Ellen G. White

Wiara i uczynki

Tytuł oryginału: Faith and Works

Tłumaczenie: Joanna Sztuka

Projekt okładki:

Redaktor: Jacek Matter

Korekta: Monika Wróbel

Redaktor techniczny: Robert Kuczek

Printed in Poland

Copyright © 2005 by Orion plus

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-915461-9-2

ISBN 978-83-65311-16-0 (epub)

ISBN 978-83-65311-17-7 (mobi)

Cytaty biblijne zaczerpnięto z Nowego Przekładu Pisma Świętego, wydanego przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne w Warszawie, ponadto wykorzystano następujące przekłady Pisma Świętego:

BG – Biblia Gdańska

BT – Biblia Tysiąclecia

KJV – King James Version

Skład i druk: ALTERNA

96-320 Mszczonów

telefon (046) 857-13-54

e-mail: alterna@fzz.pl

Przedmowa do wydania polskiego

Kwestia wzajemnych relacji pomiędzy wiarą a uczynkami w dziele zbawienia człowieka, stanowi dla wielu ludzi poważny problem. Wydaje się, że te dwa aspekty chrześcijańskiego doświadczenia trudno ze sobą pogodzić. Tym bardziej, że w Piśmie Świętym znajdujemy wypowiedzi, które na pierwszy rzut oka wydają się ze sobą sprzeczne.

Z jednej strony czytamy, że: „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie” (Rzym. 1,17). „Człowiek bywa usprawiedliwiony przez wiarę, niezależnie od uczynków zakonu” (Rzym. 3,28).

Z drugiej zaś strony czytamy: „Człowiek bywa usprawiedliwiony z uczynków, a nie jedynie z wiary” (Jak. 2,24). „Bo jak ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa” (Jak. 2,26).

Sprzeczność pomiędzy tymi wypowiedziami Pisma Świętego jest jednak tylko pozorna. Nasz Zbawiciel w prosty i jasny sposób nauczał, że wiara i uczynki powinny harmonijnie ze sobą współistnieć i współdziałać. Wiara nie może istnieć bez uczynków, uczynki zaś nie mogą zająć miejsca wiary. Pomiędzy tymi dwoma aspektami konieczna jest równowaga.

Na przestrzeni wieków chrześcijanie zaczęli jednak zbaczać z prosto wytyczonej ścieżki, popadając z jednej skrajności w drugą.

Najpierw nadmierną wagę przykładano do wykonywanych przez człowieka uczynków. W ten sposób czysta ewangelia została wypaczona. Zbawienie przestało być postrzegane jako niezmierzony dar Boży. Zaczęto je uważać raczej za coś, co można sobie kupić i wypracować o własnej ludzkiej sile. Sednem chrześcijaństwa przestał być Chrystus, a stał się nim człowiek i jego uczynki, jego ofiary i dary, pokuty i odpusty.

Pan Bóg nie pozostawił jednak świata w ciemności i przywrócił światu prawdę o tym, że usprawiedliwienie przychodzi z łaski przez wiarę. Grzeszny człowiek jest podatny na popadanie w skrajności i chrześcijaństwo ponownie zboczyło z wytyczonej ścieżki, tym razem wpadając w drugą skrajność. Wiara w Chrystusa, jedynie wiara, stała się tematem wielu opracowań i książek chrześcijańskich pisarzy. Prawo Boże i uczynki człowieka zeszły na dalszy plan. Doprowadziło to do tego, że wyznający wiarę ludzie swoimi uczynkami niewiele różnili się od niewierzących. Wyznawanie wiary w Chrystusa stało się czymś łatwym, nie wymagającym wysiłku, wyrzeczeń czy samozaparcia.

Z takimi właśnie skrajnościami możemy spotkać się także w naszych czasach. Na temat usprawiedliwienia przez wiarę napisano już wiele książek i opracowań. Jednak dla wielu ludzi kwestia wiary i uczynków pozostaje nadal trudna do pogodzenia.

Aby wyjść naprzeciw tym trudnościom, pracownicy The Ellen G. White Estate – instytucji zajmującej się spuścizną literacką dzieł Ellen G. White − przygotowali książkę, w której przybliżyli niektóre z wypowiedzi ducha proroczego w tej kwestii. Książka ta aż dotąd czekała na swoje polskie wydanie. Temat usprawiedliwienia z łaski przez wiarę ma dla nas żywotne znaczenie, dlatego pragniemy, aby również polscy czytelnicy mogli skorzystać z tego materiału. Oddajemy zatem teraz do rąk polskich czytelników tę książkę, która jak wierzymy powinna zainteresować wszystkich tych, którzy pragną podążać ścieżką wytyczoną przez Naszego Zbawiciela.

Polskie wydanie niniejszej książki nie jest jednak dokładną kopią wydania angielskiego, które w większej części składało się z fragmentów kazań i artykułów. W wydaniu polskim tam gdzie było to możliwe przytoczono całe artykuły i kazania. Dzięki temu polski czytelnik może poznać nie tylko te fragmenty, w których poruszana jest kwestia wiary i uczynków, ale także może zobaczyć cały kontekst danej wypowiedzi.

Oby wśród wielu krążących w świecie opinii, na temat wiary i uczynków, głos Bożej posłanki rozwiał wszelkie wątpliwości i postawił nas na jasno wytyczonej przez Boga ścieżce. Obyśmy nie popadali w skrajności i nie zbaczali z tej ścieżki ani w prawo ani w lewo, a czyniąc tak będziemy zarówno silni w wierze, jak i pełni owoców w dobrych uczynkach pełnionych ku chwale Bożej i w Jego mocy. Oby ta niewielka książka okazała się pomocną w doświadczaniu usprawiedliwienia z łaski przez wiarę.

Wydawcy.

Przedmowa

W związku z tym, że wielkie wiecznie żywe prawdy o sprawiedliwości przez wiarę, usprawiedliwieniu i uświęceniu pozostają w centrum zainteresowania, byłoby dobrze uważnie wsłuchać się w poselstwo posłanki Bożej, badając je w porządku chronologicznym.

W celu przedstawienia treści jej nauczania pracownicy The Ellen G. White Estate przybliżyli w kolejności chronologicznej, począwszy od roku 1881 do 1902, osiemnaście odczytów. Jej kazania i artykuły konsekwentnie przedstawiają podstawowe prawdy zbawienia jako ucieleśnienie prawa i ewangelii – te, które zawarte są w Review and Herald skierowane są do kościoła, a te, które zawarte są w Signs of the Times, przeznaczone są także dla odbiorców spoza kościoła. Kilka wybranych pozycji zostało zaprezentowanych pod tytułem nadanym na podstawie nazwy znajdującej się w kartotece, jak na przykład manuskrypt 36, 1890 r., napisany w okresie kryzysu, jaki nastąpił po Generalnej Konferencji w 1888 r., gdy, jak opisała to w innej publikacji, lud znalazł się w „wielkim niebezpieczeństwie zajęcia fałszywego stanowiska” odnośnie „wiary i uczynków” (Ms. 23, 1891 r.). W swym niezatytułowanym manuskrypcie z 1890 r. w jednoznaczny sposób kładzie kamienie milowe wyjaśniając te kwestie.

Chociaż Ellen White często porusza te same tematy mając do czynienia w różnych czasach z żywotnymi prawdami, to czytając kazania, artykuły i manuskrypty w ich naturalnej kolejności nabiera się cennych spostrzeżeń. Każdy z nich przedstawia temat w sposób wyważony, lecz często z wyróżniającymi się akcentami. Wiele z odczytów jest przedstawionych w całości, podczas gdy inne, ze względu na oszczędność miejsca, zostały skrócone tak, aby obejmowały jedynie część – zazwyczaj większą część – odnoszącą się do wiary i uczynków. Podtytuły, a w kilku przypadkach tytuły rozdziały, zostały dodane przez kompilatorów. Nawet nie próbowano wyczerpać tematu. Jej książki oraz wiele innych kazań i artykułów dotyczą wiecznie żywych prawd. Każdy przeglądający te odczyty wyraźnie dostrzeże ważność tematu dla każdego chrześcijanina. Zauważy również spójne stanowisko tej, która w sposób szczególny była prowadzona przez Pana, omawiając prawdy zawarte w poniższych artykułach.

Plan zbawienia zgubionego rodzaju ludzkiego opiera się na tym, by człowiek przyjął jedynie przez wiarę zastępczą śmierć Chrystusa. Prawda ta była nauczana u bram Edenu, gdy Adam i jego potomkowie zabijali ofiarnego baranka. Była ona nauczana na pustyni, gdy miedziany wąż został wywyższony przez Mojżesza, a lud, w którego żyłach płynął jad węży, został uleczony przez spoglądanie w wierze na ten zbawczy symbol. Była ona nauczana poprzez system ofiarny dany Izraelowi. Była nauczana przez proroków i apostołów. Ciągle jesteśmy nauczani, że zbawienie jest z łaski przez wiarę, a w tym samym czasie jesteśmy skłaniani by zrozumieć, że:

„Chociaż prawdziwa wiara pokłada całkowitą ufność w Chrystusie ku zbawieniu, prowadzi ona także do doskonałego podporządkowania się prawu Bożemu. Wiara objawia się poprzez uczynki.” (Review and Herald, 5 października 1886 r.).

Ten wyważony pogląd uwidoczni się w materiałach w tej małej książce, skomponowanej w pewnym stopniu przypadkowo.

Poprzez wieki, począwszy od Kaina, wielki przeciwnik krzyżował życzliwe Boże zapewnienie, prowadząc mieszkańców ziemi do przyjęcia twierdzenia, że człowiek, który przez pogwałcenie prawa Bożego stał się grzesznikiem, musi poprzez swe własne działanie uzyskać zasługę i zbawienie, czy to przez udręczanie swego ciała, ofiarowywanie swych dzieci jakiemuś bogu stworzonemu przez własne ręce, odbywanie pielgrzymek do miejsc uważanych za święte, odprawianie pokuty, płacenie pieniędzy do skarbców kościoła, czy też po prostu poprzez własne wytężone wysiłki, próbując żyć dobrym i cnotliwym życiem.

Proste doświadczenie przyjęcia zbawienia przez wiarę wydaje się dla wielu zbyt łatwe, a niezliczone rzesze tych, którzy twierdzą, że są naśladowcami Chrystusa, praktycznie zajmują stanowisko, że zbawienie jest częściowo przez wiarę, jeśli chodzi o śmierć Chrystusa na Kalwarii, a częściowo poprzez ludzki wysiłek.

Gdy pierwsi Adwentyści Dnia Siódmego ujrzeli żądania niezmiennego prawa Bożego, zagrażały im legalistyczne tendencje, które po jakimś czasie wydały niekorzystny owoc w doświadczeniu wielu z nich. Lecz sumienne poznanie prawa Bożego doprowadziło do odrzucenia grzechu i do prowadzenia świętego, uświęconego życia. Taka jest problematyka prezentowanych odczytów, koncentrujących się na zagadnieniu wiary i uczynków, prawa i ewangelii.

Prawie w połowie dwóch dekad przedstawionych w tej broszurze miała miejsce sesja Generalnej Konferencji w 1888 r. w Minneapolis, Minnesota, która odbyła się przed instytutem kaznodziejskim. Na tych spotkaniach nacisk został położony na podstawowe prawdy sprawiedliwości przez wiarę. Ellen White uznała to wydarzenie za ożywienie prawd w dużej mierze usuniętych z pola widzenia. Na konferencji ona sama nie dokonała żadnej prezentacji tego tematu. Sednem jej wykładów było to, aby ci, którzy byli obecni, otworzyli swe serca na przyjęcie światła płynącego ze Słowa Bożego, które było przedstawiane przez starszych E. J. Waggonera i A. T. Jonesa. Odbiór nowych akcentów był niejednoznaczny. Niektórzy ze słuchaczy przyjęli je z radością i w pełni, a inni zajęli postawę neutralną. Jeszcze inni odrzucili je. Zapisy podają jasno, że wielu wyjechało z konferencji będąc przepełnionymi nowym i chwalebnym doświadczeniem w Chrystusie Jezusie.

Poprzez kazania wygłaszane w zborach po tej konferencji, wliczając wiele wygłoszonych przez Ellen White i poprzez artykuły, które wyszły spod jej pióra, adwentyści zostali doprowadzeni do jaśniejszego zrozumienia i przyjęcia sprawiedliwości przez wiarę. Wielu z tych, którzy na początku odrzucili zrozumienie przedstawione w Minneapolis, zostało doprowadzonych do przyjęcia go.

Podstawowe prawdy obejmujące naukę o sprawiedliwości przez wiarę są tak proste, że żadna odrębna książka E. G. White nie została poświęcona analizie tego zagadnienia. Temat przenika wiele jej książek tworząc bogaty zbiór różnych ilustracji tych treści. W 1893 r. opublikowała broszurę pt. „Usprawiedliwieni przez wiarę”. Pojawia się ona w pięćdziesięciostronicowym dziale książki Selected Messages, tom I, pt. „Chrystus naszą sprawiedliwością”. Polecamy przeczytanie całego działu.

Dzisiaj można cieszyć się doświadczeniem zamieszkiwania w cieple pochodzącym z przyjęcia sprawiedliwości Chrystusa, a jutro – utracić je w wyniku zaniedbania lub pewności siebie. Jest to osobiste doświadczenie prostego przyjęcia i zaufania, i może okazać się kruchym. Może ono zostać zniekształcone poprzez spór nad drobnymi problemami teologicznymi. Ellen White zauważyła:

„Wielu popełnia błąd próbując drobiazgowo zdefiniować niewielkie różnice pomiędzy usprawiedliwieniem a uświęceniem. W definicje tych dwóch pojęć często wprowadzają swe własne poglądy i domysły. Po co próbować być bardziej drobiazgowym niż natchnienie w wiecznie żywej kwestii sprawiedliwości przez wiarę? Po co rozpracowywać każdy drobny punkt tak, jakby zbawienie duszy zależało od dokładnego zrozumienia tej sprawy? Nie wszyscy mogą patrzeć w ten sam sposób.” (Manuskrypt 21, 1891 r.; również w SDA Bible Commentary, tom 6, str. 1072).

Oby kilka podejść do prawd, przedstawionych tutaj przez posłankę Pana, zachowało żywy temat sprawiedliwości przez wiarę jasnym, zrównoważonym i nieskomplikowanym – jest to nadzieją wydawców i

Członków Zarządu

The Ellen G. White Estate

Washington, D.C., 7 grudnia 1978 r.

Rozdział 1

Ellen White wyjaśnia zasadnicze kwestie

Ogólny manuskrypt napisany w 1890 r. w czasie spotkań kaznodziejskich w Battle Creek, w kartotece jako manuskrypt 36, 1890 r., a opublikowany w Review and Herald 24 lutego i 3 marca 1977 r. To zasadnicze wyjaśniające oświadczenie stanowi odpowiedni wstęp do osiemnastu prezentacji, ułożonych w kolejności chronologicznej, jakie po nim nastąpią.

Apostoł Paweł powiedział: „Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi Królestwa Bożego nie odziedziczą?… A takimi niektórzy z was byli; aleście obmyci, uświęceni, i usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego” (1 Kor. 6,9.11). Wskutek zaparcia się Jezusa Chrystusa, naszej sprawiedliwości, dochodzi do braku oddania, pobożności i uświęcenia zewnętrznego człowieka. Miłość Boża musi być nieustannie rozwijana…

Podczas gdy jedna grupa wypacza naukę o usprawiedliwieniu przez wiarę i lekceważy spełnianie warunków wyłożonych w Słowie Bożym – „Jeśli mnie miłujecie, przykazań moich przestrzegać będziecie” (Jan 14,15), – co najmniej tak samo wielki błąd popełniają ci, którzy twierdzą, że wierzą i są posłuszni przykazaniom Bożym, lecz przeciwstawiają się drogocennym promieniom światła – nowego dla nich – które promienieje z krzyża Kalwarii. Pierwsza grupa nie dostrzega w prawie Boga cudownych rzeczy, które są dla wszystkich wykonawców Jego Słowa. Druga koncentruje się na rzeczach błahych i zaniedbuje sprawy bardziej doniosłe: miłosierdzie i miłość Bożą.

Wielu bardzo wiele straciło, ponieważ nie wysilili się by dostrzec cudowne rzeczy w prawie Bożym. Z jednej strony religianci ogólnie rzecz biorąc rozdzielili prawo i ewangelię, podczas gdy my, z drugiej strony, uczyniliśmy prawie to samo z innego punktu widzenia. Nie wywyższaliśmy przed ludem sprawiedliwości Chrystusa i pełnej doniosłości Jego wielkiego planu odkupienia. Pomijaliśmy Chrystusa i Jego niezmierzoną miłość, wprowadzaliśmy teorie i rozumowanie, wygłaszając wzniecające spory przemówienia.

Nienawróceni ludzie stawali za pulpitami głosząc kazania. Ich serca nigdy nie doświadczyły poprzez żywą, silną, ufną wiarę, słodkiego dowodu przebaczenia swoich grzechów. Jak więc mogli głosić o miłości, współczuciu, przebaczeniu Bożym dla wszelkiego grzechu? Jak mogli mówić: „Patrz i żyj”? Spoglądając na krzyż Kalwarii, będziecie pragnęli nieść krzyż. Odkupiciel świata zawisł na krzyżu Kalwarii. Oto Zbawiciel świata, w którym mieszkała cała pełnia Boskości cieleśnie. Czy ktokolwiek może patrzeć i ujrzeć ofiarę umiłowanego Syna Bożego, a jego serce nie zostanie skruszone i złamane, gotowe poddać Bogu serce i duszę?

Niech ta kwestia w pełni zadomowi się w każdym umyśle: jeśli przyjmujemy Chrystusa jako Zbawiciela, musimy przyjąć Go jako Władcę. Nie możemy mieć pewności i pełnego bezkrytycznego zaufania do Chrystusa jako naszego Zbawiciela, dopóki nie uznamy Go jako naszego Króla i nie będziemy posłuszni Jego przykazaniom. W ten sposób dajemy dowód naszej lojalności wobec Boga. Wtedy nasza wiara posiada właściwy kształt, ponieważ jest czynną wiarą. Działa ona przez miłość. Powiedz z głębi swego serca: „Panie, wierzę, że umarłeś, aby odkupić moją duszę. Skoro nadałeś duszy taką wartość, że oddałeś za mnie Swoje życie, odwzajemnię się. W całej swej słabości, oddam swoje życie i wszystkie jego możliwości Twojej opiece.”

Wola musi być doprowadzona do całkowitej harmonii z wolą Boga. Jeśli zostanie to dokonane, żaden promień światła, który zaświeci do serca i komnat umysłu, nie zostanie odparty. Światło z niebios będzie przez nas tęsknie wyczekiwane, jako światło wypełniające wszystkie komnaty duszy. Stanie się melodią graną Bogu.

Wiara i niewiara

Jak wielka wiara płynie z naszych serc? Zbliżcie się do Boga, a Bóg zbliży się do was. Oznacza to częste przebywanie z Panem w modlitwie. Gdy ci, którzy wychowali samych siebie w sceptycyzmie i pielęgnowali niewiarę, wplatając dociekliwe wątpliwości w swoje doświadczenie, będą przekonywani przez Ducha Bożego, ujrzą, że ich osobistym obowiązkiem jest wyznać swą niewiarę. Otworzą swe serca na przyjęcie zesłanego im światła i przez wiarę przekroczą granicę z grzechu ku sprawiedliwości, z wątpliwości ku wierze. Poświęcą się w pełni Bogu i podążą za Jego światłem zamiast za iskrami, które sami rozniecili. Gdy wytrwają w poświęceniu, ujrzą większe światło, które będzie coraz jaśniejsze i jaśniejsze, aż do dnia doskonałego.

Pielęgnowana w duszy niewiara ma urzekającą moc. Nasiona wątpliwości, które zasiali, wydadzą plon, lecz muszą oni kontynuować wykopywanie każdego korzenia niewiary. Gdy te trujące rośliny zostaną wyrwane, przestaną rosnąć z powodu braku pokarmu w słowie i działaniu. Dusza musi posiadać drogocenne rośliny wiary i miłości zasiane w glebę serca i tam umocnione.

Niejednoznaczne pojęcia zbawienia

Czyż nie możemy zrozumieć, że rzeczą, za którą trzeba najwięcej zapłacić, jest grzech? Jego ceną jest czystość sumienia, utrata łaski Boga i oddzielenie duszy od Niego, a w końcu utrata nieba. Grzech polegający na zasmucaniu Świętego Ducha Bożego i postępowaniu wbrew Niemu, kosztował niejednego człowieka utratę duszy.

Któż może określić rozmiar odpowiedzialności za wpływ wywierany przez każdego reprezentanta ludzkości, którego nabył nasz Odkupiciel za cenę ofiary Swego życia. Jakaż scena zostanie przedstawiona, gdy zasiądzie sąd i zostaną otworzone księgi na świadectwo ku zbawieniu lub zgubie wszystkich dusz! Wymaga to nieomylnej decyzji Tego, który żył w człowieczym ciele, umiłował ludzkość, oddał Swe życie za nią, aby ostatecznie przeznaczyć nagrody dla lojalnych sprawiedliwych i kary dla nieposłusznych, nielojalnych i niesprawiedliwych. Synowi Bożemu zostało powierzone całkowite oszacowanie działania i odpowiedzialności każdej osoby. Dla tych, którzy byli uczestnikami grzechów innych ludzi i działali wbrew Bożemu postanowieniu, będzie to uroczysta scena dramatu o najstraszliwszym charakterze.

Wielokrotnie było mi ukazywane niebezpieczeństwo tkwiące w tym, że jako lud zabawiamy się fałszywymi ideami usprawiedliwienia przez wiarę. Pokazywano mi przez lata, że szatan będzie działał w szczególny sposób, aby w tym punkcie zaciemnić umysł. Zbyt często kładziono nacisk na Prawo Boże i przedstawiano je zgromadzeniom w sposób niemal pozbawiony znajomości Jezusa Chrystusa i Jego związku z prawem, tak jak w przypadku ofiary Kaina. Pokazano mi, że wielu było powstrzymywanych od wiary z powodu pomieszanych, pogmatwanych idei zbawienia, ponieważ kaznodziejowie nie działali we właściwy sposób, by poruszyć ich serca. Przez lata byłam przynaglana w swoich myślach w kwestii przypisanej sprawiedliwości Chrystusa. Dziwiłam się, że sprawa ta nie była uczyniona przedmiotem rozmów w naszych zborach w całym kraju, podczas gdy byłam w tej kwestii tak nieustannie przynaglana i czyniłam ją tematem niemal każdej przemowy i wykładu, jakie przekazywałam ludowi.

Analizując moje pisma piętnasto i dwudziestoletnie [przekonałam się, że one] przedstawiają tę kwestię w tym samym świetle – że tym, którzy wkraczają w uroczyste, święte dzieło kaznodziejskie powinno się najpierw udzielić przygotowania na temat nauk Chrystusa i apostołów dotyczących żywych zasad praktycznej pobożności. Mają oni być wykształceni w tym, co stanowi szczerą, żywą wiarę.

Jedynie przez wiarę

Do pracy posyłanych jest wielu młodych ludzi, którzy nie rozumieją planu zbawienia ani tego, czym jest prawdziwe nawrócenie; faktycznie oni sami potrzebują nawrócenia. Potrzebujemy oświecenia w tej kwestii, a kaznodziejowie potrzebują wykształcenia, aby bardziej szczegółowo uwydatniali treści, które wyjaśniają prawdziwe nawrócenie. Wszyscy, którzy zostali ochrzczeni, mają dać dowód tego, że zostali nawróceni. Nie ma takiej kwestii, na którą trzeba kłaść większy nacisk, częściej powtarzać czy też mocniej wpajać w umysły wszystkich, niż to, że rzeczą niemożliwą dla upadłego człowieka jest zasłużenie sobie na cokolwiek poprzez najlepsze dobre uczynki. Zbawienie jest jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.

Gdy kwestia ta jest rozpatrywana, bolejemy w sercu widząc, jak nic nieznaczące są uwagi tych, którzy powinni rozumieć tajemnicę pobożności. Mówią oni tak nierozważnie o prawdziwych ideach naszych braci, którzy wyznają, że wierzą prawdzie i nauczają prawdy. Jak zostało mi to wyjawione, ich wywody w znacznym stopniu odbiegają od rzeczywistości. Wróg pogrążył ich umysły we mgle i oparach ziemskości i wydaje się, że jest to tak zakorzenione w ich sposobie myślenia, iż stało się częścią ich wiary i charakteru. Jedynie ponowne nawrócenie może ich zmienić i sprawić, że porzucą fałszywe poglądy – ponieważ pokazano mi, że właśnie takie one są. Tymczasem ludzie ci uporczywie trzymają się ich tak, jak człowiek tonący uporczywie trzyma się koła ratunkowego, w nadziei uchronienia przed zatonięciem i rozbiciem statku wiary.

Chrystus udzielił mi słów, bym mówiła: „Musicie się na nowo narodzić, bo inaczej nigdy nie wejdziecie do królestwa niebios”. Dlatego też wszyscy, którzy mają właściwe zrozumienie tej sprawy, powinni odsunąć na bok swego rozmiłowanego w sporach ducha i szukać Pana z całego swego serca. Wtedy odnajdą Chrystusa i będą mogli nadać swemu religijnemu doświadczeniu odpowiedni charakter. Kwestię tę – prostotę prawdziwej pobożności – powinni wywyższać wyraźnie przed ludem w każdym przemówieniu. To przekona serce każdej głodnej, spragnionej duszy, która pragnie dojść do pewności nadziei, wiary i doskonałej ufności w Bogu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Niech ten temat będzie wyraźny i jasny, że poprzez własne zasługi żadne stworzenie nigdy nie zdoła poprawić swej pozycji w oczach Bożych ani skłonić Boga do udzielenia błogosławieństw. Gdyby wiara i uczynki mogły nabyć dla kogokolwiek dar zbawienia, wówczas Stwórca byłby zobowiązany wobec stworzenia. Istnieje tutaj możliwość potraktowania fałszu jako prawdy. Jeśliby jakikolwiek człowiek mógł zasłużyć na zbawienie przez coś, co może uczynić, wtedy znajdowałby się on w tym samym położeniu, co katolik odprawiający pokutę za swe grzechy. Zbawienie stałoby się wtedy po części spłatą długu, skoro można by je uzyskać tak jak wynagrodzenie. Jeśli człowiek nie może przez jakikolwiek ze swoich dobrych uczynków zasłużyć na zbawienie, to wtedy musi być ono całkowicie z łaski, przyjmowane przez człowieka jako grzesznika, ponieważ przyjmuje on i wierzy w Jezusa. Jest ono całkowicie dobrowolnym darem. Usprawiedliwienie przez wiarę jest umieszczone poza polem sporu. Cały konflikt kończy się, skoro tylko rozstrzygnięta zostanie kwestia, że zasługi upadłego człowieka w jego dobrych uczynkach nigdy nie mogą zdobyć dla niego życia wiecznego.

Całkowicie z łaski

Dane mi od Boga światło sprawia, że ten istotny temat pojmuję bez żadnych wątpliwości. Usprawiedliwienie jest całkowicie z łaski i nie jest zdobywane przez jakiekolwiek uczynki, których może dokonać upadły człowiek. W jasny sposób przedstawiano mi kwestię, że jeśli bogaty człowiek posiada pieniądze i dobytek, i z tego czyni dla Pana ofiarę, to poprzez myśl, że zasłużył on na łaskę Bożą, i że Pan jest zobowiązany do tego, by spoglądać na niego ze szczególną łaską z uwagi na ten dar, dochodzą do głosu fałszywe idee niweczące ofiarę.

Zbyt mało było w tej kwestii jasnych objaśnień. Pan w zaufaniu udostępnił człowiekowi Swe własne dobra – środki, których zwrotu wymaga, gdy tak wskaże Jego opatrzność i gdy domaga się tego sprawowanie Jego dzieła. Pan dał inteligencję. On dał zdrowie i zdolność gromadzenia ziemskich korzyści. On stworzył rzeczy, które są na ziemi. On objawia Swą boską moc dla rozkwitu wszystkich jej bogactw. Są one Jego owocami z Jego własnej uprawy. On dał słońce, chmury, strumienie deszczu, by sprawiały, że roślinność kwitnie. Jako Boży wynajęci słudzy gromadzicie Jego plon, by wykorzystywać to, co wymagane jest dla zaspokojenia waszych potrzeb w sposób ekonomiczny i by zdać rachunek na Boże wezwanie. Możecie powiedzieć wraz z Dawidem: „Wszak od ciebie pochodzi to wszystko i daliśmy tylko to, co z twojej ręki mamy” (1 Kron. 29,14). Tak więc zadowolenie stworzenia z przypisania sobie zasług nie może opierać się na zwracaniu Panu tego, co do Niego należało, ponieważ zawsze stanowiło to Jego własność, która ma być używana tak, jak polecił On w Swej opatrzności.

Utracona łaska Boża

Poprzez bunt i odstępstwo człowiek utracił Bożą łaskę, a nie swoje prawa, ponieważ nie miałby żadnej wartości, gdyby nie został nią obdarzony w umiłowanym Synu Bożym. Kwestia ta musi zostać zrozumiana. Utracił on te przywileje, które Bóg dał mu w Swoim miłosierdziu jako dobrowolny dar, powierzony w zarządzanie skarb, który miał być używany dla rozwoju Jego sprawy i dla Jego chwały, dla pożytku stworzonych przez Niego istot. W chwili gdy robotnik Boży odmówił posłuszeństwa prawom Bożego królestwa, stał się nielojalny wobec Bożego rządu i uczynił siebie całkowicie niegodnym wszelkich błogosławieństw, jakie Bóg mu wyświadczył.

Takie było stanowisko ludzkiej rasy po tym, gdy człowiek oddzielił się od Boga poprzez przestępstwo. Tak więc nie miał on już dłużej prawa do haustu powietrza, promienia słonecznego czy też okruchu pożywienia. A powodem, dla którego człowiek nie został unicestwiony było to, że Bóg tak go umiłował, iż uczynił dar Swego umiłowanego Syna, ażeby Ten doznał kary za jego przestępstwo. Chrystus zaproponował, że stanie się poręczycielem i zastępcą człowieka, ażeby człowiek, poprzez niezmierną łaskę, otrzymał kolejną szansę – drugie wypróbowanie – mając za przestrogę doświadczenie Adama i Ewy jako ostrzeżenie przed przestąpieniem prawa Bożego tak, jak oni to zrobili. A skoro człowiek cieszy się błogosławieństwami Bożymi w darze światła słonecznego i darze pożywienia, powinien kłaniać się Bogu z wdzięcznością, bo wszystko pochodzi od Boga. Wszystko, co jest Mu zwracane, jest jedynie Jego własnością, bo to On ją dał.

Człowiek złamał prawo Boże, a poprzez Odkupiciela na innej zasadzie otrzymał nowe obietnice. Wszelkie błogosławieństwa muszą przyjść poprzez Pośrednika. Teraz każdy członek ludzkiej rodziny jest oddany całkowicie w ręce Chrystusa, i wszystko, cokolwiek posiadamy w tym życiu – czy jest to dar pieniędzy, domów, ziemi, mocy rozumowania, siły fizycznej, talentów intelektualnych oraz błogosławieństwa życia przyszłego – umieszczone są w naszym posiadaniu jako Boże skarby, które mają być wiernie używane dla dobra własnego i bliźnich. Każdy dar jest opieczętowany krzyżem i nosi wizerunek oraz napis Jezusa Chrystusa. Wszystkie rzeczy pochodzą od Boga. Od najmniejszych korzyści do największego błogosławieństwa, wszystkie przepływają przez jeden Kanał – nadludzkie wstawiennictwo skropione krwią, której wartości nie da się oszacować, ponieważ było to życie Boże w Jego Synu.

A zatem ani jedna dusza nie może dać Bogu czegokolwiek, co już nie jest Jego. Zapamiętajcie to: „Od ciebie pochodzi to wszystko i daliśmy tylko to, co z twojej ręki mamy” (1 Kron. 29,14). Gdziekolwiek idziemy, musimy głosić ludziom, że nie posiadamy niczego, nie możemy ofiarować niczego w wartości, w pracy, w wierze, czego najpierw nie otrzymaliśmy od Boga i na czym może On w każdej chwili położyć Swą rękę i powiedzieć: To jest Moje – powierzyłem wam dary, błogosławieństwa i talenty nie po to, aby was wzbogacić, lecz dla mądrego udoskonalania na pożytek świata.

Wszystko pochodzi od Boga

Stworzenie należy do Boga. Pan mógłby, zaniedbując opiekę nad człowiekiem, natychmiast zatrzymać jego oddech. Wszystko, czym on jest i wszystko, co posiada, należy do Boga. Cały świat należy do Boga. Ludzkie domy, osobiste umiejętności czy to wartościowe, czy olśniewające, są Bożym darem. To wszystko jest Jego darem, który ma zostać Bogu zwrócony w postaci pomocy w uprawie serca człowieka. Najokazalsze dary mogą zostać złożone na Bożym ołtarzu, a ludzie będą sławić, wynosić i wychwalać dawcę z powodu Jego hojności. W czym? „Od ciebie pochodzi to wszystko i daliśmy tylko to, co z twojej ręki mamy” (1 Kron. 29,14). Żadną pracą człowiek nie może zasłużyć sobie na przebaczającą miłość Bożą, lecz miłość Boża przenikająca duszę doprowadzi go do czynienia tych rzeczy, które zawsze były przez Boga wymagane i do tego, że będzie je czynił z przyjemnością. Cokolwiek dobrego uczyni, zrobi jedynie to, co zawsze było wymaganym od niego obowiązkiem.

Aniołowie Boga w niebie, którzy nigdy nie upadli, nieustannie czynią Jego wolę. We wszystkim, co czynią w swoich pracowitych misjach dobroci dla naszego świata, ochraniając, prowadząc i strzegąc robotników Bożych przez wieki – zarówno sprawiedliwych jak i niesprawiedliwych – mogą wiernie powiedzieć: „Wszystko należy do Ciebie. Daliśmy Tobie z Twojej własności.” Gdyby ludzkie oko mogło ujrzeć przelotnie służbę aniołów! Gdyby wyobraźnia mogła uchwycić i rozpamiętywać bogatą, chwalebną służbę aniołów Bożych i konflikty, w jakie się angażują na rzecz ludzi, aby ich chronić, prowadzić, zdobywać i odciągać od sideł szatana. Jakże inne byłoby zachowanie, religijne zaangażowanie!

Zasługa stworzenia

Można wdać się w dyskusje prowadzone przez ludzi dążących do tego, by przewodzić oraz przez śmiertelników, którzy z uporem bronią swych zasług, lecz oni po prostu nie wiedzą, że cały czas źle przedstawiają prawdę, która jest w Jezusie. Zabłądzili we mgle niejasności. Potrzebują miłości Bożej, która jest przedstawiona jako złoto w ogniu wypróbowane; potrzebują białej szaty czystego charakteru Chrystusa; i potrzebują niebiańskiej maści, aby mogli dostrzec ze zdumieniem całkowitą bezwartościowość zasługi stworzenia dla uzyskania zapłaty życia wiecznego. U stóp naszego Zbawiciela może zostać złożona gorliwość w pracy i głębokie uczucie, wysokie i imponujące osiągnięcie intelektu, rozmach zrozumienia i najpokorniejsze samoponiżenie; lecz nie będzie tam ani jotę więcej ponad łaskę i talent dane najpierw przez Boga. Nie może być dane mniej, niż nakazuje obowiązek, i nie może być dane ani jotę więcej, niż oni wcześniej otrzymali; a wszystko musi zostać złożone na ogniu sprawiedliwości Chrystusa po to, aby zostało oczyszczone ze swego ziemskiego zapachu, zanim wzniesie się w obłoku wonnego kadzidła do wielkiego Jahwe i zostanie przyjęte jako słodki aromat.

Pytam: jak mogę przedstawić tę sprawę w jej właściwej formie? Pan Jezus przekazał wszelką moc, całą łaskę, całą skruchę, całe upodobanie, całe przebaczenie grzechów przedstawiając człowiekowi Swoją sprawiedliwość, której ma się on uchwycić przez żywą wiarę – będącą także darem Bożym. Gdybyś mógł zebrać razem wszystko to, co w człowieku jest dobre, święte, szlachetne i urocze, i wtedy przedstawił ten przedmiot aniołom Bożym jako coś, co odgrywa rolę w zbawieniu ludzkiej duszy lub w zasłudze, propozycja zostałaby odrzucona jako zdrada. Stojąc w obecności swego Stwórcy i patrząc na niczym nieprzewyższoną chwałę, jaka okrywa Jego osobę, patrzą oni na Baranka Bożego przeznaczonego od założenia świata do życia pełnego upokorzenia, aby został odrzucony przez grzesznych ludzi, wzgardzony, ukrzyżowany. Któż może oszacować nieskończoną ofiarę!

Chrystus stał się dla nas ubogim, abyśmy przez Jego ubóstwo zostali ubogaceni. Wszystkie czyny, jakie człowiek może przedłożyć Bogu, będą znaczyły znacznie mniej niż nic. Moje prośby są uczynione możliwymi do przyjęcia jedynie dlatego, że są oparte na sprawiedliwości Chrystusa. Idea, że można uczynić cokolwiek, aby zasłużyć na łaskę przebaczenia, jest od początku do końca błędna. „Panie, żadnej zapłaty nie przynoszę w ręku mym, po prostu uporczywie trwam przy krzyżu Twym.”

To, czego nie może uczynić człowiek

Człowiek nie może dokonać żadnych godnych pochwały czynów, które przyniosłyby mu jakąkolwiek chwałę. Ludzie mają w zwyczaju wysławianie i wychwalanie ludzi. Wzdragam się, gdy to widzę lub o tym słyszę, ponieważ zostało mi objawione niemało przypadków, gdzie życie prywatne i wewnętrzne dzieło serc takich właśnie ludzi jest pełne samolubstwa. Są oni zepsuci, zbrukani, nikczemni; i nic, co pochodzi z wszystkich ich czynów, nie może dodać im wartości w oczach Boga, ponieważ wszystko, co czynią, jest dla Niego obrzydliwością. Nie może być żadnego prawdziwego nawrócenia bez porzucenia grzechu i bez dostrzegania obrzydliwości charakteru grzechu. Z przenikliwością postrzegania, nigdy nieosiągalną dla śmiertelnego wzroku, aniołowie Boży dostrzegają, że istoty skrępowane niszczycielskimi wpływami, z nieczystymi duszami i rękami, decydują o swoim przeznaczeniu dla wieczności; a mimo to wielu ma niewielkie zrozumienie tego, co stanowi grzech i co jest lekarstwem.

Słyszymy, jak odnośnie nawrócenia duszy naucza się tak wielu poglądów, które nie są prawdą. Uczy się ludzi myśleć, że jeśli człowiek pokutuje, zostanie mu wybaczone, sądząc, że pokuta jest drogą, drzwiami do nieba, że w pokucie jest pewna zagwarantowana wartość, dzięki której można kupić sobie przebaczenie. Czy człowiek może pokutować z samego siebie? Nie bardziej niż może sam sobie przebaczyć. Łzy, westchnienia, postanowienia – one wszystkie są jedynie właściwym wykorzystaniem zdolności, jakie Bóg dał człowiekowi i odwróceniem się od grzechu ku poprawie życia, które należy do Boga. Gdzie w człowieku znajduje się zasługa, która przyniesie mu zbawienie lub która postawi przed Bogiem coś, co jest wartościowe i doskonałe? Czy ofiarowanie pieniędzy, domów, ziemi umieści cię na liście zasługujących? To niemożliwe!

Niebezpieczne jest, odnośnie usprawiedliwienia przez wiarę, gdy wierze przypisuje się zasługę. Gdy przyjmujesz sprawiedliwość Chrystusa jako wolny dar, jesteś usprawiedliwiony za darmo przez odkupienie Chrystusa. Czym jest wiara? „Jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy i dowodem rzeczy niewidzialnych” (Hebr. 11,1 BG). Jest to zgoda rozumu na słowa Boże, która scala serce w ochotnym poświęceniu i służbie Bogu; Temu, który dał rozum, Temu, który poruszył serce, Temu, który pierwszy skłonił umysł do spoglądania na Chrystusa na krzyżu Kalwarii. Wiara jest oddaniem Bogu mocy intelektualnych, poddaniem umysłu i woli Bogu, i uznaniem Chrystusa za jedyne drzwi, przez które można wejść do Królestwa Niebios.

Gdy ludzie nauczą się, że nie mogą uzyskać sprawiedliwości poprzez wartość własnych uczynków i zaczną spoglądać ze stanowczym i całkowitym spoleganiem na Jezusa Chrystusa jako swą jedyną nadzieję, to wówczas nie będzie tak wiele własnego „ja” i tak mało Jezusa. Dusze i ciała są zbezczeszczone i zbrukane przez grzech, serce pozostaje w oddzieleniu od Boga, a mimo to wielu zmaga się w swych ograniczonych możliwościach, by zdobyć zbawienie przez dobre uczynki. Myślą, że Jezus wykona pewną część zbawienia, a oni muszą wykonać resztę. Muszą oni przez wiarę ujrzeć sprawiedliwość Chrystusa jako swoją jedyną nadzieję na życie doczesne i wieczne.

Bóg działa i człowiek działa

Bóg dał ludziom zdolności i możliwości. Bóg działa i współpracuje z przekazanymi człowiekowi darami, a człowiek poprzez bycie uczestnikiem boskiej natury i wykonywanie dzieła Chrystusa, może być zwycięzcą i zdobyć wieczne życie. Pan nie zamierza wykonać dzieła, do którego wykonania udzielił mocy człowiekowi. Człowiek musi wykonać należną mu pracę. Musi on być współpracownikiem Boga, chodząc w jarzmie z Chrystusem, ucząc się Jego łagodności, Jego cichości. Bóg jest kontrolującą wszystko mocą. On udziela darów; człowiek przyjmuje je i działa w mocy łaski Chrystusa jako żywy przykład.

„Wy rolą Bożą… jesteście” (1 Kor. 3,9). Serce ma być uprawiane, ujarzmione, zaorane, zabronowane, zasiane, aby wydało dla Boga swój plon w dobrych uczynkach. „Budowlą Bożą jesteście.” Nie możecie zbudować samych siebie. Na zewnątrz was samych znajduje się Moc, która musi budować kościół, kładąc cegłę na cegle, zawsze wykorzystując zdolności i siły dane człowiekowi przez Boga. Odkupiciel musi znaleźć dom w Swym budynku. Bóg działa i człowiek działa. Musi mieć miejsce nieustanne przyjmowanie Bożych darów, ażeby rozdawanie tych darów stało się czymś dobrowolnym. Jest to nieustanne przyjmowanie, a potem zwracanie. Pan postanowił, że dusza będzie przyjmować od Niego pożywienie, które ma zostać rozdane ponownie w wykonywaniu Jego zamierzeń. Ażeby mógł mieć miejsce odpływ, musi mieć miejsce przypływ boskości do człowieczeństwa. „Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich” (2 Kor. 6,16).

Świątynia duszy ma być poświęcona, święta, czysta i niesplamiona. Musi zaistnieć współpraca, w której wszelka moc jest od Boga i wszelka chwała należy do Boga. Spoczywa na nas odpowiedzialność. Musimy przyjmować w myślach i w uczuciach, ażeby oddawać w czynach. Prawo ludzkiego i boskiego działania czyni przyjmującego współpracownikiem Boga. Stawia to człowieka tam, gdzie może on zjednoczony z boskością wykonywać Boże uczynki. Człowieczeństwo dotyka człowieczeństwa. Połączona boska moc i ludzkie pośrednictwo osiągną sukces, ponieważ sprawiedliwość Chrystusa zdobywa wszystko.

Ponadnaturalna moc do ponadnaturalnych uczynków

Powodem, dla którego tak wielu ludziom nie udaje się być efektywnymi pracownikami jest to, że zamiast polegać na Nim, działają oni tak, jak gdyby Bóg był od nich uzależniony, i to oni sugerują Bogu, co On ma postanowić w ich sprawie. Odrzucają ponadnaturalną moc i nie udaje im się dokonać ponadnaturalnego dzieła. Przez cały czas polegają na swojej własnej ludzkiej mocy i mocy swoich braci. Sami w sobie są ograniczeni i zawsze sądzą według ograniczonej ludzkiej zdolności pojmowania. Potrzebują podnoszenia na duchu, ponieważ nie posiadają mocy z wysokości. Bóg daje nam ciała, siłę umysłu, czas i możliwości, w których możemy działać. Wymagane jest, aby wszyscy zostali poddani próbie. W połączeniu człowieczeństwa z boskością możesz dokonać dzieła tak trwałego jak wieczność. Gdy ludzie myślą, że Pan popełnił błąd w ich indywidualnych przypadkach i wyznaczają sobie swe własne zadania, czeka ich rozczarowanie.

„Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar” (Efez. 2,8). W tym tkwi prawda, która przyniesie ci właściwe zrozumienie, jeśli nie zamkniesz umysłu na promienie światła. Wieczne życie jest nieskończonym darem. To umieszcza je poza naszą możliwością zasłużenia na nie, ponieważ jest ono nieskończone. Ono koniecznie musi być darem. Jako dar musi zostać przyjęte przez wiarę, a wdzięczność i chwała muszą zostać ofiarowane Bogu. Czysta wiara nie zaprowadzi nikogo na bezdroża fanatyzmu ani nie skłoni do postępowania podobnego leniwemu słudze. To efektowna moc szatana skłania ludzi do spoglądania na samych siebie zamiast na Jezusa. Sprawiedliwość Chrystusa musi pójść przed nami, jeśli chwała Pańska ma stać się naszą tylną strażą. Jeśli czynimy wolę Bożą, będziemy mogli przyjąć ogromne błogosławieństwa jako wolny dar Boży, lecz nie ze względu na jakiekolwiek nasze zasługi; one nie mają żadnej wartości. Wykonujcie dzieło Chrystusa, a uczcicie Boga i zostaniecie uznani jako więcej niż zwycięzcy przez Tego, który nas umiłował i oddał za nas Swe życie, abyśmy mieli życie i zbawienie w Jezusie Chrystusie.