Okładka

Strona tytułowa

Ty Gibson

Spójrz nowymi oczyma

Zdumiewające piękno Bożego charakteru

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

See With New Eyes

Ilustracja na okładce:

Nathan Green

Przekład:

Justyna Pollok

Korekta:

Monika Anulak

Redakcja techniczna:

Robert Kuczek

Copyright © 2000 by Pacific® Press Publishing Association

Cover art used by permission from Heart Research Center

Copyright for the Polish edition © 2005, 2014 by Fundacja Źródła Życia

Niektóre imiona i szczegóły w opisanych historiach zostały zmienione, aby zachować anonimowość opisanych osób.

Wydanie czwarte

Printed in Poland

ISBN 978-83-60271-01-8

ISBN 978-83-60271-88-9 (epub)

ISBN 978-83-60271-89-6 (mobi)

ISBN 978-83-60271-27-8 (mp3)

Zamówienia na publikacje prosimy składać na adres wydawcy:

ORION plus

Skrytka pocztowa 39, 26-600 Radom

tel.: 46 857 28 99, e-mail: biuro@orionplus.pl

Sklep internetowy: www.orionplus.pl

Skład i druk:

telefon: 46 857 13 54

e-mail: alterna@fzz.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

WYJAŚNIENIE SKRÓTÓW BIBLIJNYCH

1 SPOTKANIE Z OJCEM

2 CO WIDZISZ?

3 SPÓJRZ JESZCZE RAZ... JAKBY PO RAZ PIERWSZY

4 JAK WYGLĄDA BÓG W CIEMNOŚCI?

5 JAK BÓG WYGLĄDA W LUSTRZE?

6 POCAŁUNEK, KTÓRY CIĘ OBUDZI

7 NIE WIDZĘ, CHOĆ WOKÓŁ JEST JASNOŚĆ

8 PRZEZNACZENIE: ŚWIADOMOŚĆ

9 MIŁOŚĆ PRZEKRACZAJĄCA LUDZKIE ZROZUMIENIE

10 ŻYCIE W MIŁOŚCI

11 PONADCZASOWA GOLGOTA

12 WIDOK DLA OBOLAŁYCH OCZU

13 TWOJE ODBICIE W JEGO OCZACH

14 OŚLEPIAJĄCE KŁAMSTWO

15 JESTEŚMY WOLNI I MUSIMY POZNAĆ, BY MÓC WYBRAĆ

16 TO, CO WIDZĘ, ZMIENIA MNIE

17 POCZUJ TO, CO WIDZISZ

Dla Amber, Jasona i Leah

Jak wielki to zaszczyt być Waszym ojcem!

Niech nieporównywalne piękno charakteru Waszego niebiańskiego Ojca zawsze wzbudza w Was szacunek i podziw.

WYJAŚNIENIE SKRÓTÓW BIBLIJNYCH:

STARY TESTAMENT

Biblia Warszawska

skrót

Biblia Tysiąclecia

skrót

I Księga Mojżeszowa

I Mojż.

Księga Rodzaju

Rdz

II Księga Mojżeszowa

II Mojż.

Księga Wyjścia

Wj

III Księga Mojżeszowa

III Mojż.

Księga Kapłańska

Kpł

IV Księga Mojżeszowa

IV Mojż.

Księga Liczb

Lb

V Księga Mojżeszowa

V Mojż.

Księga Powtórzonego Prawa

Pwt

Księga Jozuego

Joz.

Księga Jozuego

Joz

Księga Sędziów

Sędz.

Księga Sędziów

Sdz

Księga Rut

Rut

Księga Rut

Rt

I Księga Samuela

I Sam.

1 Księga Samuela

1 Sm

II Księga Samuela

II Sam.

2 Księga Samuela

2 Sm

I Księga Królewska

I Król.

1 Księga Królewska

1 Krl

II Księga Królewska

II Król.

2 Księga Królewska

2 Krl

I Księga Kronik

I Kron.

1 Księga Kronik

1 Krn

II Księga Kronik

II Kron.

2 Księga Kronik

2 Krn

Księga Ezdrasza

Ezdr.

Księga Ezdrasza

Ezd

Księga Nehemiasza

Neh.

Księga Nehemiasza

Ne

Księga Estery

Est.

Księga Estery

Est

Księga Joba

Job

Księga Hioba

Hi

Księga Psalmów

Ps.

Księga Psalmów

Ps

Księga Przypowieści

Przyp.

Księga Przysłów

Prz

Księga Kaznodziei Salomona

Kazn.

Księga Koheleta

Koh

Pieśń nad Pieśniami

P.n.P.

Pieśń nad Pieśniami

Pnp

Księga Izajasza

Iz.

Księga Izajasza

Iz

Księga Jeremiasza

Jer.

Księga Jeremiasza

Jr

Treny

Tr.

Lamentacje

Lm

Księga Ezechiela

Ez.

Księga Ezechiela

Ez

Księga Daniela

Dan.

Księga Daniela

Dn

Księga Ozeasza

Oz.

Księga Ozeasza

Oz

Księga Joela

Joel

Księga Joela

Jl

Księga Amosa

Am.

Księga Amosa

Am

Księga Abdiasza

Abd.

Księga Abdiasza

Ab

Księga Jonasza

Jon.

Księga Jonasza

Jon

Księga Micheasza

Mich.

Księga Micheasza

Mi

Księga Nahuma

Nah.

Księga Nahuma

Na

Księga Habakuka

Hab.

Księga Habakuka

Ha

Księga Sofoniasza

Sof.

Księga Sofoniasza

So

Księga Aggeusza

Ag.

Księga Aggeusza

Ag

Księga Zachariasza

Zach.

Księga Zachariasza

Za

Księga Malachiasza

Mal.

Księga Malachiasza

Ml

NOWY TESTAMENT

Ewangelia Mateusza

Mat.

Ewangelia Mateusza

Mt

Ewangelia Marka

Mar.

Ewangelia Marka

Mk

Ewangelia Łukasza

Łuk.

Ewangelia Łukasza

Łk

Ewangelia Jana

Jan

Ewangelia Jana

J

Dzieje Apostolskie

Dz. Ap.

Dzieje Apostolskie

Dz

List do Rzymian

Rzym.

List do Rzymian

Rz

I List do Koryntian

I Kor.

1 List do Koryntian

1 Kor

II List do Koryntian

II Kor.

2 List do Koryntian

2 Kor

List do Galacjan

Gal.

List do Galatów

Ga

List do Efezjan

Ef.

List do Efezjan

Ef

List do Filipian

Fil.

List do Filipian

Flp

List do Kolosan

Kol.

List do Kolosan

Kol

I List do Tesaloniczan

I Tes.

1 List do Tesaloniczan

1 Tes

II List do Tesaloniczan

II Tes.

2 List do Tesaloniczan

2 Tes

I List do Tymoteusza

I Tym.

1 List do Tymoteusza

1 Tm

II List do Tymoteusza

II Tym.

2 List do Tymoteusza

2 Tm

List do Tytusa

Tyt.

List do Tytusa

Tt

List do Filemona

Filem.

List do Filemona

Flm

List do Hebrajczyków

Hebr.

List do Hebrajczyków

Hbr

List Jakuba

Jak.

List Jakuba

Jk

I List Piotra

I Piotra

1 List Piotra

1 P

II List Piotra

II Piotra

2 List Piotra

2 P

I List Jana

I Jana

1 List Jana

1 J

II List Jana

II Jana

2 List Jana

2 J

III List Jana

III Jana

3 List Jana

3 J

List Judy

Judy

List Judy

Jud

Objawienie Jana

Obj.

Apokalipsa Jana

Ap

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne zaczerpnięto z Biblii Warszawskiej – Nowego Przekładu Pisma Świętego, wydanej przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne w Polsce (ewentualnie zastosowano skrót BW). Skrót BG oznacza Biblię Gdańską, wydaną przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, skrót BT – Biblię Tysiąclecia, wydaną przez Wydawnictwo Pallottinum, skrót BWP – Biblię Warszawsko-Praską, wydaną przez Towarzystwo Biblijne w Polsce.

Poznanie prawdziwego charakteru Boga jest ostatecznym wyzwoleniem.
Wszelka wolność jest zawarta w poznaniu Jego dobroci i miłości.

1
SPOTKANIE Z OJCEM

Gdy byłem małym chłopcem, przez pewien czas miałem swoje schronienie na drzewie. Tam przetrwałem, na najwyższych gałęziach.

Każdego dnia wracałem ze szkoły do domu, jak wszyscy chłopcy. Zatrzymywałem się przy drzwiach wejściowych z uczuciem podenerwowania, które tkwiło we mnie ciągle żywe. Rzucałem swoje książki byle gdzie i kierowałem się do drzewa znajdującego się przed domem. Były tam trzy deski, które w przemyślny sposób przybiłem do pnia jako uchwyty pomocne we wspinaniu się na pierwszą gałąź. Z każdym kolejnym ruchem osiągałem coraz większą wysokość. Czułem się coraz lepiej. Czułem się bezpieczny.

Prawie na samej górze były dwie mocne gałęzie, które tworzyły wygodną kołyskę. Tam zwykle przesiadywałem, czasem całymi godzinami, po prostu rozmyślając. Właściwie większość czasu spędzałem na doznawaniu uczuć. Czułem myśli, które z ledwością pojawiały się w mojej głowie. Tak naprawdę nie wiedziałem, o czym mam myśleć. Moje myśli były prawie bezkształtne. Ale uczucia były sprecyzowane i bardzo silne. Były to uczucia gniewu. Uczucia nienawiści. Uczucia związane z wielkim pragnieniem, by sprawy miały się inaczej niż mają się obecnie, tam, w tym domu na dole, który miał być domem rodzinnym. W sumie czułem się dobrze na tym drzewie, mimo, że było to miejsce, gdzie przyglądałem się mojej rzeczywistości w dotkliwym bólu. Przynajmniej byłem sam. Przynajmniej byłem oddzielony od tych widoków i dźwięków, które sprawiały, że życie było nie do wytrzymania.

Ostatecznie jednak schodziłem z drzewa, ponieważ wszyscy chłopcy muszą jeść, spać i odrabiać prace domowe. Mama wołała mnie i wtedy niechętnie, ale musiałem zejść z powrotem na ziemię, wziąć głęboki oddech i przestąpić próg w drzwiach domu.

Czasami atmosfera była pogodna. Lecz najczęściej niestety nie. Moja mama zawsze próbowała być szczęśliwa, a tata zawsze próbował zgasić jakąkolwiek nadzieję na szczęście. Te obrazy wciąż tkwią gdzieś w mojej świadomości, ale rzadko się im przyglądam.

Siadaliśmy przy stole w jadalni, jedliśmy obiad... Stopniowo, z kolejnym kieliszkiem wódki, napięcie rosło. Zaczynało się od drobiazgów: tego, w jaki sposób jedzenie zostało przygotowane, sposobu, w jaki mama wykorzystywała czas, rachunków, czegokolwiek. Czasem tata panował nad sobą podczas posiłku i wybuchał gniewem dopiero później, wieczorem. Bywało i tak, że tata zaczynał posiłek od zrzucania talerzy ze stołu, albo od przewracania całego stołu. W sumie zawsze kończyło się tak samo. Mama była bita, bardzo często do krwi, czasem nawet traciła przytomność. My, czwórka dzieci, nigdy nie doświadczyliśmy tej fizycznej przemocy, ale czuliśmy ją pod skórą, w naszych sercach. Tyle razy w nocy leżeliśmy skuleni w jednym łóżku i płakaliśmy tak długo, aż w końcu zasypialiśmy z wyczerpania.

Pewnego dnia nadszedł dzień wyzwolenia, przynajmniej dla mnie, przynajmniej w jakimś stopniu.

Moje oceny były słabe. Nauczycielka wezwała mamę i wyjaśniła, że jej zdaniem wyglądam tak, jakbym był czymś strapiony, zdenerwowany. A poza tym, nie radziłem sobie ze szkolnymi obowiązkami. Pani Saunders powiedziała mamie, że jestem dzieckiem z ponadprzeciętną inteligencją. Byłem bardzo dumny, gdy to usłyszałem. Ale powiedziała również, że będę musiał powtórzyć drugą klasę, jeśli nie zacznę się uczyć.

Mama martwiła się o mnie.

Była taką wspaniałą kobietą! Była jedyną osobą na świecie, która potrafiła wydobyć ze mnie uśmiech. Jeśli w ogóle cokolwiek wtedy wiedziałem, to tylko tyle, że mama mnie kocha. Nienawidziłem taty tak bardzo dlatego, że ją tak bardzo kochałem. To on był przyczyną jej cierpienia, a ja nie mogłem znieść aż tyle bólu. Często żałowałem, że był moim ojcem.

Pewnego dnia mama podeszła do mojego drzewa i zawołała:

– Ty, zejdź, proszę. Muszę z tobą porozmawiać zanim Charlie wróci do domu.

„To dziwne” – pomyślałem – „nazwała go Charlie”. Zazwyczaj, gdy mówiła do nas, dzieci, nazywała go tatą. W jej głosie było jakieś zniecierpliwienie, wyjątkowy niepokój.

Szybko zszedłem z drzewa i pobiegłem do domu. Mama zaprowadziła mnie do pokoju znajdującego się w tylnej części domu i zamknęła drzwi. Byliśmy sami. Mama zaczęła rozmowę od omawiania moich stopni w szkole. Później powiedziała coś o tym, że skoro jestem najstarszym dzieckiem, więc być może zrozumiem to, o czym ona musi mi powiedzieć. Mama zasugerowała, że może to przyniesie mi ulgę i będę mógł skoncentrować się na obowiązkach szkolnych. Ale możliwe, że nie zrozumiem i wtedy to pogorszyłoby sytuację. Nie była pewna.

– Ale wydaje mi się, że muszę ci jednak powiedzieć – stwierdziła.

Nic z tego nie rozumiałem.

„O czym ona mówi?” – zastanawiałem się.

Pochyliła się, położyła swoje piękne, młode dłonie na moich kolanach i spojrzała mi prosto w oczy. Pamiętam, że czułem wtedy, że mama ma mi powiedzieć coś bardzo ważnego, coś, co mogłoby mi pomóc.

I powiedziała.

– Charlie nie jest twoim tatą – powstrzymywane emocje łamały jej głos.

– Co?! – wrzasnąłem.

Tylko jego znałem. Zawsze nazywałem go tatą. Miałem mętlik w głowie.

Wtedy mama wyjęła coś z koperty. To było zdjęcie jakiegoś mężczyzny. Nie znałem tej twarzy.

– On ma na imię Johnny – powiedziała. – Jest twoim tatą.

Później mama opowiadała, że ten człowiek jest miłym mężczyzną. Zabawny. Uprzejmy. Nigdy brutalny. Powiedziała mi również, że byli zbyt młodzi, gdy pojawiłem się na świecie. Wyglądało na to, że odpowiadał mu tryb życia wiecznie balującego nastolatka i nie potrafił się ustatkować. Więc mama, niechętnie, ale opuściła go. Wcześniej wiele razy ostrzegała go i błagała, tłumacząc, że chciałaby mieć „dobre życie”. Chciała czegoś lepszego dla swojego synka... synka, któremu na imię Ty.

– Charlie nie jest twoim tatą – powtórzyła. – Mam nadzieję, że teraz, gdy już wiesz, w jakiś sposób pomoże ci to, bo wiem, że nie podoba ci się sposób, w jaki on traktuje twoją mamusię.

Choć nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego im się nie ułożyło z moim prawdziwym tatą, to jednak tamtego dnia w moim wnętrzu zaszła poważna zmiana. Ciągle powtarzałem sobie: „On nie jest moim tatą”. W jakimś sensie, na jakimś poziomie, byłem wolny. Nie musiałem identyfikować się z jego brzydotą. Byłem wolny i mogłem być kimś innym, nie takim jak on.

Już nigdy nie nazwałem Charliego moim tatą. Miałem coraz lepsze oceny w szkole. I już nigdy więcej nie wchodziłem na moje drzewo, chyba, że dla zabawy, co zresztą jest słusznym powodem, dla którego dzieci powinny wspinać się na drzewa. To moje wyzwolenie na etapie dzieciństwa było tylko nikłym cieniem dużo wspanialszej wolności, która miała dopiero nadejść.

Wreszcie, po dziewięciu latach piekła na ziemi, mama rozwiodła się z Charlie’m, odważyła się wyprowadzić z domu i wychowywać czworo dzieci sama. Była rozwiedziona i samotna, pracowała ciężko codziennie od rana do nocy. Czasem tylko miewała wolne niedziele. Rzadko ją widzieliśmy, ale wiedzieliśmy, że pracuje dla nas. Tylko tak mogliśmy przetrwać. Cóż więcej mama mogła zrobić?

Miałem sporo wolnego czasu i pociągały mnie ulice dużego miasta, które codziennie przemierzałem, chodząc do szkoły. Wydaje mi się, że zobaczyłem zbyt wiele na tych ulicach. Zbyt wiele niesprawiedliwości. Zbyt wiele bólu. Zbyt wiele cierpienia.

Narkomania, dzieci-ćpuny, nienawiść na tle rasowym, rozboje, gangi, wykorzystywanie nieletnich – to wszystko tam było. I jak dla mnie, w nadmiarze. Życie było przerażająco brzydkie. Zbyt brzydkie, żebym umiał sobie z tym poradzić. Stałem się więc cyniczny, ponieważ nigdy nie umiałem zobojętnieć, mimo, że próbowałem. W jakiś sposób, wbrew mojej woli, przeżywałem każdą napotkaną tragedię. Dlaczego ktoś nie mógłby zrobić czegoś, żeby przerwać to wszystko? Bardzo często zadawałem sobie to pytanie.

Ale do kogo ja to mówiłem? Jakby istniała gdzieś ukryta rzeczywistość pełna dobroci i sprawiedliwości...

Bóg w ogóle nie był brany pod uwagę. Nigdy, tak naprawdę, nie doświadczyłem tej opcji, w żadnej konkretnej formie. Miałem dość niejasne przeczucie, że gdzieś musi być jakaś Wyższa Istota, ale to było nic więcej jak tylko niejasne przeczucie. Słyszałem, jak inni mówili o takiej Istocie. Ale nie miałem pojęcia, kim ani czym ten ktoś lub to coś było. Niektórzy ludzie prezentowali taki „absurdalny pogląd”, że Bóg to swego rodzaju osoba, że jest On dobry i że tak naprawdę kocha ludzi.

Jak ktoś mógłby uwierzyć w taki bezsens? – zastanawiałem się jako młody, poszukujący człowiek. Cóż to za nieuzasadnione szumne slogany! To olbrzymi stek bzdur! Spójrzcie tylko na ten świat. Ech! Każdy dureń jest w stanie zauważyć, że jeśli Bóg istnieje, to z pewnością ma w nosie to, co dzieje się tu na dole.

Wyraźne uczucie konsternacji i niezadowolenia pogłębiało się z upływem czasu.

Później spotkałem mojego Ojca. Nie Johnny’ego, ale Boga Ojca.

Miałem siedemnaście lat i byłem niespokojny. Moja mama została chrześcijanką „w ramach emocjonalnego odruchu samozachowawczego” – tak przypuszczałem. Jakby tego było mało, moja dziewczyna również interesowała się tym wszystkim, co związane było z Bogiem, ponieważ studiowała Biblię wraz z moją mamą. Ale ja byłem nieugięty. Nie ma mowy, to niemożliwe – powtarzałem sobie – żeby Bóg był osobą, z którą chciałbym mieć cokolwiek wspólnego. Koniec! Kropka!

Tak naprawdę, to nie była kropka, ale raczej znak zapytania. Gdzieś w głębi duszy rzeczywiście chciałem poznać prawdę. Co kryło się za niejasnym obrazem świata i tym całym bałaganem? Ale w żaden sposób nie mogłem tak po prostu zaakceptować, ze ślepą naiwnością, tego, że Bóg kocha ludzi. Potrzebowałem sensownych, logicznych odpowiedzi.

Moja mama poprosiła pastora, który pracował z młodzieżą, żeby spróbował się ze mną umówić raz w tygodniu, w czasie gdy w naszym domu odbywały się grupowe spotkania biblijne. Oni studiowali w jadalni, później ten pastor pukał do drzwi mojego pokoju, gdzie się „ukrywałem” dopóki ludzie z kościoła nie wyszli. Kiedy po raz pierwszy przyszedł do mojego pokoju, uderzyła mnie jego wyrazista i nienaganna prezencja. Ten krótko ostrzyżony palant w garniturze próbował zainteresować mnie sprawami dotyczącymi religii. Ale jego odwaga wzbudziła we mnie małe uczucie szacunku. Coś miał w sobie ten gość, który prawie wymuszał na mnie sympatię do siebie, miał w sobie „coś”.

Po kilku tygodniach postanowiłem pozbyć się tego miłego, tkwiącego w błędzie człowieka. Wydawało mi się, że jego wizyty nie miały sensu. Więc pomyślałem sobie, że się go pozbędę, jeśli będę z nim szczery i otwarcie wyrażę swoją opinię na temat jego Boga i jego religii.

Byłem przygotowany na to, że odprowadzając go do drzwi wyjściowych, wyrzucę z siebie moje przemyślenia na temat tego, co sądzę o Bogu jako Bogu miłości. Byłby to w ogóle pierwszy raz, kiedy wypowiedziałbym głośno to, co było w mojej głowie na temat całej tej kwestii. Właściwie nie byłem nawet pewien, co miałbym powiedzieć.

– Słuchaj, myślę, że to wspaniale, że kochasz Boga i że sądzisz, że On kocha ciebie, ale ja tego nie kupuję. Według mnie to się po prostu nie zgadza z rzeczywistością. Uważam, że 2+2 = 4 a nie 56. Rzeczywistość pełna cierpienia nie ma nic wspólnego z koncepcją „Bóg-jest-miłością”.

On milczał i słuchał, ze szczerym zainteresowaniem, tego, co miałem do powiedzenia. A przynajmniej tak to wyglądało. Toteż kontynuowałem moją niezawodną argumentację.

– Nie jestem Bogiem i nie twierdzę, że kocham każdego tak jak, według ciebie, Pan Bóg kocha. Ale gdybym widział, że ktoś wykorzystuje dziecko, interweniowałbym. Gdybym widział dzieci zagrożone śmiercią z powodu głodu, nakarmiłbym je. Gdybym widział mężczyznę, który bije swoją żonę, powstrzymałbym go. Nie jestem Bogiem i nie twierdzę, że kocham wszystkich, ale gdybym miał moc, która mogłaby położyć kres wszystkim męczarniom na tym popapranym świecie, zrobiłbym to. Więc nie mów mi, że Bóg kocha ludzi. Rzeczywistość jest o wiele bardziej przekonywująca niż religia.

Co za ulga. Ubrałem w słowa wszystkie te uczucia, które kłębiły się we mnie przez tyle lat i poczułem się lepiej. To, co powiedziałem było doskonale sensowne. Moje argumenty były niepodważalne, przynajmniej tak mi się wydawało.

Pastor nie miał dla mnie odpowiedzi. Ale miał coś znacznie bardziej istotnego w tym momencie. Miał szczerość, współczującą szczerość. W jego wzroku odzwierciedlał się ten ból, który czułem. Po prostu popatrzył na mnie i powiedział:

– Tak, też tak uważam, ten rachunek się nie zgadza. Tak trudno jest zrozumieć, jak Bóg może stać obok i patrzeć, gdy my cierpimy.

Pewnie spodziewałem się jakiegoś religijnego sloganu, truizmu: „Bóg tak powiedział, ja w to wierzę i dla mnie sprawa jest załatwiona”. Dla ułożonego chrześcijanina, urodzonego i wychowanego w kościele, tego rodzaju odpowiedzi mogą brzmieć sensownie – być może, ale nie dla ludzi, którzy nie są nawet pewni, czy Bóg istnieje. Ponieważ pastor nie udzielił mi tego rodzaju odpowiedzi, mój szacunek dla niego wzrósł znacznie.

Na chwilę przed wyjściem, pastor miał jeszcze na koniec coś do powiedzenia.

– Czy mógłbyś wyświadczyć mi jedną przysługę? Czy zechcesz przeczytać tylko pierwszy rozdział tej książki? – rzucił wyzwanie, wskazując na opasłe tomisko, które leżało na stoliku mojej mamy. – Nie całą książkę, tylko pierwszy rozdział. Tam może być odpowiedź.

– Jasne. Przeczytam pierwszy rozdział.

Wspominając to wydarzenie, jestem zdumiony, że powiedziałem Tak. Wciąż mam wrażenie, że ktoś inny wypowiedział Tak przy pomocy moich ust, nim ja wypowiedziałbym Nie.

Tamtego wieczoru, jako całkowicie sceptyczny siedemnastolatek, usiadłem sam, żeby dotrzymać słowa. Przeczytałem pierwszy rozdział tej książki. Dotyczył charakteru Bożego w kontekście ludzkiego cierpienia. Nie rozumiałem większości tego, co przeczytałem, ale jedna bardzo ważna rzecz zaświtała w mojej głowie. Zupełnie jakby ktoś włączył światło wewnątrz mnie. W ciągu kilku sekund doświadczyłem emocjonalnej i intelektualnej rewolucji. Co prawda nie wyczytałem dokładnie takich słów w tej książce, ale w mojej głowie zarysował się prosty, zrozumiały obraz rzeczywistości: Miłość upoważnia do dawania wolności, wolność niesie ze sobą ryzyko, ale miłość jest warta tego ryzyka.

Dotychczas myślałem, że miłość upoważnia do kontrolowania. Gdyby Bóg naprawdę był istotą pełną miłości i dobroci, to zwyczajnie nie pozwoliłby na istnienie zła. I gdyby to zło kiedykolwiek próbowało unieść swoją wstrętną głowę, On zmiażdżyłby ją natychmiast. Teraz, skoro zło już rozkwitło, On mógłby przynajmniej zniszczyć wszystkich złych ludzi i rozpocząć wszystko od nowa z tymi dobrymi.

Tymczasem jednak zaczynałem dostrzegać całkiem inny obraz Boga i Jego miłości. Zrozumiałem, że miłość z natury wymaga, by Bóg podarował wolność i że całkowita kontrola stłumiłaby w naszych sercach zdolność do kochania. Choć nie przeczę, wolność jest ryzykowna. Ta sama swoboda, która sprawia, że miłość jest możliwa, sprawia również, że bunt jest możliwy.

Ho ho!

Nic więcej nie mogłem zrobić. Siedziałem osłupiały z powodu pięknej i nieskomplikowanej logiki, która była przyczyną zmodyfikowania moich myśli i uczuć. Jakbym obudził się ze snu. Poczułem, że przychodzę na świat w prawdziwej rzeczywistości. Tamtego wieczoru zdałem sobie sprawę, że „Bóg jest miłością” (I Jana 4, 8) i że Jego miłość jest tak szczera i głęboka, że nie ma On innego wyboru, jak tylko pozwolić nam kochać Siebie z wzajemnością lub nie. Jeśli to uczucie będzie nieodwzajemnione, to oprócz miłości możliwe jest tylko samolubstwo, które w sposób nieunikniony prowadzi do niesprawiedliwości i cierpienia.

Nagle Bóg pojawił się jako ktoś piękny. Mogłem Go zobaczyć. Nie twarz, ale osobę, charakter składający się z pożądanych cech. Osobę, o której istnieniu tak długo marzyłem.

Czułem jakbym znów miał osiem lat. Jakbym siedział na wprost mamy i słyszał tamte słowa: „On nie jest twoim ojcem, twoim ojcem jest ktoś dobry i uprzejmy”. Ten brzydki obraz Boga, który wcześniej miałem w mojej wyobraźni ustąpił miejsca całkiem nowemu wizerunkowi. Spot-kałem mojego Niebiańskiego Ojca i spodobało mi się to, jaką okazał się osobą. Byłem wolny. Teraz miałem kogoś, kogo mogłem podziwiać. Ojca, którego warto było naśladować.

Kolejne strony tej książki opisują takiego Boga.

BOŻE OJCZE, gdybyś nie przedstawił mi się tamtego dnia, nie wiem gdzie, ani kim byłbym. Ale z pewnością nie byłoby to nic dobrego. Dziękuję za to, że znalazłeś mnie w ciemności i poprowadziłeś do światłości. Jesteś taki wspaniały. Nie mogę się doczekać, żeby się z Tobą spotkać twarzą w twarz. W imieniu Jezusa Chrystusa dziękuję Ci. Amen.