Okładka

Strona tytułowa

Eileen Lantry

NA SKRZYDŁACH WIARY

Historia misjonarza, który wierzył, że Bóg nie zna żadnych ograniczeń

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: Mission Pilot

Projekt okładki: Dariusz Borowiecki

Tłumaczenie: Katarzyna Skrzypczak

Korekta: Marta Skrzypczak

Redakcja: Agata Ochocka

Skład i łamanie: Ryszard Augustyn

English edition copyright © 2002 by Pacific Press Publishing Association, Nampa, Idaho, USA.

This Polish editon is published under a licensing agreement with the copyright owner.

All international rights reserved.

Polish edition copyright © 2014 by Fundacja Źródła Życia.

Wydano za zgodą Pacific Press Publishing Association.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Printed in Poland

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-60271-70-4

ISBN 978-83-60271-82-7 (epub)

ISBN 978-83-60271-83-4 (mobi)

Osiemdziesiąta publikacja wydawnictwa Orion plus

Zamówienia prosimy kierować na adres wydawcy:

ORION plus

skrytka pocztowa 39, 26-600 Radom

tel.: 46 857 28 99

e-mail: biuro@orionplus.pl

sklep internetowy: www.orionplus.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Przedmowa

Rozdział 1 Porwanie

Rozdział 2 Wspomnienia

Rozdział 3 W więzieniu

Rozdział 4 Myśli o Becky

Rozdział 5 Więzienne wyzwania

Rozdział 6 Chmura zaczyna się podnosić

Rozdział 7 Bardzo długa noc

Rozdział 8 Znowu w domu!

Rozdział 9 Z aniołem u boku

Rozdział 10 Za dużo stresu

Rozdział 11 Pod nowymi rządami

Rozdział 12 Narodziny lotniczej służby medycznej

Rozdział 13 Od Miami do Kaikan

Rozdział 14 Szkoła w dżungli

Rozdział 15 Kłopoty w ciemności

Rozdział 16 Życie w dżungli

Rozdział 17 Przekroczyć Jordan

Rozdział 18 Niespodzianki i choroby

Rozdział 19 Naprzód!

Rozdział 20 Wezwanie do poświęcenia

Rozdział 21 Cuda w telewizji

Rozdział 22 Bez ograniczeń

Rozdział 23 Ryk lwa

Rozdział 24 Czy dla Pana jest coś niemożliwego?

Rozdział 25 Bóg znowu czyni cuda

Rozmowa z Davidem Gatsem

Przypisy

Przedmowa

Wierzymy w Boga, wiemy, że istnieje, widzimy dzieło Jego rąk i mówimy, że ufamy Mu bezwarunkowo. Dlaczego więc jesteśmy zaskoczeni, kiedy czyni niesamowite cuda w naszym życiu?

Książka, którą właśnie trzymasz w ręku, głośno ogłasza światu wielkie dzieła Boga oraz Jego bezpośrednią, niezwykłą ingerencję w życie Davida i Becky Gatesów.

Przekonasz się, że to Boża cudowna ręka uzdrowiła nowo narodzonego Davida. Dowiesz się, dlaczego Bóg nakłonił ośmioletniego chłopca, by poprosił wyjątkową dziewczynę Becky, by wyszła za niego za mąż, kiedy dorośnie. Zrozumiesz również, dlaczego Bóg ocalił nastoletniego Davida z katastrofy lotniczej oraz dlaczego pozwolił na uprowadzenie samolotu misjonarza. Bez wątpienia Wszechmogący wybrał Davida i Becky do szczególnej służby – powołał, przygotował, prowadził oraz kierował ich do tego, aby zabrali piątkę swoich dzieci do wioski w dżungli bez wsparcia finansowego, polegając zupełnie na Nim.

Dla tych z nas, którzy podziwiali służbę Davida przez te wszystkie lata, ta książka jest dodatkową inspiracją. Piękne jest również to, że zakończenie tej historii nie zostało jeszcze spisane, ponieważ ich historia nadal się toczy. W czasie, gdy to piszę, David oraz jego ukochana Rebecca i ich dzieci, nadal służą innym w dżungli Ameryki Południowej. Niemal codziennie Bóg otwiera przed nimi nowe możliwości za pomocą znaków
i bezpośredniej ingerencji w celu rozwijania pracy misyjnej. Przygody misjonarzy wzbudzą nie tylko nasz podziw dla ich trudnej pracy, lecz również ukażą Bożą moc i opiekę na tych niebezpiecznych terenach.

W obecnym czasie, kiedy rzeczy materialne absorbują świat, czuję się odświeżony, wiedząc i widząc, jak Bóg nadal powołuje, wyposaża i wysyła misjonarzy, aby w swojej służbie polegali całkowicie na Nim. Mam nadzieję, że
i Twoje życie również zostanie ubogacone dzięki przykładowi pełnej poświęcenia służby rodziny Gatesów. Dlatego zachęcam cię, abyś w myśli oraz
w duchu dołączył do nich, zobaczył, jak prowadzą proste życie w dżungli i latają nad wielkimi połaciami lasów deszczowych; byś poczuł obecność aniołów, którzy chronili ich podczas napadów złodziei w miastach, i zrozumiał, że Bóg zachowa również i ciebie.

Kiedy będziesz się modlić o Davida, jego rodzinę oraz południowoamerykańskich Indian, bądź wdzięczny za to, co masz. Następnie zadaj sobie pytanie: „Czy prowadzę pełne zadowolenia życie, cechujące się ciągłym zaufaniem do Bożego prowadzenia w pracy, do której Bóg mnie powołał?”.

Israel Leito

Przewodniczący Diecezji Środkowoamerykańskiej

Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego

Miami, Floryda, Wrzesień 2001

Rozdział 1
Porwanie

– Nie wygląda to dobrze, profesorze. Mgła w górach uniemożliwia widoczność. – Dwudziestokilkuletni Amerykanin, David Gates, pochylił się do przodu w kokpicie samolotu Cessna 185 Skywagon, uważnie śledząc linię horyzontu. Gęste, nisko zawieszone chmury przykrywały niebo nad łańcuchem górskim Sierra Madre w południowym Meksyku. – Musiało tutaj dużo padać przez cały dzień – zwrócił się do swojego towarzysza podróży, starszego Meksykanina, po hiszpańsku z wyraźnym boliwijskim akcentem. – Obawiam się, że to małe lądowisko przy naszym szpitalu nie będzie bezpiecznym miejscem do lądowania.

– W czym problem, Capitán?

– Lotnisko jest nisko położone. Gdy niewysoka trawa pokryta jest wodą, powierzchnia staje się śliska jak lód. Nawet przy małej prędkości lądowania hamulce na nic się nie zdadzą. Gdybym tu lądował, nie miałbym kontroli nad samolotem i rozbilibyśmy się o drzewa.

Mając ponad dziesięć lat doświadczenia jako pilot, David wiedział, z jakim niebezpieczeństwem mają do czynienia. Był bardzo zdenerwowany.

– Co powinniśmy teraz zrobić? – zapytał profesor Chente.

– Polecę niżej i parę razy okrążę okolicę. Może znajdziemy lepsze miejsce do lądowania.

Samolot zaczął obniżać wysokość i znalazł się poniżej linii chmur.

– Tam! – Wskazał na lewo. Promienie zachodzącego słońca oświetliły kompleks budynków szpitala misyjnego, szkoły średniej oraz pielęgniarskiej. Dookoła skupione były domy lekarzy, pielęgniarek i innych pracowników.

– Czy widzisz ten mały domek w pobliżu lądowiska? To mój dom. Jestem pewien, że Becky i dzieci patrzą teraz w niebo, wypatrując nas, ale nie mogę do niej zadzwonić, bo przed startem nie skończyli naprawy radia.

Znowu okrążył teren, tym razem schodząc jeszcze niżej.

– Jest tak jak myślałem; trawę pokrywa tafla wody. Nie możemy tam lądować, ryzykowne jest też zostawienie samolotu na niestrzeżonym terenie. Jedyne bezpieczne miejsce to hangar.

– Masz rację – zgodził się profesor, kierownik szkół adwentystycznych. – Słyszałem, że w ostatnich dwóch miesiącach ukradziono kilka prywatnych samolotów.

– Wskaźnik poziomu paliwa pokazuje końcówkę rezerwy, a jest już prawie ciemno. Do tego nie mamy świateł; musimy natychmiast coś postanowić.

Nagle Davidowi przypomniał się jego ulubiony tekst biblijny: „Wierny jest ten, który was powołuje; On też tego dokona” (1 Tes 5,24). „Dzięki, Panie – modlił się w myślach. – Pozwól mi podjąć właściwą decyzję”.

– Patrz, tam jest droga równoległa do szpitala! Jest wyżej położona, sucha i rzadko używana o tej porze.

Krążył nad szkołą, aż zobaczył, że ktoś macha. Spojrzał na drogę – nie było na niej żadnych pojazdów. Schodząc coraz niżej i niżej, wylądował i zaparkował samolot na poboczu drogi. Wkrótce furgonetką przyjechał nauczyciel i ochroniarz.

– Dobrze, że nie próbowałeś wylądować na lotnisku. Cały dzień padało – stwierdził ochroniarz. – Dzisiejszej nocy zostanę w samolocie. Możesz zamknąć mnie w środku.

– Będziesz mógł wyjść, kiedy tylko zechcesz. Wystarczy, że obrócisz gałkę – powiedział David, lecz ten z przerażeniem w głosie zawołał:

– Nie, nie chcę, aby ktokolwiek wiedział, że można wyjść lub wejść! W tej części kraju nic nie jest bezpieczne.

– Wrócę wcześnie rano. Dobranoc i niech Bóg będzie z tobą – zawołał David.

Szedł drogą wysypaną żwirem przez bujny, zielony kampus, spoglądając na ciemniejące góry w oddali. Kiedy zbliżał się do podjazdu przed swoim domem, jego dwie córeczki zapiszczały z radości:

– Tatusiu, jak dobrze, że jesteś w domu!

Roczny Carlos przydreptał na swoich pulchnych nóżkach z wyciągniętymi rączkami. Ich piękna, jasnowłosa matka, cała w skowronkach, przybiegła przywitać się ze swoim ukochanym.

– Nawet król nie otrzymałby lepszego powitania – powiedział radośnie David, przytulając i całując każde z nich.

Becky dopilnowała, aby wszyscy od razu udali się do stołu, na którym stała kolacja. Gdy David skończył się modlić, nałożyła dzieciom posiłek i usiadła obok męża. Uścisnęła mu dłoń i uśmiechnęła się.

– Zawsze, gdy słyszę warkot lądującego samolotu, moje serce podskakuje z radości i szepczę modlitwę dziękczynną do Boga.

– A ja mam wrażenie, że jestem w niebie, siedząc tutaj koło ciebie, jedząc pyszny posiłek, który przygotowałaś, i słuchając, jak rozmawiają nasze dzieci. Jak dobrze jest odczuwać spokój po tych wszystkich dzisiejszych problemach.

Gdy skończyli jeść, Becky zaproponowała:

– Później posprzątam ze stołu. Teraz chodźmy do salonu i posłuchajmy opowieści taty.

Cała trójka usiadła na kolanach ojca, wpatrując się w niego z wyczekiwaniem.

– Dziś próbowałem kilka razy usunąć zakażonego zęba małej dziewczynce – opowiadał David – ale niestety nie udało mi się. Wygląda na to, że korzenie zakrzywiają się, a ich końcówki łączą się ze sobą. Możliwe, że będzie trzeba złamać żuchwę. Kiedy krzyczała z bólu, obiecałem jej, że wrócę ze stomatologiem najszybciej, jak to będzie możliwe. Jej pełen wdzięczności wzrok był najlepszą zapłatą za te wszystkie inne sprawy, które musieliśmy dzisiaj załatwić w wielu miejscach.

– Bardzo mi przykro, że tamta dziewczynka tak cierpiała – wtrąciła jak zwykle współczująca Lina. – Będę się modlić do Pana Jezusa, żeby się tym zajął.

– Dziękuję, kochanie. Cieszę się, że będziesz się za nią modliła – David pogłaskał ją po głowie. – Razem z profesorem odwiedziliśmy kilka odizolowanych szkół, które potrzebują jego pomocy i borykają się z problemami. Zostało nam jeszcze kilka, które odwiedzimy jutro. Muszę wcześnie rano wystartować, bo trzeba jeszcze zatankować.

– Oho, widzę, że komuś kleją się już oczy do snu – stwierdziła Becky z uśmiechem. – Czas, żebyśmy wszyscy udali się do łóżek. Dzieci tak rzadko widują swojego tatusia, że obiecałam im, że mogą na ciebie zaczekać.

***

O szóstej rano następnego dnia dwóch uczniów szkoły średniej zapukało do frontowych drzwi domu Gatesów.

– Capitán, koło pana samolotu są żołnierze i chcą zobaczyć dokumenty.

– Nie ma problemu. Powiedzcie im, że zaraz tam będę. – David odwrócił się do Becky. – Jestem pewien, że moje dokumenty są w porządku. Zobaczmy – powiedział, licząc na palcach – mam referencje od ADR-y [1] i pisemne podziękowanie od prezydenta kraju za pracę naszej organizacji. Mam też pozwolenie od dyrektora Urzędu Lotnictwa Cywilnego, jedno od urzędu emigracyjnego i jeszcze jedno od urzędu celnego. Spełniam wszystkie wymogi, by być pilotem i misjonarzem.

David odwrócił się do wyjścia, lecz wtem zatrzymał się, zawrócił do Becky.

– Prawie bym zapomniał cię pocałować. Daj buziaka na wypadek, gdybym miał cię już nigdy nie zobaczyć – zażartował i chwycił ją mocno w objęcia, ona jednak nie widziała w tym nic śmiesznego. Następnie wyszedł z domu, spotkał się z profesorem i wraz z uczniami podjechali szkolną furgonetką do miejsca, gdzie poprzedniego dnia zostawili samolot.

– Dzień dobry, panowie – David przywitał żołnierzy stojących obok samolotu. – Rozumiem, że chcą panowie zobaczyć moje dokumenty. Oto one, proszę zobaczyć: wszystko jest w porządku.

Kapitan dowodzący grupą wziął dokumenty, uważnie je przejrzał i potwierdził, że David mówi prawdę. Misjonarz zauważył jego nazwisko na naszywce – Gonzalez.

– Czy latał pan tym samolotem dwa lata temu? – zapytał kapitan Gonzalez.

– Nie. Latam nim dopiero od półtora roku. Poprzedni pilot odszedł około dwa lata temu. Ja nazywam się David Gates.

Kapitan Gonzalez wyglądał na zdezorientowanego. Żołnierze postanowili naradzić się przy ciężarówce, w czasie, gdy ich kapitan rozmawiał przez radio. Następnie znowu podeszli do Davida. – Musimy czekać na rozkazy. Proszę zostać tutaj – zarządził kapitan.

– Panowie, mam na dzisiaj zaplanowane pilne wizyty w kilku wioskach. Otrzymałem telegram, w którym poinformowano mnie, że pewien człowiek umiera i trzeba go ewakuować. Miałem również nadzieję pomóc małej dziewczynce z zainfekowanym zębem.

– Nie możecie się stąd ruszyć, póki generał nie wyda nam rozkazów.

David był zdenerwowany z powodu opóźnienia. Kręcił się i niecierpliwie chodził wokół samolotu, natomiast żołnierze cierpliwie czekali. Nagle odwracając się w stronę kapitana, zapytał:

– Czy byliście tutaj całą noc?

– Tak.

– Czy jedliście kolację albo śniadanie?

– Nie, nie jedliśmy żadnego posiłku – odpowiedział.

David policzył żołnierzy. Zawołał jednego z uczniów stojących nieopodal i powiedział:

– Proszę, idź do szpitala i przynieś dziesięć tac z jedzeniem dla panów, bo są głodni.

Uczniowie wskoczyli do furgonetki i odjechali. Niedługo potem wrócili ze śniadaniem dla każdego z żołnierzy. David zatrzymał również przejeżdżającą ciężarówkę i kupił skrzynkę napojów gazowanych. Każdy z nich dostał po butelce. Gdy zjedli i wypili, kapitan Gonzalez uśmiechnął się do Davida.

– Jedzenie było bardzo dobre. Dziękuję – powiedział.

W końcu żołnierze usłyszeli głos generała w odbiorniku. Podbiegli do ciężarówki i słuchali przez kilka chwil, po czym wrócili z wiadomością.

– Dowódca chce, żebyście polecieli na pewne lądowisko.

David rozpoznał nazwę tego miejsca.

– Ale to jest opuszczony pas startowy – powiedział.

– Tam się z nim spotkamy.

Misjonarz poczuł, jak oblewa go zimny pot. Rozkaz lądowania na opuszczonym pasie startowym otoczonym przez uzbrojonych żołnierzy! Coś tu było nie tak.

– Proszę pana, wolę lądować na komercyjnym pasie startowym odległym o jedyne kilka kilometrów od tamtego miejsca. Nie ma powodu, żebym tam leciał. Wie pan, że wszystko jest w porządku, więc nie powinno być z tym problemu.

– Później możecie od razu wrócić – odrzekł żołnierz. – To tylko krótki przystanek, a generał będzie mógł sprawdzić wasze dokumenty.

David nie wierzył kapitanowi. Z każdą minutą czuł się coraz bardziej niekomfortowo i nadal się opierał. W końcu jeden z żołnierzy przyłożył mu karabin do pleców i rozkazał wejść samolotu. Wiedział już, że nie ma wyboru. Wykłócanie się i tak nic by nie dało. Kapitan i inny żołnierz usiedli z tyłu samolotu, a profesor i David z przodu.

– Mam taki zwyczaj – zaczął David, odwracając się do dwóch żołnierzy z tyłu – że przed każdym lotem modlę się do Boga w niebie o ochronę. Czy mogliby panowie zdjąć czapki i zamknąć oczy? – Żołnierze dostosowali się do jego prośby, a on skłonił głowę do modlitwy. – Mój Ojcze w niebie, prosimy Cię o Twoje błogosławieństwo dla każdego z żołnierzy, dla profesora i dla mnie. Proszę, abyś przy pomocy swoich świętych aniołów chronił nas przed krzywdą i złem. Dziękuję ci w imieniu Jezusa. Amen.

Wystartował pełen obaw. Ponieważ wcześniej wymontował radio, aby wziąć je do naprawy, nie miał możliwości poinformowania kogokolwiek o zaistniałej sytuacji ani o miejscu, do którego się udawał. Oddałby wszystko, by móc teraz porozmawiać z Becky. Postanowił udawać, iż rozmawia przez radio i przystawiwszy mikrofon do ust, na niby łączył się z biurem konferencyjnym.

– Proszę natychmiast powiadomić Mexico City, że kierujemy się na opuszczone lotnisko. Możliwe, że mamy problemy z dokumentacją. Proszę też niezwłocznie wysłać prawnika, by zajął się tą sprawą. – Kapitan Gonzalez, siedząc za Davidem, słyszał każde jego słowo. Nie wiedział, że pilot mówi do zepsutego odbiornika. David zakończył słowami: – Roger, Roger, będziemy lądować za kilka minut. Prześlij proszę natychmiast doradcę w sprawach prawnych.

Nadal wahając się, czy lądować na opuszczonym pasie startowym, David zawołał do kapitana:

– Wyląduję na komercyjnym pasie startowym.

– Nie, nie może pan tego zrobić. Mam rozkazy od generała, że musi pan wylądować we wskazanym miejscu.

– Ale powiedział mi pan, że wrócę do domu za kilka minut. Muszę zatankować, bo nie mam wystarczającej ilości paliwa.

– Nie – powiedział stanowczo – rozkaz, który pan dostał od generała, mówi, że mamy wylądować tam, gdzie kazał mój dowódca.

– W takim razie będzie pan musiał mnie zastrzelić, ponieważ ląduję na innym pasie.

Kapitan Gonzalez zaczął zachowywać się bardzo nerwowo.

Będąc już na ziemi, na terenie lotniska komercyjnego, David napełnił zbiornik paliwem. Usłyszał głos generała krzyczącego przez radio kapitana.

– Dlaczego pozwoliliście mu tam wylądować?! – Był najwyraźniej wściekły.

– Pilot odmówił wykonania rozkazu. Powiedział, że potrzebuje paliwa – tłumaczył Gonzalez.

Tymczasem David zwrócił się szeptem do operatora taksówki powietrznej lotniska:

– Słuchaj uważnie. Porwano mnie. Zadzwoń do mojej żony lub kogokolwiek w szpitalu misyjnym. Powiedz im, że prawdopodobnie będą mnie przetrzymywali w bazie sił powietrznych.

Był przekonany, że ktoś będzie próbował go znaleźć lub skontaktować się z odpowiednimi ludźmi.

Mając na pokładzie trzech pozostałych mężczyzn, David wystartował i poleciał w kierunku opuszczonego pasa startowego. Gdy tylko wylądowali, poczuł falę kotłujących się emocji. Jeden z żołnierzy uprzejmie rozkazał:

– Proszę opuścić samolot i stanąć tutaj. Proszę ułożyć ręce za plecami, założę kajdanki. A teraz proszę stanąć przy ścianie, teraz będę zawiązywać panom oczy.

Następnie David usłyszał inny rozkaz:

– Jeśli się ruszą, zastrzelcie ich.

„Czy to się dzieje naprawdę?” – myślał, czując na plecach ciężar lufy karabinu maszynowego. Stojąc w bezruchu, słyszał, jak żołnierze hałaśliwie plądrują samolot. Wkrótce po tym ulokowali Davida i profesora z tyłu furgonetki. Znając drogi w tej okolicy, David wyczuwał po zakrętach na drodze, że zmierzają do bazy sił powietrznych. Myślał o Janie Chrzcicielu, o którym Biblia mówi: „Ten przyszedł na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy przezeń uwierzyli” (J 1,7).

„Boże, proszę – modlił się – cokolwiek nas czeka, nadal bądź przy mnie i pomóż mi świadczyć o Tobie”.

Kiedy ciężarówka zatrzymała się, żołnierze zaprowadzili ich, nadal z zawiązanymi oczami, bardzo szybko przez długie i wąskie korytarze z niskimi drzwiami. Obawiając się, że uderzy się w głowę, David schylał się tak nisko, jak tylko potrafił. W końcu weszli do jakiegoś pomieszczenia.

– Siadać – rozkazał im szorstki głos przesłuchującego.

Po kilku minutach strażnicy zaprowadzili profesora do innego pomieszczenia, a David został sam. Niezwłocznie przystąpiono do przesłuchania, które trwało godzinę, a potem żołnierze zaprowadzili go do innego pomieszczenia, po czym przesłuchiwali profesora przez kolejną godzinę. Ten cykl powtarzał się kilka razy. „To jest na pewno część dobrze przemyślanego planu” – pomyślał David. Zdezorientowany stawianymi pytaniami niezwiązanymi ze sprawą, David odpowiadał ostrożnie, prosząc Boga o mądrość.

– Jesteście dobrymi ludźmi, prawda?

– Zgadza się.

– I nie zrobilibyście nic nielegalnego?

– Oczywiście, że nie.

– Ale rozpowszechnialiście Biblie.

Wiedząc, że prawo zakazuje obcokrajowcom rozpowszechniania Biblii, David nigdy tego nie czynił, dlatego odpowiedział:

– Nie robiłem tego. Jestem pielęgniarzem dyplomowanym i wykonuję pracę medyczną.

– Zapisz, że rozpowszechniał Biblie.

– Jeśli pan to napisze, nie podpiszę tego dokumentu.

– Dobrze, zostawmy to na razie.

Taka wymiana zdań podczas przesłuchania trwała cały dzień. W końcu przerwał je kapitan Gonzalez. Jego głos brzmiał przyjaźnie.

– Panie pułkowniku, ci mężczyźni nic nie jedli. Wcześniej poczęstowali nas dobrym śniadaniem, więc może podamy im chociaż obiad? – A uzyskawszy zgodę, zwrócił się do żołnierzy: – Przyprowadźcie tamtego. Zdejmijcie im opaski z oczu i załóżcie kajdanki z przodu. Czy mam dla was zamówić kanapki z kurczakiem? – zapytał aresztowanych.

– Tak, poproszę – odpowiedział profesor.

– Nie chciałbym wyjść na wybrednego – odparł David – ale jeśli nie miałby pan nic przeciwko, chciałbym prosić o kanapkę z jajkiem.

– Nie ma problemu. Przynieście kanapkę z kurczakiem dla niego i dajcie pilotowi kanapkę z jajkiem.

Po ugryzieniu kilku kęsów David przypomniał sobie o małej karteczce w swojej kieszeni, na której znajdowała się lista danych kontaktowych przyjaciół i liderów kościoła. Drobnym pismem zapisane były liczne nazwiska, numery telefonów oraz adresy. Gdyby te dane dostały się w niepowołane ręce, mogłyby zostać niewłaściwie wykorzystane. David nie chciał, aby którykolwiek z urzędników kościelnych został aresztowany na podstawie fałszywych zarzutów.

„Co powinienem zrobić? Boże, potrzebuję Twojej mądrości” – pomyślał. Nagle przyszła mu do głowy pewna myśl. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Żołnierze cicho rozmawiali między sobą. Sięgnąwszy obiema związanymi rękami do kieszeni, wyciągnął ową kartkę, włożył ją do swojej kanapki z jajkiem i zjadł. Po przeżuciu ostatniego kęsa, poczuł ulgę.

Gdy skończyli jeść, ponownie zawiązano im oczy i skuto ręce z tyłu, po czym żołnierze wepchnęli profesora do pokoju przesłuchań. Znów rozpoczął się cykl godzinnych pytań. Późnym popołudniem David po raz pierwszy usłyszał odpowiedzi profesora. Ktoś przypadkowo zostawił drzwi szeroko otwarte, przez co pilot usłyszał zeznanie:

– Prawie nie znam kapitana Gatesa. Przedwczoraj spotkaliśmy się po raz pierwszy. Nie wiem, czym się zajmuje...

David przeraził się. Pracowali razem, odkąd zaczął latać w służbie misyjnej. „Wygląda na to, że ugina się pod naciskiem strachu i potrzebuje zachęty” – pomyślał David, a kiedy żołnierze wprowadzili Gatesa, by zadać mu kolejne pytania, zwrócił się do profesora:

– Musisz powiedzieć prawdę. Jeśli zaczniesz ją naginać, Bóg nie będzie mógł cię ochraniać. Jeśli zdarzy się, że złapią cię na mówieniu kłamstw, skrzywdzisz sam siebie. Wiemy przecież, że wokół nas znajdują się aniołowie. Żołnierze nie mogą nas tknąć bez Bożego zezwolenia. To prawda, że wygląda to tak, jakbyśmy byli więźniami, ale tak naprawdę to oni nimi są i mogą uczynić tylko to, na co pozwoli im Bóg. Proszę, nie bój się powiedzieć im prawdy.

Wtedy profesor odwrócił się w kierunku przesłuchujących.

– Przepraszam – rzekł – powinienem był powiedzieć wam prawdę. Pracuję z Davidem Gatesem i znam go bardzo dobrze. Od prawie dwóch lat robimy wszystko razem. Proszę, poprawcie moje zeznanie. Przestraszyłem się.

Kapitan Gonzalez wszystko wykreślił.

Kiedy zdjęto Davidowi opaskę z oczu, spostrzegł, że sekretarz spisał około dwudziestu stron na starej maszynie do pisania. Nic, co do tej pory powiedzieli żołnierze, nie dało mu jakiejkolwiek wskazówki, dlaczego zostali aresztowani.

– Przeczytajcie i podpiszcie się – rozkazał kapitan.

David i profesor zrobili, jak im kazano. Następnie, gdy znowu zawiązano im oczy, żołnierze zaprowadzili ich na tył furgonetki. Misjonarz domyślał się, że wyruszali w daleką podróż przez góry do więzienia. Po dochodzących ich dźwiękach był w stanie stwierdzić, kiedy przejeżdżali przez miasteczko. Tylko kilka mil stamtąd czekała na niego jego ukochana żona, dwie małe córeczki, Lina i Katrina, oraz niedawno adoptowany synek Carlos. Teraz wiedział, jak musiał czuć się Józef, kiedy karawana wioząca go do Egiptu przejeżdżała niedaleko wzgórz, na których mieszkał jego ojciec Jakub. Dlaczego Bóg do tego dopuścił, skoro prosił Go w modlitwie o mądrość i prowadzenie? Czy tak jak w przypadku Józefa wysyłał go do nieznanego miejsca jako świadka dla ludzi nieznających Boga? Zdezorientowany i samotny, tęsknił za swoją rodziną. Jego serce zaczynało się łamać. Czy kiedykolwiek jeszcze ich zobaczy?

Rozdział 2
Wspomnienia

Deszcz lał z nieba na Davida i profesora, kulących się blisko szoferki. Kręta droga i niskie biegi wskazywały na fakt, że rozpoczyna się podróż przez góry. Tego ranka David wyszedł z domu w koszuli z krótkim rękawem i nie zabrał ze sobą płaszcza. Czuł, jak zimny wiatr przeszywa go aż do szpiku kości; cały trząsł się z zimna.

– Capitán, wygląda pan na zmarzniętego – powiedział strażnik.

– Tak, jest mi zimno – potwierdził – David, szczękając zębami.

Zdejmując płaszcz, żołnierz okrył nim Davida i powiedział miłym głosem:

– Proszę go sobie zatrzymać.

– Naprawdę bardzo dziękuję – odrzekł misjonarz, a w duchu modlił się: „Panie, te oznaki uprzejmości: możliwość zjedzenia posiłku i ten człowiek, który dał mi swój płaszcz – mówią mi, że masz jakiś plan. Proszę, udziel mi roztropności, bym i ja wiedział, jak okazywać uprzejmość osobom, które trzeba będzie podnieść na duchu, a które spotkam podczas tej podróży”. Tej nocy, z zasłoniętymi oczyma i podskakując na krętej górskiej drodze, David miał sporo czasu na myślenie. „Nie muszę się martwić o to, co przede mną. Oddam się w Boże ręce”. W ciemności i w zimnie starał się skoncentrować na ukochanej Becky. Wkrótce zanurzył się we wspomnieniach.

Przypomniał sobie opowieści rodziców o cudzie dokonanym przez Boga, gdy ocalił go jako niemowlę. Jego matka, Meraldine, była wówczas wykładowczynią pielęgniarstwa w Washington Missionary College w stanie Maryland, a ojciec, Richard, studiował w pobliskim seminarium. Kiedy David urodził się z atrezją jelita cienkiego [2] i nieprawidłowym skrętem jelit, lekarz oznajmił:

– Pani Gates, jelito pani syna nie wykazuje perystaltyki, co oznacza, że dziecko wkrótce umrze. Nic nie wskazuje na to, że przeżyje, mimo iż próbowaliśmy wykonać operację rekonstrukcji jelita.

W czasie pierwszych trzech tygodni życia Davida lekarz ten operował go trzy razy. Próbował naprawić jego małe jelita, jednak bezskutecznie. Później usunął większą część jelita, jednak to też nie pomogło. Za trzecim podejściem w części żołądka stworzył specjalne połączenie, aby sprawdzić, czy dzięki grawitacji pokarm będzie przesuwać się w dół, lecz wszystko to zdawało się nic nie pomagać małemu Davidowi. W ciągu tych trzech tygodni przez jego jelita nie przeszedł żaden pokarm.

– Przykro nam, ale nie możemy zrobić nic więcej – powiedział ze smutkiem lekarz. – Pani dziecko umrze.

Pełni wiary rodzice Davida poprosili doktor Leslie Hardinge o namaszczenie ich dziecka. W ciągu dwudziestu czterech godzin pielęgniarka po raz pierwszy usłyszała pracę jelit. Lekarz zamówił zdjęcie rentgenowskie jamy brzusznej dziecka. Podekscytowany oznajmił:

– Wygląda na to, że jelita pracują prawidłowo mimo wrodzonych zaburzeń układu trawiennego. Jeśli Bóg istnieje, to ocalił życie tego dziecka. Jestem pewien, że Bóg ma wielkie plany względem niego.

David miał zaledwie roczek, gdy jego rodzice zabrali go do boliwijskiej dżungli, dlatego wychował się, mówiąc po hiszpańsku. Gdy miał trzy latka, jego ojciec, pastor i pilot misyjny, zabrał swoją rodzinę z nizinnych dżungli do miasta La Paz. Wysokość ponad czterech tysięcy metrów sprawiła, że chłopcu zrobiło się niedobrze. Nadal pamięta moment, w którym po przybyciu na miejsce po raz pierwszy ujrzał ładną jasnowłosą dziewczynkę. Jej mama zwróciła się do niego, mówiąc:

– To jest nasza sześcioletnia córka, Becky Sue.

Becky przyniosła gry i układanki, ale zanim zaczęli się bawić, powiedziała:

– Czy będziesz miał coś przeciwko, jeśli uczeszę ci włosy? Są dość potargane. – Jej matczyna uwaga sprawiła, że poczuł się lepiej. Później zaproponowała: – Pobawmy się w malowanie palcami. Możemy namalować góry pokryte śniegiem, które widzimy za oknem.

Pełna wszelkiego rodzaju pomysłów sprawiła, że David cały czas był zajęty i zapomniał o bólu głowy i nudnościach.

Ojciec Becky, Monroe Dale Duerksen, skarbnik misji boliwijskiej, często odwiedzał nizinne tereny dżungli, zamieszkiwane przez rodziców Davida, a czasami zabierał ze sobą swoją rodzinę. David z radością proponował zajęcia, a Becky je podchwytywała. Wędrując boso przez dżunglę, zbierali kwiaty, łapali motyle i niespotykane chrząszcze. Czasami razem kolorowali kolorowanki.

– Musimy zarobić pieniądze, żeby móc kupować lody i gumę do żucia. Masz jakieś pomysły? – zapytał pewnego dnia David.

– Niech każde z nas namaluje JoJo, moją piękną małpkę – zaproponowała Becky.

Zabrało im to trochę czasu, ponieważ JoJo nie chciała siedzieć spokojnie, kiedy malowano jej portret. Kiedy skończyli, David powiedział:

– Podobają mi się twoje obrazki. Mam pomysł! Poszukajmy wieczek od puszek, zróbmy w nich dziurki i przewleczmy przez dziurki sznurek, żeby zrobić ramki do obrazków. Wstawimy w te ramy z wieczek nasze obrazki małpki i najlepsze kolorowanki i sprzedamy je.

Mali przedsiębiorcy znajdowali wielu kupców w wiejskich chatach.

Pewnego dnia obie rodziny wybrały się razem w podróż motorówką. Po drodze zatrzymywali się, by leczyć chorych w napotkanych po drodze wioskach. David pamiętał, że podczas tamtej podróży skończył pięć lat. Kiedy obydwoje nieco podrośli, David i Becky przepadali za łowieniem ryb z dziobu motorówki. David uwielbiał słuchać śmiechu Becky, gdy wrzucali ryby z powrotem do wody i patrzyli, jak odpływają. Pewnego dnia David zaproponował:

– Zbudujmy sobie domek na drzewie.

– Ale przecież nie umiemy wspinać się tak wysoko – sprzeciwiła się Becky.

– To fakt – przyznał David – ale przecież możemy ściąć drzewo i zrobić sobie domek w jego gałęziach. Wiem, jak się posługiwać toporem i maczetą.

W boliwijskiej dżungli rosną miliony drzew, więc strata jednego nie przeszkadzała małym budowniczym. Rąbali je przez trzy dni, nim padło na ziemię. Na bosaka wspinali się na leżący pień drzewa i budowali przytulny domek między gałęziami. Jednak kiedy wyschły liście, ich domek stracił wiele ze swojego uroku, tak więc zajęli się szukaniem innych przygód.

Kiedy misja postanowiła zakupić nieruchomość na nizinach, zaprzyjaźnione rodziny zaangażowały się w organizowanie gospodarstwa z hodowlą bydła. Miejscowi studenci mogli tu pracować przez rok, by zarobić pieniądze i jednocześnie chodzić do szkoły. Rodzice Becky mieszkali w małym domu, kiedy więc rodzina Davida przyjechała w odwiedziny, wszystkie dzieci musiały spać w jednym pokoju.

– Ale super! – chichotała Becky. – Możemy opowiadać sobie historie i spędzać razem czas, zanim zaśniemy.

Tamtej nocy David spał w hamaku nad Becky, a ona popychała stopą jego hamak, żeby ukołysać go do snu. Nagle zrobiło mu się niedobrze i zaczął wymiotować. Becky udawała, że śpi, w obawie, iż oskarżą ją, że przez nią David źle się poczuł.

Gdy David skończył osiem lat, oznajmił Becky:

– Kiedy będę duży, ożenię się z tobą.

– Naprawdę? Dobrze, z radością wyjdę za ciebie za mąż, kiedy będziemy wystarczająco duzi – odpowiedziała jedenastoletnia dziewczynka.

David postanowił, że musi kupić Becky prezent zaręczynowy, dlatego zebrał swoje oszczędności i udał się do sklepiku w miasteczku Santa Ana.

– Chcę kupić flakonik perfum – powiedział.

– Chcesz kupić perfumy? Czy masz już dziewczynę? – zapytał właściciel sklepu.

– Tak jakby – odpowiedział.

Zadowolony wręczył Becky ładną małą buteleczkę. Jednak kilka dni później jego serce zostało złamane, gdy młodszy brat Becky, Jimmy, oznajmił:

– Wiesz, co Becky robi z perfumami od ciebie? Pryska nim swoją małpkę po kąpieli.

O nie! Ona używała jego prezentu zaręczynowego, perfumując nim jakieś zwierzę! Nie rozumiał dziewczynek i nie zdawał sobie sprawy z tego, że ta małpka była dla niej bardzo wyjątkowa. Przez siedem lat zabierała ją wszędzie ze sobą, ubierała ją i bardzo ją kochała. W każdy piątek po swojej kąpieli kąpała też małpkę. Kiedy spryskiwała się perfumami, spryskiwała również JoJo.

Kiedy Becky miała trzynaście lat, jej rodzice przeprowadzili się z powrotem do Stanów Zjednoczonych, by jej ojciec mógł studiować na Loma Linda University w Kalifornii. Becky często zmieniała szkoły średnie w Louisianie, Arkansas, Kentucky i Tennessee. Nie widzieli się przez wiele lat i przez ten cały czas David nie wiedział, że Becky nie odrzuciła symbolu jego miłości – perfum, które jej podarował. Dopiero wiele lat później dowiedział się, dlaczego tak robiła – dzieliła się swoim cennym prezentem ze zwierzątkiem, które najbardziej kochała.

Rodzina Davida opuściła Amerykę Południową, przeprowadzając się do Andrews University w stanie Michigan, kiedy David miał jedenaście lat, a następnie mieszkali w Collegedale w stanie Tennessee przez dziesięć lat. David pamiętał, jak bardzo był podekscytowany, kiedy ponownie miał spotkać się z Becky, jednak wkrótce okazało się, że czas i okoliczności zmieniły ich, a on zaczął czuć się nieswojo. Nie był pewien, czy ona, studentka Southern Missionary College, chciałaby mieć coś wspólnego z dzieciakiem ze szkoły średniej.

Głęboko w sercu Becky nadal wiedziała, że darzy Davida wyjątkowym uczuciem. Każdego roku, w dniu jego urodzin myślała o nim i o obietnicy, jaką złożyli sobie dawno temu. Czy będą kiedyś razem?

Pewnej soboty rodzina Gatesów, która mieszkała niedaleko uniwersytetu, zaprosiła Becky i jej współlokatorkę Joy na obiad. Gdy już zjedli, David zaproponował dziewczętom towarzyszenie mu podczas dojenia krowy, a w drodze do stodoły, skomplementował długie blond włosy Joy. Becky poczuła ukłucie zazdrości i pomyślała: „On zwraca uwagę na nią, a nie na mnie!”. Wtedy też postanowiła, że zapuści swoje krótko obcięte włosy.

Ani David, ani Becky słowem nie wspomnieli o swojej obietnicy z dzieciństwa. Różnica wieku i wykształcenia wydawała się być przytłaczająca, poza tym każde z nich umawiało się z kimś innym. Z bolącym sercem David wywnioskował, że nie ma już szansy poślubić Becky. Spotykali się czasami jako przyjaciele, jednak nawet kiedy rozmawiali, Becky myślała: „To tylko dzieciak, a poza tym teraz się mną nie interesuje”, David natomiast sądził, że jest dla niej za młody. Wyglądało na to, że był to koniec ich dziecięcych marzeń.

Nagle wspomnienia Davida zostały gwałtownie przerwane. Furgonetka zwolniła i zatrzymała się. Usłyszał skrzypienie bramy – dojechali do więzienia! Kapitan Gonzalez zdjął im opaski z oczu i kazał iść za sobą. David spojrzał na zegarek. Była trzecia nad ranem! Mężczyźni rozmawiali ze sobą niemal po przyjacielsku. Kiedy weszli, strażnik więzienny zasalutował.

– Mam dla was dwóch więźniów – powiedział kapitan. – Umieśćcie ich w celi A, ale nie chcę, abyście zamykali celę na klucz.

– Nie rozumem, kapitanie. Nie chce pan, bym zamknął drzwi do celi więźniów?

– Zgadza się. Ci panowie nie uciekną. Chcę też, żebyście zostawili otwarte drzwi. To rozkaz. Zrozumiał pan?

– Tak jest!

Na odchodnym kapitan krzyknął:

– Dobranoc, panowie.

Strażnik podszedł do Davida i profesora.

– Pracuję tutaj bardzo długo – oznajmił – i jeszcze nigdy nie zdarzyło się, bym nie musiał zamykać jakiegoś więźnia. Ale coś sobie wyjaśnijmy: nie ważcie się wystawić stopy na zewnątrz, bo jeśli to zrobicie, zastrzelę was.

Kiedy leżeli na swoich łóżkach, David zwrócił się do profesora:

– To już trzeci przejaw życzliwości od czasu naszego aresztowania. Czy zachowanie kapitana może oznaczać, że jesteśmy więźniami, ale jednak nimi nie jesteśmy? Na pewno kieruje tym wszystkim ręka Boża. Nie rozumiem tego teraz, ale jestem przekonany, że Bóg ma dla nas jakiś plan. On nas powołał. On jest wierny i możemy na Nim polegać. Uczyni to we właściwym czasie.

Przypisy

[1] ADRA – Adventist Development and Relief Agency, międzynarodowa organizacja humanitarna działająca w ponad 120 krajach, również w Polsce pod nazwą Chrześcijańska Służba Charytatywna (ChSCh) – przyp. red.

[2] Atrezja jelita cienkiego – wada wrodzona przewodu pokarmowego, polegająca na całkowitym lub częściowym zarośnięciu jelita.