkę. Uśmiechałem się szeroko, ale w środku płakałem. „Czy to już wszystko?” – zastanawiałem się. Oczywiście nigdy przed nikim się do tego nie przyznałem. Przechwalałem się moimi osiągnięciami i koncentrowałem się na kupowaniu większych domów i droższych zabawek oraz na powiększaniu stanu swojego konta.

Zacząłem interesować się sportem. „Futbol amerykański – to jest to! Udawanie mądrego daje mi tyle satysfakcji! Paradowanie to tu, to tam jak ktoś, kto wszystko wie, sprawi, że zmylę innych, a oni pomyślą, że mam wszystko pod kontrolą”. Nie miałem zamiaru przyznawać się do tego, że był to kolejny ślepy korytarz, który wydawał się prowadzić do wyjścia, ale tak naprawdę został stworzony do tego, żeby jeszcze bardziej mnie sfrustrować.

Następnie spróbowałem polowania. Przecież, jeśli wiesz, jak strzelać
z broni i zabić wielkie zwierzę, musisz być silny! Musisz być prawdziwym mężczyzną! Musisz mieć wszystko pod kontrolą! A przynajmniej tak wygląda maska, którą wszyscy zakładają.

W różnych labiryntach różne rzeczy mogą stać twoimi bogami, ale nigdy nie znajdziesz wyjścia. Pozostajesz pusty i podupadasz na duchu, ale zostawiasz te uczucia tylko dla siebie. Wpojono ci wiarę w to, że niezależnie od tego, w jakim korytarzu byś się znalazł, jest on najważniejszy na świecie, bez względu na to czy jest to futbol amerykański, wspinaczka wysokogórska, zarabianie pieniędzy, czy cokolwiek innego. Nikt nigdy ci nie powie, że to nie da ci szczęścia, ale ty również przed nikim się nie przyznasz, że to nie to, czego szukasz, ponieważ nikt nie chce słyszeć takiej odpowiedzi.

Później Sally i ja zaczęliśmy prowadzić bujne życie towarzyskie. Chcieliśmy się dobrze bawić! Przekonaliśmy się jednak o tym, że takie życie jest niebezpieczne. Przypominam sobie suto zakrapianą alkoholem imprezę
w naszej piwnicy, na którą zaprosiliśmy sąsiadów i przyjaciół. Słuchaliśmy muzyki i tańczyliśmy. Ktoś przyniósł grę Twister. To dość niewinna gra, jeśli grasz ze swoimi dziećmi, ale nie wtedy, gdy grasz w nią z czyjąś żoną!

Późno wieczorem poszedłem na górę do łazienki. Po pewnym czasie przyszła żona sąsiada i próbowała mnie uwieść. Uciekłem, ponieważ takie zachowanie nie było w moim stylu. Po tamtej nocy pozostał mi tylko ból głowy, który odczuwałem przez cały następny dzień.

Ale przecież dobrze się bawiliśmy, prawda? Poszukiwaliśmy boga zabawy, radości i dobrobytu, ale nie mogliśmy go znaleźć, ponieważ zawsze ktoś inny lepiej się bawił lub miał więcej pieniędzy niż my. Przez to wszystko Sally i ja oddaliliśmy się od siebie. Nie znaleźliśmy wewnętrznego spokoju.

Kolejnym korytarzem, którym się udaliśmy w labiryncie świata, był klub książkowy. Zapisaliśmy się, płaciliśmy abonament, a oni regularnie przysyłali nam książkę miesiąca. Trzy z takich książek poświęcone były czarom. Czarna magia naprawdę mnie intrygowała, nie tyle z powodów duchowych, ale po prostu z czystej ciekawości. Byłem zafascynowany niewyjaśnionymi zagadnieniami. Nie brałem Boga na poważnie i nie uważałem, że szatan stanowi jakieś większe zagrożenie.

Ciasto diabła

Podczas naszych alkoholowych imprez zaczęliśmy eksperymentować
z czarną magią. Wiedzieliśmy, co zrobić, żeby nasz stół w jadalni się poruszał. Dobrze się bawiliśmy. Nie zastanawiałem się nad tym, że właściwie powinniśmy się tego obawiać. Wszyscy uważaliśmy to jedynie za naukową przygodę, której nie rozumieliśmy.

Następnym krokiem było zakupienie tablicy ouija. Mniej więcej w tym samym czasie zaczęliśmy studiować Biblię z protestantami. Któregoś wieczoru mieliśmy kolejną imprezę. Wyciągnąłem tabliczkę i bawiłem się nią. Kiedy wszyscy patrzyli, zadałem pytanie: „Jakie jest moje ulubione ciasto?”.

Plansza zaczęła się trząść i poruszała się zdecydowanie, literując: Devil’s Food Cake (Diabelskie ciasto1). Miałem upiorne przeczucie, ale inni zaczęli się śmiać.

– Dobra, Jim, wiemy, że to ty. Jak to zrobiłeś?

– To nie ja – upierałem się. – Nikt tego nie dotykał.

– Przestań, Jim. Na pewno zrobiłeś to tak, że pojawiły się właśnie te słowa.

Ale ja wiedziałem, że nie miałem z tym nic wspólnego. Jakaś niewidoczna siła poruszyła wskazówką tak, że ta pokazała litery we właściwej kolejności. Zacząłem się zastanawiać, czy nie mam do czynienia z czymś, czego wcześniej nie doceniłem.

Teraz wiem, że zaangażowałem się w bardzo niebezpieczną grę. Diabeł starał się wprowadzać mnie w jedną ślepą uliczkę po drugiej i to samo chce zrobić z tobą. Dla niego nie ma znaczenia, w którym labiryncie jesteśmy, tak długo, jak się w nim znajdujemy. Jest nawet skłonny dostarczyć nam głębokich doświadczeń duchowych, które sprawią, że uwierzymy, iż znaleźliśmy Boga, pod warunkiem jednak, że nigdy nie będziemy się z Nim kontaktować.

Z drugiej strony Bóg zawsze szuka drogi, żeby przybliżyć się do nas
i ustawić nas na „autostradzie do świętości” (zob. Iz. 35, 8), gdzie bylibyśmy wolni od projektów szatana.

W miarę jak Sally i ja zaczęliśmy studiować Biblię, a Bóg poruszał nasze serca, szatan chciał nas zastraszyć. Przez trzy miesiące każdej nocy budziłem się, czując na swojej szyi jego ręce, które mnie dusiły. Obficie się pociłem i bałem się wyjść z łóżka. Te ataki były bardzo wyczerpujące i nie wiedziałem, co zrobić, żeby się ich pozbyć.

Kryzys przyszedł pewnego wieczoru około wpół do ósmej. Mieszkaliśmy wtedy na Peach Tree Lane w nowoczesnym mieszkaniu z pokojem dziennym położonym poniżej poziomu gruntu. Z jednej strony pokoju znajdował się duży kominek z gzymsem i wysokimi regałami na książki po obu stronach. Sally brała wtedy prysznic, a ja siedziałem naprzeciwko kominka i czytałem Biblię. W pewnej chwili spojrzałem w stronę książek o magii, znajdujących się po prawej stronie kominka. W moim umyśle pojawiła się nagląca myśl: Spal te książki! W tym samym momencie poczułem złowieszczy chłód postaci, która zaczęła na mnie naciskać – tej samej, która każdej nocy mnie dusiła. Tkwiłem w miejscu obezwładniony wyobrażeniem tego, co mogłoby się stać, gdybym wstał. W końcu zmusiłem się do opuszczenia fotela i podszedłem do gzymsu, czując, że w każdej chwili diabelska siła może mnie przewrócić. Chwyciłem książki o magii, obdarłem okładki i podarłem je na możliwie najdrobniejsze kawałki, a potem wrzuciłem do ognia. Kiedy to zrobiłem, postać zniknęła i od tej pory już nigdy więcej nie doświadczyłem spotkań z diabłem. Od tego czasu często zastanawiam się, jak wielu chrześcijan otwiera szatanowi drzwi do swoich domów poprzez książki, muzykę, magazyny czy filmy, które posiadają.

Labirynt protestantyzmu

Sally i ja zaczęliśmy studiować Biblię dzięki protestantom. Powiedziałem wtedy: „To jest prawda! To jest to!”. Rzuciłem się w głębię prawdy, jej zrozumienia i głoszenia innym. Odkryliśmy pochodnię dla naszych stóp
i światło dla naszej ścieżki (Ps. 119, 105). Znaleźliśmy to, czego brakowało nam przez całe życie. Wyszliśmy ze świeckiego labiryntu i przez chrzest dołączyliśmy do kościoła protestanckiego. Nikt nam nie powiedział, że wchodzimy w kolejny labirynt.

Pierwszą ślepą uliczką była prawda teologiczna. Tak, wierzę w to, że Biblia jest nieomylnym Słowem Bożym i sprawdzianem mojej wiary.

Jednakże znajomość samej prawdy nie będzie lepsza niż pozostawanie w pułapce samego szatana. Te same promienie światła, które na początku ogrzały moje serce, z czasem zagroziły zamknięciem mnie w większej ciemności niż przedtem. Być może zapytacie, jak to możliwe.

Może się tak stać wtedy, gdy Źródło światła zastępujemy promieniem światła. Wkrótce promienie zamienią się w ciemność. Kiedy Boga zastępujemy prawdą, wówczas staje się ona niewiele lepsza niż rzeźba Marii, do której modliłem się, mając jedenaście lat (Jan 5, 39).

Po pewnym czasie doszło do tego, że wierzyłem, iż prawda jest celem samym w sobie. Zacząłem polegać na własnej umiejętności jej zrozumienia, opanowania, wytłumaczenia i bronienia przed innymi. Zacząłem wierzyć w to, że jeśli posiadłem całą prawdę na dni ostateczne, jestem „oświecony” – jestem chrześcijaninem. Ale czy rzeczywiście nim byłem? Diabeł rozumie prawdę lepiej niż ktokolwiek z nas, ale czy to czyni go chrześcijaninem? Nie wydaje mi się! Chrześcijaństwo musi więc być czymś więcej niż tylko czystą wiedzą teologiczną, nawet tą najlepszą.

Kolejna ślepa uliczka – styl życia i reforma zdrowotna – również doprowadziły do smutnego doświadczenia. Stałem się wegetarianinem. Porzuciłem alkohol, papierosy, napoje kofeinowe, bezbożne rozrywki, światową muzykę i ubiór, przekleństwa, pikantne żarty i oczywiście zacząłem wiernie oddawać dziesięcinę i dary. Na pewno czułem się lepiej niż wcześniej i pod wieloma względami było mi lepiej. Pojawiło się jednak małe niebezpieczeństwo. Poczułem się jak Saul, zanim stał się apostołem Pawłem: „[...] co do sprawiedliwości, opartej na zakonie, człowiek nienaganny” (Fil. 3, 6). Duma z osiągnięcia silnej woli wypaczała moje wyobrażenie o sobie. Czułem się bogaty duchowo i niczego więcej nie potrzebowałem (zob. Obj. 3, 17).

Członkowie kościoła, do którego należeliśmy, powiedzieli nam, że rozumowe przyjęcie prawd doktrynalnych i przystosowanie naszego stylu życia do właściwych wartości chrześcijańskich świadczą o tym, iż jesteśmy „nowo narodzeni”. Zostaliśmy ochrzczeni i przyjęci w szeregi kościoła. Byliśmy szczerzy i poddaliśmy się powszechnie akceptowanym normom naszych współbraci. Znaliśmy prawdę. Powoli zaczęliśmy wierzyć, że jesteśmy doskonali i mamy do przejścia już tylko jeden korytarz. W zupełności oddałem się temu przekonaniu i poświęciłem mu wszystkie swoje siły.

Trzecim ślepym zaułkiem stało się głoszenie – ewangelizacja i udzielanie lekcji biblijnych. Szczerze wierzyłem w to, że jeśli przekonam innych do tych samych doktryn i stylu życia, jakie ja uznałem za ważne i prawdziwe, będzie to wypełnieniem wszystkiego, co wiązało się z zaleceniem ewangelii, aby „iść [...] i czynić uczniami wszystkie narody” (Mat. 28, 19).

Talenty, które rozwinąłem w sprzedaży sprawiły, że stałem się uzdolnionym propagatorem i wiernym obrońcą wiary. Wkrótce ponad dwanaście osób ochrzciło się w moim kościele. Byłem postrzegany jako mistrz w głoszeniu prawdy i chwalono mój sukces. Jednak poklepywanie po plecach trochę za bardzo przypomniało mi o reakcji mojej firmy ubezpieczeniowej na dobre wyniki sprzedaży. Stałem się dumny ze swoich osiągnięć i wywyższałem siebie, moją prawdę i mój kościół ponad wszystko inne.

Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem, ale był to jeden z najbardziej niebezpiecznych okresów w moim życiu. Dlaczego? Ponieważ znajdowałem się tak blisko prawdziwej ścieżki, że nie rozpoznałem, iż szatan zaprowadził mnie na boczną drogę, która połączyła mnie z kościołem, ale nie z Bogiem. Te dwie ścieżki biegły obok siebie i prowadziły razem tak daleko, jak tylko moje oko mogło ujrzeć, ale Bóg wiedział, dokąd prowadzi ta fałszywa. On wiedział, że w konsekwencji znajdę się w tym samym miejscu, w którym znaleźli się Żydzi za czasów Jezusa. Zaciekle bronili prawd teologicznych, jednocześnie krzyżując Tego, który jest Prawdą. Ich chrześcijaństwo utraciło moc. Istniało nie dla dobra jego wyznawców ani dla czci Boga wszechświata, ale dla nich samych. Dzisiejsze chrześcijaństwo staje w obliczu podobnego kryzysu.

W miarę upływu czasu znalazłem się w tym samym kieracie zajęć, który charakteryzował moje życie w labiryncie światowym. I znowu zaczęła mnie dręczyć pustka. To przerażające! Być tak blisko przekonania, że znalazło się to, czego brakowało, i czuć, że jest to dobre, ale jednocześnie nie odnaleźć zbawienia i spełnienia, nie wiedząc nawet dlaczego! Znalazłem to, czego szukałem, wiedziałem, że to jest prawda, ale nadal odczuwałem pustkę.

Pytałem siebie: „Czy ja już tutaj nie byłem? Czy znowu zatoczyłem koło? Czyżby nie było żadnego wyjścia z tego problemu? Dlaczego znowu odczuwam pustkę? Wydawało się, że te ostatnie korytarze, przez które przeszedłem, mają tyle do zaoferowania”.

Musiałem spojrzeć na sytuację z szerszej perspektywy. Wspiąłem się więc na punkt widokowy mojego umysłu, żeby jeszcze raz to wszystko przemyśleć. Dlaczego za zamkniętymi drzwiami odczuwałem pustkę? Nie potrafiłem kontrolować swojego gniewu, irytacji i porywczego charakteru. Czułem się samotny i odłączony – szarpany w tysiąc różnych kierunków, próbowałem sprostać różnego rodzaju wymaganiom. Nie byłem jednak w stanie zrobić wystarczająco dużo, żeby osiągnąć poczucie spełnienia i pokoju. Miłość w moim związku z Sally przygasła i oddaliliśmy się od siebie.

W mojej obecności synowie byli posłuszni ze strachu przed moimi gwałtownymi odpowiedziami, ale za moimi plecami robili to, co im się podobało. Uświadomiłem sobie, że tak naprawdę ich nie znałem. Wszystko wydawało się takie bezsensowne.

Patrzyłem na tych, którzy tkwili w tym labiryncie dłużej niż ja. Zauważyłem wielu nieszczęśliwych ludzi z rozbitych związków, z niedoskonałymi usposobieniami, zataczających błędne koło religii i zakładających maski, aby zakryć nieprawidłowości i problemy.

W niektórych rodzinach pojawiały się krzyki i wyzwiska, brakowało jednak dobrych rozwiązań trudnych sytuacji. W innych nigdy nie było kłótni, ale ich członkowie izolowali się w czarnych jaskiniach depresji i również nie znajdowali wyjścia z kłopotów. W jeszcze innych ludzie byli jak jeżozwierze. Zachowywali się w porządku tak długo, jak tylko inni postępowali w sposób, który im odpowiadał; jeśli jednak inny członek rodziny zrobił coś, co im się nie spodobało, atakowali, wbijając kolce w jego słabe punkty. Kolejna grupa ludzi, którą spotykałem, nie miała siły panować nad swoim apetytem lub popędami seksualnymi.

Częstotliwość rozwodów w kościele była tylko trochę niższa niż w świecie. Bunt młodzieży uznawano za coś normalnego. Czytałem II Tym. 3, 2-4 i czułem, że tamten opis pasował do ludzi w moim kościele i odnosił się do tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami – ludzie kochający samych siebie, którzy przejawiali jedynie formę pobożności, ale nie posiadali przemieniającej charaktery i uzdrawiającej związki mocy. „Czy to jest coś, czego chcę dla mnie i dla mojej rodziny?” – pytałem samego siebie.

Rozejrzałem się wokół. Z pewnością pastorzy i liderzy kościelni już dawno rozwiązali ten problem. Okazało się jednak, że zabłądzili w tym labiryncie jeszcze dalej niż ja. Poprosiłem ich o pomoc, a oni odpowiedzieli, że znajdują się w takiej samej sytuacji. Nie mieli mi nic do zaproponowania, jak tylko, żebym nadal robił to, co robiłem do tej pory. Przypomniało mi to starą definicję obłędu – robienie w kółko tego samego, spodziewając się za każdym razem innego rezultatu.

„Czy to jest wszystko? – zadręczałem się. – Czy życie naprawdę nie polega na niczym innym, jak tylko na „chodzeniu w kółko” i trafianiu w ślepe uliczki? Czy ja coś przeoczyłem? Zdaje się, że wszyscy jesteśmy jak samochody bez silników, żarówki bez elektryczności czy ciała bez oddechu. Sprzęt jest dobry, ale gdzie podziała się siła życiowa?”

Kiedy pogrążyłem się w rozczarowaniu, usłyszałem jak ktoś woła moje imię (zob. Obj. 3, 20; Iz. 43, 1). Odwróciłem się i stwierdziłem, że głos dochodził z niskiej bramy, prowadzącej do wąskiego korytarza znajdującego się zaraz obok tego, którym szedłem (zob. Mat. 7, 14). Brama była zakurzona, ponieważ niewiele osób jej używało, a ja mało o niej wiedziałem. Ale głos nadal wołał:

Otwórz te drzwi, Jim. Badasz Pisma, bo sądzisz, że masz w nich żywot wieczny; a one składają świadectwo o Mnie (zob. Jan 5, 39). Przyjdź do Mnie (zob. Mat. 11, 28), a Ja dam ci obfite życie w miejsce twojej pustej egzystencji (zob. Jan 10, 10; 4, 14; Ps. 36, 9; Jer. 2, 13). Weź Mnie za rękę (zob. Iz. 41, 13), a Ja bezpiecznie przeprowadzę cię przez labirynt religii i tego świata (zob. Jan 10, 4; Ps. 32, 8; Iz. 30, 21). Już nigdy nie będziesz sam (zob. Hebr. 13, 5). Wyposażę cię w moc w tym, w czym jesteś słaby (zob. Tyt. 2, 11-14; II Piotr 1, 3-4), pouczę cię o tym, czego nie wiesz (zob. Jak. 1, 5) i dam ci równowagę tam, gdzie ci jej brakuje (zob. Hebr. 12, 5-11). Pomogę ci przywrócić w twoim małżeństwie iskrę pierwszej miłości (zob. Ef. 5, 25-31) i pokażę ci, jak zdobyć serca twoich synów (zob. Ef. 6, 4; Mal. 4, 6). Przyjdź do Mnie i chodź ze Mną (zob. I Mojż. 5, 24; 6, 9; Mat. 11, 28-30).

Wahałem się, ponieważ brama była wąska i mało uczęszczana, ale z drugiej strony wierzyłem w zapewnienia Tego, który zapraszał mnie do przejścia. „Panie, chciałbym przez nią przejść. To, co mi oferujesz, jest wszystkim, czego do tej pory szukałem, ale nie jestem pewny, czy się w niej zmieszczę. Wiesz, mam na sobie plecak, który niosłem przez całe swoje życie. Nie sądzę, żebym mógł się z nim zmieścić w tych wąskich drzwiach”.

Masz rację, Jim. Nosisz ze sobą wielki bagaż wysokiej pozycji. Jesteś panem swojego życia i myślisz, że jesteś wystarczająco silny i przygotowany do tego, żeby je prowadzić. Będziesz musiał zdjąć plecak, żeby przejść przez tę bramę. Nie będziesz już mógł być sednem swojego życia. Ja muszę nim być! Ja muszę mieć pierwszeństwo we wszystkim (zob. Kol. 1, 18; V Mojż. 6, 5).

PYTANIA:

1. Czy czujesz się tak, jakbyś znajdował się w pułapce labiryntu życia
i zastanawiasz się, gdzie jest Bóg?

2. Czy zauważysz u siebie „syndrom Marii”, czyli czy zastępujesz Boga czymś innym, co sprawia, że czujesz się mały, odczuwasz pustkę
w swoim życiu i masz wrażenie, że znajdujesz się w ślepym zaułku?

3. Czy jesteś zmęczony religią, która nie prowadzi cię do Boga?

4. Czy światowy labirynt (większy dom, lepsze zabawki czy większy dochód) pozostawia u ciebie poczucie pustki?

5. Czy podążasz za bogiem rozrywki, sportu i dobrobytu?

6. Czy dałeś szatanowi dostęp do swojego domu poprzez książki, muzykę, magazyny lub filmy, które posiadasz?

7. Czy podążasz w kierunku ślepej uliczki protestantyzmu?

8. Czy twoje chrześcijaństwo, oparte jedynie na przynależności do kościoła, sprawiło, że jesteś bezsilny w codziennym życiu za zamkniętymi drzwiami?

9. Czy panujesz nad złością, irytacją, apetytem, emocjami, oczami, pokusami seksualnymi, językiem i dumą?

10. Czy jest coś, za czym w głębi serca tęsknisz?