Okładka

Strona tytułowa

Jim Hohnberger

W ogniu nieprzyjaciel

Jak przeżyć atak ze strony bliskiej osoby?

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Facing Frenemy Fire

Projekt okładki:

Dariusz Borowiecki

Tłumaczenie:

Margareta Szymczak

Dawid Kurz

Korekta:

Sandra Piecha

Redakcja:

Agata Ochocka

Skład i łamanie:

Ryszard Augustyn

Copyright © 2008 by Jim Hohnberger

Copyright for the Polish translation © 2012 by Fundacja Źródła Życia

Printed in Poland

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-60271-49-0

ISBN 978-83-60271-94-0 (epub)

ISBN 978-83-60271-95-7 (mobi)

Zamówienia prosimy kierować na adres wydawcy:

ORION plus

skrytka pocztowa 39, 26-600 Radom, tel.: 46 857 28 99

e-mail: orionplus@fzz.pl

sklep internetowy: www.orionplus.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Rozdział 1 Postrzeleni w plecy

Przyjacielski atak

Pierwsza ofiara

Pierwsza rodzina zarażona

Niemożność kupowania i sprzedawania

Król i pasterz

Wyznaczony kościół Boży

Zabity przez wierzących

Powszechny problem

Rozdział 2 Ja chyba umrę...

Uciekaj i kryj się!

Kapitulacja

Atak

Staw czoła temu problemowi!

Rozdział 3 Stawić czoła „plutonowi egzekucyjnemu”

Plan B

Plan C

Plan D

Mój hiszpański wydawca

19. grudnia 2002, godzina 8:30

Proces Jezusa

Spotkanie czas zacząć

Osobiste różnice zdań

Twój „pluton egzekucyjny”

Twój wybór

Rozdział 4 Kamienne serce

Dwaj łotrzy

A co z tobą? Co ze mną?

Którym łotrem jestem?

Jeden cel

Mów do mnie, Panie!

Sen od Boga?

Kamienni w domu

Raz kamienne – na zawsze kamienne?

Rozdział 5 Odważne rozmowy

Najpierw baza – później linia frontu

Odważna rozmowa

Sztuka do opanowania

Dwa powszechne grzechy

To jest straszne!

Odrzucenie

Rozdział 6 Lekko ranni

Ofiary wojny i życia

Wybory

Fałszywe męczeństwo

Reszta historii

Lekko ranni

Zaakceptuj to

Pozbądź się tego!

Zęby jak sople lodu!

Syndrom wiewiórki albinosa

„Pan Samotny”

Rozdział 7 Pokój pośród sztormu

Odebranie wszystkiego

Gdzie On jest?

Nie było tam głosu Boga...

Dwie rzeczywistości

Odłożyć ciężar

El Shaddai

Żyć ponad sztormem

Patrz w górę!

Drugi rów

Nie zatrzymuj się z powodu szczekających psów!

Bóg – Architekt

Podróż wybaczenia

Odpoczynek w tyglu

Cel diabła

Rozdział 8 „Młodsze Duchy Święte”

Naruszona prywatność

Odsunięty

Gdzie to się zaczęło?

O co tak naprawdę chodzi?

Uprzejmie donoszę...

Sprawy zasad moralnych

Krok pierwszy

Kolejne kroki

To sięga jeszcze głębiej

Sztylet Piotra

Rozdział 9 Prawdziwe chrześcijaństwo

Chrześcijaństwo ujawnia się w kryzysie

Prawdziwy test

Rzadko podejmowana decyzja

Trwanie w Nim

Czy jesteś gotowy?

Przypisana łaska – ciągłe wezwanie

Wiara – lina łącząca niebo z ziemią

Otwieranie prezentu

Jedno pytanie

Rozdział 10 Zdobywanie pola

Boży obóz rekrutów

Boży pomocnik

Zostań na murze!

Niesprawiedliwe!

Co za drużyna!

Co za postawa!

Wytrwaj w swoim zadaniu

Przypisy

WYJAŚNIENIE SKRÓTÓW BIBLIJNYCH:

STARY TESTAMENT

Biblia Warszawska

skrót

Biblia Tysiąclecia

skrót

I Księga Mojżeszowa

I Mojż.

Księga Rodzaju

Rdz

II Księga Mojżeszowa

II Mojż.

Księga Wyjścia

Wj

III Księga Mojżeszowa

III Mojż.

Księga Kapłańska

Kpł

IV Księga Mojżeszowa

IV Mojż.

Księga Liczb

Lb

V Księga Mojżeszowa

V Mojż.

Księga Powtórzonego Prawa

Pwt

Księga Jozuego

Joz.

Księga Jozuego

Joz

Księga Sędziów

Sędz.

Księga Sędziów

Sdz

Księga Rut

Rut

Księga Rut

Rt

I Księga Samuela

I Sam.

1 Księga Samuela

1 Sm

II Księga Samuela

II Sam.

2 Księga Samuela

2 Sm

I Księga Królewska

I Król.

1 Księga Królewska

1 Krl

II Księga Królewska

II Król.

2 Księga Królewska

2 Krl

I Księga Kronik

I Kron.

1 Księga Kronik

1 Krn

II Księga Kronik

II Kron.

2 Księga Kronik

2 Krn

Księga Ezdrasza

Ezdr.

Księga Ezdrasza

Ezd

Księga Nehemiasza

Neh.

Księga Nehemiasza

Ne

Księga Estery

Est.

Księga Estery

Est

Księga Joba

Job

Księga Hioba

Hi

Księga Psalmów

Ps.

Księga Psalmów

Ps

Księga Przypowieści

Przyp.

Księga Przysłów

Prz

Księga Kaznodziei Salomona

Kazn.

Księga Koheleta

Koh

Pieśń nad Pieśniami

P.n.P.

Pieśń nad Pieśniami

Pnp

Księga Izajasza

Iz.

Księga Izajasza

Iz

Księga Jeremiasza

Jer.

Księga Jeremiasza

Jr

Treny

Tr.

Lamentacje

Lm

Księga Ezechiela

Ez.

Księga Ezechiela

Ez

Księga Daniela

Dan.

Księga Daniela

Dn

Księga Ozeasza

Oz.

Księga Ozeasza

Oz

Księga Joela

Joel

Księga Joela

Jl

Księga Amosa

Am.

Księga Amosa

Am

Księga Abdiasza

Abd.

Księga Abdiasza

Ab

Księga Jonasza

Jon.

Księga Jonasza

Jon

Księga Micheasza

Mich.

Księga Micheasza

Mi

Księga Nahuma

Nah.

Księga Nahuma

Na

Księga Habakuka

Hab.

Księga Habakuka

Ha

Księga Sofoniasza

Sof.

Księga Sofoniasza

So

Księga Aggeusza

Ag.

Księga Aggeusza

Ag

Księga Zachariasza

Zach.

Księga Zachariasza

Za

Księga Malachiasza

Mal.

Księga Malachiasza

Ml

NOWY TESTAMENT

Ewangelia Mateusza

Mat.

Ewangelia Mateusza

Mt

Ewangelia Marka

Mar.

Ewangelia Marka

Mk

Ewangelia Łukasza

Łuk.

Ewangelia Łukasza

Łk

Ewangelia Jana

Jan

Ewangelia Jana

J

Dzieje Apostolskie

Dz. Ap.

Dzieje Apostolskie

Dz

List do Rzymian

Rzym.

List do Rzymian

Rz

I List do Koryntian

I Kor.

1 List do Koryntian

1 Kor

II List do Koryntian

II Kor.

2 List do Koryntian

2 Kor

List do Galacjan

Gal.

List do Galatów

Ga

List do Efezjan

Ef.

List do Efezjan

Ef

List do Filipian

Fil.

List do Filipian

Flp

List do Kolosan

Kol.

List do Kolosan

Kol

I List do Tesaloniczan

I Tes.

1 List do Tesaloniczan

1 Tes

II List do Tesaloniczan

II Tes.

2 List do Tesaloniczan

2 Tes

I List do Tymoteusza

I Tym.

1 List do Tymoteusza

1 Tm

II List do Tymoteusza

II Tym.

2 List do Tymoteusza

2 Tm

List do Tytusa

Tyt.

List do Tytusa

Tt

List do Filemona

Filem.

List do Filemona

Flm

List do Hebrajczyków

Hebr.

List do Hebrajczyków

Hbr

List Jakuba

Jak.

List Jakuba

Jk

I List Piotra

I Piotra

1 List Piotra

1 P

II List Piotra

II Piotra

2 List Piotra

2 P

I List Jana

I Jana

1 List Jana

1 J

II List Jana

II Jana

2 List Jana

2 J

III List Jana

III Jana

3 List Jana

3 J

List Judy

Judy

List Judy

Jud

Objawienie Jana

Obj.

Apokalipsa Jana

Ap

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne zaczerpnięto z Biblii Warszawskiej – Nowego Przekładu Pisma Świętego, wydanej przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne w Polsce. Skrót BG oznacza Biblię Gdańską, wydaną przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, skrót UBG oznacza uwspółcześnioną Biblię Gdańską wydaną przez Fundację Wrota Nadziei, skrót BT – Biblię Tysiąclecia, wydaną przez Wydawnictwo Pallottinum, skrót BJW – Biblię Jakuba Wujka.

Jeśli zostałeś postrzelony w plecy...

Jeśli stawiasz czoła plutonowi egzekucyjnemu...

Jeśli kiedykolwiek dotknie cię ogień (nie)przyjaciela...

Mam nadzieję, iż ta książka pomoże Ci odnaleźć pokój pośród sztormu.

Pragnę wyrazić głębokie uznanie mojej asystentce, Jeanette Houghtelling, za staranną i solidną pracę miłości – redagowała, porządkowała i poprawiała tę książkę.

Jeanette, nie mógłbym tego zrobić bez Ciebie!

W niniejszej książki odwołuję się do niektórych sytuacji i zdarzeń jedynie po to, by pomóc Czytelnikowi zrozumieć kwestię konfliktu i jego rozwiązania – nie po to, by zajmować jakiekolwiek stanowisko czy wskazywać na kogoś palcem.

Z tego też powodu i dla ochrony prywatności opisywanych tu osób ich prawdziwe imiona zostały zmienione.

Sprostowanie od wydawcy

Autor nigdy nie pracował jako pastor w kościele, ale jako pełnoetatowy pracownik w fundacji.

Rozdział 1
Postrzeleni w plecy

Nawet przyjaciel mój, któremu zaufałem,
który jadł mój chleb, podniósł piętę
przeciwko mnie (Ps. 41,10).

Sobota, 7. grudnia 2002 roku rozpoczęła się spokojnie i przyjemnie na campie rodzinnym na Florydzie. Moja żona, Sally, i ja rozmawialiśmy w miłej atmosferze przy śniadaniu z załogą campu. Mark usiadł naprzeciw mnie przy stole i był w połowie opowiadania jakiejś zabawnej historyjki, kiedy jego komórka zadzwoniła. Sięgnął po swój telefon. Sprawdził, kto dzwoni, i chcąc kontynuować swoją opowieść, podał mi telefon.

– Wygląda na to, że to do Ciebie, Jim – powiedział.

– Słucham? Tu Jim – odebrałem, nadal śmiejąc się z opowieści Marka.

Mój chichot natychmiast ucichł, kiedy usłyszałem głos Karla, mojego starszego brata.

– Jim – wydusił z siebie i przerwał na chwilę, próbując znaleźć odpowiednie słowa. – Jim, Gary nie żyje.

– Co?! Co się stało? Co masz na myśli? Jesteś pewien?

– Tak, jestem pewien, Jim. Gary umarł w nocy. Jego żona znalazła go martwego w łóżku dzisiaj rano. Nie jesteśmy pewni, co się stało. Koroner ma zrobić autopsję, aby ustalić przyczynę zgonu, ale przypuszczamy, że to z powodu jego serca.

Zaczęło mi się kręcić w głowie. Śniadanie nagle straciło smak. Opowiadanie Marka przestało być śmieszne, a radosne odgłosy odwiedzających wydawały się zupełnie nie na miejscu. Musiałem się stamtąd wydostać. Wchodząc na werandę, oparłem się o poręcz, aby odzyskać równowagę, podczas gdy nadal rozmawiałem z Karlem.

Gary, mój najmłodszy brat, był zaledwie po czterdziestce. Od lat cierpiał na ostrą migrenę. A teraz nie żył. Niespodziewanie zostawił żonę i dzieci pośrodku życia. Łzy obficie spływały mi po policzkach. Zatroskana Sally wyszła do mnie na zewnątrz. Wyraz mojej twarzy i szybkie odejście od stołu przykuło uwagę moich współpracowników. I oni przyłączyli się do mnie. Przytulając mnie i modląc się, zapewnili, że mogą na mnie liczyć. Powiedzieli, że będą mnie wspierać, gdy będę potrzebował ich pomocy.

Tego poranka miałem wygłosić kazanie. Czy byłem w stanie? Czy powinienem? A może powinienem rzucić wszystko i lecieć do Wisconsin, aby być z moją rodziną? „Panie, co Ty byś chciał, abym zrobił?”

O 11.00 rano wszedłem na podium, wiedząc, że w tym momencie moi dwaj bracia przekazywali zatrważające wieści mojej słabej, starzejącej się matce. Czy jej serce to wytrzyma? Czy przeżyje ten szok? „Panie, nie wiem, jak mam głosić to kazanie”.

Dosyć masz, gdy masz łaskę moją, albowiem pełnia mojej mocy okazuje się w słabości.

Przed rozpoczęciem kazania podzieliłem się ze zgromadzeniem tym, co właśnie działo się w moim życiu, i poprosiłem ich, aby przyłączyli się do mojej modlitwy za braćmi i matką. Następnie, kiedy powierzyłem się Bogu, On obdarzył mnie wyjątkową swobodą, abym otworzył swoje serce i modlił się usilnie ze zgromadzeniem. Modliliśmy się o to, aby uznali Go jako prawdziwego i obecnego w ich życiu i aby poświęcali Mu niepodzielnie swoją uwagę przez cały dzień, każdego dnia. Ludzie odpowiedzieli na działanie Ducha Świętego i podjęli szczere zobowiązania wobec Niego.

Niedzielnego poranka wygłosiłem ostatnie przesłanie na zakończenie campu. Na koniec spotkania zaprosiłem rodziny usługujących i załogę campu, aby dołączyli do mnie na podium i wspólnie zaśpiewali ostatnią pieśń. Sally stanęła przy mnie tak jak zwykle, a mój współpracownik podszedł do mnie z drugiej strony i objął mnie ramieniem. Zaśpiewaliśmy: „Jesteśmy rodziną, a Jezus jest naszym Bogiem. I jestem tak szczęśliwy, że połączył nas wszystkich razem. Jestem tak szczęśliwy, że Ojciec jest naszym Bogiem”.

Dalszą część poranka spędziliśmy w odwiedzinach u matki Sally. Rozmowy telefoniczne z moim bratem, podczas których omawialiśmy, jakie zmiany nastąpią po śmierci Gary’ego, i załatwialiśmy formalności pogrzebowe, nie miały końca.

W tym czasie zadzwonił do mnie mój wydawca:

– Jim, czy zdajesz sobie sprawę z tego, że ludzie z twojej fundacji planują spotkanie?

– No cóż, wiem o naszych planach. Czy wiesz coś, czego ja nie wiem?

Mój wydawca kontynuował:

– Zostaliśmy poproszeni o wzięcie udziału w spotkaniu, które ma za zadanie uniemożliwić wydanie twojej nowej książki Liczy się człowiek.

– Co? – odpowiedziałem. – Jesteś pewien? Dlaczego?

– Tak, jestem pewien, Jim. Cel spotkania jest jasny.

– Och, a kto jest inicjatorem tego spotkania?

– Tak jak powiedziałem, kilka osób z twojej fundacji.

Czułem, jak gdyby ktoś wbił mi sztylet w serce i rozdarł je na strzępy.

– Kto jeszcze będzie tam obecny?

– Przedstawiciel kościoła i około czterech innych osób.

Przerwałem na chwilę zmartwiony.

– Więc dlaczego dzwonisz?

– Dzwonię, Jim, ponieważ ustaliliśmy, że weźmiemy udział w tym spotkaniu pod warunkiem, że ty się o nim dowiesz i również będziesz na nim obecny.

– Nie przepuściłbym go. Na kiedy zostało zaplanowane?

– Na dziewiętnastego grudnia.

„Dziewiętnastego grudnia – za dziesięć dni! Zaledwie wczoraj mój przyjaciel stał, obejmując mnie ramieniem i śpiewając pieśń o rodzinie. Musiał już wtedy wiedzieć o tym spotkaniu. Dlaczego ze mną nie porozmawiał? Dlaczego moi współpracownicy robią coś za moimi plecami? Dlaczego potajemne spotkanie? Do czego oni tak naprawdę zmierzają? To nie może być prawda! To zapewne jakiś zły sen. Czuję się, jakbym się znalazł z ślepym zaułku. Co powinienem zrobić? Jak zareagować?”

Przez kilka dni rozmyślałem o tym. Zmagałem się. Zadawałem pytania. „Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Nic nie rozumiem. To boli. To zdrada. A ja im ufałem. Jak oni mogli coś takiego zrobić? Czuję się, jak gdybym został postrzelony w plecy”.

Pomimo tego kilka rzeczy zaczęło się powoli wyjaśniać. Po raz pierwszy ujrzałem namacalny wierzchołek góry lodowej, która wyrastała pomiędzy nami od kilku lat – ochłodzenie relacji, stracone zaufanie, dziwne pogłoski od wspólnych znajomych, krążące aluzje i pół-prawdy oraz niezdolność rozwiązywania stosunkowo błahych problemów. Te sprawy głęboko mnie niepokoiły. Jednakże, kiedy niejednokrotnie zwracałem się z nimi do moich współpracowników z fundacji, zaprzeczali moim odczuciom. Mówili, że jestem zbyt wrażliwy. Miałem po prostu ufać ich dobrym intencjom i interpretować ich zachowania najlepiej, jak potrafiłem.

Określenie, jakiego użył mój syn, Matthew, zaczęło odbijać się echem w moim umyśle – „przyjacielski wróg” [1] . Przyjacielski wróg to ktoś taki, kto zachowuje się w twojej obecności jak przyjaciel, ale za plecami kopie pod tobą dołki.

Przyjacielski atak

Armia Stanów Zjednoczonych nazywa to „przyjacielskim atakiem” [2] – atakiem przyjaznych lub sojuszniczych sił. Przyjacielski atak jest przeciwieństwem ataku sił wroga. Niektórzy jednak wolą określenie „bratobójstwo”, ponieważ nie ma nic przyjacielskiego w byciu zastrzelonym przez swoich [3] .

Przypadki przyjacielskiego ataku dzielą się na dwie kategorie [4] . Pierwsza z nich to „mgła wojny” [5] , która opisuje przypadki, jakie nastąpiły w niezamierzonych okolicznościach. Dotyczy to głównie sytuacji, w których ogień przeznaczony dla wrogich sił przypadkowo trafia we własnych żołnierzy lub sojusznicze oddziały zostają pomyłkowo zaatakowane w przekonaniu, że są oddziałami wroga.

Druga kategoria to „skrytobójstwo” [6] , w przypadku którego użycie przyjacielskiego ataku jest zamierzone. Sytuacje takie miały miejsce np. podczas wojny w Wietnamie, kiedy praktyką było zabijanie nielubianych członków własnego oddziału, zwykle oficerów, poprzez podrzucenie nocą granatu odłamkowego do namiotu ofiary. Ofiara mogła również zostać zabita celowo w czasie bitwy. W każdym wypadku śmierć zostałaby przypisana wrogowi i nikt nie zaprzeczyłby tej wersji ze względu na brak sympatii wobec ofiary.

Skrytobójstwo było bardzo powszechne w Wietnamie. Istnieje co najmniej sześćset udokumentowanych przypadków śmierci amerykańskich oficerów zabitych przez swój własny oddział. Tysiąc czterysta kolejnych nie zostało wyjaśnionych [7] . Zapisy incydentów takich morderstw w armii amerykańskiej sięgają nawet czasów wojny secesyjnej.

Przyjacielski atak dotyczy sytuacji, w których zostajemy ranni, a czasami nawet zabici przez tych, z którymi jemy, śpimy, uczymy się, bawimy i dorastamy. Ale to, co dzieje się podczas wojny, nie ma chyba miejsca w kościele... Czy aby na pewno? Gdzie zaczyna się wojna?

Faktem jest, iż ziarno wszystkich wojen rodzi się w sercach ludzi. Kiedy dokonuję wyboru wedle moich własnych przekonań i odrzucam Bożą wolę, wtedy rozpoczynam największą wojnę ze wszystkich. Wojnę, w której toczy się walka o to, kto będzie rządził w moim sercu. Za każdym razem, kiedy chcę sam kierować własnym życiem, ofiary są nieuniknione.

Pierwsza ofiara

Pierwszą ofiarą ataku przyjacielskiego wroga był Bóg. Pierwszy zanotowany przypadek skrytobójstwa miał miejsce w niebie, a ofiarą był sam Bóg. Następstwem tego ataku jest wojna, w której wszyscy bierzemy udział. Jak to się zaczęło?

Zaczęło się od Lucyfera, odbicia doskonałości, pełnego mądrości i skończonego piękna, postawionego przez Boga obok cheruba na świętej górze Bożej (zob. Ez. 28,11-14). Ten, który nazwany został gwiazdą poranną, synem jutrzenki (zob. Iz. 14,12) dokonał zamachu na świętość Boga. Żył w doskonałym otoczeniu, miał bezgrzeszną naturę i zajmował najwyższą pozycję we wszechświecie zaraz po Bogu. Z jakichś bliżej nieokreślonych przyczyn poczuł się niezadowolony z miejsca, które zajmował. Pragnął pozycji Boga. Chciał sam wszystkim kierować. Chełpił się w swoim sercu: „Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę [...], zasiądę na górze narad [...], wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym” (Iz. 14,13.14).

Duma. Zazdrość. Zarozumiałość. Samouwielbienie. Pragnąc więcej władzy, więcej wpływów, sprzedał swojego Stworzyciela. Jaki sposób walki wybrał? Czy był to atak czołowy? A może zorganizował demonstrację? O nie! Lucyfer stwarzał pozór lojalnego i wiernego, ale za plecami rozsiewał delikatne aluzje i okazywał niewielkie lekceważenie. Nie przestawał wzorowo wykonywać swoich obowiązków. Z czasem, kiedy jego wiarygodność wzrosła, zaczął rozsiewać oszczerstwa. Rozsiewał zwątpienie i podejrzliwość względem Boga. W końcu przekręcił i wypaczył prawdę o swoim Stwórcy.

Jego plan był tak zręcznie obmyślony, a jego działania tak subtelnie przeprowadzone, że udało mu się przekonać do swoich racji jedną trzecią zastępu anielskiego (zob. Obj. 12,4). Rozumiecie to? Lucyfer przekonał bezgrzesznych i świętych aniołów zamieszkujących bezgrzeszne i święte niebo, którzy żyli twarzą w twarz z bezgrzesznym i świętym Bogiem, aby wystąpili przeciwko swojemu Stworzycielowi! „I wybuchła walka w niebie [...]” (Obj. 12,7). Tak rozpoczął się pierwszy atak przyjacielskiego wroga – charakter Boga był pierwszym celem, a samorządność wyczekiwanym łupem.

Pierwsza rodzina zarażona

Duch dominacji odnalazł drogę do domu pierwszej rodziny. Konflikt ten nie miał być pozakulisową wojną partyzancką, lecz frontem, na którym miały się toczyć regularne działania militarne.

Kain nauczył się melodii pieśni Lucyfera (zob. I Mojż. 4,3-15). W jego sercu rozbrzmiewały słowa: „Ja będę rządził. Zrobię wszystko po swojemu. Bóg musi mi się podporządkować. To przecież taka nieistotna rzecz – owoc mojej własnej pracy zamiast baranka”. Jednak kiedy zobaczył, że jego ofiara, w przeciwieństwie do ofiary Abla, nie została przyjęta, Kain bardzo się rozzłościł. Zazdrość, zawiść i zraniona duma wezbrały w nim, a jego twarz sposępniała. Zamiast poddania tych emocji Bogu i zrezygnowania z sojuszu z duchem Lucyfera pozwolił, aby jego uczucia przerodziły się w palące pragnienie dominacji i siły.

W tym duchu, Kain rozmawiał z Ablem, swoim bratem. Możesz to sobie wyobrazić? Jak ludzie rozmawiają, kiedy są przepełnieni złością i zranioną dumą? Dyskutują. Zastraszają. Wykłócają się. Są zaciekli, nieodparci i dominujący. Czy kiedyś tak postąpiłeś? Czy inni ludzie postąpili tak wobec ciebie?

Kiedy Kain zobaczył, że nie może zdominować ani kontrolować Abla, był tak rozwścieczony, że odebrał życie własnemu bratu. Przelał krew brata, ponieważ ten oddawał inaczej cześć Bogu, inaczej wierzył, inaczej rozmawiał. Zabił Abla, ponieważ ten nie uległ wpływowi niebiańskiego uzurpatora.

Bóg oddalił Kaina od jego rodziny i naznaczył go. Wierzę, że znak Kaina nie wygasł po dziś dzień. Bóg widzi ten znak na wszystkich, którzy ulegają duchowi Kaina. Widziałeś go? Czy nosisz go na sobie? Przeanalizuj własne doświadczenia. Chyba nie znam rodziny, która by nie ucierpiała z powodu takiej czy innej formy przelewu krwi. Kiedy ktoś wykracza poza oczekiwania, obyczaje, normy, kulturę lub tradycję, czyjaś krew zostaje przelana. Nie zawsze oznacza to dosłowne pozbawienie kogoś życia. Mimo to zadane rany są prawdziwe i krzywdzą uczucia ludzi. Doświadczyłem ataku (nie)przyjaciela, kiedy przeszedłem z katolicyzmu na protestantyzm. Uruchomiło to „pluton egzekucyjny”, którego działania odczuwałem latami.

Jakież to było przerażające! Wyobraź sobie ogrom cierpienia Adama i Ewy. Ich dwaj synowie zostali straceni przez (nie)przyjacielski atak: jeden będąc napastnikiem, a drugi – ofiarą. Jakiż ból musieli przeżywać nasi pierwsi rodzice!

Niemożność kupowania i sprzedawania

Niestety, seria (nie)przyjacielskich ataków nie kończy się na rozdziale czwartym Księgi Rodzaju. Można ją śledzić we wszystkich historiach biblijnych aż do czasów obecnych. Ta zaraza skrytobójstwa opanowała rodziny, związki, królestwa i kościoły. Księga Objawienia w sposób profetyczny wskazała odmianę zakażenia, które charakteryzuje współczesnych ludzi. Znak Kaina nie zniknął, lecz zapuścił korzenie w religii ostatnich dni i osiągnie swój punkt kulminacyjny w znaku bestii.

Poczytaj o tym w trzynastym rozdziale Objawienia. Bestia chce rządzić – w miejscu Boga (zob. Obj. 13,4-6). To ona wszczyna wojnę (zob. w. 7). Dominuje. Zniewala. Zdobywa kontrolę poprzez zwodzenie (zob. w. 14). Żąda poddania. Domaga się czci (zob. ww. 4.8.12). Jeśli nie robisz tego, czego ona chce, zostaniesz ekonomicznie zbojkotowany (zob. ww. 16.17). A gdy to nie przyniesie oczekiwanego efektu i nie poddasz się, wówczas targnie się na to, co masz najcenniejsze – życie (zob. w. 15). Jej znamię trąci przemocą, przymusem, kontrolą i dominacją.

Porównaj postawę bestii i ducha Baranka z piątego i czternastego rozdziału Księgi Objawienia. Baranek ofiaruje Siebie samego. Zostaje dla nas zabity. Zdobywa zaufanie poprzez czyny. Uwalnia z niewoli. Zachęca do czci (zob. Obj. 5,6-14; 14,1-12). „[...] gdzie zaś Duch Pański, tam wolność” (II Kor. 3,17).

Cechą natury Boga jest wolność. Znakiem charakteru Lucyfera jest dominacja. Te motywacje są ujawnione w ich wyznawcach i nie można dojść, kto jest kim, patrząc jedynie na mundur – zewnętrzną powłokę. Lucyfer, Kain i bestia, wszyscy oni nosili religijne stroje i czynili religijne powinności. Jednak test Chrystusa nigdy nie zawodzi: „[...] po owocach poznacie ich” (Mat. 7,20).

Jak więc smakuje twój owoc, kiedy ktoś się z tobą nie zgadza – myśli inaczej, oddaje inaczej Bogu cześć lub żyje inaczej? Czy wtrącasz się, poprawiasz i nakazujesz? Czy odgrywasz rolę „Młodszego Ducha Świętego”? Czy traktujesz tę osobę ozięble, snujesz domysły za jej plecami lub rozsiewasz plotki, aby splamić jej reputację? Czy przekręcasz prawdę na swoją korzyść? Czy manipulujesz, zastraszasz, wywierasz nacisk, przymuszasz lub kontrolujesz? Jeśli tak, jesteś w szeregach szatana, Kaina i w mocy bestii – niezależnie od wszystkich twoich „kompetencji religijnych”. To powinno wystarczyć, aby cię obudzić! Ten rodzaj owocu nigdy nikomu nie wyszedł na zdrowie.

Król i pasterz

Saul był obiecującym młodym człowiekiem o prawie nieograniczonych możliwościach. Wysoki i utalentowany, był również skromny i pojętny. Nie uchodził za wielkiego we własnych oczach (zob. I Sam. 15,17). Bóg sam wybrał go spośród tysięcy innych młodzieńców w Judzie, aby został pierwszym królem Izraela. Z początku pięknie się rozwijał. Później nastąpił znany nam zwrot akcji.

Saul znalazł się w sytuacji, w której miał stoczyć walkę z ogromną potęgą Filistyńczyków, w postaci „[...] trzydziestu tysięcy wozów wojennych, sześciu tysięcy jeźdźców, a ludu takie mnóstwo, jak piasku nad brzegiem morza” (I Sam. 13,5). Żołnierze Saula oszacowali szanse i wielu doszło do wniosku, że najlepszą opcją jest dezercja. Armia izraelska gwałtownie skurczyła się do liczby sześciuset piechurów. Na domiar złego, Filistyńczycy dopilnowali, aby nie można było znaleźć żadnego kowala w Izraelu. W konsekwencji jedynymi uzbrojonymi Izraelitami byli król Saul i jego syn Jonatan. Czy nie byłbyś zestresowany w takiej sytuacji? Ja tak i podejrzewam, że król Saul też był. Jego jedyną nadzieją był Bóg! Król otrzymał dokładne wskazówki, aby poczekać na przybycie proroka Samuela, który miał złożyć ofiarę i dać odpowiednie wytyczne odnośnie do dalszych działań wojennych. Samuel trochę się spóźniał. Saul zaczął się denerwować i martwić. Pomyślał, że jeśli będzie tak czekał bezczynnie trochę dłużej, to nie zostanie przy nim nawet jeden żołnierz. W końcu zdecydował, aby samemu pokierować całą sprawą. Przejął dowodzenie i złożył ofiarę (zob. I Sam. 13). Bóg zwrócił się do Saula, aby przyznał się do błędu i zawrócił. Król jednak nie ustąpił.

Jonatan, poprzez śmiały akt wiary, prawie bez niczyjej pomocy przepędził Filistynów. Było oczywistym, że Bóg pominął Saula a użył kogoś, kto chętnie pozwolił Bogu być Bogiem, by Ten ocalił swych ludzi od ich dręczycieli. Udzielenie nagany Saulowi było oczywiste, ale jemu się to nie spodobało. Nie chciał się ukorzyć. Pragnąc zachować twarz, wygłosił więc nierozważną przysięgę, mówiąc: „Przeklęty niech będzie mąż, który spożyje cokolwiek przed wieczorem, zanim wywrę zemstę na moim wrogach” (I Sam. 14,24). Jonatan nie był obecny podczas składania tej przysięgi przez Saula – był zajęty walką z Filistyńczykami. Pewnego razu, w ciągu dnia, Jonatan skosztował miodu, który znalazł w lesie, aby odzyskać trochę energii. Kiedy Saul dowiedział się o tym, nakazał, aby go wytracono, i byłby to zrobił, gdyby nie armia, która stanęła w obronie Jonatana (zob. I Sam. 14,1-46). Widzisz, za każdym razem, kiedy samouwielbienie staje się motorem napędzającym, ktokolwiek, kto stanie na drodze, jest uważany za przeszkodę, która musi zostać usunięta – nawet członek własnej rodziny.

Kolejnym wydarzeniem w życiu Saula było spotkanie z filistyńskim olbrzymem, Goliatem. I tu właśnie mało znany młodzieniec z dalekiej wioski wkracza na scenę i staje się obsesją króla. Mały pastuszek, Dawid, był gotowy zrobić coś, czego nie chciał zrobić król – pozwolić Bogu kierować rozwojem sytuacji. Ten niepozorny młodzieniec ufał całkowicie wskazówkom Boga. W konsekwencji wykonał to, czego nie udało się całej armii izraelskiej – Goliat został pokonany, a Filistyni uciekli ze strachu.

Saul był wdzięczny. Jak dotąd wszystko szło dobrze. Dawid był nikim, a za jego sprawą Saul wyglądał na zwycięzcę. Mógł stać się użyteczny. Tak więc Saul zatrudnił go, aby poprowadził legion Izraelitów w serii bitew, aby odepchnąć najazd Filistynów. Dawid odniósł niebywały sukces i jego popularność wzrosła. Kiedy powracał z jednej z bitew, któregoś dnia kobiety z miasta wyszły i tańczyły dla niego, śpiewając: „Pobił Saul swój tysiąc, ale Dawid swoje dziesięć tysięcy” (I Sam. 18,7).

To miało być największym sprawdzianem dla Saula, ale on go oblał, i to jak! Zaślepiły go zazdrość, zawiść i duma. Nie zmienił swojego postępowania i został zmuszony do zabawy w stylu starej gry Monopoly. Saul chciał mieć monopol na honor, chwałę i cześć. Dlatego ten mały, nędzny pastuszek wydał mu się przeszkodą na drodze do własnej wielkości. Musiał go zabić, bez względu na wszystko. Wydaje się, że Saul miał styczność z chorobą o nazwie „lucyferoza”. Jego fałszywa przyjaźń przerodziła się w ogólnokrajowy pościg, którego celem była głowa Dawida. Saul był zdeterminowany, aby popełnić skrytobójstwo.

Dawid, pastuszek, którego jedynym pragnieniem było oddawanie czci Bogu, zdał sobie sprawę, że miał więcej powodów do obaw ze strony swoich ludzi, swojego przywódcy i swojego kościoła, niż kiedykolwiek miał w stosunku do lwa, niedźwiedzia czy filistyńskiego olbrzyma. I znowu rozpoczęła się śmiertelna rozgrywka (nie)przyjacielskiego ataku.

Posłuchaj słów udręczonego serca Dawida: „Bo to nie wróg mnie lży – co mógłbym znieść – nie przeciwnik mój wynosi się nade mnie – mógłbym się przed nim ukryć – ale ty, człowiek równy mnie, powiernik mój i przyjaciel, z którym mieliśmy wspólne słodkie tajemnice, do domu Bożego chodziliśmy w tłumie” (Ps. 55,13-15).

Jedną z największych ran, jakich możemy doświadczyć, jest zdrada pozornego przyjaciela, który dzieli twoje duchowe przekonania. Czy ty tak postępujesz? Spójrz głęboko, przyjacielu, i zobacz, czy zauważasz symptomy „lucyferozy” w swojej mowie, działaniach i motywach. To śmiertelna choroba, która w końcu niszczy oprawcę bardziej niż ofiarę.

Po prostu zapytaj o to Kaina, zapytaj Saula, a najlepiej zapytaj Judasza.

Wyznaczony kościół Boży

Judasz także cierpiał na „lucyferozę” i nosił znamię Kaina – niezadowolenie, żądzę władzy, rosnącą dumę, zazdrość, chciwość. To te cechy spowodowały, że wzniecił atak (nie)przyjacielski. Nawet sam Jezus stanął w obliczu takiego ataku w czasie własnej służby. Podejmując decyzję przyznania wolnej woli, nawet Bóg nie mógł tego uniknąć. A skoro Jezus nie mógł tego uniknąć, ani ja, ani ty również tego nie unikniemy. Wydaje się, że wszyscy jesteśmy doświadczani w ten sposób – czy to w naszych rodzinach, przyjaźniach, w pracy, sąsiedztwie, czy w kościele.

Tak, to (nie)przyjacielski atak zabił Jezusa, nie Rzymianie. Nikt nigdy nie był bardziej upokorzony, zgnębiony, znieważony, udręczony i potępiony bardziej niż Jezus – przez swoich własnych ludzi. Żołnierz z Jego własnego szeregu zdradził Go osobom z Jego własnego kościoła, którzy Go nienawidzili i starali się zabić Tego, który w ich mniemaniu stał na drodze realizacji ich planu.

Przywódcy wyznaczonego kościoła Bożego zazdrościli Jezusowi Jego wpływu na ludzi i zdecydowali, że: „[...] lepiej dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął” (Jan 11,50).

„Lepiej dla nas”. Innymi słowy, zróbmy coś, aby osiągnąć nasz cel szybko bez względu na to, czy jest to słuszne, dobre lub mądre na dłuższą metę. W tym tkwi cały problem! Co jest najlepsze dla Lucyfera? Co jest najlepsze dla Kaina? Co jest najlepsze dla Saula? Co jest najlepsze dla systemu? Nie – raczej: Co jest prawe? Co jest zgodne z zasadami? Co jest najlepsze dla innej osoby? Uzasadnieniem użycia (nie)przyjacielskiego ataku jest „lepiej dla nas”...

Zabity przez wierzących

Atak (nie)przyjacielski nie zakończył się wraz z ukrzyżowaniem Chrystusa. Ludzie podjudzani przez Lucyfera rzucili się na uczniów Jezusa. Zmartwychwstały Chrystus był poza zasięgiem szatana, ale ten nadal mógł celować w Jego ambasadorów. „Zabity przez wierzących” – można by napisać na grobach wielu wczesnych wyznawców Chrystusa. Piotr był zastraszany, zamknięty w więzieniu, skazany na śmierć, aż w końcu został ukrzyżowany głową w dół. Jakub został stracony publicznie jako przestroga dla tych, którzy otwarcie wyznaliby Chrystusa. Jan został wrzucony do kotła z wrzącym olejem za to, że wierzył inaczej niż członkowie religii panującej, a kiedy Bóg cudownie ocalił go od śmierci, został wygnany do obozu pracy na odludziu. Paweł opowiada historię za historią o fałszywych oskarżeniach, oszustwach, pościgach, kamienowaniu, biciu, więzieniu i wyrokach śmierci. Czy dostrzegasz chęć dominacji przejawiającą się w tych wszystkich historiach? To jest znamię Kaina.

Wątek ten przeplata się też w historiach po-biblijnych. Wraz ze wzrostem popularności kościoła i liczby wiernych, znane nam zachowanie wystąpiło pośród większego grona wyznawców. Ponieważ pokora i prostota Chrystusa, i przystępne wymagania Boga nie odpowiadały przywódcom kościoła, dali wiarę temu, że trzeba poprawić Boga. Zdecydowali, że to oni przejmą ster świata. Duch kompromisu i konformizmu spłodził mnóstwo ludzkich teorii i tradycji. Jaki był następny krok? Usunięcie każdej przeszkody na drodze do samouwielbienia. Wraz z osłabieniem ducha niebiańskiego, żądza panowania umacnia się.

Żądza panowania, której „chrześcijanie” pobłażają w głębi duszy, obrała za cel wytępienie Hugenotów i Waldensów, spowodowała krucjaty do Ziemi Świętej i rozpaliła stosy całego mnóstwa bezimiennych męczenników. Tropiła ślady wszystkich, którzy wywyższali czyste zasady Boże – Husa, Hieronima, Jana Wiklifa, Williama Tyndale’a, Marcina Lutra i wielu innych. Rozdarła na strzępy wrażliwe ludzkie więzi, postrzępiła sumienia i ciała ludzi. Atak (nie)przyjacielski trwa – czasem w podziemiu, w wyrafinowany sposób, wabiąc i zwodząc, a czasem otwarcie wypowiadając wojnę. Liczba ofiar wciąż wzrasta.

Według The American War Library częstotliwość ataków przyjacielskich wcale nie zmniejsza się z czasem [8] . Liczba amerykańskich ofiar wojennych wynikających z przyjacielskich ataków podczas II Wojny Światowej wynosiła 21%. Statystyki z wojny w Korei wynosiły 18% i wzrosły do 39% podczas wojny w Wietnamie, i aż 52% w trakcie wojny w Zatoce Perskiej [9] . Te liczby wcale nie dodają otuchy.

Czy sytuacja jest lepsza we współczesnym kościele? Oczywiście, teraz już nie palimy ludzi na stosach, ale czy „żądza panowania”, która wywołuje ataki (nie)przyjacielskie, wygasła? Czy jesteśmy zadowoleni? Kto kieruje naszym życiem? Bóg czy my sami? Czy pozwalamy, aby pragnienie autopromocji zaślepiło nasze oczy tak, że nie dostrzegamy prawdziwego wroga, podczas gdy ostro krytykujemy naszych braci?

Według danych sondażu przeprowadzonego wiosną 2004 roku, 95% spośród 506 pastorów doświadczyło konfliktów kościelnych i jedna czwarta z nich znajdowała się w samym środku ataków. Badanie to wskazało, że 85% wszystkich konfliktów wewnątrzkościelnych dotyczy władzy [10] . 93% pastorów doniosło o negatywnych skutkach wypływających z tych konfliktów.

Uboczne zniszczenia wynikające z konfliktów dzieli się na dwie kategorie. Pierwsza to zniszczone relacje, smutek, utrata zaufania i żal, które dotyczą zgromadzenia oraz pastora.

Drugim głównym skutkiem negatywnym wynikającym z konfliktów jest odejście z kościoła. W prawie czterech przypadkach na dziesięć (38%) pastorzy informują nas, że odeszli, przynajmniej częściowo, z powodu konfliktu. Co trzeci kierownik kościoła odchodzi również z tego powodu. Jedna trzecia doświadcza spadku frekwencji w uczęszczaniu do kościoła. [...]

Ośmiu na dziesięciu pastorów doświadczyło bycia głównym celem konfliktu, a obecnie 13% znajduje się w samym centrum bezpośredniego ataku na ich osobę [11] .

Pewien uważny obserwator przez wiele lat współpracujący z kościołami, które zmagały się ze spadkiem liczby członków, stwierdził, iż pomimo specyfiki każdej historii, wszystkie one mają wspólny wątek. Jedno zdarzenie bądź seria zdarzeń sprawia, że ci ludzie czują się niemile widziani. Często atak (nie)przyjacielski – przypadkowy lub umyślny – odgrywa w tym znaczącą rolę [12] .

Powszechny problem

Atak (nie)przyjacielski jest powszechnym problemem. Rozpoczął się w niebie i przeniósł się na Ziemię. Można go zauważyć już na początku Księgi Rodzaju i śledzić aż do ostatniej strony Księgi Objawienia. Jest i był obecny w prawie każdej rodzinie, służbie i kościele. Panował na przestrzeni wieków. Dotknął mnie, tak samo jak i ciebie.

Jeśli zostałeś „postrzelony w plecy”, rozumiesz falę pływową pieniących się myśli i emocji grożącą zatonięciem. To nie może być prawda! To jakiś zły sen. Jestem przyparty do muru. Co mam robić? Jak zareagować? Chyba umieram.

Pytania:

Czy jesteś obecnie zaangażowany w (nie)przyjacielski atak za czyimiś plecami?

Czy rozmawiając o kimś, z kim się nie zgadzasz, rozsiewasz aluzje, pół-prawdy, dziwne pogłoski lub rozpowiadasz jego sekrety?

Czy osoby, które dobrze cię znają, powiedziałyby o tobie, że jesteś apodyktyczny i lubisz kontrolować innych?

Czy uczucia zazdrości, zawiści i dumy są dobrze znane twojemu sercu? Jeśli tak, względem kogo są kierowane?

Czy inni powiedzieliby, że uciekasz się do użycia przymusu i siły, kiedy rzeczy nie idą po twojej myśli?

Czy „pozbyłeś się” kogoś, kto widział rzeczy w innym świetle (teologicznym lub filozoficznym) niż ty?

Co inni odpowiedzieliby na pytanie, kto kieruje twoim życiem? Ty czy Bóg?

Czy duch, który tobą kieruje, jest duchem wolności czy kontroli?

Jak Duch Pański przemawia do ciebie w tym rozdziale?

Czy jakakolwiek osoba z grona twoich dawnych współpracowników lub tych, z którymi utrzymywałeś jakiekolwiek kontakty, mogłaby słusznie użyć terminu „przyjacielski wróg” w stosunku do ciebie?

Przypisy

[1] Z ang. frenemy – słowo to pochodzi od połączenia dwóch słów: friend – ‘przyjaciel’ i enemy – ’wróg’ – przyp. tłum.

[2] Znane również jako „przyjacielski ogień” – przyp. tłum.

[3] Regan, G., Backfire: a history of friendly fire from ancient warfare to the present day, Robson Books, 2002.

[4] Tamże.

[5] Z ang. fog of war – przyp. tłum.

[6] Z ang. fragging – przyp. tłum.

[7] Regan, G., More Military Blunders, Londyn, Carlton Books, 2004.

[8] The Michaael Eugene Mullen American Friendly-Fire Notebook, The American War Firendly-Fire Notebook, http://members.aol.com/amerwar/ff/ff.htm.

[9] Statystyki te nie uwzględniają morderstw lub samobójstw – przyp. autora.

[10] Your Church, listopad/grudzień 2005, Christianity Today, Inc.

[11] Your Church, styczeń/luty 2006, Christianity Today, Inc.

[12] Wilkins L., The Plains Institute LLC, 19 sierpnia 2004.