Okładka

Strona tytułowa

Ty Gibson

W świetle Bożej miłości

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: In The Light of God’s Love

Projekt okładki: Dariusz Borowiecki

Tłumaczenie: Jessica Kubów

Konsultacja: Grażyna Kuczek i Monika Sajnóg

Korekta i redakcja: Monika Anulak i Agata Ochocka

Skład i łamanie: Ryszard Augustyn

English edition copyright © 1996 by Pacific Press Publishing Association Nampa, Idaho, USA.

This Polish editon is published under a licensing agreement with the copyright owner. All international rights reserved.

Polish edition copyright © 2013 by Fundacja Źródła Życia.

Wydano za zgodą Pacific Press Publishing Association.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Printed in Poland

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-60271-64-3

ISBN 978-83-60271-96-4 (epub)

ISBN 978-83-60271-97-1 (mobi)

Siedemdziesiąta czwarta publikacja wydawnictwa Orion plus

Zamówienia prosimy kierować na adres wydawcy:

ORION plus

skrytka pocztowa 39, 26-600 Radom

tel.: 46 857 28 99

e-mail: biuro@orionplus.pl

sklep internetowy: www.orionplus.pl

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Słowem wstępu

1 Ukryte źródło duchowej siły w świetle Bożej miłości

2 Prawda w świetle Bożej miłości

3 Postrzeganie Boga w świetle Bożej miłości

4 Zbawienie w świetle Bożej miłości

5 Posłuszeństwo w świetle Bożej miłości

6 Pokusy w świetle Bożej miłości

7 Upadek w świetle Bożej miłości

8 Sąd w świetle Bożej miłości

9 Doświadczenia w świetle Bożej miłości

10 Relacje z innymi w świetle Bożej miłości

11 Jak doświadczać Bożej miłości

WYJAŚNIENIE SKRÓTÓW BIBLIJNYCH:

Stary Testament

Nowy Testament

Biblia Tysiąclecia

Skrót

Biblia Tysiąclecia

Skrót

Księga Rodzaju

Rdz

Ewangelia Mateusza

Mt

Księga Wyjścia

Wj

Ewangelia Marka

Mk

Księga Kapłańska

Kpł

Ewangelia Łukasza

Łk

Księga Liczb

Lb

Ewangelia Jana

J

Księga Powtórzonego Prawa

Pwt

Dzieje Apostolskie

Dz

Księga Jozuego

Joz

List do Rzymian

Rz

Księga Sędziów

Sdz

1 List do Koryntian

1 Kor

Księga Rut

Rt

2 List do Koryntian

2 Kor

1 Księga Samuela

1 Sm

List do Galatów

Ga

2 Księga Samuela

2 Sm

List do Efezjan

Ef

1 Księga Królewska

1 Krl

List do Filipian

Flp

2 Księga Królewska

2 Krl

List do Kolosan

Kol

1 Księga Kronik

1 Krn

1 List do Tesaloniczan

1 Tes

2 Księga Kronik

2 Krn

2 List do Tesaloniczan

2 Tes

Księga Ezdrasza

Ezd

1 List do Tymoteusza

1 Tm

Księga Nehemiasza

Ne

2 List do Tymoteusza

2 Tm

Księga Estery

Est

List do Tytusa

Tt

Księga Hioba

Hi

List do Filemona

Flm

Księga Psalmów

Ps

List do Hebrajczyków

Hbr

Księga Przysłów

Prz

List Jakuba

Jk

Księga Koheleta

Koh

1 List Piotra

1 P

Pieśń nad Pieśniami

Pnp

2 List Piotra

2 P

Księga Izajasza

Iz

1 List Jana

1 J

Księga Jeremiasza

Jr

2 List Jana

2 J

Lamentacje

Lm

3 List Jana

3 J

Księga Ezechiela

Ez

List Judy

Jud

Księga Daniela

Dn

Apokalipsa Jana

Ap

Księga Ozeasza

Oz

Księga Joela

Jl

Księga Amosa

Am

Księga Abdiasza

Ab

Księga Jonasza

Jon

Księga Micheasza

Mi

Księga Nahuma

Na

Księga Habakuka

Ha

Księga Sofoniasza

So

Księga Aggeusza

Ag

Księga Zachariasza

Za

Księga Malachiasza

Ml

O ile nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty biblijne pochodzą z Biblii Warszawskiej
wydanej przez Towarzystwo Biblijne w Polsce.

SPIS KSIĄŻEK ELLEN G. WHITE WYDANYCH W JĘZYKU POLSKIM,
A WYKORZYSTANYCH W TEJ POZYCJI:

Droga do Chrystusa, wyd. III, Orion plus, Radom 2008.

Najpiękniejsze nauki Jezusa (Nauki z Góry Błogosławienia), wyd. III, Orion plus, Radom 2013.

Przypowieści Chrystusa, wyd. IV, Wydawnictwo „Znaki Czasu”, Warszawa 2010.

Wiara i uczynki, wyd. I, Orion plus, Radom 2005.

Życie Jezusa, wyd. XV, Wydawnictwo „Znaki Czasu”, Warszawa 2013.

Słowem wstępu

Będąc czternaście lat w kościele, najpierw jako nastolatek, potem jako dojrzały adwentysta, miałem możliwość obserwować to, co dzieje się w naszej społeczności i doszedłem do wniosku, że główną przyczyną jej słabego stanu duchowego jest to, że kluczowe doktryny przedstawia się w sposób oderwany od Bożej miłości objawionej na krzyżu.

Pozwól, Drogi Przyjacielu, że wyjaśnię, o co mi chodzi.

Apostoł Paweł zwrócił uwagę na to, że prawda – w zależności od tego, jak ją odbieramy i przyjmujemy – może prowadzić albo do duchowej śmierci, albo do życia. „Litera zabija, duch zaś ożywia” – powiedział w 2 Liście do Koryntian 3,6. Literą w rozumieniu Pawła jest prawda biblijna pozbawiona Chrystusa. Gdy intelektualnie przyjmujemy doktryny Pisma Świętego, a jednocześnie nie skupiamy uwagi na osobie i charakterze Chrystusa, dostajemy się pod śmiertelny wpływ litery tej prawdy, która płynie z Biblii. Aby lepiej zobrazować, w jaki sposób ludzie mogą zostać uśmierceni duchowo poprzez tę literę, apostoł daje przykład narodu żydowskiego: „Lecz umysły ich otępiały. Albowiem aż do dnia dzisiejszego przy czytaniu starego przymierza ta sama zasłona pozostaje nie odsłonięta, gdyż w Chrystusie zostaje ona usunięta. Tak jest aż po dzień dzisiejszy, ilekroć czyta się Mojżesza, zasłona leży na ich sercu; lecz gdy się do Pana nawrócą, zasłona zostaje zdjęta” (2 Kor 3,14-16).

Czytali Pisma – mówi apostoł – ale ich umysły zostały przytępione tą wiedzą, która miała ich oświecić. Byli intelektualnie świadomi tego, o czym głosili prorocy, a jednocześnie duchowo nieoświeceni co do znaczenia ich słów. Zapamiętali biblijne nakazy i zakazy, ale nie rozpoznali prawdziwego charakteru Jahwe, charakteru, który jest wpleciony w treść Słowa Bożego. Ich celem, który doskonale wypracowali, było skrupulatne dostosowanie się do wymagań i przestróg Pism; pewni siebie, z determinacją przysięgali spełnić wszystkie rozkazy Pana i dążyć do tego, by przestrzegał ich także każdy inny człowiek. Zasłona była na ich sercach – wyjaśnia apostoł – zasłona duchowej ślepoty, która uniemożliwiała im zrozumienie prawdziwego znaczenia tej prawdy, którą tak się chlubili.

W samej religijnej gorliwości nie ma oczywiście nic złego. Ich entuzjazm jest godny naśladowania. Jednak wraz z wielkimi obietnicami, jakie złożyli Bogu, pielęgnowali fatalne w skutkach fałszywe przekonanie o Jego charakterze, które ostatecznie miało spowodować ich upadek. Wierzyli, że Bożą przychylność i zbawienie można sobie zaskarbić swoją wiedzą i posłuszeństwem wobec litery prawa.

To jedno błędne przekonanie zdeformowało ich motywacje, usunęło miłość z ich serc i uczyniło ich bezsilnymi w osiągnięciu sprawiedliwości, którą tak desperacko próbowali „wyprodukować”. Było to z ich strony pseudo-posłuszeństwo, pozbawione radości i sprawowane pod jarzmem egoistycznego lęku. Wskazywali na swoje doktryny i uczynki jako dowody ożywienia, gdy tymczasem byli duchowo umarli – zabici prawdami, które miały dać im życie.

Jak mogli mieć tak wielką wiedzę, a naprawdę wiedzieć tak mało?

Apostoł Paweł odkrywa przed nami tajemnicę tej ich upośledzonej wiedzy – rozróżnia mianowicie literę biblijnej prawdy od towarzyszącego jej ducha. Żydzi, chociaż znali teorię prawdy
i jej zewnętrzne wymagania, nie rozumieli natury Bożej miłości, która jest sednem dającym prawdzie życiodajną siłę. Nie rozpoznali prawdziwego ducha prawa, którym jest miłość. W rezultacie, gdy Uosobienie prawa zdemaskowało ich wielkie oszustwo, ukrzyżowali Je.

Ale zanim wyprostujemy się i dumnie uniesiemy czoła, mamrocząc pod nosem: „Ach, ci Żydzi – tak się oszukiwali... a jacy byli zadufani w sobie!”, powinniśmy rozważyć pewną natchnioną opinię na temat naszego stanu:

„Nie wywyższaliśmy przed ludem sprawiedliwości Chrystusa i pełnej doniosłości Jego wielkiego planu odkupienia. Pomijaliśmy Chrystusa i Jego niezmierzoną miłość, wprowadzaliśmy teorie i rozumowanie, wygłaszając wzniecające spory przemówienia. [...] Zbyt często kładziono nacisk na Prawo Boże i przedstawiano je zgromadzeniom w sposób niemal pozbawiony znajomości Jezusa Chrystusa i Jego związku z prawem, tak jak w przypadku ofiary Kaina” (Ellen G. White, Wiara i uczynki, s. 16, 18).

Mamy dokładnie ten sam problem, co dawny naród żydowski. Oni to, jako naród, objawili tendencje, które cechują każde upadłe ludzkie serce:

Oczekiwanie, że będę zbawiony na mocy własnych zasług;

Podkreślanie tego, co sam potrafię zrobić, a niedocenianie tego, co już uczynił dla mnie Bóg oraz co jeszcze może uczynić przez Chrystusa;

Szukanie własnej chwały w ograniczaniu się do głoszenia jedynie litery i posłuszeństwie jej, podczas gdy jej głębszy, duchowy cel, jakim jest przemienianie mojego charakteru na podobieństwo Bożej miłości, jest pominięty.

Lekarstwo na duchową ślepotę narodu żydowskiego znaleźć można w słowach wypowiedzianych przez apostoła Pawła: „Zasłona zostaje zdjęta w Chrystusie” (tłumaczenie 2 Kor 3,14 według New King James Version – Nowej Biblii Króla Jakuba). Gdyby zwrócili się do Jezusa, rozpoznaliby w Nim – w Jego życiu, naukach, ofierze – prawdziwy charakter Boga i pojęliby, jakie życie Bóg pragnie dać każdemu ze swoich dzieci.

Nasza potrzeba jest taka sama: abyśmy nie tylko próbowali zreformować nasze zewnętrzne życie czy też wkładali większy wysiłek w głoszenie charakterystycznych dla naszej społeczności doktryn, nie umniejszając ich ważności, ale byśmy zrozumieli Bożą miłość objawioną w życiu i śmierci Chrystusa i o niej opowiadali. Wtedy nastąpi wśród nas przemiana i z serc przepełnionych szczęściem wypłynie pragnienie, aby we wszystkim sprawiać radość i przynosić chwałę Panu. Wtedy też charakterystyczne doktryny kościoła ostatków będą głoszone światu nie tylko jako fakty doktrynalne, ale narzędzia, które przyczynią się do lepszego zrozumienia charakteru Boga.

Moim życzeniem jest, aby ta książka pomogła nam przybliżyć ten dzień i byśmy mogli jak najprędzej zobaczyć Jezusa i wywyższyć Go.

1
Ukryte źródło duchowej siły w świetle Bożej miłości

Miłość jest mocą.
Intelektualne i moralne siły
są wpisane w tę zasadę i nie mogą być
od niej oddzielone. [...]
Miłość nie może istnieć bez działania,
a każdy czyn powiększa,
wzmacnia i poszerza ją.
Miłość odniesie zwyciestwo.

Ellen G. White, Testimonies for the Church, vol. II, s. 135.

Tajemnice są po to, żeby się nimi dzielić. Szczególnie jeśli chodzi o niebiańskie tajemnice, które sprawiają, że w naszej duchowej pielgrzymce przybywa nam siły i radości.

Właśnie taką tajemnicą chciałbym się z tobą podzielić. Tajemnicą, która swą uzdrawiającą i wzmacniającą mocą wpłynęła na każdą część mojego życia. Mówię o niej tajemnica nie dlatego, że to, czego dotyczy, Bóg ukrył albo uczynił zbyt trudnym do zrozumienia, ale dlatego, że niektórzy ludzie nie chcą tego słyszeć – nawet, jeśli się to wykrzyczy, podczas gdy inni usłyszą przesłanie tajemnicy wypowiedziane nawet najdelikatniejszym szeptem.

Dlaczego?

Z tej prostej przyczyny, że jedni ludzie chcą poznać tę tajemnicę, a inni nie.

Być może ty już ją znasz i przebywasz pod jej inspirującym wpływem. A może poświęciłeś jej dotąd tylko chwilkę, podczas gdy zasługuje na pierwszeństwo spośród wszystkich rzeczy godnych zastanowienia... Możliwe też, że nigdy wcześniej się z nią nie zetknąłeś. Jakkolwiek by nie było, chciałbym się nią z tobą podzielić.

Czy jesteś gotowy usłyszeć o tej uzdrawiającej życie tajemnicy? Jest wyjątkowo prosta. Oto ona:

Miłość jest mocą.

Mówiłem, że jest prosta? Ale jako taka, pełna jest przeobrażającego piękna. A teraz, proszę, pozwól mi to wyjaśnić.

Zdaję sobie sprawę, że większość tego, co na naszym świecie nazywa się miłością, nie zasługuje na najmniejszą uwagę. Dla wielu ludzi miłość jest tylko okazjonalnym, silnym przypływem uczuć albo jedynie synonimem seksu. Ja chcę mówić o czymś zupełnie innym. Nie chodzi mi o sentymentalną miłość. Ani o miłość zmysłową. Ale o Bożą miłość – miłość, która stanowi o tym, kim jest Bóg w swojej istocie i w swoim charakterze.

„Bóg jest miłością” – oświadcza Pismo Święte (1 J 4,16). Miłość jest nadrzędną zasadą, która nadaje znaczenie wszystkim innym przymiotom Bożej natury. Ona decyduje o bezinteresownym charakterze każdego Jego czynu. Ta miłość jest także jedynym wpływem, przez który my, ludzie, możemy doświadczać realnie Bożej obecności w naszym życiu. Apostoł Jan pisze dalej: „kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim” (1 J 4,16).

Jan nie mówi o tym, że miłość jest jedną z wielu dobrych cech Boga, ale że „Bóg jest miłością”. Ani nie mówi, że częścią naszego związku z Bogiem jest to, żeby doświadczać Jego miłości, ale mówi, że ten, „kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim”. Miłość jest najważniejszą cechą Bożego charakteru, pełnią Boskiej tożsamości. A przebywanie w Bożej miłości jest sednem chrześcijańskiego doświadczenia.

Boża miłość ukazuje się na wiele różnych sposobów, z różnych źródeł i w różnym stopniu. Objawia się w przyrodzie. W opatrznościowym działaniu w codziennym życiu. W ludzkich serdecznych więziach. Aby jednak zrozumieć sedno owej tajemnicy, chcę przejść od razu do najpełniejszego objawienia tej miłości. Posłuchaj, proszę, tych nieprawdopodobnych słów apostoła Jana:

„W tym objawiła się miłość Boga do nas, iż Syna swego jednorodzonego posłał Bóg na świat, abyśmy przezeń żyli. Na tym polega miłość, że nie myśmy umiłowali Boga, lecz że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ubłaganie [źródło łaski] za grzechy nasze” (1 J 4,9-10, słowa w nawiasach dodane przez autora).

Co to oznacza?

W sercu Boga jest głęboka miłość tak całkowicie pozbawiona egoizmu i tak zupełnie poświęcona naszemu szczęściu i dobru, że uznał On nasze życie za ważniejsze niż własne. Jego miłość znalazła swoje ostateczne odzwierciedlenie w ofierze Jezusa Chrystusa, niebiańskiego Syna, nieskończonego Boga. Natura tej ofiary definiuje naturę Jego miłości. Pomyśl nad tym razem ze mną, proszę.

Kiedy Jezus stał się człowiekiem, odłożył na bok swoją równość z Bogiem (Flp 2,6), w tym swoją wszechwiedzę – znajomość wszystkiego. Żyjąc na ziemi, nie znał życia w niebie, jakie prowadził przed wcieleniem. Nie mógł też widzieć przyszłości. Jeśli o niej mówił, to tylko w ten sam sposób, w jaki my możemy ją widzieć – mianowicie przez wiarę w Słowo Boże.

Gdy Jezus mówił, że powstanie z martwych, Jego pewność opierała się na Słowie Bożym. „Taki rozkaz wziąłem od Ojca mego” – powiedział (J 10,18). Dla Jezusa Jego zmartwychwstanie było sprawą wiary w Bożą obietnicę – tak jak i my przez wiarę oczekujemy na nasze zmartwychwstanie, jeżeli przyjdzie nam umrzeć przed Jego powrotem. W świetle miłości i akceptacji swojego Ojca Jezus tak samo oczekiwał, że powróci do życia pomimo doświadczenia śmierci.

Gdy jednak Jezus wchodził do ogrodu Getsemane, wkraczał w zupełnie nową relację z Bogiem, swoim Ojcem. Była to relacja całkowicie inna niż ta, którą cieszył się do tej pory jako umiłowany Syn, w którym Ojciec miał upodobanie. Czuł cień zbliżającej się ciemności – tak mrocznej, tak czarnej, tak głębokiej, iż czuł, że swoje życie ofiaruje na wieki. Stał teraz przed Bogiem Ojcem tak, jakby był winny każdego grzechu kiedykolwiek popełnionego przez człowieka. Jezus, ukochany Syn, stał się w nasze miejsce przeklętym grzesznikiem.

Jako bezgrzeszny, ale niosący winy nas wszystkich, chwiejnym krokiem wszedł w samo serce ogrodu nieskończonego smutku. Uczniowie byli wyraźnie zaniepokojeni zmianą widoczną na Jego twarzy i tym, z jakim trudem stawiał każdy kolejny krok, idąc w kierunku ogrodu. W pewnym momencie Jezus przełamał milczenie i wyjaśnił: „Smętna jest dusza moja aż do śmierci” (Mt 26,38).

Zbawiciel zmagał się z rodzajem śmierci nieznanej dotąd żadnemu człowiekowi – ze śmiercią, która atakuje duszę, zanim z ciała skradnie życie. Jezus już umierał psychicznie, zanim jeszcze pierwsza ręka uniosła się, żeby torturować Jego ciało. Żaden bat nie uderzył jeszcze Jego pleców, żaden cierń nie skaleczył Jego głowy, żaden gwóźdź nie przeszył Jego ręki czy nogi – była tylko ta tajemnicza wypowiedź o śmierci, której żądłem jest śmiertelny smutek. Pismo Święte sugeruje, że gdyby nie anioł, który pojawił się, żeby Go wzmocnić, Jezus umarłby tam w ogrodzie, zanim jeszcze dotarł na krzyż (Łk 22,43).

Izajasz pomaga nam zrozumieć, co działo się w sercu Zbawiciela: „Lecz on zraniony [dosłownie: udręczony] jest za występki nasze, starty [zmiażdżony] za winy nasze. [...] Pan [Bóg Ojciec] jego [Jezusa, Syna] dotknął karą za winę nas wszystkich. [...] Znęcano się nad nim [...]. Wzgardzony był i opuszczony [...]. Wyrwano go bowiem z krainy żyjących, za występek mojego ludu śmiertelnie został zraniony. [...] złoży swoje życie w ofierze [...] i sam ich winy poniesie” (Iz 53,3-11, słowa w nawiasach dodane przez autora).

Apostoł Paweł uzupełnia: „On [Bóg Ojciec] tego [Syna], który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił” (2 Kor 5,21, słowa w nawiasach dodane przez autora).

Jezus poniósł na sobie ciężar winy za każde kłamstwo, każdą kradzież, każdy gwałt, każdą niegodziwość, absolutnie każdy grzech kiedykolwiek popełniony przez człowieka. W rezultacie w głębi swego serca zaczynał odczuwać rozdzielenie, które grzech ostatecznie powoduje pomiędzy Bogiem a zgubionym grzesznikiem. Potworność tej rzeczywistości spowodowała, że nasz los ważył się na szali między naszym odkupieniem a Jego własnym pragnieniem, aby żyć dalej z Ojcem w Jego miłości. Trzy razy udręczona wola Syna Bożego zmagała się z wyborem między naszym życiem wiecznym a własnym. „Ojcze mój, jeśli można, niech mnie ten kielich minie; wszakże nie jako Ja chcę, ale jako Ty” – wypłakał (Mt 26,39). I trzy razy godził się na ten okrutny los w zamian za nasze odkupienie.

W Getsemane Zbawiciel zdecydował się zbawić nas bez względu na cenę, jaką musiał zapłacić. Na Golgocie ten wybór miłości był wypróbowany do granic możliwości. Ciemność, która wcześniej w ogrodzie tylko rzuciła na Niego swój diabelski cień, teraz ogarnęła Jego duszę nieprzeniknionym mrokiem wiecznej nocy. Miłość Ojca, Jego akceptacja i aprobata były dla Niego tak dalekie, że wydawało się, że już nigdy nie wrócą. Gdy Jezus wisiał na krzyżu, zdawało Mu się, że Jego Ojciec – Ten, którego obecność jest życiem wiecznym – na zawsze odszedł. Wezbrana wina i hańba upadłej ludzkości zalała serce Jezusa i zakryła przed Nim twarz Ojca. Zaostrzony wiecznym potępieniem miecz Bożej sprawiedliwości przebił niewinne serce Zbawiciela.

„Ocknij się, mieczu, przeciwko mojemu pasterzowi i przeciwko mężowi – mojemu towarzyszowi!” – zapłakał Ojciec (Za 13,7). „Zawołał Jezus donośnym głosem: [...] Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mt 27,46).

Opuszczony!

Co za przerażająca myśl. To słowo niesie ze sobą znaczenie porzucenia, odtrącenia, oddzielenia nie na jakiś czas, ale na wieczność!

Patrząc głębiej w tajemnicę ofiary naszego Zbawiciela, Psalm 88 wyjawia nam myśli Jego serca pogrążonego w agonii: „Łoże moje jest między umarłymi, tak jak zabitych, którzy leżą w grobie, o których już nie pamiętasz, bo są odłączeni od ręki twojej. Umieściłeś mnie w najgłębszym dole, w ciemnościach, w głębinach, gniew twój ciąży na mnie [...]. Jestem zamknięty, bez wyjścia. [...] w miejscu zmarłych” (Ps 88, 6-9.12).

Jezus odczuwał zupełne oddzielenie swojej duszy od Ojca i Jego miłości – bo do tego właśnie ostatecznie prowadzi grzech. Zamknięty w lochu poczucia winy, wrzucony w głębię upokorzenia, uciskany uczuciami braku nadziei i niezmierzonego opuszczenia, Jezus przetrwał do końca wszystkie konsekwencje popełnionych przez nas grzechów. Był zamknięty w mrokach śmierci, z której nie widział powrotu. Pomimo tego, nie uległ jej.

– Ale jak to? – mógłby ktoś spytać – Przecież był wszechmogący. Mógł w każdej chwili uciec przez prosty akt swojej wszechmogącej woli, przez jedno słowo, jedną myśl.

Tak. I tu, Przyjacielu, dochodzimy do zdumiewającej prawdy. Posłuchaj tego nadzwyczajnego stwierdzenia Pana Jezusa: „Nikt mi go [życia] nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli” (J 10,18).

Jezus wisiał na krzyżu nie jako grzesznik przepełniony własną winą, ale jako Zbawiciel niosący z własnego wyboru twój i mój grzech. Gdyby w tych chwilach straszliwej udręki Jego miłość do ciebie i do mnie okazała się drugorzędna w stosunku do Jego własnej, to mógłby On w mgnieniu oka zniszczyć naśmiewający się z Niego tłum i powrócić do nieba. Gdyby Jego miłość do grzeszników ugięła się pod wpływem lęku przed wieczną śmiercią, mógłby zawołać na ratunek dziesięć tysięcy aniołów. Lecz nie, On dokonał wyboru na naszą korzyść, bo uznał twoje i moje życie za cenniejsze niż własne. Motywowany niezwyciężalną, nie znającą granic miłością, Jezus był raczej gotowy przestać istnieć na zawsze, niż przypieczętować naszą zagładę.

Rozumiejąc tak zdumiewającą miłość, czy zaczynasz dostrzegać, że ona jest naprawdę niewyczerpanym źródłem duchowej mocy?

Gdy tak rozmyślasz nad niewysłowioną miłością okazaną w ofierze, jaką Jezus poniósł dla twojego zbawienia, czy odczuwasz w sercu przypływ Boskiej mocy, wzmocnienie moralnych sił? Czy odczuwasz, jak twoja dusza lgnie do Niego, chętna zapomnieć o sobie, aby we wszystkim poddać się Jemu? Ja tak. Gdy rozumiem niezrównaną Bożą miłość, rzeczy tego świata stają się dziwnie mało znaczące. Grzech traci swoją atrakcyjność. Wątpliwości znikają. Trudności nie są już tak ciężkie. Obowiązki stają się radością. Poświęcenie – przyjemnością.

To jest moc, Przyjacielu, prawdziwa moc.

Boża miłość. Bezwarunkowa miłość. Miłość pozbawiona egoizmu. Miłość, która jest poza granicami naszego pojmowania. Miłość, która nie mogła nas zostawić. Boża miłość w Chrystusie. To ukryte źródło, z którego płynie duchowa siła. Ona zjednuje sobie najgłębsze uczucia serca, zdobywa najwyższą lojalność duszy i przywołuje najprawdziwszą i najszczerszą wdzięczność umysłu.

Nic więc dziwnego, że apostoł Paweł oznajmił: „Albowiem mowa o krzyżu [...] jest mocą Bożą” (1 Kor 1,18). Ponieważ na krzyżu „Bóg [...] daje dowód swojej miłości ku nam” (Rz 5,8).

Czy widzisz?

Miłość jest mocą!

Proszę, dziel się tą tajemnicą.

Ukochany Ojcze, zostałem zdobyty dla Twojego królestwa dzięki krzyżowi. Twoja miłość przerasta wszystko, co ten świat ma do zaoferowania. To, że Jezus uznał moje życie za droższe niż swoje własne, jest dla mnie zbyt głębokie. Jestem na wieki Twój. Panie, obym nigdy nie przestał zachwycać się Twoją dobrocią wobec mnie. Dziękuję Ci! W najdroższym imieniu Jezus modlę się. Amen.